Кіріспе
Рок музыкасының жанры, рок музыкасындағы бағыт. Roots rock – рок музыкасының жанры, ол роктың фольклор, блюз және кантри музыкасындағы бастауларына назар аударады. Ол үстемдік психоделикалық және дамып келе жатқан прогрессивті рок музыкасының шамадан тыс екендігіне жауап ретінде қарастырылады. Roots музыкасы (Americana) көбінесе халық және әлемдік музыкалық формаларды білдіру үшін қолданылады, сондықтан Roots rock кейде осы музыканың элементтерін қамтитын кез келген рок музыкасын сипаттау үшін кең мағынада қолданылады. 1980 жылдары roots rock панк-рок, жаңа толқын және хеви-металл музыкасының бағыттарына жауап ретінде қайта жанданды. Кейіннен тағы да төмендегеннен кейін, 2000 жылдары "roots" музыкасына жаңа қызығушылық оянды. Мұны растайтын дәлел – 2015 жылдан бері табыс етіліп келе жатқан Грэмми сыйлығы, атап айтқанда 2022 жылы Джон Батистеге берілген. Олардың веб-сайтында бұл сыйлық былай анықталған: "Бұл номинацияда американа, блюграсс, блюз немесе фольклорлық жазбалардың қазіргі және/немесе дәстүрлі вокалдық және аспаптық орындалуындағы жетістіктер, сондай-ақ өзінің жазбаларының негізі ретінде дәстүрлі және/немесе қазіргі тамыр элементтерін, дыбыстарын және аспаптық техникаларын пайдаланатын авторлардың түпнұсқалық материалдары танылады."
the movement in rock music
Roots rock is a genre of rock music that looks back to rock's origins in folk, blues and country music. It is seen as responses to the perceived excesses of the dominant psychedelic and the developing progressive rock. Because roots music (Americana) is often used to mean folk and world musical forms, roots rock is sometimes used in a broad sense to describe any rock music that incorporates elements of this music. In the 1980s, roots rock enjoyed a revival in response to trends in punk rock, new wave, and heavy metal music. After a further decline, the 2000s saw a new interest in "roots" music. One proof of that is the specific Grammy Award given since 2015, notably to Jon Batiste in 2022. According to their website, that trophy is defined as: "This category recognizes excellence in Americana, bluegrass, blues or folk recordings in modern and/or traditional vocal and instrumental styles, as well as original material by artists who use traditional and/or modern roots elements, sounds and instrumental techniques as the basis for their recordings."
Тарих
1966 жылы көптеген рок-артистер кеңейтілген және эксперименталды психоделияға бет бұрғанда, Боб Дилан негізгі құндылықтарға оралуды бастады. Ол Нешвиллге барып, Чарли МакКой сияқты белгілі жергілікті музыканттарды пайдалана отырып, "Blonde on Blonde" альбомын жазды. Басты нәрсеге қайта оралу трендін әртүрлі жолдармен ұстанған басқа да топтар – канадалық/американдық The Band және Калифорниядағы Creedence Clearwater Revival еді. Олар екеуі де фолк, кантри және блюзді қарапайым рок-н-роллмен үйлестіріп, 1960 жылдардың соңында ең табысты және ықпалды топтардың қатарына енді. Осы уақытта бұрын Сан-Франциско дыбысымен байланысты болған және психоделикалық импровизациясымен танымал Grateful Dead тобы Crosby, Stills & Nash-тің үлгісімен 1970 жылғы "Workingman's Dead" және "American Beauty" альбомдарында Америка стиліндегі әндер жазуға көшті. Сол қозғалыс кезінде Рай Кудер, Бонни Райт және Лоуэлл Джордж сияқты калифорниялық жеке орындаушылардың мансабы басталды.
Блюз рок
Блюз бумы уақыт бойынша да, құрамы бойынша да, 1960-шы жылдардың ортасында сөніне қарай бастаған, блюздің кең формалары мен техникаларын жақсы білетін музыканттардың негізгі тобын қалдырып, бұрынғы, кең ауқымды ритм-энд-блюз кезеңімен қабаттасты. Blues Incorporated және John Mayall and the Bluesbreakers Лондон джаз және жаңадан пайда болатын R&B айналымдарында белгілі болды, бірақ Bluesbreakers ұлттық және халықаралық деңгейде назар аудара бастады, әсіресе Эрик Клэптонмен бірге түсірілген Blues Breakers альбомынан (1966) кейін, ол британдық блюздің маңызды жазбаларының бірі саналады. 1966 жылдан 1968 жылға дейін жас ағылшындар Cream, Fleetwood Mac, Keef Hartley Band, Ten Years After және Free сияқты блюз-рок топтарын құрды. Америкада Пол Баттерфилд Блюз тобы, Canned Heat және Джонни Винтер 1969 жылғы Вудсток фестивалінде өнер көрсетті.
Кантри рок
Диланның ізімен 1968 жылы Грам Парсонс қосылған The Byrds тобы да ілесіп кетті. Осы жылдың басында Парсонс International Submarine Band тобымен Safe at Home альбомын жазды, онда педальді сталь гитаралар кеңінен қолданылды және кейбірлер оны нағыз кантри-рок альбомы деп санайды. Көптеген орындаушылар кантри дыбыстарын қабылдап, жаңа өркендеуді бастан өткерді, олардың ішінде: Everly Brothers, олардың Roots альбомы (1968) көбінесе олардың ең үздік туындылары саналады; бұрынғы жасөспірімдер кумирі Рикки Нельсон (атынан "Y" әрпін алып тастап, шашын ұзартқаннан кейін) Stone Canyon Band тобының жетекшісі болды; Майкл Несмит The Monkees тобынан кеткеннен кейін First National Band тобын құрды; ал Нил Янг өзінің мансабы бойында осы жанрға еніп-шықты. Кантри-рок 1970-ші жылдардың соңында панк-рок пен жаңа толқын бағыттарының пайда болуымен күшін жоғалта бастады.
