Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Психологиялық бейімділік, яғни өзінің тобының мүшелерін басқалардан артық ұнату және стратегиялық тұрғыдан өз тобының мінез-құлқы мен танымдарын жоғары бағалау.
Psychological bias towards favoring members of one's in group over others
favoring of one's own group's behavior and cognition in a strategic sense
Топтық сүйіспеншілік, кейде топтан тыс топтық сүйіспеншілік, топтық бейімділік, топаралық бейімділік немесе топтық артықшылық деп аталады, бұл өз тобының мүшелерін топтан тыс мүшелерге қарағанда артық көру үлгісі. Бұл басқаларды бағалауда, ресурстарды бөлуде және тағы да көптеген жолдармен көрініс таба алады. Бұл құбылысты көптеген психологтар зерттеді және оны топтық қақтығыстар мен ғиратқа байланысты көптеген теориялармен байланыстырды. Бұл құбылыс ең алдымен әлеуметтік психология тұрғысынан қарастырылады. Зерттеулер көрсеткендей, топтық сүйіспеншілік мәдени топтардың қалыптасуы нәтижесінде туындайды. Бұл мәдени топтарды сырттай көрінетін ең қарапайым белгілерге сүйене отырып бөлуге болады, бірақ уақыт өте келе халық белгілі бір белгілерді белгілі бір мінез-құлықпен байланыстыра бастайды, осылайша байланыс күшейеді. Бұл топтық бейімділікті ынталандырады. Топтық сүйіспеншілік құбылысына екі маңызды теориялық көзқарас бар: реалистік қақтығыс теориясы және әлеуметтік сәйкестік теориясы. Реалистік қақтығыс теориясы екі топтың шектеулі ресурстарға қарама-қарсы талаптары болған кезде топаралық бәсекелестік, кейде топаралық қақтығыс туындайды деп ұсынады. Ал әлеуметтік сәйкестік теориясы, оң жағынан ерекшеленетін әлеуметтік сәйкестіктерді психологиялық қозғаушы күш ретінде қарастырады, бұл топтық мінез-құлықты жақтауға себеп болады.
In group favoritism, sometimes known as in group–out group bias, in group bias, intergroup bias, or in group preference, is a pattern of favoring members of one's in group over out group members. This can be expressed in evaluation of others, in allocation of resources, and in many other ways. This effect has been researched by many psychologists and linked to many theories related to group conflict and prejudice. The phenomenon is primarily viewed from a social psychology standpoint. Studies have shown that in group favoritism arises as a result of the formation of cultural groups. These cultural groups can be divided based on seemingly trivial observable traits, but with time, populations grow to associate certain traits with certain behavior, increasing covariation. This then incentivizes in group bias. Two prominent theoretical approaches to the phenomenon of in group favoritism are realistic conflict theory and social identity theory. Realistic conflict theory proposes that intergroup competition, and sometimes intergroup conflict, arises when two groups have opposing claims to scarce resources. In contrast, social identity theory posits a psychological drive for positively distinct social identities as the general root cause of in group favoring behavior.
Ғылыми-зерттеу дәстүрінің пайда болуы
1906 жылы социолог Уильям Самнер адамдардың табиғатынан бастап топтасып тіршілік ететін түр екенін айтты. Бірақ ол адамдардың өз тобын басқалардан артық көруге бейім екенін де қаттық айтты, сондай-ақ: «Әр топ өзінің мақтанышы мен көкке дейін биік санатын, өздерін құдайлармен тең көріп, сырттан келгендерді жек көреді» деді. Бұл құбылыс топтық деңгейде ішкі топқа және сыртқы топқа қатысты ұғым ретінде көрінеді. Егер бұл сезім тайпалар, этностар немесе ұлттар сияқты үлкен топтарда байқалса, онда ол этноцентризм деп аталады.
In 1906, the sociologist William Sumner posited that humans are a species that join together in groups by their very nature. However, he also maintained that humans had an innate tendency to favor their own group over others, proclaiming how "each group nourishes its own pride and vanity, boasts itself superior, exists in its own divinities, and looks with contempt on outsiders". This is seen on the group level with ingroup–outgroup bias. When experienced in larger groups such as tribes, ethnic groups, or nations, it is referred to as ethnocentrism.
