F-22 негізінде жасалған американдық бомбалаушы ұшақ жобасы
Lockheed Martin FB-22
Жаңа FB-22 бомбалаушы ұшағы: F-22 Raptor негізінде жасалған, АҚШ Әскери-әуе күштері үшін ұсынылған жоба. Технология, мүмкіндіктер, тарихы туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
F-22 Raptor ұшағынан туындаған АҚШ Әуе күштері үшін ұсынылған бомбалаушы ұшақ.
Proposed bomber aircraft for the US Air Force derived from the F 22 Raptor
Локхид Мартин/Боинг FB-22 – АҚШ Әуе күштеріне ұсынылған, жасырын бомбалаушы ұшақ. Оның дизайны F-22 Raptor ұшағынан алынған. Локхид Мартин компаниясы бұл жобаны ескірген АҚШ стратегиялық бомбалаушы паркіне толықтыру ретінде "аймақтық бомбалаушы" деп ұсынды. 2006 жылғы Төртжылдық қорғаныс шолуы 2018 жылға дейін жаңа Next Generation Bomber (келесі буын бомбалаушы) құруды талап еткеннен кейін, Локхид Мартин компаниясы бұл концепция бойынша жұмысты тоқтатқан көрінеді.
The Lockheed Martin/Boeing FB 22 was a proposed stealth bomber aircraft marketed to the United States Air Force. Its design was derived from the F 22 Raptor. Lockheed Martin proposed its unsolicited design as a "regional bomber" to complement the aging U. S. strategic bomber fleet. Lockheed Martin appeared to suspend work on the concept following the 2006 Quadrennial Defense Review, which called for a new Next Generation Bomber by 2018.
Жобалау және әзірлеу
2001 жылы Lockheed Martin компаниясы FB 22 ұшағының мүмкіндігін зерттеуді бастады, себебі компания F 22 Raptor ұшағының дизайны мен қабілеттерін пайдалануды көздеді. Ауғанстандағы «Тұрақты бостандық» операциясы кезінде алынған тәжірибе, жер-әуе ракеталарының болмауы жағдайында ұзақ уақыт театрде қалуға қабілетті бомбалаушының маңыздылығын көрсетті. F-22 әуедегі басымдықты қамтамасыз ету үшін жобаланған, бірақ сонымен қатар әуеден жерге шабуыл жасау мүмкіндігіне де ие болды. Ішкі зерттеулердің басты мақсаты – F-22 ұшағының әуеден жерге соққы беру қабілетін пайдалану, сонымен бірге шығындарды ең төмен деңгейде ұстау болды. Осы мақсатта компания F-22 ұшағының авионикасын сақтай отырып, фюзеляж бен қанаттарға қатысты маңызды құрылымдық өзгерістерді көздейтін бірнеше концепцияларды жасады. Алғашқы жобада Lockheed Martin ішкі қару-жарақ жүктемесін арттыру үшін фюзеляждың ұзындығын және енін ұлғайтты; бірақ кейіннен бұл салмақ, материалдар және даму бойынша 25-30% қосымша шығынды тудыратыны анықталды. Сондықтан компания фюзеляжды өзгеріссіз қалдырып, қанатты дельта пішінге жақындатты. F-22 қанатына қарағанда үш есе үлкен болған қанат, қару-жарақ пен отынның көп көлемін сақтауға мүмкіндік берді. Әртүрлі деректер бойынша FB 22 ұшағының жүк көлемі 30-35 кішкентай диаметрлі бомбаны құрайды; бұл F-22 ұшағының сегіз осындай қаруды тасымалдау мүмкіндігімен салыстырылады. F-22 ұшағынан өзгеше, FB-22 ұшағы үлкен өлшемді бомбаларды тасымалдауға арналған. Стелс технологиясын қолданғанда, ұшақтың ең жоғары жауынгерлік жүктемесі ; стелс технологиясын қолданбағанда, Air Force Magazine журналына сәйкес, FB 22 ұшағының ұшу қашықтығы мен жүк көлемінің үйлесімі, бомбалармен жабдықталған B-2 ұшағымен салыстырылатын тиімділікке ие болар еді. Бұл жобаны F-35 Lightning II ұшағының Pratt & Whitney F135 немесе General Electric/Rolls Royce F136 қозғалтқыштары сияқты қуаттырақ қозғалтқыштармен жабдықтауға да болар еді. FB 22 ұшағының алғашқы концепциясында артқы қанаттар болмаған, бірақ соңғы дизайнында қос артқы қанаттар қарастырылған және F-22 ұшағындағы икемді қозғалтқыш соплоларынан айырмашылығы, тұрақты қозғалтқыш соплоларымен жабдықталуы мүмкін. FB 22 ұшағының максималды жылдамдығы 1,92 Мах құрайтын еді. 2004 жылы