Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ұлыбританиядағы парламенттік сайлау округі, 1950 жылдан бастап осы аттас басқа да сайлау округтері.
Parliamentary constituency in the United Kingdom, 1950 onwards
other constituencies of the same name
Солтүстік Даун – Ұлыбритания Парламентінің Палатасындағы парламенттік сайлау округі. Қазіргі депутат – Альянс партиясынан Стивен Фарри. Фарри 2019 жылғы жалпы сайлауда осы лауазымға сайланды, бұрынғы депутат Сильвия Хермонды алмастырды. Хермон 2001 жылғы жалпы сайлауда сайланғаннан бері осы лауазымды атқарып келді, бірақ 2019 жылы сайлауға түсуден бас тартты.
North Down is a parliamentary constituency in the United Kingdom House of Commons. The current MP is Stephen Farry of the Alliance Party. Farry was elected to the position in the 2019 general election, replacing the incumbent Sylvia Hermon. Hermon had held the position since being elected to it in the 2001 general election, but chose not to contest in 2019.
Сайлау округінің бейіні
Солтүстік Даун Ардс түбегінің солтүстік жағалауын қамтиды, оның ішінде Бангор қаласында бірнеше Альянс кеңесшілері бар. Тарихи түрде юнионисттік аймақ болған Солтүстік Даун қазіргі уақытта Солтүстік Ирландиядағы бейтарап партиямен өкілдік етілетін жалғыз округ.
North Down covers the north coast of the Ards Peninsula including Bangor which has several Alliance councillors. Historically a unionist area, North Down is currently the only seat in Northern Ireland represented by a non aligned party.
Шекаралар
1885–1918: Кастлерег төменгі, төменгі Ардс және жоғарғы Ардс барониялары, Комбер және Нокбреда приходтарындағы Кастлерег жоғарғы барониясының бөлігі, және Даун округіне жататын Белфаст парламенттік округінің бөлігі. 1918–1922: Бангор, Донагиди және Ньютаунардс қалалық округтері, және Ньютаунардс ауылдық округінің орталық бөліміне кірмейтін бөлігі. 1950–1974: Бангор және Ньютаунардс аудандары, Донагиди және Холивуд қалалық округтері, Кастлерег, Хиллсборо және Ньютаунардс ауылдық округтері. 1974–1983: Бангор және Ньютаунардс аудандары, Донагиди және Холивуд қалалық округтері, Солтүстік Даун ауылдық округі, Кастлерег ауылдық округіндегі Балликультра, Крейгавад және Холивуд ауылдық округтерінің сайлау бөлімдері, ал Хиллсборо ауылдық округіндегі Аннахилт, Балликил, Баллимакбреннан, Баллискеаг, Балливорфи, Бларис, Карридуфф, Дромара, Дромбо, Глассдрамман, Хиллсборо, Мазе, Ули және Сентфилд сайлау бөлімдері. 1983–1997: Солтүстік Даун ауданы және Кастлерег ауданының Баллиханвуд, Карроурег, Дундональд, Энлер, Гилнахирк және Тулликарнет бөлімдері. 1997 жылдан қазірге дейін: Солтүстік Даун ауданы және Ардс ауданының Донагиди Солтүстік, Донагиди Оңтүстік және Миллисл бөлімдері. Округтік сайлау округі алғаш рет 1885 жылы Даунның солтүстік бөлігінен құрылды. 1922 жылы Парламент таратылғаннан кейін, ол бұрынғы округке қайта қосылды. Орын 1950 жылы қайта құрылды, ол кезде екі депутаттық Даун округі бір депутаттық округке айналды. Бастапқыда округ Даун округінің көп бөлігін қамтыды, оның оңтүстік бөлігі Оңтүстік Даун округіне кірді. 1980 жылдың қаңтарында Шекара комиссиясы округтің көлемін айтарлықтай азайтуды және оны "Лоугсайд" деп атауды ұсынды, себебі бұл қалалық кеңес сайлауы бір күні өткен жағдайда шатасуды болдырмау үшін қажет. Нәтижесінде, 1983 жылы Солтүстік Ирландияның сайлау округтерін 12-ден 17-ге дейін кеңейту аясында орын радикалды түрде қысқартылды, бірақ атауы өзгеріссіз қалды. Округтің маңызды бөлігі жаңа Странгфорд округіне берілді. 