Жарыс
Реалистік конфликт теориясы (немесе реалистік топтық конфликт) ресурстар үшін топтар арасындағы бәсекелестік топ ішіндегі жағдайға бейімділіктің және топтан тыс мүшелерге тиісті теріс қарым-қатынастың себебі болып табылады. Музафер Шерифтің «Жұртшылдар үңгіріндегі тәжірибесі» – реалистік конфликт теориясының ең танымал мысалы. Тәжірибеде 22 он бір жасар бала, ұқсас әлеуметтік ортадан шыққан, жазғы лагерь жағдайында зерттелді, зерттеушілер лагерь қызметкерлері рөлінде болды. Балалар екі тең топқа бөлініп, топтық сезімді қалыптастыру мақсатымен бір-бірімен жақын қарым-қатынас жасауға ынталандырылды. Содан кейін зерттеушілер бағалы жүлде үшін топтарды қарсы қоятын бірнеше бәсекелестік жаттығуларды ұйымдастырды. Осыдан кейін жаулық пен топтан тыс мүшелерге деген жағымсыз көзқарас пайда болды. Соңында зерттеушілер жігіттерді өзара тәуелділік жағдайларына енгізу арқылы жаулықты басуға тырысты, бұл екі топ арасындағы салыстырмалы келісімге әкелді. Шериф осы тәжірибеден топтар шектеулі ресурстар үшін бәсекелескенде, топтан тыс мүшелерге деген жағымсыз көзқарастардың туындайтынын қорытындылады. Яғни, адамдар өз тобының басымдығын дәлелдеу үшін, қаншалықты маңызсыз болса да, себеп табуға тырысады. Бұл құбылысты ең алдымен және ең көп зерттеген британдық әлеуметтік психолог Генри Таджфел, ол топ ішіндегі/топтан тыс мүшелерге деген бейімділіктің психологиялық тамырларын зерттеді. Бұл мәселені зертханада зерттеу үшін Таджфел және оның әріптестері минималды топтарды құрды (минималды топ парадигмасына қараңыз), бұл «толық бейтаныс адамдардың ең қарапайым критерийлерді қолдана отырып топтарға бөлінуі» кезінде пайда болады. Таджфелдің зерттеулерінде қатысушылар монетаны лақтыру арқылы топтарға бөлінді, және әр топқа тәжірибе басталған кезде ешкім таныс емес сурет салу стилін бағалау тапсырылды. Таджфел мен оның әріптестері мынаны анықтады: а) қатысушылар бір-бірін танымаса да, б) олардың топтары мүлдем мағынасыз болса да және в) қатысушылардың ешқайсысы қай «стильді» жақсы көретінін білмейді деген фактілерге қарамастан, қатысушылар көбінесе «өздерінің топ мүшелерін жақсы көреді және өздерінің топ мүшелерінің жағымды мінезге ие болуы мүмкін екенін бағалайды». Топ ішіндегі адамдар туралы оң пікірге ие болу арқылы, адамдар сол топтың мүшелері ретінде өздерінің өзін-өзі бағалауын арттыра алады. 1980 жылдары Дженифер Кроккер және оның әріптестері минималды топ парадигмасын қолдана отырып жүргізген тағы бір зерттеуде, өзін-өзі бағалауы жоғары адамдар, өзін-өзі бағалауы төмен адамдарға қарағанда, өзін-өзі бағалауға қауіп төндіргенде топ ішіндегі жағдайға бейімділік танытты. Кейбір зерттеулер өзін-өзі бағалау мен топ ішіндегі жағдайға бейімділік арасындағы теріс байланыстың бұл тұжырымын қолдаса да, басқа зерттеушілер өзін-өзі бағалауы төмен адамдар топ ішіндегі де, топтан тыс мүшелерге де көбірек бейімділік танытқанын анықтады. Бұл зерттеу өзін-өзі бағалау мен топ ішіндегі/топтан тыс мүшелерге деген бейімділік арасындағы байланысқа басқаша түсіндірулер мен қосымша себептердің болуын көрсетеді. Сонымен қатар, зерттеушілер өзін-өзі бағалау мен топ ішіндегі жағдайға бейімділік арасындағы байланысты тексеру үшін өзін-өзі бағалаудың дұрыс емес түрін қолданған болуы мүмкін (жалпы жеке өзін-өзі бағалаудың орнына, нақты әлеуметтік өзін-өзі бағалау).
