Кіріспе
1955 жылғы Ж.П. Донливидің романы
«Имбирь адамы» – Ж.П. Донливидің 1955 жылы Парижде алғаш жарық көрген романы. Оқиға 1947 жылғы соғыстан кейінгі Дублинде (Ирландия) өрбуде. Роман жарық көргеннен кейін Ирландия мен Америка Құрама Штаттарында оның әдепсіздік қылуына байланысты тыйым салынды.
Өмірбаян
Донливидің досы және жазушы Брендан Бехан толық қолжазбаны алғаш оқыған адам болды. Кітапты көптеген баспагерлер қабылдамады, бірақ The Manchester Guardian газеті оның бірнеше үзінділерін жариялап, кітапты "комедиялық табысқа" жеткен туынды деп бағалады. Кейін Бехан Донливиге Самюэл Беккеттің шығармаларын жариялаған париждік "Олимпиа Пресс" баспасы туралы айтты. 1994 жылы жарық көрген "Жүсінткіш адамның тарихы" атты автобиографиясында Донливи былай деп жазды: "Мен оның жасыл мұқабасына жұдырықтап соқтым, ол псевдониммен және порнографиялық "Саяхатшының серігі" сериясында жарық көрген еді, және қатты дауыспен: "Егер бұл менің соңғы ісім болса да, осы кітаптан кек аламын!" деп мәлімдедім". 1998 жылы Modern Library журналы оны 20 ғасырдың 100 үздік романының бірі деп таныды. Кітап 2001 жылы қайта басылып, 2010 жылдың 29 шілдесінде Grove Press баспасынан қайта жарық көрді. 1958 жылы Commentary журналының редакторы Норман Подхорец The New York Times газетінде былай деп жазды: "Соңғы айларда американдық жазушылардың көптеген алғашқы романдары жарық көрді, олардың барлығы баспагерлердің құлшынысын білдіретін мақтау сөздерімен безендірілген. Ең қызығы, олардың кейбіреулері – әсіресе Уильям Хамфридің "Төбеден үйге" және Дж.П. Донливидің "Жүсінткіш адам" – осы қызығушылықты ақталады. [ ] "Жүсінткіш адамды" өмірлік маңызы бар туындыға айналдырған нәрсе – ол бір жағынан замананың ақымақтықтарын көрсетеді, екінші жағынан осы заманның өзі сене алмайтын құндылықтарға жабысып, моральдық нанымдарының не екенін анықтауға батылы жетпейтінін айқын көрсетеді". 2004 жылы The Guardian газетінде жарияланған мақаласында Джеймс Кэмпбелл былай деп бағалады: "Жүсінткіш адам" бүгінде де жақсы оқылады, оның стиліне, жиі сөйлемдердің болмауына, уақыттың ауысуына және басты кейіпкердің ойларын ұстауға тырысқанда бірінші және үшінші жақ арасындағы маниялық секіруге дағдыланғаннан кейін. Басқа жерлерде проза Джойс пен Дилан Томасқа сілтеме жасай отырып, аллитерациялық түрде секіреді. Көптеген тараулар өлең жолдарымен аяқталады, бұл Донливидің алғашқы кітабында басталып, оның визиттік карточкасына айналған әдет". Донливи режиссер Джордж Рой Хиллден романды түсіруді сұрады (олардың екеуі, Гейнор Кристормен бірге Тринити колледжінде бірге оқыған), бірақ Хилл жобаның өзіне тым жақын болғандықтан перспективасын жоғалтатынын сезінді. 2005 жылы актер Джонни Депп роман негізінде фильмде ойнау мүмкіндігі талқыланды. 1998 жылдан бері жобаны іске қосу туралы әңгімелер бір-екі жылда бір рет пайда болатын, соның ішінде Депп Дублинге барып Донливимен сценарийді жазуға көмектесті, ал Депп Шейн МакГоуэнды рөлге шақырды, бірақ ешқандай нәтиже болмады. 2006 жылы Депп режиссер Лоренс Данморды (The Libertine) таңдап, жағдай жақсарып жатқандай көрінді. Бірақ "Кариб теңізінің қарақшылары" сериалының табысынан кейін қызығушылық азайды. Депп 2008 жылдың жазында Донливимен кездесу үшін Ирландияға оралды. 2009 жылдың маусым айында Донливи Депп жобаны іске қосатынына үміттенді. Кітап сонымен қатар сол аттас әндерге де шабыттандырды, алғашқысы Джефф Малдаур, Фриц Ричмонд және Джон Себастьян 1964 жылы Elektra The Blues Project (EKL 264) альбомында жазылған. (Дегенмен, осы альбомның жазбалары әннің Ричмондқа арналған құрмет екенін көрсетеді.) Екіншісі австралиялық әнші-күйші Брайан Кэдд жазған және 1972 жылдың қазанында шыққан өзінің дебюттік альбомынан бірінші сингл ретінде жарық көрді.
In his 1994 autobiography The History of The Ginger Man, Donleavy wrote, "I smashed my fist upon its green cover format, published as it was in the pseudonymous and pornographic Traveller's Companion Series, and I declared aloud, 'If it's the last thing I ever do, I will avenge this book.'" It was named one of the 100 Best Novels of the 20th Century by the Modern Library in 1998. The book was reprinted in 2001, and republished on 2010 7 29 by Grove Press. In 1958, Norman Podhoretz, the editor of Commentary, noted in The New York Times that, "In recent months a large number of remarkably accomplished first novels by Americans have appeared, all of them bearing the usual exclamations of enthusiasm from the publishers on their dust jackets. What is most surprising, some of them – notably William Humphrey's Home From the Hill and J. P. Donleavy's The Ginger Man – justify the excitement. [ ] What really makes The Ginger Man a vital work is the fact that it both reflects and comments dramatically on the absurdities of an age clinging to values in which it simply cannot believe and unable to summon up the courage to find out what its moral convictions really are". Writing in The Guardian in 2004, James Campbell judged that, "The Ginger Man still reads well today, once one becomes accustomed to its headlong rush of style, its frequent verbless sentences, the switch of tenses and the manic swing between first and third persons as it lunges to catch the protagonist's babbling thoughts [ ] In other places, the prose hops along alliteratively, with hints of Joyce and Dylan Thomas. Many chapters end with a snatch of verse, a habit that began in Donleavy's first book and became his signature tune". Donleavy asked director George Roy Hill to film the novel (the two of them, along with Gainor Crist, had been at Trinity together), but Hill felt that he would lose perspective because the project would be too close to his heart and his time as a young man at Trinity. In 2005 there was reportedly discussion with actor Johnny Depp about starring in a film based on the novel. Rumors of getting the project started surfaced every year or two since 1998, including Depp traveling to Dublin to work on a script with Donleavy, and Depp enlisting Shane MacGowan for a part, but it never seemed to get going. In 2006 it appeared things were taking shape, with Depp selecting a director, Laurence Dunmore (The Libertine). Apparently, interest waned with the success of Pirates of the Caribbean. Depp returned to Ireland to meet with Donleavy again in the summer of 2008. As recently as June 2009, Donleavy was still hopeful that Depp would start the project in earnest. The book also inspired songs of the same name, the first recorded by Geoff Muldaur, Fritz Richmond, and John Sebastian on the 1964 Elektra The Blues Project (EKL 264). (However, the liner notes for this album indicate that the song was a tribute to Richmond.) A second was written and recorded by Australian singer songwriter Brian Cadd and was released as the first single from his self titled debut album, released in October 1972.