Оңтүстік тау жынысы
Оңтүстік штаттары, басқа жерлермен қатар, рок-н-роллдың туған жері болғанмен, 1950 жылдардың соңында роккабиллидің төмендеуінен кейін, 1970 жылдардың басында ғана рок музыкасының ерекше аймақтық стилі пайда болды. (Бұл, аймақтағы бірнеше табысты топтарға, Stax Volt рекордтық компаниясында соул музыкасының дамуына зор үлес қосуына және Muscle Shoals және FAME Studios-тың болуына қарамастан болды). Оңтүстік роктың негізін қалаушылар деп әдетте Allman Brothers Band тобын санайды, олар көбінесе блюз-роктан туындаған, бірақ буги, соул және кантри элементтерін қамтитын ерекше дыбысты дамытты; қатты рок аспаптары мен ырғақтарын, акценттелген вокалмен және Дуэйн Оллманның слайд-гитарасымен үйлестірді. ZZ Top, Black Oak Arkansas, кантриға көбірек әсер еткен The Marshall Tucker Band, Wet Willie, Blackfoot, The Ozark Mountain Daredevils, Johnny Winter және Edgar Winter Group осы жанрдың өкілдері болды. Allmans және Lynyrd Skynyrd топтарының алғашқы мүшелерін жоғалтқаннан кейін, жанр 1970 жылдардың соңында танымалдылығын жоғалта бастады, бірақ 1980 жылдары Outlaws, Georgia Satellites, Fabulous Thunderbirds, Stevie Ray Vaughan & Double Trouble, Pointblank, .38 Special және Molly Hatchet сияқты орындаушылардың арқасында сақталды. Бұл стиль сонымен қатар бит музыкасынан, кантри-блюз, каджун музыкасынан және Жаңа Орлеан ритм-н-блюзінен де шабыт алды. Ертедегі батпақты рок сахнасының өкілдері Джон Фогерти & C.C.R., Леон Расселл, Дейл Хокинс, Тони Джо Уайт және Делани & Бонни болды.
Heartland тас
Heartland rock термині алғаш рет 1970-ші жылдардың басында Канзас, REO Speedwagon және Styx сияқты орта батыстың ареналық рок топтарын сипаттау үшін қолданылды, бірақ ол халық, кантри және рок-н-роллдан тікелей әсер алған, әлеуметтік мәселелерге көбірек ден қоятын тамырлық рок түрімен байланысты болды. Ол Американың орталық батысы мен «тотық белдеуінің» батыс жағалауындағы кантри-рок пен оңтүстік штаттарының оңтүстік рогына балама ретінде қарастырылды. Бастапқыда панк пен жаңа толқынмен танысқан музыканттардың жетекшілігімен, ол Боб Дилан, The Byrds, Creedence Clearwater Revival және Ван Моррисон, 1960-шы жылдардағы гараж рок және The Rolling Stones сияқты әртістердің күшті ықпалында болды. Әнші-әндер авторы Брюс Спрингстин, Боб Сегер және Том Петтидің коммерциялық табысымен, сондай-ақ Southside Johnny and the Asbury Jukes және Joe Grushecky and the Houserockers сияқты кеңінен танылмаған топтармен көрнекті болды. Бұл, ішінара, Шығыс пен орталық батыстағы индустриалды құлдырауға реакция болды, көбінесе әлеуметтік ыдырау және оқшаулану мәселелерін қамтыды, сонымен қатар жақсы көңіл-күйді сыйлайтын рок-н-роллдың қайта жандануының бір түрі болды. Оның Билли Джоэл және Kid Rock сияқты әртүрлі артистерге де әсер еткені байқалады. 1990-шы жылдарға дейін Том Петти, Брюс Спрингстин, The Wallflowers және шамалы дәрежеде BoDeans және Los Lobos сияқты heartland rock әртістері табысқа жетті, бірақ heartland rock-тың коммерциялық өркендеуі мен жалпы танымалдылығы 1990-шы жылдардың басында төмендеді. Рок музыкасының, әсіресе жұмысшы табының және орта таптың тақырыптарының жас көрермендер арасындағы ықпалы азайғандықтан, heartland артистері жекелеген туындыларға көшті. War on Drugs және ағылшын артисі Сэм Фендер heartland rock жанрын өзінің музыкалық стиліне берік енгізді. Сонымен қатар, Стив Эрл, Люсинда Уильямс және Uncle Tupelo сияқты артистерді шығарған альтернативті кантри қозғалысын тамырлық рок тенденциясының бір бөлігі деп қарастыруға болады. Бұл қозғалыс 1990-шы жылдары тағы да танымалдылығын жоғалтты, бірақ Son Volt, Wilco және The Bottle Rockets сияқты топтар пайда болды. 1995 жылы Dire Straits тобын таратып жібергеннен кейін, вокалист Марк Кнопфлер өзінің он альбомында негізінен тамырлық рок дыбысына оралды.