Realistic conflict theory (or realistic group conflict) posits that competition between groups for resources is the cause of in group bias and the corresponding negative treatment of members of the out group. Muzafer Sherif's Robbers Cave Experiment is the most widely known demonstration of realistic conflict theory. In the experiment, 22 eleven year old boys with similar backgrounds were studied in a mock summer camp situation, with researchers posing as camp personnel. The boys were divided into two equal groups and encouraged to bond, with the aim of fostering an in group mentality. The researchers then introduced a series of competitive activities which pitted groups against each other for a valuable prize. Hostility and out group negativity ensued. Lastly, researchers attempted to reverse the hostility by engaging the boys in situations of mutual interdependence, an effort which eventually resulted in relative harmony between the two groups. Sherif concluded from this experiment that negative attitudes toward out groups arise when groups compete for limited resources. That is, individuals will find a reason, no matter how insignificant, to prove to themselves why their own group is superior. This phenomenon was pioneered and studied most extensively by Henri Tajfel, a British social psychologist who looked at the psychological root of in group/out group bias. To study this in the lab, Tajfel and colleagues created minimal groups (see minimal group paradigm), which occur when "complete strangers are formed into groups using the most trivial criteria imaginable". In Tajfel's studies, participants were split into groups by flipping a coin, and each group then was told to appreciate a certain style of painting none of the participants were familiar with when the experiment began. What Tajfel and his colleagues discovered was that—regardless of the facts that a) participants did not know each other, b) their groups were completely meaningless, and c) none of the participants had any inclination as to which "style" they like better—participants almost always "liked the members of their own group better and they rated the members of their in group as more likely to have pleasant personalities". By having a more positive impression of individuals in the in group, individuals are able to boost their own self esteem as members of that group. In another set of studies, done in the 1980s by Jennifer Crocker and colleagues using the minimal group paradigm, individuals with high self esteem who suffered a threat to the self concept exhibited greater ingroup biases than did people with low self esteem who suffered a threat to the self concept. While some studies have supported this notion of a negative correlation between self esteem and in group bias, other researchers have found that individuals with low self esteem showed more bias toward both in group and out group members. This research may suggest that there is an alternative explanation and additional reasoning as to the relationship between self esteem and in group/out group biases. Alternatively, it is possible that researchers have used the wrong sort of self esteem measures to test the link between self esteem and in group bias (global personal self esteem rather than specific social self esteem).
Окситоциннің әсері ретінде биологиялық негіз
Карстен Де Дрю жасаған окситоциннің әлеуметтік мінез-құлыққа тигізетін әсеріне қатысты мета-талдау мен шолу зерттеулері окситоциннің сенімді дамытуға көмектесетінін көрсетеді, әсіресе ұқсас қасиеттері бар адамдарға – «өз тобының» мүшелері деп саналатындарға қатысты. Бұл, окситоцинның тудырған ізгілігі ұқсас ерекшеліктері мен қасиеттері бар адамдарға қатысты болуы, топ ішіндегі ынтымақтастық пен қорғанысты қолдау үшін қалыптасқан биологиялық негіз болуы мүмкін. Бұл өздігінен құрбандыққа бару және ынтымақтастық әрекеттері топтың жұмыс істеуіне үлес қосып, нәтижесінде аталған топтың мүшелерінің аман қалу мүмкіндігін арттырады деген Дарвиннің ойларымен үйлеседі. Бұл окситоциннің түрлі нәсілдегі адамдарға деген эмпатияны (қанағат ету сезімін) білдіру қабілетімен байланысты екенін көрсетеді. Бір нәсілдің өкілдері, басқа нәсілдің өкілдеріне қарағанда, өз нәсілдегі адамдарға көмектесуге бейім болуы мүмкін, әсіресе олар ауырсынуды сезінген кезде. Окситоцин өтірік айтумен де байланысты, егер бұл өтірік өз тобының мүшелеріне пайда келтірсе. Осындай қатынасты зерттеген бір зерттеуде, қатысушыларға окситоцин берілген кезде, олардың жауаптарындағы шындықтан алшақтық, топтың пайдасына күтілетін нәтиже болғанда, өз тобының мүшелері үшін артатыны анықталды. Бұл екі мысал да топ мүшелеріне пайда келтіретін әрекеттерге бейімділікті көрсетеді.
In a meta analysis and review of the effect of oxytocin on social behavior done by Carsten De Dreu, the research reviewed shows that oxytocin enables the development of trust, specifically towards individuals with similar characteristics—categorized as 'in group' members—promoting cooperation with and favoritism towards such individuals. This bias of oxytocin induced goodwill towards those with features and characteristics perceived to be similar may have evolved as a biological basis for sustaining in group cooperation and protection, fitting with the Darwinian insight that acts of self sacrifice and cooperation contribute to the functioning of the group and hence improve the odds of survival for members of said group. This shows that oxytocin may be implicated in our ability to empathize with individuals of different races, with individuals of one race potentially biased towards helping individuals of the same race than individuals of another race when they are experiencing pain. Oxytocin has also been implicated in lying when lying would prove beneficial to other in group members. In a study where such a relationship was examined, it was found that when individuals were administered oxytocin, rates of dishonesty in the participants' responses increased for their in group members when a beneficial outcome for their group was expected. Both of these examples show the tendency to act in ways that benefit in group members.