1995 жылы шекараны қайта қарау барысында орын Странгфордпен аумақ алмасты, Кастлерегтен Дундональд аймағын жоғалтып, Ардстың бір бөлігін алды. Қазіргі кезде округ Солтүстік Даун ауданының барлық бөлігін, сондай-ақ Ардстағы Донагиди және Миллислді қамтиды. 2005 жылы Шекара комиссиясы Солтүстік Ирландиядағы сайлау округтерінің шекараларын өзгерту бойынша алдын ала ұсынымдар жариялады. Солтүстік Даун үшін ешқандай өзгеріс ұсынылмады. Бұл қоғамдық тыңдауларда қабылданды және Комиссияның көмекшісі округті өзгертуді ұсынбады, яғни округ өзгеріссіз қалады.
1885–1918: The baronies of Castlereagh Lower, Lower Ards, and Upper Ards, that part of the barony of Castlereagh Upper in the parishes of Comber and Knockbreda, and that part of the parliamentary borough of Belfast lying in County Down. 1918 1922: The Urban Districts of Bangor, Donaghadee and Newtownards, and that part of the Rural District of Newtownards not contained within the Mid Down division. 1950–1974: The Boroughs of Bangor and Newtownards, the Urban Districts of Donaghadee and Holywood, and the Rural Districts of Castlereagh, Hillsborough, and Newtownards. 1974–1983: The Boroughs of Bangor and Newtownards, the Urban Districts of Donaghadee and Holywood, the Rural District of North Down, in the Rural District of Castlereagh the district electoral divisions of Ballycultra, Craigavad, and Holywood Rural, and in the Rural District of Hillsborough the district electoral divisions of Annahilt, Ballykeel, Ballymacbrennan, Ballyskeagh, Ballyworfy, Blaris, Carryduff, Dromara, Drumbo, Glassdrumman, Hillsborough, Maze, Ouley, and Saintfield. 1983–1997: The District of North Down, and the District of Castlereagh wards of Ballyhanwood, Carrowreagh, Dundonald, Enler, Gilnahirk, and Tullycarnet. 1997–present: The District of North Down, and the District of Ards wards of Donaghadee North, Donaghadee South, and Millisle. The county constituency was first created in 1885 from the northern part of Down. From the dissolution of Parliament in 1922, it was merged back into that constituency. The seat was re created in 1950 when the old two MP Down constituency was abolished as part of the move to single member seats. Originally the seat consisted of most of the northern parts of County Down, with the south included in South Down. In January 1980, the Boundary Commission's original proposals suggested significantly reducing the size of the constituency and renaming it 'Loughside' on the grounds that this would avoid confusion in the event of borough council elections being held on the same day. As a result, in 1983 the seat was radically cut down as part of an expansion of Northern Ireland's constituencies from 12 to 17, although the name remained unaltered. Significant parts of the constituency were transferred to the new Strangford constituency. In boundary changes proposed by a review in 1995, the seat exchanged territory with Strangford, losing the Dundonald area from Castlereagh and gaining a part of Ards. The seat now contains the entirety of North Down district as well as Donaghadee and Millisle in Ards. In 2005, the Boundary Commission published provisional recommendations for modifying the boundaries of constituencies in Northern Ireland. No changes were proposed for North Down. This proved acceptable at the public enquiries and the Assistant Commissioner also recommended no change to the constituency meaning that the constituency is to remain unchanged.
