Кіріспе
Beat Generation мәдени қозғалысының мүшесі
Джоан Фоллмер (4 ақпан 1923 – 6 қыркүйек 1951) – Beat Generation айналасындағы алғашқы қатысушылардың бірі әрі ықпалды тұлғасы. Барнард колледжінде оқып жүргенде ол Эди Паркермен (кейін Джек Керуакқа үйленген) бірге тұрды. Олардың пәтері 1940 жылдары Beat Generation өкілдерінің жиналатын орны болды, және Фолмер көбінесе түгел түнге созылатын пікірталас ортасында болар еді. 1946 жылы ол Уильям С. Берроузбен қарым-қатынас бастады, кейіннен ол оның ресми емес әйелі болды. 1951 жылы Берроуз Фолмерді өлтірді. Ол бұл әрекетті мас күйде Уильям Теллді сомдауға тырысқандықтан жасағанын айтты, бірақ көп ұзамай оны жоққа шығарды.
Өмірбаян
Джоан Фоллмер Нью-Йорк штатының Оссининг қаласында дүниеге келді және Лудсонвилл қаласында өсті. 1939 жылы Сент-Агнес мектебін бітіріп, Нью-Йорктегі Барнард колледжіне шәкіртақымен түсті, сондай-ақ Колумбия университетінде журналистиканы оқыды. Фоллмер Эди Паркерді Вест-Энд барында кездестірді, екеуі Нью-Йорктің Верхний Вест-Сайдтағы пәтерлердің біріншісіне бірге көшті, олар кейіннен Биттер деп аталған жазушылармен, алаяктармен, алкоголиктермен және есірткіге тәуелділермен бірге тұрды. Олардың арасында: Уильям С. Берроуз, Джек Керуак, Аллен Гинзберг, Люсьен Карр, Герберт Хунке, Вики Рассел (Берроуздың "Джанки" романында "Мэри" кейіпкері ретінде бейнеленген жезөкше және есірткіге тәуелді) және Денвердегі Колумбия университетінің аспиранты Хал Чейс болды. Бренда Найт "Бит буынының әйелдері" еңбегінде былай деп жазды: Джоан Волмер Адамс Берроуз Бит революциясының қалыптасуында шешуші рөл атқарды; шындығында, Бит қозғалтқышын қоздырған оттар Джоанның демеушісі және музасы ретінде тұтанды. Нью-Йорктегі оның пәтері Биттің қалыптасуында маңызды рөл атқарған көптеген тұлғаларды тартқан орталық болды. Философия мен әдебиетті жақсы білетін, зерек Джоан Биттің бас жазушылары – Аллен, Джек және Билл – ақыл-ойының қанатын кестелеуге көмектесті. Топтың ең көреген адамдарының бірі саналатын оның мықты санасы мен тәуелсіз мінезі Биттерді жаңа сезімталдыққа қарай итеруге септігін тигізді. 1944 жылы Волмер заңгер студенті Пол Адамсқа тұрмысқа шығып, 1944 жылдың тамызында Джули атты бірінші баласы дүниеге келді. 1945 жылы Волмер сол кезде әскери қызметте болған Адамстан ажырасуға келісуін сұрады. Пол Адамс әскери қызметтен оралғаннан кейін Волмерден ажырасты, оның есірткіге тәуелділігі мен достарына қатты наразы болды. Ол орналасқаннан кейін Волмер балаларымен бірге оған қосылды. Мексика қаласында ол бақытсыз болды. Оның әдеттегі таңдауы болған Бензедрин қолжетімді болмады, ол Гинзбергке "Биллдің өзі жақсы, ал біз де жақсымыз. Жігіттер жақсы, оңай және арзан (3 песо = 40 цент), бірақ менің шыдамдылығым шексіз" деп жазды. Тед Морган оны "Әдеби заңсыздар" кітабында едәуір қартайтып жіберген есірткі мен алкогольге тәуелді әйел ретінде сипаттайды. Оның беті ісіп, жақында полиомиелит ауруынан шаршағандықтан ақсап жүрді. Техаста ерлі-зайыптылармен бірге болған Герберт Хунке Берроуздың Волмерге деген бейжайлығына таң қалды, ол Берроуздың "онымен тым ашулануды ұнатпайтынын" айтты. 1980 жылдарда Тед Морганмен сұхбаттасқанда Берроуз 1950 жылдың қаңтарында Мексикаға келгеннен кейін көп ұзамай болған тұрмыстық зорлық-зомбылық оқиғасын баяндады, ол Волмерге героинін унитазға лақтырғаны үшін "жақсылап шапалақ соққанын" және бірден одан көп сатып алуға барғанын айтты, "Ол не істей алады? [Ауст-Нью-Йоркке] қайту?" Осы көрініс Берроуздың жартылай автобиографиялық "Джанки" романында да сипатталған. 1950 жылдың тамызында Мексикада Берроуз, Волмер немесе екеуі де ажырасу туралы өтініш берді.
