Кіріспе
Француз католик діни қызметкері және кардинал Пьер де Берулль (; 4 ақпан 1575 – 2 қазан 1629) – 17 ғасырдағы Францияның француз католик діни қызметкері, кардинал және мемлекет қайраткері. Ол француз рухани мектебінің негізін қалаушы болды, оның шәкірттері Винсент де Поль және Франциск де Сальс (? ) болды, алайда екеуі де едәуір өзгеше рухани теологияларды дамытты.
Pierre de Bérulle (; 4 February 1575 – 2 October 1629) was a French Catholic priest, cardinal and statesman in 17th century France. He was the founder of the French school of spirituality, who could count among his disciples Vincent de Paul and Francis de Sales (? ), although both developed significantly different spiritual theologies.
Өмір
Беруль 1575 жылғы 4 ақпанда Шампаньдағы Трой қаласына жақын орналасқан Серилли қамалында екі белгілі судья отбасында дүниеге келді. Серилли қамалы қазіргі Йонн департаментінде, ал оған іргелес Беруль ауылы Ауб департаментінде орналасқан. Ол Клермон және Париждегі Сорбоннада иезуиттермен білім алды. Өзінің алғашқы еңбегі – «Ішкі өзінен бас тарту туралы қысқаша хабарламасын» 1597 жылы жариялады. 1599 жылы дін қызметкері болып тағайындалғаннан кейін, ол кардинал Дюперронға протестант Филипп де Морнеймен болған пікір таласына көмектесті және көптеген адамдарды өз дінінен қайтарды. 1604 жылы ол туысы Мадам Акари (Мария Инкарнация) көмегімен Тереза Авильскаяның реформасы бойынша аяқсыз кармелиттер қауымын Францияға әкелді. Франциядағы Контрреформацияның маңызды тірегі болған Беруль 1611 жылы Парижде Филипп Неридің 1556 жылы Римде құрған үлгідегі Француз Ораториясы қауымын құрды. Бірақ француз қауымы итальяндық Ораториядан маңызды тұрғыда ерекшеленді.
Мемлекет адамы
Беруль Франция королі Генрих IV-тің діни қызметкері болған және ол епископ болу ұсыныстарын бірнеше рет қабылдамады. Ол Генриетта Марияның Карл I-ге үйленуі үшін Римнен қажетті рұқсаттарды алды және Англиядағы алғашқы жылы оның капелланы болды. 1626 жылы Испаниядағы француз елшісі ретінде ол тиімді Монсон шартын жасады, бірақ оның жауы кардинал Ришелье оған қарсылық көрсетті. Патша Людовик XIII-нің анасы Мари де Медичимен қайтадан жарасуына оның араласуы арқасында ол мемлекеттік кеңесші болып тағайындалды, бірақ Габсбургтарға деген қолдауына байланысты осы лауазымнан кетуге мәжбүр болды, бұл Ришельеге қарсы болды. Діни себептермен кардинал Беруль Францияның Австрия мен Испанияға, яғни басқа католик державаларына адал болуын жақтады, ал кардинал Ришелье олардың Еуропадағы ықпалын әлсіретуді көздеді. 30 тамызда 1627 жылы Рим папасы VIII Урбан оны кардинал етіп тағайындады, бірақ ол қызыл тоғаны алған жоқ. Беруль 1629 жылдың 2 қазанында Парижде әйін тарту кезінде қайтыс болды және Джуили ораториан колледжінің шіркеуіне жерленді. Беруль Францияның рухани мектебінің негізін қалаушысы ретінде танылады, ол Франциядағы шіркеуді жандандырған күшті рухани, миссионерлік және реформалық қозғалыс болды. Бұл қозғалыстың ерекшеліктері: Құдайдың құдіретіне және Мәсіхтің денесі ретіндегі шіркеуге терең сенім, адам туралы пессимистік Августин көзқарасы, бірақ Құдай арқылы оның оң мүмкіндіктерін баса назарлау, және берілген апостолдық және миссионерлік міндет. Берульдің Мәриям арқылы Мәсіхке, ал Мәсіх арқылы Ұш Тұрғанға дейінгі мистикалық жолын бейнелеуі – француздық рухани мектептің айрықша белгісі. Дегенмен, кейбір зерттеушілер «мектеп» терминінің дұрыс еместігін айтады, себебі осы «мектептің» басқа мүшелері, мысалы Жан Эюд, Жан Жак Олиер, Луи Мари Гриньон де Монфор және Жан Батист де ла Саль, тек Берульдің ойларын дамытпаған, сонымен қатар өздерінің маңызды көзқарастарына ие болған. Сондықтан «мектептің» бір ғана негізін қалаушысы жоқ деген пікір бар. Алайда, олардың көптеген ортақ белгілері (мысалы, Исаның Рухында өмір сүруге баса назар аудару, медитативтік дұғаның ерекше формалары және француздық мектептерде 1600 жылдан бері семинарияларға әсер еткен діни қызметкерлердің рухани теологиясы) оны руханилықтың ерекше дәстүрі ретінде қарастыруға мүмкіндік береді, соңғы кезде ол Беруллизм деп белгілі.
a deep sense of God's grandeur and of the Church as the Body of Christ, a pessimistic Augustinian view of man that nonetheless stressed positive potential through God, and a strong apostolic and missionary commitment. Bérulle's depiction of the mystical journey through Mary to Christ, and through Christ to the Trinity is a hallmark of the French School of spirituality. It has been asserted that the term "school" is potentially problematic, though, because at least some other cited members of this "school," such as Jean Eudes, Jean Jacques Olier, Louis Marie Grignion de Montfort, and Jean Baptiste de la Salle, do not simply develop the thought of Bérulle, but all have their own significant insights. It has, therefore, been asserted that the "school" does not have simply one founder. However, the many common elements (such as an emphasis on living in the Spirit of Jesus, particular forms of meditative prayer, and, in some measure, a spiritual theology of priesthood taught in French school influenced seminaries since the 1600s), means that it can be considered as a distinct tradition of spirituality, more recently known as Berullism.
Беруллиандық діни қызметкерлердің рухани теологиясы
Берулдің діни қызметкерлік туралы рухани теологиясында маңызды және пікір-таласты лютерандық, кальвинистік және Контрреформациялық теологиялық және философиялық ұғымдар кездеседі. Клэр Макграт Мерклдің сөзіне сәйкес, бұл рухани теология Рим-католик діни қызметкерлерінің теологиясында, негізінен Мәсіхпен шамадан тыс сәйкестендіру арқылы, маңызды өзгерістерге әкелді. Берульдік діни қызметкерлердің руханилығы өзін-өзі жою және жоққа шығарудың теріс рухани антропологиясымен сипатталады, онда діни қызметкер Мәсіхке орын ашу үшін өзінің жеке басын жоғалтуға тиіс.