Кіріспе
1890 жылдары итальяндық Regia Marina (Royal Navy) заманауи соғыс кемелерін құрастыруды бастады. Алғашқы жобалары сол кездегі шетелдік аналогтарымен салыстырғанда кішігірім өлшемдерімен, жеңіл бронясымен және жоғары жылдамдығымен ерекшеленді. "Дредноут" кемесіне дейінгі алғашқы соғыс кемесінің жобалауын заң шығарушы орган енгізген бюджеттік шектеулер шектеді. Кластың атауын берген адмирал Симон де Пакорет Сен-Бон екі кемеге тапсырыс берді, бірақ жобаға Беннедетто Брин де әсер етті, ол Сен-Бонның қайтысынан кейін теңіз министрі болып тағайындалды. Брин келесі екі соғыс кемені жобалады, олар алдыңғы кластан үлкен болды және сол кезде салынып жатқан Австро-Венгрия флотына қарсы тұруға арналған. Бриннің өзі құрылыс кезінде қайтыс болды. Витторио Куниберти келесі шағын "дредноут"тар класын жобалады, олар аяқталған кезде әлемдегі ең жылдам соғыс кемелері болды. Бұл кемелердің барлығы 1911–1912 жылдардағы Италия-Түркия соғысында қызмет етті, онда олар негізінен Италиялық құрлық әскерлеріне теңізден оқшау қолдау көрсетті, өйткені Османдық флоты негізінен портта қалып қойды. 1900 жылдардың басында "Регина Елена" соғыс кемелері салынған кезде, британдық "Дредноут" соғыс кемесі аяқталды, бұл революциялық жоба барлық бұрынғы соғыс кемелерін ескірген деп жариялады. Сондықтан жаңа "дредноут" типіндегі соғыс кемесі қажет болды. Жаңа кеме "Данте Алигиери" деп аталды және контр-адмирал Эдоардо Масдеа жобалады. Италиялық флот тағы бес соғыс кемені екі ұқсас жоба бойынша салды: "The" және "Es". Бұл алты "дредноут" Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Италия флотының ядросын құрады, ал тағы төрт кемелік класс жобасы тоқтатылды. Италия және Австро-Венгрия флоттары сақтықпен флот саясатын ұстанды және ешқайсысы өздерінің негізгі кемелерін ірі шайқаста қауіпке тілге алмады; нәтижесінде итальяндық соғыс желісі соғысты портта өткізді және ұрысқа қатыспады. Дегенмен, 1916 жылдың тамызында "Леонардо да Винчи" "дредноут" кемесі жарылыстан қирады. 1915 жылдың қыркүйегінде "Бенедетто Брин" ішкі жарылыстан қирады, ал оның қарындасы "Регина Маргарита" 1916 жылдың желтоқсанында неміс минасына түсіп батты. Ammiraglio di Saint Bon және Regina Elena класс кемелерінің қалғандары соғыс аяқталғаннан кейін жарамсыз деп танылды. Соғыс аралық кезеңде Италиялық флот – басқа ірі теңіз державаларымен бірге – Италияға француздық флотпен теңдік берген Вашингтондық теңіз келісімімен шектелді. Италиялықтарда жаңа кемелерге арналған соғыс кемесінің тоннажы жеткілікті болды, бірақ 1920 жылдары бюджеттік қиындықтар мен Франциямен қарулану жарысынан қашу үшін жаңа құрылыстан бас тартты. Бұл қаржылық шектеулер итальяндықтарды 1928 жылы "Данте Алигиери" кемесін жарамсыз деп тануға мәжбүр етті. Дегенмен, Regia Marina 1930 жылдардың басында артық тоннажды пайдалануды шешті, нәтижесінде төрт "Littorio" класс кемесі пайда болды. Екеуі Екінші дүниежүзілік соғыстың басында аяқталды және Солтүстік Африка кампаниясы кезінде конвойларды сүйемелдеу үшін кеңінен қолданылды. Үшінші кеме, "Рома", 1942 жылы аяқталды, бірақ 1943 жылдың қыркүйегінде Италия одақтастарға берілген кезде неміс радио басқарылатын бомбасымен батырылды. Төртінші кеме, "Имперо", ешқашан аяқталмады және американдық бомбалаушылармен батырылды, соғыс аяқталғаннан кейін оның қалдықтары жойылды. "Литторио" және "Витторио Венето" кемелері одақтастарға берілді және кейін металл тескілеріне жіберілді. "Конте ди Кавур" классының тірі қалған кемелерінен "Конте ди Кавур" соғыс аяқталғаннан кейін жарамсыз деп танылды, ал "Джулио Чезаре" соғыс өтемақысы ретінде Кеңес Одағына берілді. Тек екі "Андреа Дориа" классындағы соғыс кемесі жаулық әрекеттер аяқталғаннан кейін итальяндық қызметте ұзақ уақыт бойы қызмет етті; екеуі де 1950 жылдардың ортасына дейін оқу кемелері ретінде қызмет етті, содан кейін олар да металл тескілеріне жіберілді. + Негізгі қару-жарақ Негізгі қару-жарақтың саны мен түрі Броня Белдеу бронясының қалыңдығы Сыйымдылық Кеменің толық жауынгерлік жүктемедегі сыйымдылығы Қозғалтқыш Шахталар саны, қозғалтқыш жүйесінің түрі және ең жоғары жылдамдық/ат күші Қызмет Кемеде жұмыс басталған және аяқталған күндер және оның түпкілікті тағдыры Құрылысы Кеменің құрылысы басталған күн Тапсырыс Кеменің тапсырысқа берілген күні TOC
Starting in the 1890s, the Italian Regia Marina (Royal Navy) began building a series of modern battleships. Early designs were marked by their small size, light armor, and high speed compared to contemporary foreign counterparts. The first pre dreadnought battleship design, the , was constrained by budgetary limits imposed by the legislature. Two ships were ordered by the class's namesake, Admiral Simone de Pacoret Saint Bon, though the design was also influenced by Benedetto Brin, who replaced di Saint Bon as naval minister after his death. Brin designed the next pair of battleships, the These ships were larger than the preceding class, and were intended to challenge the Austro Hungarian s then under construction. Brin himself died during the construction process. Vittorio Cuniberti designed the next class of small pre