1885 жылдан 1922 жылға дейін
Сайлау округі Ирландияның юнионисттік партиясы бақылап отырған, күшті юнионисттік аймақ еді. 1918 жылы Ұлтшыл партия да, Синн Фэйн де осы мандатқа таласқан жоқ.
The constituency was a strongly unionist area being held by the Irish Unionist Party. Neither the Nationalist Party or Sinn Féin contested the seat in 1918.
Бірінші Дал
Синн Фейн 1918 жылғы жалпы сайлауда императорлық парламентте жеңген орындарды қабылдамай, олардың орнына Дублинде революциялық ассамблея құру платформасын ұсынды. Республикалық теория бойынша, Ирландияда сайланған әрбір депутат осы ассамблеяның потенциалды депутаты саналды. Іс жүзінде, тек Синн Фейн мүшелері ғана ұсынысты қабылдады; 1918 жылы Солтүстік Даунда Синн Фейн немесе басқа ирланд ұлтшыл үміткер болған жоқ. Революциялық Бірінші Дал 1919 жылғы 21 қаңтарда шақырылып, 1921 жылғы 10 мамырда соңғы рет отырды. Бірінші Дал 1921 жылғы 10 мамырда қабылданған қаулыға сәйкес, Екінші Дал шақырылған кезде ресми түрде таратылды. Бұл 1921 жылғы 16 тамызда орын алды. 1921 жылы Синн Фейн Ұлыбритания санкциялаған Солтүстік Ирландия және Оңтүстік Ирландия парламенттеріне сайлауды Ирландия Республикасының Екінші Далына сайлау ретінде пайдалану туралы шешім қабылдады. Сайлау округі Даунның сегіз депутаттық округіне біріктіріліп, Dáil Éireann президенті Эмон де Валера сол округтен сайланды. Бұл округ сонымен қатар Солтүстік Ирландияның алғашқы премьер-министрі сэр Джеймс Крейгті Солтүстік Ирландия Парламентіне сайлады.
Sinn Féin contested the general election of 1918 on the platform that instead of taking up any seats they won in the Imperial Parliament, they would establish a revolutionary assembly in Dublin. In republican theory, every MP elected in Ireland was a potential Deputy to this assembly. In practice, only the Sinn Féin members accepted the offer; there was no Sinn Féin or other Irish nationalist candidate in North Down in 1918. The revolutionary First Dáil assembled on 21 January 1919 and last met on 10 May 1921. The First Dáil, according to a resolution passed on 10 May 1921, was formally dissolved on the assembling of the Second Dáil. This took place on 16 August 1921. In 1921 Sinn Féin decided to use the UK authorised elections for the Northern Ireland House of Commons and the House of Commons of Southern Ireland as a poll for the Irish Republic's Second Dáil. The constituency was incorporated into the eight member constituency of Down, and saw the President of Dáil Éireann, Éamon de Valera, elected there. The constituency also elected the first Prime Minister of Northern Ireland, Sir James Craig, to the Parliament of Northern Ireland.
