Swiss Symbolist painter (1827 1901)
the Art Nouveau typeface
Арнольд Беклин (16 қазан 1827 – 16 қаңтар 1901) – швейцариялық символистік суретші. Ол "Өлілер аралы" картинасының алты нұсқасымен ең көп танымал, бұл картина кеш романтизм дәуіріндегі бірнеше композиторлардың шығармаларына әсер етті.
Arnold Böcklin (16 October 182716 January 1901) was a Swiss Symbolist painter. He is best known for his six versions of the Isle of the Dead, which inspired works by several late Romantic composers.
Өмірбаян
Арнольд Беклин Базельде дүниеге келген. Оның әкесі Кристиан Фредерик Беклин (1802 ж.т.), Шаффхаузеннің ежелгі әулетінен тараған және жібек саудасымен айналысқан. Оның анасы Урсула Липпе де сол қаланың тумасы болған.
Arnold Böcklin was born in Basel. His father, Christian Frederick Böcklin (b. 1802), was descended from an old family of Schaffhausen, and engaged in the silk trade. His mother, Ursula Lippe, was a native of the same city.
Мансап
Содан кейін ол өзінің ежелгі мифологияны бейнелеген ең алғашқы туындыларының бірі – "Ұлы парк" көрмесін ұсынды. Осы кезеңде оның "Нимфа мен сатир", "Батырлық пейзаж" (Диана аң аулау), екеуі де 1858 жылғы, және "Сафо" (1859) туды. Бұл туындылары көп талқыланды, сонымен қатар Ленбахтың ұсынысы оған Ваймар академиясында профессорлық қызметке тағайындалуына ықпал етті. Ол бұл лауазымды екі жыл бойы атқарды, "Венера мен махаббат", Ленбахтың портреті және "Киелі Екатерина" суреттерін салды. Клемент Гринберг 1947 жылы Беклиннің туындылары "қазіргі он тоғызыншы ғасырдың соңғы жартысында ұнамайтын барлық нәрсенің ең толыққанды бейнесі" екенін жазды.
He then exhibited the Great Park, one of his earliest works, in which he treated ancient mythology. Of this period are his Nymph and Satyr, Heroic Landscape (Diana Hunting), both of 1858, and Sappho (1859). These works, which were much discussed, together with Lenbach's recommendation, gained him appointment as professor at the Weimar academy. He held the office for two years, painting the Venus and Love, a Portrait of Lenbach, and a Saint Catherine. Clement Greenberg wrote in 1947 that Böcklin's work "is one of the most consummate expressions of all that is now disliked about the latter half of the nineteenth century."
Мұра
Өмірінде Беклин, әсіресе Орталық Еуропада, едәуір танымал болды және Ханс Тома сияқты жас суретшілерге әсер етті. 1901 жылы қайтыс болғаннан кейін оның беделі тез төмендеді, себебі қазіргі заманғы өнер стильдері оның суреттерінің көркемдік-әдеби сипатын ескіргендей көрсетті. – Беклиннің әр туындысы – дүрбелең! – дегенді айтқан адам, сондай-ақ Макс Эрнст және Сальвадор Дали сияқты сюрреалистік суретшілер оны құрметпен еске алды. Беклинге деген жалпы қызығушылық 1960 жылдары ғана қайта жанданды. Швед романтигі Андреас Халлен 1898 жылы «Die Toteninsel» симфониялық поэмасын жазды. 1903 жылы австриялық, кейін американдық композитор Карл Вайгл фортепианоға арналған «Die Toteninsel» тональды поэмасын жазды. 1913 жылы Макс Регер Беклиннің туындыларынан шабыдаланып, «Der geigende Eremit», «Im Spiel der Wellen», «Die Toteninsel» және «Bacchanal» бөлімдерінен тұратын төрт тональды поэма жинағын құрастырды. Марк Робсонның «Өлілер аралы» (1945) фильмінде Дисней композиторы Ли Харлайнның мұңды музыкасы Сергей Рахманиновтың музыкасын пайдаланды. Ханс Губердің екінші симфониясы суретші мен оның суреттеріне арналып, «Böcklin Sinfonie» деп аталды. Феликс Вюрш 1910 жылы «Die Toteninsel», «Der Eremit», «Im Spiel der Wellen» тақырыбында 3 Беклин Фантазиясын (Op. 53) жазды. Фулвио Кальдини 2001 жылы электрондық аспаптарға арналған «L'isola di Böcklin» (Op. 85) шығармасын жазды.
During his lifetime, Böcklin achieved considerable recognition, especially in central Europe, and influenced younger artists such as Hans Thoma. After his death in 1901 his reputation declined rapidly as modern art styles made the literary character of his paintings seem old fashioned. – who said "Each of Böcklin's works is a shock" – and was admired by Surrealist painters such as Max Ernst and Salvador Dalí. A general revival of interest in Böcklin began only in the 1960s. Andreas Hallén, a Swedish Romantic composer, wrote a symphonic poem Die Toteninsel in 1898. In 1903, Austrian, later American, composer Karl Weigl composed a tone poem for piano "Die Toteninsel". In 1913 Max Reger composed a set of Four Tone Poems after Böcklin with the movements "Der geigende Eremit", "Im Spiel der Wellen", "Die Toteninsel", and "Bacchanal". In Mark Robson's film Isle of the Dead (1945), Disney composer Leigh Harline's somber score makes use of Sergei Rachmaninoff's music. Hans Huber's second symphony is entitled Böcklin Sinfonie, after the artist and his paintings. Felix Woyrsch composed 3 Böcklin Phantasies (Die Toteninsel, Der Eremit, Im Spiel der Wellen), Op. 53 (1910). Fulvio Caldini composed L'isola di Böcklin, his Op.85 for electronic instruments (2001).
Басқа
Отто Вайзерт 1904 жылы модерн стиліндегі әріптер жинағын жасап, оны оның құрметіне "Арнольд Беклин" деп атады. Адольф Гитлер Беклиннің туындыларын ұнататын, бір кезде оның 11 картинасы болған. Роджер Зелазни өзінің романдарының бірін Беклиннің картиналарынан шабыт алып "Өлілер аралы" деп атады, ал Ace баспасынан шыққан кітаптың мұқабасында Дин Эллистің Беклиннің стильін әдейі еске түсіретін суреті болды. Кеңес Одағы Ғылым академиясының академигі Емельян Ярославский 1942 жылы Дмитрий Шостаковичтің жетінші симфониясына арналған мақтау мақаласын Беклиннің "Соғыс" картинасына сілтеме жасаумен ашты.
Otto Weisert designed an Art Nouveau typeface in 1904 and named it "Arnold Böcklin" in his honor. Adolf Hitler was fond of Böcklin's work, at one time owning 11 of his paintings. Roger Zelazny titled one of his novels Isle of the Dead after Böcklin's paintings, and an Ace books edition featured a cover painting by Dean Ellis that was deliberately reminiscent of Böcklin's work. Yemelyan Yaroslavsky, Academician of the Academy of Sciences of the Soviet Union, opened his 1942 laudatory article on Dmitry Shostakovich's Seventh Symphony with an allusion to Böcklin's painting "War".