Өзін-өзі тану және әлеуметтік сәйкестік
Соңғы екі теориялық шолуда айтылғандай, өзіндік сәйкестікті ақылға қонымды әрекет және жоспарланған мінез-құлық теорияларына енгізудің теориялық негізі әлеуметтік сәйкестік теориясы және оның кеңейтілуі – өзіндік категориялау теориясымен көптеген ортақ белгілерге ие. Әлеуметтік сәйкестік теориясына сәйкес, өзін-өзі танудың маңызды құралы – әлеуметтік топтар мен санаттарға жататындықтан туындайды. Адамдар өзін өзіндік әлеуметтік санат (мысалы, жынысы, әлеуметтік жағдайы, командасы) тұрғысынан анықтағанда және бағалағанда екі процесс іске қосылады: 1) категориялау, ол топтың ішіндегі және сыртындағы айырмашылықтарды, сондай-ақ топ мүшелерінің (өзіндік қоса) стереотиптік өлшемдердегі ұқсастығын ерекшелендіреді; және 2) өзіндік күшейту, себебі өзіндік түсінік топқа жататындықтан, мінез-құлық және қабылдау арқылы топтың сыртындағылардан гөрі топтың ішіндегілерге ұсыныс жасауға ұмтылады. Әлеуметтік сәйкестіктер топтық айырмашылықтарды азайту және топаралық айырмашылықтарды арттыру арасындағы тепе-теңдікті оңтайландыратын сенімдерді, көзқарастарды, сезімдерді және мінез-құлықтарды сипаттайтын және белгілейтін топтық прототиптер ретінде танымдық тұрғыдан бейнеленеді. Нақтырақ айтқанда, әлеуметтік сәйкестік теориясына сәйкес, жеке және әлеуметтік сәйкестік арасындағы континуум бар, бұл континуум топқа байланысты немесе жеке сипаттамалардың адамның сезімдері мен әрекеттеріне қаншалықты әсер ететінін анықтайды. Егер белгілі бір әлеуметтік сәйкестік өзін-өзі танудың маңызды негізі болса, онда өзіндік топтық прототипке ассимиляцияланады, оны топтық нормалардың жиынтығы ретінде қарастыруға болады, яғни өзін-өзі қабылдау, сенімдер, көзқарастар, сезімдер мен мінез-құлық топтық прототип бойынша анықталады. Осылайша, әлеуметтік сәйкестіктер топтық нормалардың аралық ролі арқылы мінез-құлыққа әсер етуі керек. Адамдар белгілі бір мінез-құлыққа бейімді болады, егер ол мінез-құлықпен байланысты топ мүшелігінің нормаларына сәйкес келсе, әсіресе егер сәйкестік өзін-өзі анықтаудың маңызды негізі болса. Егер топқа мүшелік маңызды болмаса, онда адамдардың мінез-құлқы мен сезімдері топтық нормаларға қарағанда олардың жеке және ерекше ерекшеліктеріне сәйкес болуы керек. Екінші жағынан, өзіндік сәйкестік теориясы өзіндік жиі адамның әлеуметтік рөлінде күтілетін нормалар мен практикалардың көрінісі екенін айтады. Оның негізі – өзіндік көп қырлы және әртүрлі құрамдас бөліктерден тұрады, олар қоғамдағы рөлдерді орындау үшін ұйымдастырылған түрде өмір сүреді. Адамдар тек басқалармен сөйлесу арқылы ғана өзіне жеке тұлға жасай алады, ал олардың атқаратын рөлдері бір топтан екінші топқа өзгереді. Адамдардың осы әртүрлі рөлдері мен орындары олардың басқалармен қарым-қатынасының нәтижесі болып табылады және рөлдік сәйкестік деп аталады. Рөлдік сәйкестіктер өздігінен жүзеге асырылуы мүмкін немесе ана, әлеуметтік қызметкер немесе қан доноры болу сияқты фактілер болуы мүмкін. Рөлдік сәйкестіктер адамдарды белгілі бір жолдармен әрекет етуге итермелейді, себебі олар рөлдерге күтілетін үміттерге ие. Рөлдің күтуіне сәйкес келуде қанағаттанғандық бар, сондықтан қоғамдық нормалар бойынша белгілі бір тұлғаның жеке басын сәйкестендіруге қабілетсіздігі артында көбінесе қайғы бар. Сонымен қатар, адамдардың атқаратын рөлдерінің маңыздылығы бойынша иерархиялық жүйе бар, ал рөлдердің иерархиялық дәрежесіне сәйкес, адамдар өзіне сәйкес иерархиялық тұрғыдан жоғары тұрған рөлдердің өкілі болады. Рөлдік сәйкестіктің ерекшелігі, әртүрлі жағдайларда рөлдік сәйкестіктердің пайда болу ықтималдығы, жеке тұлғаның әртүрлі реттікке орналасуының нәтижесі болып табылады. Бір рөлді атқаратын адамдар әртүрлі әрекет етуі мүмкін, өйткені кейбір рөлдер басқаларға қарағанда бағаланады. Мысалы, жұмыс істейтін ананың баласына жұмсайтын уақыты жұмыс істемейтін анаға қарағанда аз болады. Мінез-құлық адамның иерархиялық тұрғыдан жоғары ұсталатын жеке басын көрсетеді, сондықтан адамдар осы иерархияға сәйкес өзін-өзі бағалау мен өзін-өзі бағалаумен әрекет етеді. Психолог болудың өзіндік ерекшелігі тілші болудың өзіндік ерекшелігінен жоғары деп санайтын адам, психологияда өзінен жақсырақ басқа адаммен кездескенде бәсекеге қабілетті болатынын, ал тілші болуда өзінен жақсырақ адаммен кездескенде оған көңіл бөлмейтінін байқайды. Сол сияқты, әлеуметтік қарым-қатынастарға да осы ерекшелік әсер етеді. Өзіндік сәйкестік көбінесе жеке тұлғаларды әлеуметтік контекстке орналастырады және осы контексттегі рөлге адал болу өзіндік идеяны жалғастырудың маңызды бөлігі болады. Ол сондай-ақ адамдардың осы иерархияның жоғары жағында тұрған ұқсас рөлдік сәйкестіктерге ие басқалармен байланысуын қамтамасыз етеді. Адамдар топтың ішінде өзін анықтайтын рөлден туындаған өзіндік түсініктерге ие болғандықтан, рөлдерін сақтай отырып, топаралық ұқсастықтар ерекшеленіп, топаралық айырмашылықтар азайтылады. Өзіндік топтың бейімділіктеріне сәйкес болуға тырысқанда, адамдар көбінесе топтың ішіндегі бейнелеулерін немесе сәйкестіктерін қайта жасайды. Осы топтар туралы белгілі бір прототиптер қалыптасады, олар топ мүшелерінің ұстануға ынталандырылатын ережелерін бекітеді. Топтың ішінде ортақ ақпарат пен көзқарастар жаңа және бөліспеген ақпараттан гөрі жиі талқыланады, сондықтан көпшілік көзқарастардың жалғасуы және басқаларының үнсіздігіне әкелетін норма қалыптасады. Бұл норма әртүрлі контексттерге сәйкес өзгереді, бірақ көпшілік көзқарастармен үнемі байланыста болуды қалайтын топтың ішіндегі адамдар топтың сыртындағыларға қарсы топтың ішіндегі көзқарастарды бекітуде белсенді рөл атқаруы керек.