1950 жылдан бүгінгі күнге дейін
Солтүстік Даун Солтүстік Ирландияның ең берік одақтас аймақтарының бірі болып табылады, ұлтшыл партиялар көбінесе 5%-дан аспайтын дауыс алады, тіпті одан да аз. 1955 жылғы сайлауда Ольстер одағы партиясынан кандидат Джордж Карри халықтың 96,8%-ының дауысын алды, ал 1959 жылы шамамен 98%-ға жеткізді. Бұл көрсеткіштер 1832 жылғы реформадан кейінгі Ұлыбританияның жалпы сайлауындағы ең жоғары көрсеткіштер. Дегенмен, бұл аймақтың саясаты провинцияның ең тұрақсыз және болжамсыз саясаты болып табылады. Басқа жерлерде сайлауларда үш негізгі күрес жүреді: Ольстер одағы партиясы мен Демократиялық одақтастық партиясы арасында жетекші одақтас партия болу үшін, Социал-демократиялық және еңбек партиясы мен Шинн Фейн арасында жетекші ұлтшыл партия болу үшін және жалпы алғанда одақтастық пен ұлтшылдық арасында. Солтүстік Даунда ұлтшыл дауыстың жетіспеуі соңғы екі күресті маңызсыз етеді. Солтүстік Ирландияның бес негізгі партиясының ішінде тек Ольстер одағы партиясы мен Солтүстік Ирландияның Альянс партиясы ғана тарихи тұрғыдан сайлау округінде маңызды ұйым мен қолдауға ие болды, бірақ Демократиялық одақтастық партиясы жақында бұрын мүлдем болмаған жерде бекініп бастады. Сонымен қатар, сайлау округінде кіші партиялар мен жеке тұлғалар үшін көптеген маңызды дауыстар берілді. Ольстердің халықтық одақтас партиясы, Консервативтік партия, Ұлыбританияның одақтас партиясы және Солтүстік Ирландия әйелдер коалициясы соңғы он бес жылда айтарлықтай дауыс жинады, ал жергілікті кеңес сайлауында көптеген тәуелсіз кандидаттар сайлану үшін жеткілікті дауыс алады. Бұл аймақ көптеген «бір адамдық партиялардың» орталығы болып табылады, олардың ішінде Ольстердің халықтық одақтас партиясы мен Ұлыбританияның одақтас партиясы ең танымал, бірақ жалғыз емес. Сайланған тұлғалардың партиялық бағытын өзгертіп, жаңа партия үшін өз орындарын сәтті қорғаған көптеген мысалдар бар. Сайлау округі Солтүстік Ирландиядағы ең өркендеген аймақ және ағылшын сайлау округіне ең ұқсас деп есептеледі. Осы себепті бұл орын 1980-ші жылдардың соңында «Тең құқықтар» науқанының орталығы болды, ол Ұлыбританиядағы саяси партиялар Солтүстік Ирландияда сайлауды ұйымдастырып, қатысуы керек деп, бұл провинцияның саясатын «қалыпқа келтіруге» үміттенді. Консервативтік партия өзін бекітті (бұрынғы жылдары Ольстер одағы партиясымен одақтасып, 1970 жылдары қарым-қатынас бұзылғанға дейін) және осы уақытқа дейін Солтүстік Даунда салыстырмалы түрде күшті болды, бірақ соңғы жылдары 1989 және 1992 жылдар арасында өткен сайлаулардағы қысқа мерзімді өрлеуден кейін дауысы күрт төмендеді. Солтүстік Ирландия стандарттары бойынша сайлауға қатысу деңгейі дәстүрлі түрде өте төмен, мүмкін, ұлтшыл жеңістің қаупі болмауы одақтастардың провинцияның басқа жерлерінде дауыс беруге ынтасын азайтады. Сайлауға қатысу деңгейіне қатысты бір маңызды ерекшелік – 1998 жылғы Ұлы жұма келісімі туралы референдум, онда қатысу 80%-ға жетті, бұл 1921 жылдан бері қайталанбады. Парламенттік округ бастапқыда Ольстер одағы партиясымен ұсталды, ешқандай оппозиция болған жоқ. 1970 жылы Джеймс Килфеддер алғаш рет сайланды және ол округте жоғары деңгейде жеке танымалдылыққа ие болды. 