Кіріспе

1423 жылғы Жүз жылдық соғыстың шайқасы

Крэвант шайқасы 1423 жылдың 31 шілдесінде Жүз жылдық соғыс кезінде ағылшын және француз әскерлерінің арасында Бургундиядағы Крэвант ауылында, Оксерден оңтүстік-шығысқа қарай Сена өзенінің сол жағалауындағы Ионне өзенінің жағасындағы көпір мен бродында болды. Шайқас ағылшындар мен олардың бургунд одақтастарының жеңісімен аяқталды.

Өмірбаян

1420 жылы Трой шартынан кейін ағылшын патшасына Луараның солтүстігіндегі барлық аймақты басып алуға рұқсат берілді. 1422 жылы Генрих V күрт қайтыс болды, ал Англия патша тағына Генрих VI бала күні отырды, соның салдарынан жауынгерлік әрекеттер қайта басталды. 1423 жылдың жазында француз дофині Карл Бургеде Бургундия жеріне шабуыл жасау ниетімен әскер жинады. Бұл француз армиясында Джон Стюарт, Букан графы басқаратын, барлық әскерге де, сондай-ақ испан және ломбард жалдамалы сарбаздарға да басшылық ететін көптеген шотланд сарбаздары болды. Бұл әскер Кравант қаласын қоршады. Кравант гарнизоны Бургундияның жесір герцогинясынан көмек сұрады, ол әскер жинап, Бургундияның ағылшын одақтастарынан қолдау сұрады, және олар көмек көрсетті. Екі одақтас әскер – бірі ағылшын, бірі бургунд – 29 шілдеде Оксерде қосылды.

Құрамында басқа да препараттар бар

Достасқан командирлер 29 шілде күні кешке Оксер соборында соғыс кеңесі өткізді. Бұл тактикалық және тәртіптік мәселелерді қамтитын ұрыс жоспарын жасауға әкелді. Әскер аттан түсіп шайқасуға ниеттенгені анық болды, аттар артқа жіберілді, ал садақшылар атты әскерге қарсы тік қадаларды дайындауға тиіс болды. Сол түні әскер жеңіс үшін дұға етуге бұйырылды. Марш келесі күні сағат 10-да басталуға тиіс еді.

Достастар

Бірлескен ағылшын және бургунд күштерін Жан де Тулонжон, Томас Монтакют, Солсберидің 4-ші графы басқарды, ал Лорд Уиллоуби олардың екінші қолбасшысы болды. Англо-бургунд әскері шамамен 4000 адамнан (2000 бургунд және 2000 ағылшын) тұрды, оның ішінде 1500 қарулы сарбаз (500 ағылшын және 1000 бургунд), 1500 ағылшын садақшысы, бірқатар бургунд арбалетшілері мен пионерлер, сондай-ақ Оксер қаласының азаматтарымен жұмыс істейтін 40 veuglaires (жеңіл артиллерия) болды.

Француз тілі

Француз армиясын Дарнлидің сэр Джон Стюарты басқарды, ал Вендом графы Луи оның оң қол ассистенті болды. Шамамен 4000 шотландтық сарбаз болды. Арагондық және ломбард жалдамалы әскерлерінің шағын күштерімен бірге, үлкен француз күші қатысты. Дофин армиясы Англо-Бургундия армиясынан екі-үш есе көп болды.

Шайқас

Одақтас әскерлер 30 шілде күні бойы жорықтап, сол күні кешке Крэвантқа жақын жерде жауды байқады. Келесі күні, жаудың орналасқан жері тым мықты деп бағалағаннан кейін, олар Йонне өзенінен өтіп, Крэвантқа басқа жолмен жетуге тырысты. Өзеннен қалаға жақындаған одақтастар француз әскерінің орнын ауыстырып, енді олардың екінші жағалауда күтіп тұрғанын көрді. Үш сағат бойы екі тарап та бір-бірін қадағалап, қарсы өткелге баруға ешқайсысы да батыл болмады. Ақырында, шотланд мергендері одақтас әскерлеріне оқ жаудыра бастады. Одақтас артиллериясы өздерінің садақшылары мен арбалетшілерінің қолдауымен жауап берді. Дофиншілердің шығынға ұшырағанын және тәртіпсіздікке түскенін көрген Солсбери бастама көтеріп, оның әскері ағылшын садақшыларының жебелерінің қорғауымен, шамамен 50 метр ені бар, белдеуге дейін суы бар өзеннен өтуге кірісті. Сонымен қатар, Уиллоуби басқаратын басқа күш тар көпірден шотландтарға шабуыл жасап, Дофин әскерін екіге бөліп жіберді. Француздар шегінуге кірісті, бірақ шотландтар қашпады, соғыса берді, нәтижесінде жүздеген адам қаза тапты. Көпір басында немесе өзен жағалауында шамамен 1200–3000 олар қаза болды, ал Дарнли (оның да көзі жоғалған) және Конт де Вендомды қоса алғанда, 2000-нан астам тұтқынға алынды. Англо-бургундтар шайқасып жатқанда, Крэванттағы бургундтық рыцарьлары Кастеллюкс мырзасының соңынан қамалдан шығып, Дофиншілерге қарсы ойран саларлық атты әскер шабуылын жасады, олардың қатарларын толығымен бұзды. Екі жақтан да қырылып-жанған Дофин әскері шайқас алаңынан қашып кетті. Дофин әскері Луараға шегінді. 2 тамызда ағылшын және бургунд әскерлері Крэванттан бөлек шегінді, бургундтар Дижонға, ал ағылшындар Монтейгильонға жорықтап кетті.

Салдары

Крэвант жеңісі ағылшын және Бургундия әскерлерінің бірінші бірлескен жеңісі болды. Осы жеңіске қарамастан, одақтастар енді сирек бірге шайқасты, көбінесе бірін-бірінен бөлек әрекет ететін. Дофинистер келесі жылы Верней шайқасында одан да ауыр жеңіліске ұшырады.