As noted in two recent theoretical reviews, the theoretical basis for the inclusion of self identity in the theories of reasoned action and planned behavior has many similarities to social identity theory and its extension, self categorization theory. According to social identity theory, an important component of the self concept is derived from memberships in social groups and categories. When people define and evaluate themselves in terms of a self inclusive social category (e. g., sex, class, team) two processes come into play: (1) categorization, which perceptually accentuates differences between the in group and out group, and similarities among in group members (including the self) on stereotypical dimensions; and (2) self enhancement which, because the self concept is defined in terms of group membership, seeks behaviorally and perceptually to favor the in group over the out group. Social identities are cognitively represented as group prototypes that describe and prescribe beliefs, attitudes, feelings and behaviors that optimize a balance between minimization of in group differences and maximization of intergroup differences. More specifically, according to social identity theory, there is a continuum between personal and social identity shifts along this continuum that determine the extent to which group related or personal characteristics influence a person's feelings and actions. If a particular social identity is a salient basis for self conception, then the self is assimilated to the perceived in group prototype which can be thought of as a set of perceived in group norms such that self perception, beliefs, attitudes, feelings and behaviors are defined in terms of the group prototype. Thus, social identities should influence behavior through the mediating role of group norms. People will be more likely to engage in a particular behavior if it is in accord with the norms of a behaviorally relevant group membership, particularly if the identity is a salient basis for self definition. If the group membership is not salient, then people's behavior and feelings should be in accord with their own personal and idiosyncratic characteristics rather than group norms. On the other hand, the self identity theory poses that the self is often a reflection of expected norms and practices in a person's social role. At the center of it is the proposition that the self is made up of multi faceted and differentiated components that exist in an organized manner for the sake of filling in roles in society. People are able to create an identity for themselves only through talking to others, and often what roles they are taking on differ from one group to another. These differing roles and positions people fill are a result of their interactions with others and are called role identities. Role identities may be self realized, or may be facts like being a mother, a social worker, or a blood donor. Role identities lead people to act in certain ways due to assumed expectations for the roles. Because there is satisfaction in complying with expectations of the role, there is often distress behind an inability to appear congruent to one's identity as defined by societal norms. There is also an existing hierarchy of importance for roles that individuals take on, and according to the hierarchical standing of roles, people become more representative of roles that stand higher hierarchically, according to them. Identity salience, the likelihood of role identities being invoked in different situations, is the result of role identities being placed hierarchically in different orders from person to person. People who hold the same roles may act differently because some roles are valued over others. For example, a working mother may have less time to spend with her child as opposed to a mother that does not work. Behaviors are reflective of the identities that are held higher hierarchically by people, so people act out in self worth and self meaning according to these hierarchies. Someone who holds the identity of being a psychologist higher than the identity of being a linguist will find that while he/she may become competitive when meeting another person that is better at psychology than he/she, he/she will not care when in contact with someone who is much better at being a linguist than he/she. In a similar way, social relationships are influenced by this salience. Self identity often places individuals in social contexts and a commitment to the role within that context becomes a big part of perpetrating the idea of self. It also finds people relating more to others that hold similar role identities at the top of their hierarchies. Because people have self concepts that are derived from a role they define for themselves within the context of a group, when staying within their roles, intergroup similarities are accentuated while intergroup differences are diminished. In an attempt to assimilate oneself according to the tendencies of a group, often people reconfigure their intragroup representations or identities. Certain prototypes form about these groups that reaffirm rules that members of the group are encouraged to follow. Shared information and views are discussed more often than novel and unshared information within a group, therefore a norm is established where the majority views are perpetuated and others silenced. This norm is fluid and changing according to different contexts, but those within the group who want to keep up with the majority views in all matters have to keep an active role in affirming the views of the in group in contest to out groups.
