Кіріспе

Германиялық қасиетті

қасиеттінің есімімен аталған жерлер

Вольфганг Регенсбургтық (Wolfgangus; 934 – 31 қазан 994 ж.) 972 жылғы Рождестводан бастап өліміне дейін Бавариядағы Регенсбургтың епископы болды. Ол католик және православие шіркеулерінде қасиетті болып есептеледі. Ол 10 ғасырдағы үш ұлы неміс қасиеттілерінің бірі саналады, ал қалған екеуі – Аугсбургтың Ульрихы және Констанцтың Конрады. Өмірінің соңында Вольфганг Жоғарғы Австрияның Зальцкаммергут аймағындағы усақ-түйек жерге шеттеніп кетті. Вольфганг қайтыс болғаннан кейін көп ұзамай көптеген шіркеулер оны өздерінің қамқоршы қасиеттісі ретінде таңдады, сондай-ақ бірнеше қала оның құрметіне аталды.

Ермитаж және өлім

976 жылы Вольфганг Мондзееде бір жыл өткізді. Одан кейін ол оңаша жерге, қазіргі Вольфганг көліне (Wolfgangsee) көшті. Оны бір аңшы тауып, Регенсбургке қайтарды. Дунай бойымен Төменгі Австриядағы Пёхларнға бара жатқанда, ол Эфердинг пен Линцке жақын Ашах қалашығының арасындағы Пуппинг ауылында ауырып қалды. Оның тілегі бойынша, ол Пуппингтегі Әулие Отмар шіркеуіне жеткізілді, онда қайтыс болды. Христиан өнерінде оны ортағасырлық Тироль суретшісі Михаэль Пахер (1430–1498) ерекше құрметтеді, ол оның есіміне мәңгілік ескерткіш – Әулие Вольфгангтың бастық құрбандық алтарын жасады. Мюнхендегі Ескі Пинакотекада көрсетілген панельдік суреттерде әулиенің өміріндегі маңызды оқиғалар көркем түрде бейнеленген. Жоғарғы Австриядағы Кефермаркттегі Кефермаркт алтары – киеліге арналған тағы бір монументалды кеш готикалық өнер туындысы. Вольфгангтың ең көне суреті – шамамен 1100 жылы Санкт-Эммерам Евангелиясында салынған миниатюра, қазір Краковтағы собор кітапханасында сақтаулы. Швиндтің заманауи суреті Мюнхендегі Шах галереясында ілулі тұр. Бұл сурет Вольфгангтың шіркеу салуға шайтанды мәжбүрлеген аңызын бейнелейді. Басқа суреттерде ол көбінесе епископ киімінде, оң қолында балқымен, сол қолында митрамен немесе аңшының тауып алған жабайы даладағы жалғыз саяхатшы ретінде бейнеленеді. Балта – әулиенің өміріндегі бір эпизодқа сілтеме жасайды. Ол шөл далада оңаша жерді таңдап, дұға етіп, балтасын қалың бұталарға лақтырды; балта түскен жерді Құдай оған ұя салуға бұйырған жер деп санады. Бұл балқы әлі күнге дейін ескі ұя орнында пайда болған Санкт-Вольфгангтың шағын қалашығында көрсетілуде.