Лондондық «Минт» ауданының тарихы — Мақалалармен ағылшынша

Кіріспе

Монетахана – Оңтүстік Лондон, Англияның Саутварк ауданында, Боро Хай-стриттің батыс жағында, қазіргі Маршалси жолының орналасқан жері шамасындағы аудан. Оған осы ат король Генрих VIII-нің рұқсатымен 1543 жыл шамасында Саффолк Плейс сарайында монета соғу орны құрылғандықтан берілді. Мэри I патшалық құрған кезде монета соғу тоқтатылып, 1557 жылы Саффолк Плейс бұзылды. 17-шы ғасырдың соңы мен 18-шы ғасырдың басында бұл аймақ заңды мәртебесіне байланысты, "бостандық" немесе юрисдикциялық шекаралық аймақ ретінде борышкерлерді қудалаудан қорғаумен белгілі болды.

Тарих

1550 жылы Лондон қаласы Эдуард VI үкіметінен екі меншік алды. Олар Боро Хай-стриттің батыс жағындағы Бермондси аббаттығының бұрынғы иелігін (сондай-ақ Корольдік сарай, Саутварк) және шығыс жағындағы Кентербери архиепископының иелігін қамтыды. Жарғыда Генри VIII Эдуардтың анасына берген Саффолк герцогының үйі мен жері – Саффолк Плейс және Саутварк Плейс сақталды. Мэри I таққа отырған кезде ол оны Йорк архиепископына Лондон сарайы ретінде берді, ал осы дін аймағы иелікті дамыту үшін жалға берді, көбінесе ең жоғары тығыздықпен және нашар сапамен; аймақ шағын үйлердің жиынтығына айналды. 1550 жылғы жарғыдағы көршілес меншіктерге қатысты қаланың бақылауынан босату жеке құқықтарды құрды, ол Монетаның бостандығы деп аталды. Сондықтан "Монета" – Уайтфрайарс аймағынан аталған, қылмыскерлер мен қашқындардың жиналатын орны – Алсацияға айналды. Мұндай ерекше аудандар белгілі бір адамдарды тартты, ал Монетаның негізгі халқы борышкерлер болды. Қарызгерлер түрмесіне қамалу қаупі төнгендер Монетада жасырынуға тырысты. Егер борышкерлер оның шекарасынан шығып кетсе, оларды қамауға алу қаупі бар еді. Қарыз жинаушылар ("дънс" деп аталған) күдікті борышкерлерді күту үшін Монетадан шығатын басты жолдардың бойында тұрды. Кейде олар қазіргі мағынада вексельдерді жинап алатын, ал кейде борышкерді ұрып-соғып, мүлкін тартып алатын қарақшылар болды. Монетада өмір қиын болды. Борышкерлер шыға алмағандықтан (тек жексенбі күндері, қарыз жиналмайтын күндері ғана), олар қарыздарын өтеу үшін жұмыс таба алмады. Жексенбіде достарынан немесе несие берушілерден ақша алуға тырысқандар "жексенбілік джентльмендер" деп аталды, өйткені олар несие берушілерді алдап, өркендегендей көрінуге тырысты. Монетаға келген борышкерлер көбінесе дұрыс тамақтанбаудан немесе қашып құтылу үшін жеткілікті ақша жинамай жатып өлтірілді. Монетаның географиясы оның нашар өмірлік деңгейіне әсер етті, өйткені ол өзен деңгейінен төмен орналасқан және канализация мен су арқылы таралатын аурулардың ошағы болды. Дэниел Дефо өзінің "Молл Фландерс" романындағы басты кейіпкерінің өмірін сол жерде сипаттайды. 1723 жылы Саутварк актісіндегі 1722 жылғы заңның нәтижесінде Монета қорғалған мәртебесін жоғалтты, сонымен бірге 50 фунттан аз қарыз үшін түрмеге отырғызу жойылды, және көптеген тұрғындар тұтқындалудан қорықпай кетті. Бұл аймақ 19 ғасырға дейін шағын үйлердің тобы болды. Сол кезде оның ең кедей адамдардың жиналатын орны ретіндегі беделі оның Лондонның қалған бөліктеріне қарағанда нашар өмірлік деңгейін қамтамасыз етті. 19 ғасырдағы Лондонның басқа жерлерінде оларды жою үшін шағын үйлер арқылы жаңа жолдар салынды, бірақ 1819 жылы Саутварк көпіріне салынған Саутварк көпірі жолы Монетаның батыс жағынан айналып өтті. 19 ғасырдың соңында оның Лондонның ең нашар шағын үйлердің бірі ретіндегі беделі Рев Эндрю Мирнс "Қырыққан Лондонның ащы дауысы" (1883) және Джордж Р. Симс "Кедейлер қалай өмір сүреді" (1883) кітаптарында жағдайды ашқан кезде сақталды. Мирнс пен Симстің ашылуынан туындаған дау 1884-1885 жылдары Корольдік комиссияны шақырды, бірақ Монетаны бұзу жұмыстары жүргізіліп жатты. 1881 жылдан 1886 жылға дейін Маршалси жолының құрылысымен байланысты, бұл аймақ көптеген шағын үйлерден тазартылды, бірақ 1899 жылы да қызыл крест көшесі мен Боро Хай-стрит арасында әлі де кейбір қалдықтар болды. Монетаны 18 ғасырдағы көптеген британдық сатириктер, соның ішінде Александр Поуп өзінің Доктор Арбутнотқа жазған хатында және жанама түрде Джон Гей "Тривиада" романында атады. Бұл Уильям Харрисон Эйнсворттың "Джек Шепард" (1839) романындағы заңнан тыс Джек Шепардтың панасы және Нил Стивенсонның "Әлем жүйесі" романында. Монетаның жалғыз қалдығы – сол жердегі Ақша шағатын үй көшесі деп аталатын көше.