dreadnoughts, the , which were the fastest battleships in the world at the time of their completion. These ships all served in the Italo Turkish War of 1911–1912, where they were primarily used to provide naval gunfire support for the Italian ground troops, as the Ottoman Navy largely confined itself to port. By the time that the Regina Elenas had been built in the early 1900s, the British battleship had been completed, a revolutionary design that rendered all previous battleships obsolete. Therefore, a new dreadnought type battleship was needed. The new ship was Dante Alighieri, and was designed by Rear Admiral Edoardo Masdea. The Italian Navy built five further battleships to two similar designs: the and es. These six dreadnoughts formed the core of the Italian fleet during World War I, as a further four ship class was cancelled. Both the Italian and Austro Hungarian navies adopted cautious fleet policies and neither chose to risk their capital ships in a major engagement; as a result, the Italian battle line spent the war in harbor and did not see combat. Nevertheless, the dreadnought Leonardo da Vinci was destroyed by a magazine explosion in August 1916. The pre dreadnought Benedetto Brin was also destroyed by an internal explosion in September 1915, and her sister Regina Margherita was sunk by a German mine in December 1916. The remaining battleships of the Ammiraglio di Saint Bon and Regina Elena classes were discarded after the end of the war. In the interwar period, the Italian Navy—along with the rest of the major naval powers—was limited by the Washington Naval Treaty, which granted Italy parity with the French Navy. The Italians had worth of battleship tonnage available for new vessels before they would reach their treaty limits, but they avoided new construction in the 1920s due to severe budgetary problems and to avoid a naval arms race with France. These financial limitations also forced the Italians to scrap Dante Alighieri in 1928. Nevertheless, the Regia Marina decided to make use of its excess tonnage by the early 1930s, which resulted in the four s. Two were finished early in World War II and were used extensively to escort convoys during the North African Campaign. The third ship, Roma, was finished in 1942, but was sunk in September 1943 by a German radio controlled bomb when Italy surrendered to the Allies. The fourth ship, Impero, was never finished and was instead sunk by American bombers and scrapped after the end of the war. The two surviving ships, Littorio and Vittorio Veneto, were surrendered to the Allies and were later broken up for scrap. Of the surviving members of the Conte di Cavour class, Conte di Cavour was scrapped after the end of the war and Giulio Cesare was surrendered to the Soviet Union as war reparations. Only the two Andrea Doria class battleships survived in Italian service for any significant length of time after the conclusion of hostilities; both served as training ships until the mid 1950s, when they too were broken up for scrap. + Key Armament The number and type of the primary armament Armor The thickness of the belt armor Displacement Ship displacement at full combat load Propulsion Number of shafts, type of propulsion system, and top speed/horsepower generated Service The dates work began and finished on the ship and its ultimate fate Laid down The date the keel began to be assembled Commissioned The date the ship was commissioned
TOC
Регина Елена класы
Италиялық пре-дредноуттардың соңғы класын теңіз архитекторларының бірі Витторио Куниберти жобалады, оның бірінші "үлкен калибрлі қарулы" линкорға арналған жобасы Regina Elena класын жылдам ескірген етті. Бұл кемелер 12 дюймдік зеңбіректердің екеуінен бас тартып, 12 зеңбірекпен құралған қуатты қосалқы батареяға қол жеткізді. Олардың жоғары жылдамдығы – сол кездегі ең жылдам линкор, тіпті революциялық турбиналық қозғалтқыштармен жабдықталғандары да – оларға крейсерлермен де шайқасуға мүмкіндік берді. Барлық төрт кеме Италия-Түркия соғысы кезінде Италия флотының 1-ші дивизиясында қызмет етті және Солтүстік Африка мен Жерорта теңізінің шығысындағы операцияларда маңызды рөл атқарды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде кемелер негізінен Бриндизи, Таранто және Валона порттарында орналасқан. Италия және Австро-Венгрия теңіз күштерінің сақтық саясатының арқасында олар соғыс кезінде ешқандай әрекетке қатыспады. Соғыстан кейін бірнеше жыл бойы итальян флотында болған кемелердің барлығы 1927 жылға дейін жарамсыз деп танылып, металл тескілеріне жіберілді. + Регина Елена класы кемелерінің шолуы Қару-жарақ Зы бронялық қорғау Сыймалылық Жетегі Қызметке кірген күні ТағдырыИталиялық линкор Регина Елена 2 × 12 дюймдік зеңбірек 9.8 дюйм 2 шахта, 2 үш буды кеңейтетін қозғалтқыш, 27 наурыз 1901 11 қыркүйек 1907 Жарамсыз деп танылды, 1923 Италиялық линкор Витторио Эмануэле 18 қыркүйек 1901 1 тамыз 1908 Италиялық линкор Рим 20 қыркүйек 1903 17 желтоқсан 1908 Жарамсыз деп танылды, 1927 Италиялық линкор Наполи 21 қазан 1903 1 қыркүйек 1908 Жарамсыз деп танылды, 1926