Әлеуметтік санаттанудың нейробиологы
Топқа жататындыққа байланысты әртүрлі нейрондық байланыстар өзгеріске ұшырайды, бұл топқа жататындарға қатысты көзқарастардың қалыптасуына түсінік береді. Әлеуметтік үзеңгі теориясында түсіндірілгендей, ми адамдардың жеке ерекшеліктеріне сүйене отырып, өзін және басқаларды топтарға бөлуде маңызды рөл атқарады. Зерттеулер көрсеткендей, адамдар топтарға жіктелген кезде медиалды префронталды қабықтың (mPFC) активтілігі күшейеді. Нақтырақ айтқанда, адамдар өзін раса, ұлт немесе жыныс сияқты белгілі бір ерекшеліктері бойынша бұрынғы тәжірибесі бар топтарға жатқызғанда, вентральді медиалды префронталды қабықша активтеніп жұмыс істейді. Мидың бұл бөлігі эмоционалдық-әлеуметтік ойлау нәтижесінде активтеніп, өзіне қатысты ойлардың нәтижесінде адамдар өз тобын өзге топтан жақын деп санайды. Эмоционалдық-әлеуметтік ойлау бұрынғы тәжірибесі бар топтар үшін де маңызды, себебі жіктеулер ұзақ мерзімде қалыптасып, эмоциялардың дамуына әкеледі. Осы зерттеуде әйелдер мен еркектердің екеуі де әйелдерге жағымды көзқарас білдіргенімен, әйелдер тобындағы көзқарас бейімділігі 4,5 есе күштірек екені анықталды.
Various neural correlates are impacted by group membership, which can shed light on the development of biases toward in group members. The brain plays a critical role in how individuals classify themselves and others into groups based on personal attributes, as explained by the social identity theory. Research shows that the medial prefrontal cortex (mPFC) region displays increased activity when individuals engage in group categorization. More specifically, the ventral medial prefrontal cortex becomes active when individuals categorize themselves into groups with whom they already share prior experience which can be based on characteristics such as race, ethnicity, or gender. This region of the brain is activated due to emotional social reasoning where self referential processing leads individuals to view the in group as closer to the self than the out group. Emotional social reasoning is also significant with groups of prior experience because the categorizations have developed over a longer duration leading to the development of emotions. This research found that while both women and men have more favorable views of women, women's in group biases were 4.5 times stronger
Этникалық негіздегі артықшылық
2001 жылы Ферштман мен Гнизи ерлердің этникалық қағидаларға негізделген «сенім» ойынында топтық ұстанымдарды көрсеткенін, бірақ бұл бейімділік әйелдерде байқалмағанын анықтады. Зерттеудің мақсаты – Израиль еврей қоғамындағы этникалық дискриминацияны анықтау, және ол 996 израильдік студент арасында жүргізілді. Қатысушылардың есімдері негізгі түрде шығыс немесе ашкеназдық есімдерге жататынына қарай топтар бөлінді. «Диктатор» ойынына ұқсас, қатысушыларға белгілі бір сома ақшаны (20 шекель) өздері мен басқа ойыншы арасында бөлу тапсырылды. А ойыншысына, В ойыншысына жіберілген ақшаның үш еселенетіні айтылды, ал В ойыншысына эксперимент туралы, соның ішінде А ойыншысының аты және аударылған сома туралы ақпарат берілді. Содан кейін В ойыншысы ақшаны қайтару туралы шешім қабылдады. Эксперимент нәтижесінде, әйелдер мен ерлердің орташа трансферттері шамамен бірдей болғанымен (әйелдер үшін 10,63, ал ерлер үшін 11,42), әйелдер ашкеназдық немесе шығыс дыбысталатын есімдерге ие тұлғаларға қатысты айқын топтық ұстанымдарды көрсетпеді. Дегенмен, ерлер арасында шығыс тілінде естілетін есімдерге қарсы ұстаным байқалды.