Joan Vollmer Adams Burroughs was seminal in the creation of the Beat revolution; indeed the fires that stoked the Beat engine were started with Joan as patron and muse. Her apartment in New York was a nucleus that attracted many of the characters who played a vital role in the formation of the Beat; Brilliant and well versed in philosophy and literature, Joan was the whetstone against which the main Beat writers — Allen, Jack, and Bill — sharpened their intellect. Widely considered one of the most perceptive people in the group, her strong mind and independent nature helped bulldoze the Beats toward a new sensibility. Vollmer married Paul Adams, a law student, in 1944, and had her first child, Julie, in August 1944. In 1945, Vollmer asked Adams, who was in the military at the time, to consent to divorce. Paul Adams divorced Vollmer upon returning from military service, reportedly appalled by her drug use and group of friends. Once he was settled, Vollmer joined him, along with her children. Vollmer was reportedly unhappy in Mexico City. Benzedrine, her usual drug of choice, was unavailable, and she wrote to Ginsberg that she was "somewhat drunk from 8:00am on Bill is fine in himself, and so are we jointly. The boys are lovely, easy and cheap (3 pesos = 40 cents) but my patience is infinite." Ted Morgan describes her in Literary Outlaw as a woman suffering from serious drug and alcohol addictions which had aged her noticeably. Her face was swollen; she limped due to a recent bout of polio. Herbert Huncke, who had stayed with the couple in Texas, was struck by Burroughs' indifference to Vollmer, stating that Burroughs "didn't like to be annoyed with her too much". In a 1980s interview with Ted Morgan, Burroughs described a domestic violence incident which occurred shortly after his arrival in Mexico in January 1950, stating that he "slapped" Vollmer after she threw his heroin in the toilet and recalled how he immediately went out to buy more, stating "What could she do? [Go back to Upstate] New York?" The same scene was recounted in Burroughs' semi autobiographical Junkie. In August 1950, a petition for divorce was initiated in Mexico by Burroughs, Vollmer, or both.
Өлім
1951 жылы 6 қыркүйекте, Эквадордан досымен қайтып келгеннен кейін, Берроуз Волмердің басына оқ атты, көбінесе ол Мексика қаласындағы досының пәтерінде өткен ішімдік кешінде, оған басына тепеп қоюын сұраған шыныны атып түсіруге тырысқан кезде, мас күйдегі Уильям Телл ойыны ойнап жатқанда осы оқиға болған. Көптеген газеттер оның жасын 27 деп дұрыс емес көрсетті. Оқиға болған кезде, жұбайдың төрт жасар ұлы Уильям Берроуз кіші, кешті ұйымдастырушы Джон Хили, сондай-ақ атысқан пәтерде тұратын американдық студенттер Эдвин Джон Вудс және Льюис Маркер бәрі де бұл жерде болды. Берроуз оқ ату туралы әртүрлі нұсқалар айтты, адвокаты Бернабе Журадо араласуынан кейін бастапқы Уильям Телл әңгімесінен бас тартты. Оның әкесі "Албани Таймс Юнион" газетіне: "Оқ ату кездейсоқ болды деп ойлауға ешқандай себеп жоқ" деді. Берроуз кісі өлтіру айыбымен он үш күн қамауда отырды, содан кейін кепілдікпен босатылды. Бір жыл бойы Берроуз әр дүйсенбі күні таңертең Мехикодағы түрмеге есеп берді, ал Журадо істі шешу үшін жұмыс істеді. Бірақ Журадо өзінің "Кадиллагын" кездейсоқ бұзған жасөспірімді атып өлтіргеннен кейін Бразилияға қашып кетті. Берроуз Журадоның үлгісімен АҚШ-қа қашып кетті, ол бұрынғы есірткі ісі бойынша Луизиана штатында ордер шығарылмағанына шүкіршілік етті. Берроуз Волмердің өліміне кінәлі деп сотталды, соттан тыс. Ол екі жылға шартты жаза алды. Чейс Волмердің "өлуді қалағанына" сенді, бірақ Берроуздың әңгімесі "Биллді босату үшін, оның ең үлкен қылмысын жасауына жол ашу үшін құрастырылған жалғандық" еді. Өмірінің кейінгі жылдарында Берроуз Ұлы Рухты "Монополиялық, иеленуші зұлымдық. Ұлы жамандық. Америкалықтың жаман жағы" деп сипаттады және Ұлы Рухты қуу мақсатымен шамандық рәсімге қатысты.
Фильмде
"Бит" (2000) фильмі – Волмер мен Берроуздың қарым-қатынасын баяндайтын өмірбаяндық туынды. Волмер рөлін Кортни Лав, ал Берроуз рөлін Кифер Сазерленд сомдайды. Фильм Волмердің өлімі төңірегінде оқиғаны құрайды. Оның өлімі 1991 жылғы "Жылаңаш түскі ас" фильмінде де көрсетілген.