Кіріспе
Неміс суретшісі (1789–1862)
Фридрих Вильгельм фон Шадоу (7 қыркүйек 1789 – 19 наурыз 1862) – неміс романтизмі суретшісі.
Өмірбаян
Ол Берлинде, суретші Иоганн Готфрид Шэдоудың екінші ұлы ретінде дүниеге келді. Оған алғашқы сурет салу сабақтарын әкесі берді. Кейін ол кескін салуға бет бұрды және Вейтштен оқыды. 1806-1807 жылдары Шэдоу әскерде қызмет етті. 1810 жылы ол ағасы Рудольфпен бірге Римге сапар шекті, онда Назареттік қозғалыстың жетекші суретшілерінің бірі болды. Иоганн Фридрих Овербек және басқалардың үлгісімен, Шэдоу, бастапқыда лютеран болған, Рим-католик шіркеуіне қосылды және суретші өнер арқылы жеткізбекші болған шындыққа сеніп, соған сәйкес өмір сүруі керек деп санады. Кейіннен Шэдоу суретші ретінде емес, ұстаз және тәлімгер ретінде танымал болатыны белгілі болды. Ол автор ретінде «Христиан дінінің бейнелеу өнеріне әсері туралы» (Дюссельдорф, 1843) атты лекциясымен және «Der moderne Vasari» (Берлин, 1854) атты тарихи очерктерімен ең көп танылды. Римде, Шэдоуға алғашқы маңызды тапсырыстарының бірі берілді. Пруссияның бас консулы, генерал Якоб Саломон Бартольди, жас суретшімен достық қарым-қатынас орнатып, оған және үш жас отандасына (Петер фон Корнелиус, Иоганн Фридрих Овербек және Филипп Вейт) Пинчиан төбесіндегі үйінің бір бөлмесін фрескамен безендіруді ұсынды. Таңдалған негізгі тақырып – Жүсіп пен оның бауырларының оқиғасы болды, ал «Қанды көйлек» және «Жүсіп түрмеде» атты екі сахна Шэдоуға тапсырылды. 1819 жылы Шэдоу беделді Берлин өнер академиясының профессоры болып тағайындалды, оның қабілеті мен жан-жақты білімі көптеген ізбасарларды тәрбиеледі. Осы кезеңде Шэдоу шіркеулерге арналған суреттерін жасады. 1826 жылы ол Дюссельдорфтың Сурет академиясының директоры болып тағайындалды және оны христиан өнерін дамытуға бағытталды. Бірақ ол академияның профессорларының бірі Генрих Кристоф Колбемен қарым-қатынаста қиындыққа тап болды, нәтижесінде 1832 жылы Колбе академияны тастап кетті. 1837 жылы Шэдоу Рейндегі Сент-Аполлинарис шіркеуін фрескамен безендіруге ең лайықты студенттерін таңдады. Аяқталғаннан кейін, бұл жұмыс Дюссельдорф мектебінің рухани жағының ең толық және таза көрінісі деп мойындалды. Оның белгілі шәкірттерінің бірі Генрих Мукке литургиялық өнерді сурет салу және фрескалар арқылы дамытты. 1842 жылы «Ақылды және ақымақ қыздар» картинасы салынды, ол оның шедеврлерінің бірі саналады. Қазір Стадель мұражайында сақталатын бұл үлкен және маңызды картина мұқият ойластырылып, орындалғанмен, оның басқа жұмыстарының қуатын толыққанды жеткізе алмайды. Шэдоудың даңқы оның жеке шығармаларына емес, оның құрған мектебіне байланысты. Дюссельдорфта ол қалыптастырған рухани және діни стильге қарсылық туды, және 1859 жылы натурализм жақтастары күрес нәтижесінде директор Шэдоуды қызметінен босатып жіберді. Ол 1862 жылы Дюссельдорфта қайтыс болды, ал оның есімімен аталған алаңда оның қызметін еске алу үшін ескерткіш орнатылды. Шэдоу басқарған Дюссельдорф мектебі халықаралық деңгейде танымал болды және Джордж Кейлеб Бингхэм, Истман Джонсон, Уортингтон Уиттредж, Ричард Кэтон Вудвилл, Уильям Стэнли Хазельтин, Джеймс М. Харт және Уильям Моррис Хант сияқты американдық суретшілерді, сондай-ақ неміс эмигрант Эммануэль Лейцеді тартты.