In 2001 Fershtman and Gneezy found that men showed in group biases in a "trust" game based on ethnicity, whereas this tendency was not present in women. The study aims to identify ethnic discrimination in Israeli Jewish society, and was conducted on 996 Israeli undergraduates. Groups were separated based on whether the participant's name was typically ethnically Eastern or Ashkenazic. Similar to a dictator game, subjects were instructed to divide a sum of money (20 NIS) between themselves and another player. Player A was told that any money sent over to Player B would be tripled, and Player B would receive details of the experiment, including the name of Player A and the transferred sum. Subsequently, Player B would have a choice of whether to send any money back. The experiment found that despite sharing similar average transfer values (10.63 for women and 11.42 for men), women did not display significant in group biases when it came to recipients with either Ashkenazic or Eastern sounding names. However, a bias against Eastern sounding names was present amongst men.
Даму кезеңі
2008 жылы балалармен жүргізілген зерттеуде Фер, Бернхард және Рокенбах 3-8 жас аралығындағы ұлдардың топқа қатысты жағдайларда жақсы көрушілік танытатынын, ал қыздарда мұндай бейімділік байқалмағанын анықтады. Экспериментте диктатор ойынының өңделген түрі – "қызғану ойыны" пайдаланылды. Зерттеушілердің ұсынған бір мүмкін түсіндірмесі эволюциялық себептерге байланысты болды.
In 2008 Fehr, Bernhard, and Rockenbach, in a study conducted on children, found that boys displayed in group favoritism from ages 3–8, whereas girls did not display such tendencies. The experiment involved usage of an "envy game", a modified version of the dictator game. A possible explanation posited by researchers relied on an evolutionary basis.
2008 жылғы АҚШ президенттік сайлауы
2008 жылғы Президент сайлауы кезінде жүргізілген зерттеу топтық идентичностьтің қаншалықты динамикалық екенін көрсетті. Зерттеуге Кембридж, Массачусетс штатының 395 демократы қатысты. Қатысушыларға 6 доллар берілді, оны өздері мен басқа бір адам арасында бөлуге ұсынылды. Алушылар анонимді болды, тек Демократиялық праймеризде қай кандидатты қолдағандары белгілі болды. Деректер үш бөлек кезеңде жиналды: 10-18 маусым (Хиллари Клинтонның 7 маусымдағы жеңіліс туралы мәлімдемесінен кейін); 9-14 тамыз, Демократиялық Ұлттық Конвентке (25-і) дейін; және 2-5 қыркүйек, Президент сайлауына дайындық кезеңінде. Нәтижелер көрсеткендей, ерлер маусымнан тамыздағы Ұлттық Конвентке дейін өзге топқа қарағанда өз тобына айқын ықылас көрсетті. Алайда, қыркүйек айында мұндай топтық бейімділік байқалмады. Әйелдер бойында маңызды топтық артықшылық сезімі анықталған жоқ. Эксперимент топтық идентичностьтің икемді екенін және уақыт өте келе өзгере алатынын көрсетті. Сонымен қатар, қақтығыстар арасында айтарлықтай айырмашылықтар болды, ал қосымша талдаулар топтық жақтастықтың жақындағы қақтығыстарда және көбінесе «өз тобының» мүшелері жазған мақалаларда күштірек болатындығын анықтады. Мысалы, Струх және Шварц сенімнің сәйкестік теориясының болжамдарын қолдады. Сенімнің сәйкестік теориясы жеке адамдар арасындағы сенімдердің, көзқарастардың және құндылықтардың ұқсастық деңгейімен айналысады. Бұл теория сондай-ақ, ұқсамаушылықтың басқаларға деген негативті көзқарасты күшейтетінін айтады. Расизмге қатысты сенімнің сәйкестік теориясы сенімдердің өзгешелігінің расизмге қарағанда расистік дискриминацияға көбірек әсер ететінін көрсетеді. Зерттеулер полиция тергеулері мен сот шешімдерінде топтық бейтараптыққа дәлелдер табады.
A study conducted during the 2008 Presidential elections showcased how group identities were dynamic. The study was carried out among 395 Democrats from Cambridge, MA, using an Economics dictator game. Subjects were given $6 to divide between themselves and another person. The recipients remained anonymous, apart from which candidate they supported in the Democratic Primaries. Data were collected in three separate periods. June 10 to 18 (after Hillary Clinton's concession speech on June 7); August 9 to 14, before the Democratic National Convention on the 25; and September 2 to 5, in the buildup to the Presidential elections. The results showed that men displayed significant in group favoritism from June all the way to the DNC in August. This in group bias, however, was not present in September. Women displayed no significant in group favoritism throughout. The experiment suggested that group identities are flexible and can change over time. There were substantial variations between conflicts, however, and additional analyses revealed in group favoritism to be more pronounced in more recent conflicts and in articles written predominantly by "in group" members. For example, Struch and Schwartz found support for the predictions of belief congruence theory. The belief congruence theory concerns itself with the degree of similarity in beliefs, attitudes, and values perceived to exist between individuals. This theory also states that dissimilarity increases negative orientations towards others. When applied to racial discrimination, the belief congruence theory argues that the perceived dissimilarity of beliefs has more of an impact on racial discrimination than does race itself. Research finds evidence of in group bias in police investigations and judicial decisions.
