Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық сәулетші (1507–1573)
Italian architect (1507–1573)
Джакомо Бароцци да Виньола (/UK//v//ɪ//n/'/j//oʊ//l//ə/ vinYOHlə, /US//v//iː//n/'/ / veen, ˈdʒaːkomo baˈrɔttsi da (v)viɲˈɲɔːla; 1 қазан 1507 – 7 шілде 1573), көбінесе жай ғана Виньола деп аталатын, 16 ғасырдағы манершілдіктің ең ірі итальяндық сәулетшілерінің бірі. Оның ең бағалы екі туындысы – Капрароладағы Фарнезе вилласы және Римдегі иезуиттер шіркеуі – Иса шіркеуі. Италиялық Ренессанс стилін Батыс Еуропаға таратуға үлкен үлес қосқан үш сәулетші – Виньола, Серлио және Палладио. Ол манершілдік дәуіріндегі Римдегі ең маңызды сәулетші деп есептеледі.
Giacomo Barozzi da Vignola (/UK//v//ɪ//n/'/j//oʊ//l//ə/ vinYOHlə, /US//v//iː//n/'/ / veen , ˈdʒaːkomo baˈrɔttsi da (v)viɲˈɲɔːla; 1 October 15077 July 1573), often simply called Vignola, was one of the great Italian architects of 16th century Mannerism. His two great masterpieces are the Villa Farnese at Caprarola and the Jesuits' Church of the Gesù in Rome. The three architects who spread the Italian Renaissance style throughout Western Europe are Vignola, Serlio and Palladio. He is often considered the most important architect in Rome in the Mannerist era.
Өмірбаян
Жакопо Бароцци Моденаға жақын Вигнолада (Эмилия-Романья) дүниеге келген. Ол өзінің мансабын Болоньяда сәулетші ретінде бастады, сурет салу және инкрустация шеберлері үшін перспективалық эскиздер жасау арқылы өзін асырады. 1536 жылы Римге алғашқы сапарында римдік ғибадатханалардың өлшемді суреттерін жасады, иллюстрацияланған Витрувийді жариялауды жоспарлады. Содан кейін Франсуа I оны Фонтенблоға шақырды, ол 1541–1543 жылдары онда болды. Бұл жерде ол өзінің қаласынан, Болоньядан келген әріптесі, архитектор Себастьяно Серлио және суретші Приматиччомен кездескен болуы мүмкін. Италияға оралғаннан кейін Болоньядағы Бокки сарайының жобасын жасады. Кейін Римге көшті. Мұнда ол Папа Юлий III үшін жұмыс істеді, ал оның қайтысынан кейін Фарнезе паптық әулеті оны қолдады және Микеланджеломен бірге жұмыс істеді, ол оның стиліне терең ықпал етті (осы кезеңдегі жұмыстарының толық мәліметтері «Еңбектер» бөлімінде келтірілген). 1558 жылы ол Пьяченцада Маргарет Австрия тапсырысымен салынған Паллаццо Фарнезе жобасын жаңартуға қатысты, ол Герцог Оттавио Фарнезедің әйелі және Император V Карлдың қызы болған.
Jacopo Barozzi was born at Vignola, near Modena (Emilia Romagna). He began his career as an architect in Bologna, supporting himself by painting and making perspective templates for inlay craftsmen. He made his first trip to Rome in 1536 to make measured drawings of Roman temples, with a thought to publish an illustrated Vitruvius. Then François I called him to Fontainebleau, where he spent the years 1541–1543. Here he probably met his fellow Bolognese, the architect Sebastiano Serlio and the painter Primaticcio. After his return to Italy, he designed the Palazzo Bocchi in Bologna. Later he moved to Rome. Here he worked for Pope Julius III and, after the latter's death, he was taken up by the papal family of the Farnese and worked with Michelangelo, who deeply influenced his style (see Works section for details of his works in this period). In 1558, he was in Piacenza to revise the designs of Palazzo Farnese, commissioned by Margaret of Austria, wife of the Duke Ottavio Farnese and daughter of Emperor Charles V.
1564 жылдан бастап Вигнола Микеланджелоның Санкт-Петербург шіркеуіндегі жұмысын жалғастырды және Микеланджелоның жоспарларына сәйкес екі қосалқы күмбезді салды. Жакопо Бароцци 1573 жылы Римде қайтыс болды. 1973 жылы оның қалдықтары Римдегі Пантеонға қайта жерленді.
From 1564 Vignola carried on Michelangelo's work at St Peter's Basilica, and constructed the two subordinate domes according to Michelangelo's plans. Jacopo Barozzi died in Rome in 1573. In 1973 his remains were reburied in the Pantheon, Rome.
Құрылмаған жұмыстар
Көптеген басқа сәулетшілер сияқты Вигнола Болоньядағы Сан-Петронио шіркеуінің қасбетін аяқтау жоспарларын ұсынды. Вигноланың, Балдассаре Перуцци, Джулио Романо, Андреа Палладио және басқалардың жобалары 2001 жылы өткен көрме үшін материал қамтамасыз етті.
Like many other architects, Vignola submitted his plans for completing the facade of San Petronio, Bologna. Designs by Vignola, in company with Baldassare Peruzzi, Giulio Romano, Andrea Palladio and others furnished material for an exhibition in 2001
Жазба шығармалары
Оның екі жарияланған кітабы классикалық сәулет стилінің канонын қалыптастыруға көмектесті. Ең ертедегісі – Regola delli cinque ordini d'architettura («Сәулет өнерінің бес ордері туралы ереже») (алғаш рет 1562 жылы, мүмкін Римде жарияланды), Вигноланың бес классикалық ордерде (тускандық, дорикалық, ионикалық, коринфтік және композиттік) бағаналар салудың практикалық жүйесін ұсынды. Бұл жүйеде пропорциялар классикалық римдік ескерткіштердің Вигноланың өзі өлшегендерінен алынған. Вигноланың трактатының айқындығы мен қолданудың қарапайымдығы оны келесі ғасырларда сәулет тарихындағы ең көп жарияланған кітапқа айналдырды. Вигноланың екінші трактаты – Due regole della prospettiva pratica («Практикалық перспективаның екі ережесі»), математик Игнацио Дантидің (Болонья, 1583 ж.) кеңінен түсіндірмелерімен, автор қайтыс болғаннан кейін жарияланды. Онда екі нүктелі құрылыс сияқты екі нүктелі әдістерге қарағанда бір нүктелі перспективаға басымдық берілген. Вигнола теориялық қиындықтарсыз, болашақ демеушінің түсінуіне жететін практикалық қолданыстарды ұсынды.
His two published books helped formulate the canon of classical architectural style. The earliest, Regola delli cinque ordini d'architettura ["Canon of the five orders of architecture"] (first published in 1562, probably in Rome), presented Vignola's practical system for constructing columns in the five classical orders (Tuscan, Doric, Ionic, Corinthian and Composite) utilising proportions which Vignola derived from his own measurements of classical Roman monuments. The clarity and ease of use of Vignola's treatise caused it to become in succeeding centuries the most published book in architectural history. Vignola's second treatise, Due regole della prospettiva pratica ["Two rules of practical perspective"], published posthumously with extensive commentary by the mathematician Ignazio Danti (Bologna 1583), favours one point perspective rather than two point methods such as the bifocal construction. Vignola presented— without theoretical obscurities— practical applications which could be understood by a prospective patron.