Кіріспе
Ватерлоо ханзадасы (нидерланд тілінде: Prins van Waterloo, француз тілінде: Prince de Waterloo) – Веллингтон герцогына тиесілі голланд және бельгиялық аристократиядағы атақ. Бұл атақ Нидерланд королі Вильгельм I 1815 жылы Ватерлоо шайқасында Наполеонды жеңгені үшін Артур Уэлслиге, Веллингтонның 1-ші герцогіне жеңіс сыйлығы ретінде берілген. Веллингтон герцогы және оның ер адам тарапынан барлық ұрпақтары голланд және бельгиялық аристократиясына жатады, олардың барлық келесі герцогтары "Ваттерлоо ханзадасы" атағын "Жоғарылық" (Doorluchtigheid) дәрежесімен алып жүреді. Оның отбасының қалған бөлігі голланд құрметіне ие Jonkheer немесе Jonkvrouw атағын сақтайды.
Prince of Waterloo (Dutch: Prins van Waterloo, French: Prince de Waterloo) is a title in the Dutch and Belgian nobility, held by the Duke of Wellington. The title was created by King William I of the Netherlands for Field Marshal Arthur Wellesley, 1st Duke of Wellington as a victory title in recognition of defeating Napoleon at the Battle of Waterloo in 1815. The Duke of Wellington and all his descendants along the male line belong to Dutch and Belgian nobility, in which all the descendant dukes carry the title of "Prince of Waterloo" with the style "Serene Highness" (Doorluchtigheid). The rest of his family retain the Dutch honorific Jonkheer or Jonkvrouw.
Принстің мұралық меншігі
Бұл атақтан басқа, голландиялық патша Веллингтонға жер беріп, жыл сайын 20 000 гульдер көлемінде жәрдем төледі. Бүгінгі күнге дейін Веллингтон герцогтары Ватерлоо ханзадасы атағын сақтап, жерді ұзақ жылдардан бері жалға алғандардан жыл сайын шамамен 100 000 фунт стерлингке жуық табыс алуда. 1831 жылы Бельгия Корольдігінің құрылуына байланысты титул (голландиялық болғандықтан) және жер (Бельгияда орналасқандықтан) бөлініп кетті. Бельгия тәуелсіздігін алғаннан кейін, Лондон шарты бойынша жәрдем ақшасы жаңа Бельгия Корольдігінің мемлекеттік қарызының бір бөлігі ретінде қарастырылды. 2001 жылы Ватерлоо ханзадасының жері зейнеткер бельгиялық сенатор Жан Эмиль Гумблеттің қысымына ілесіп, мәселе көтерілді. 1817 жылы қазіргі Бельгия аумағындағы үкімет герцогке орманды жерлерден ағаш сатудан түскен табысқа жылына 1600 фунт төлеу туралы келісім жасады, себебі герцог бұл жерлерді тазартқысы келді. 1988 жылға дейін кезекті герцогтар осы жылдық төлемді пайдаланды, бірақ сол кездегі Ватерлоо ханзадасы, Веллингтонның 8-ші герцогы Валериан Уэлсли, өзіне құқық берілген жердің толық меншігіне ие болу үшін төлемнен бас тартуға келісті. Алайда, Гумблет бастаған бірқатар бельгиялық салық төлеушілер келісім жердің нақты құнын көрсетпейді деп мәлімдеді және бастапқы келісімге байланысты кең ауқымды мәселелерге назар салды, Бельгияның бастапқы келісім шарттарын қабылдауға мәжбүр болғанын, себебі Ұлыбританияны ренжітуге батылмағанын айтты. 2009 жылы Vlaams Belang партиясынан депутат Дидье Рейндерс қаржы министрінен бұл жәрдем төлемі туралы сұрақ қойды. Рейндерс бұл жәрдемнің Лондон шарты бойынша Бельгияның халықаралық міндеттемелерінің бір бөлігі екенін және ол осы міндеттемеден бас тартпақ емес екенін, өйткені барлық герцогтар өз міндеттемелерін адал орындап келгенін жауап берді.