1977 жылы ол Ольстер одағынан Энох Пауэллдің Солтүстік Ирландияны интеграциялау туралы ұсынысын қолдауын күшейтуге қарсылық білдіріп шықты, оның орнына таратылған үкіметті қайта құруды қалады. Тәуелсіз одақтас ретінде Килфеддер 1979 жылғы жалпы сайлауда UUP қарсылығына қарсы өз орнын сәтті қорғады. Келесі жылы ол Ольстердің халықтық одақтас партиясын құрды, оның бірнеше жергілікті кеңесшілері осы партияның атынан сайланды. Килфеддер өз орнын сақтап қалды. Содан кейін 1987 жылғы жалпы сайлауда ол Ульстер одағы және Демократиялық одақтастық партиясымен Англия-Ирландия келісіміне қарсы біріккен оппозиция құру туралы сайлау келісімін жасады. Алайда жергілікті UUP кандидаты Роберт Маккартни бұл келісімге қарсы болды және одан бас тартудан бас тартты. Ол UUP-дан шығарылды және провинцияны толық интеграциялау платформасында «Нағыз одақтас» ретінде сайланды. Килфеддер орынды сақтап қалды, бірақ азайтылған көпшілікпен. Интеграция платформасының бөлігі ретінде Маккартни Ұлыбританияның ірі партияларын провинцияда ұйымдастырып, сайлауға қатысуға шақырды және оның нәтижесі осы науқанға серпін берді. Консервативтік партия 1989 жылы Солтүстік Даун округі кеңесіне жергілікті сайлауда жақсы нәтижелер көрсетті, олар ең ірі партияға айналды. Олар 1992 жылғы жалпы сайлауда бірнеше Солтүстік Ирландия округтерінде кандидаттарды тікелей қойды, бірақ ең үлкен үміт Солтүстік Даунға байланысты болды. Килфеддер осы кезде Вестминстерде консерваторлардың үндеуін қабылдады, сондықтан оған ренжіді (кейіннен рыцарь атағы берілді). Нәтиже 1987 жылғы нәтижеге ұқсас болды, консерваторлар Маккартниге ұқсас дауыс алды. Килфеддер 1995 жылы қайтыс болды және оның шала Ольстерлік халықтық одақтас партиясы одан кейін өткен аралық сайлаудан бұрын жойылды. Осы уақытқа дейін Солтүстік Ирландия консерваторлары күрт құлдырады, сондықтан аралық сайлау қалай өтетіні туралы көп болжам жасалды. Ольстер одағы партиясы орынды қайтаруға үміттенеді, бірақ Маккартни де сайланды, бұл жолы Демократиялық одақтастық партиясының қолдауымен «Ұлыбританиялық одақтас» ретінде. Халықтық одақтастар немесе ұлтшыл партиядан ешқандай кандидат тұрмады. Сайлауға қатысу деңгейі төмен болды, нәтижесінде Маккартни жеңіске жетті, консерваторлардың дауысы 32%-дан 2,1%-ға дейін құлдырады. Маккартни одан әрі өзінің Ұлыбританиялық одақтас партиясын құрды және одақтастық партияларға қарағанда кем сектанттық балама ұсынып, қазіргі одақтас партияларға қарсы тұруға тырысты. Ол 1997 жылғы сайлауда орынды сақтап қалды және 1996 жылғы Солтүстік Ирландия бейбіт форумына және 1998 жылғы Солтүстік Ирландия Ассамблеясына да сайланды, бірақ әрбір жағдайда ол Солтүстік Дауннан сайланған жалғыз Ұлыбританиялық одақтас болды. 1998 жылғы Ассамблея сайлауында Ольстер одағы провинциядағы ең күшті нәтижені көрсетті және олардың келесі жалпы сайлауда Маккартниді орыннан ығыстыруға мүмкіндігі бар екені туралы көп болжам жасалды. UUP-ның кандидатын таңдау туралы өте көп дау болды. Бастапқыда жергілікті ассамблея мүшесі Питер Уэйр таңдалды, бірақ оның Ұлы жұма келісіміне және Дэвид Тримблдің басшылығына қарсылығы партия үшін үнемі ұятқа айналды. Содан кейін Уэйр сайлаудан алынып тасталды, ал жаңа кандидат, Сильвия Гермон, Тримблді және келісімді қолдады. Гермон Альянстың қатыспауына көмектесіп, орынды жеңіп алды. Уэйр Ассамблея мүшесі болып қалды, бірақ кейін Демократиялық одақтастық партиясына өтті. 2003 жылғы Ассамблея сайлауында Уэйр DUP үшін орынды сәтті қорғады, сонымен қатар Солтүстік Ирландия әйелдер коалициясынан да бір MLA алды. 2005 жылғы жалпы сайлауда партия күресі DUP-ның Уэйрді, Альянстың кандидат қоюы және Маккартнидің сайлауға қатыспау туралы шешімімен (оның орнына Уэйрді қолдауы) өзгерді. Құрылыс сайлауда Гермон орынды сақтап қалды, ол сол кездегі жалғыз Ольстер одағы депутаты болды, бірақ кейіннен ол бұл партиядан шықты. Ол 2010 жылғы сайлауда тәуелсіз депутат ретінде ең үлкен үлеспен жеңіске жетті (Белфаст Батысындағы Джерри Адамстың артында) және 2015 және 2017 жылдарғы сайлауларда қайта сайланды, бірақ оның көпшілігі айтарлықтай азайды. Гермон 2019 жылғы сайлауда зейнетке шықты. Оның қолдауының көп бөлігі Альянсқа ауысты, ал бөлінген одақтас дауысы Альянс кандидаты Стивен Фарриге орынды жеңіп алуға мүмкіндік берді, ол Альянстың жалғыз депутаты болды.