In 1550, the City of London acquired two manors from Edward VI's government. They comprised the former holding of Bermondsey Abbey on the west side of Borough High Street (see also King's Manor, Southwark) and that of the Archbishop of Canterbury on the east side The charter retained the mansion and grounds of the Duke of Suffolk, known as Suffolk Place and Southwark Place that had been assigned to Edward's mother by Henry VIII. On the accession of Mary I she assigned it to the Archbishop of York for his London palace, and that diocese began to lease the estate for development, mainly of the highest density and poorest quality; the area became a rookery of slums. The 1550 charter's exemption from the city's control of the neighbouring manor created a separate jurisdiction, the Liberty of the Mint. "The Mint" therefore, became an Alsatia (so called after the area of Whitefriars), a haunt of criminals and fugitives. Such anomalous districts attracted particular denizens, and the Mint's primary population was debtors. Those in danger of being thrown into debtors' prison could hide in the Mint. Once there, debtors risked arrest if they were found outside of its boundary. Debt collectors (known as "duns") stood along the main roads out of the Mint to wait for suspected debtors. Sometimes they were bill collectors in the modern sense, and sometimes thugs who beat and seized the debtor. Inside the Mint, life was hard. Since debtors could not leave (except on Sunday, when no debts could be collected), they could not find employment to raise money to pay off their debts. Those who attempted to leave on Sundays to get money from friends or lenders were called "Sunday gentlemen", as they attempted to appear prosperous to hoodwink lenders. Debtors who went to the Mint frequently died of malnutrition or were murdered before raising enough money to escape. The Mint's geography was a factor in its poor living standard, as it was below the river's level and was a breeding ground for sewage and water borne maladies. Daniel Defoe describes life there for his heroine Moll Flanders in the novel of the same name. In 1723, the Mint lost its protected status as a result of The Mint in Southwark Act 1722 and at the same time, imprisonment for debts of less than £50 was abolished, and many residents left without fear of arrest. The area was a slum into the 19th century. By that time, its reputation as a haunt for the poorest of the poor ensured that it had a lower standard of living than the rest of London. Elsewhere in 19th century London new roads were laid through slum areas to eliminate them, but Southwark Bridge Road, constructed in 1819 to Southwark Bridge, swerved around the western side of the Mint. In the later 19th century its reputation as one of London's worst rookeries was sustained when conditions there were exposed by the Rev Andrew Mearns in The Bitter Cry of Outcast London (1883) and by George R. Sims in How the Poor Live (1883). The scandal created by Mearns' and Sims' revelations prompted a Royal Commission in 1884–1885 but the destruction of the Mint was underway. From 1881 to 1886, associated with the construction of Marshalsea Road, the area was cleared of most of its slums, although even in 1899 some remnants of the rookery were still in place between Red Cross Street and Borough High Street. The Mint is referred to by most 18th century British satirists, including Alexander Pope in his Epistle to Dr Arbuthnot and, indirectly, by John Gay in Trivia. It is the refuge of the outlaw Jack Sheppard in William Harrison Ainsworth's novel Jack Sheppard (1839) and in the novel The System of the World by Neal Stephenson. The only remnant of the Mint is a street in the location named Mint Street.