Биологиялық туыстық
Окситоцин тек өз тобының мүшелерімен қарым-қатынас жасауға бейімді адамдармен ғана емес, сонымен қатар әртүрлі топтардың мүшелері арасындағы қақтығыстар кезінде де байқалады. Қақтығыс кезінде мұрынға шашыратылған окситоцин қабылдаған адамдар өз тобының мүшелеріне қарағанда, басқа топтың мүшелеріне қарағанда қорғанысқа байланысты жауаптарды жиірек көрсетеді. Бұдан әрі, окситоцин қатысушылардың топтың осал мүшелерін қорғауға деген ниетімен байланысты, тіпті сол адамның қақтығысқа қатысуына қарамастан. Сол сияқты, окситоцин қолданған кезде адамдар өздерінің жеке пікірлерін өзгертіп, басқа топтардың идеалдарына қарағанда өз тобының идеалдарымен үйлестіреді. Бұл зерттеулер окситоциннің топтар арасындағы динамикамен байланысты екенін көрсетеді. Окситоцин сондай-ақ белгілі бір топтағы адамдардың басқа топтарға деген реакциясына әсер етеді. Топтық бейімділік кішкентай топтарда көрінеді, бірақ ол бүкіл елдей үлкен топтарға да таралуы мүмкін, нәтижесінде ұлттық құлшынысқа күшті бейімділік пайда болады. Нидерландыда жүргізілген зерттеу окситоциннің өз ұлтының мүшелеріне деген сүйіспеншілігін арттырып, басқа ұлттардың мүшелерін және шетелдіктерді қабылдауды азайтатынын көрсетті. Адамдар окситоцинның әсерінен өз елінің туына көбірек құрметпен қараса, басқа мәдени нысандарға бейжай қарайды. Осыған байланысты, бұл гормон ксенофобиялық бейімділіктердің туындауына себеп болатын фактор болуы мүмкін деген гипотеза жасалды. Осылайша, окситоцин адамдарға халықаралық деңгейде әсер етеді, онда "өз" тобы нақты "туған елге" айналады, ал "басқа" топқа барлық басқа елдер кіреді.
Oxytocin is not only correlated with the preferences of individuals to associate with members of their own group, but it is also evident during conflicts between members of different groups. During conflict, individuals receiving nasally administered oxytocin demonstrate more frequent defense motivated responses toward in group members than out group members. Further, oxytocin was correlated with participant desire to protect vulnerable in group members, despite that individual's attachment to the conflict. Similarly, it has been demonstrated that when oxytocin is administered, individuals alter their subjective preferences in order to align with in group ideals over out group ideals. These studies demonstrate that oxytocin is associated with intergroup dynamics. Further, oxytocin influences the responses of individuals in a particular group to those of another group. The in group bias is evident in smaller groups; however, it can also be extended to groups as large as one's entire country leading toward a tendency of strong national zeal. A study done in the Netherlands showed that oxytocin increased the in group favoritism of their nation while decreasing acceptance of members of other ethnicities and foreigners. People also show more affection for their country's flag while remaining indifferent to other cultural objects when exposed to oxytocin. It has thus been hypothesized that this hormone may be a factor in xenophobic tendencies secondary to this effect. Thus, oxytocin appears to affect individuals at an international level where the in group becomes a specific "home" country and the out group grows to include all other countries.
Топ ішінде дегорация
Мәдениеттер аралық зерттеулер көрсеткендей, топ ішіндегі кемсіту, яғни өз тобының немесе мәдениетінің мүшелерін өзге топтардың мүшелеріне қарағанда қатаң сынға алу бейімі, басым немесе үстем топтардың мүшелеріне қарағанда, әлсіз және азшылық топтардың мүшелерінде жиі кездеседі. Ма Келламс, Спенсер Роджерс және Пенгтің сөзіне сәйкес, жүйелік ақталу теориясы "азшылықтардың кейде өз тобына қатысты жүйені ақтаушы көзқарастарды қолдауының" себебін түсіндіруге бағытталған. Олардың топтық жақсы көру және кемсіту туралы зерттеулері осы теорияны ішінара растағанын, бірақ теорияның барлық нюанстарды қамтымағанын айтты.
Cross cultural studies have found that in group derogation, the tendency to criticize members of one's own group or culture more harshly than members of outside groups, is more common among members of disadvantaged and minority groups than among members of the majority or dominant group. According to Ma Kellams, Spencer Rodgers and Peng, system justification theory seeks to explain why "minorities sometimes endorse system justifying views of their group". They said their research into in group favoritism and derogation partially supported this theory, but that the theory failed to address all of the nuances.