Lockheed Martin компаниясы FB 22 ұшағын әуе күштеріне ресми түрде ұсынды, бұл ұшақ 2018 жылға дейін қолданысқа енгізілетін стратегиялық бомбалаушының уақытша шешімі ретінде қарастырылды. F-22 ұшағы бойынша жасалған жұмыстардың нәтижесінде FB-22 ұшағын дамыту құны жаңа бомбалаушыны жасау құнынан 25%-ға арзан болатыны есептелді. Кейіннен бомбалаушының алты түрлі нұсқасы ұсынылғандығы белгілі болды, себебі мақсаттар, жүк көлемі және ұшу қашықтығы әлі нақтыланбаған еді. Сонымен қатар, FB 22 стелс бомбалаушысы ретінде, қару-жарақты сыртқы жағынан тасымалдауға және "қанатты қарулар" деп аталатын ажыратылатын және көп қырлы бөліктердің көмегімен стелс қасиетін сақтауға арналған. Бұрын ұшақ тек қаруын ішкі бөлімдерде тасымалдағанда ғана стелс режимінде ұша алатын еді.
In 2001, Lockheed Martin began studies on the feasibility of the FB 22 as the company sought to leverage the design and capabilities of the F 22 Raptor. Experience gleaned from Operation Enduring Freedom in Afghanistan demonstrated the value of a bomber that could remain in theatre in the absence of surface to air missiles. The F 22, while designed as an air superiority fighter, embodied some degree of air to ground attack ability. One primary objective of the internal studies was to exploit the F 22's air to ground capability while keeping costs to a minimum. To this end, the company devised several concepts that saw significant structural redesigns with respect to the fuselage and wings, while retaining much of the F 22's avionics. With an early design, Lockheed Martin lengthened and widened the fuselage to increase the internal weapons load; it was later found that doing so would have incurred a cost penalty of 25–30% in weight, materials and development. Instead, the company left the fuselage intact as it enlarged the wing to a more delta shape. The wing, which was around three times that of the F 22, enabled the storage of a much larger amount of weapons and fuel. Various figures give the payload of the FB 22 to be 30 to 35 Small Diameter Bombs; this is compared to the F 22's payload of eight of such weapons. Unlike the F 22, the FB 22 was designed to be able to carry bombs up to in size. With stealth, the aircraft's maximum combat load was to have been ; without stealth, According to Air Force Magazine, the combination of range and payload of the FB 22 would have given the concept a comparable effectiveness to that of the B 2 armed with bombs. The design could also have been adapted to use a more powerful engine, such as the F 35 Lightning II's Pratt & Whitney F135, or the General Electric/Rolls Royce F136. While an early FB 22 concept featured no tailplanes, the design incorporated twin tailplanes and likely would have fixed engine nozzles as opposed to the thrust vectoring nozzles on the F 22. The FB 22 was to have a maximum speed of Mach 1.92. In 2004, Lockheed Martin officially presented the FB 22 to the Air Force to meet its requirement for a potential strategic bomber as an interim solution to become operational by 2018. Because of the work already done on the F 22, the cost of developing the FB 22 was estimated to be as low as 25% of developing a new bomber, It was later revealed that six different versions of the bomber were submitted, as targets, payload and range had yet to be defined. In addition, as a stealth bomber, the FB 22 was designed to carry weapons externally while maintaining stealth with the assistance of detachable and faceted pods dubbed "wing weapons bay"; previously, an aircraft could only remain stealthy if it carried its weapons internally.