North Down is one of the most overwhelmingly unionist parts of Northern Ireland, with nationalist parties routinely getting no more than 5% of the vote, if that. In the 1955 election George Currie, the Ulster Unionist candidate, gained 96.8% of the popular vote, which he "bettered" in 1959 with some 98%. These shares of the popular votes are the highest ever achieved in a United Kingdom general election (post 1832 Reform). However it has arguably the most volatile and unpredictable politics of the entire province. Whereas elsewhere there are effectively three fundamental battles fought in elections – between the Ulster Unionist Party and the Democratic Unionist Party to be the leading unionist party, between the Social Democratic and Labour Party and Sinn Féin to be the leading nationalist party, and between unionism and nationalism as a whole, North Down is different. The lack of any substantial nationalist vote renders the last two battles immaterial. Of Northern Ireland's five main parties, only the Ulster Unionist Party and the Alliance Party of Northern Ireland have historically had a significant organisation and support in the constituency, though the Democratic Unionist Party has recently started to gain a foothold where previously it was nearly non existent. In addition the constituency has seen many substantial votes for smaller party groupings and individuals. The Ulster Popular Unionist Party, the Conservative Party, the UK Unionist Party and the Northern Ireland Women's Coalition have all polled substantially in the last fifteen years, whilst in local council elections many independent candidates gain sufficient votes to be elected. The area is the heartland of numerous "one man parties", of which the Ulster Popular Unionist Party and the UK Unionist Party are the best known but far from the only ones. There have been many examples of elected individuals changing party allegiance and often successfully defending their seats for the new party. The constituency is the most prosperous in Northern Ireland and is widely considered to be the most similar to an English constituency. In part because of this the seat was the heartland of the Equal Citizenship campaign in the late 1980s which argued that political parties in Britain should organise and contest elections in Northern Ireland, in the hope that this would "normalise" the politics of the province. The Conservative Party established itself (having in earlier years been in alliance with the Ulster Unionist Party until a breakdown in relations in the 1970s) and to date has been relatively strongest in North Down though in recent years its vote has declined heavily from the brief surge in the elections held between 1989 and 1992. Traditionally levels of turnout in elections are very low by Northern Ireland standards, possibly because the lack of a serious threat of a nationalist victory removes the impetus to vote common among unionists elsewhere in the province. The one significant exception to the levels of turnout was the 1998 referendum on the Good Friday Agreement where turnout reached 80%, a total not come close to since 1921. The parliamentary constituency was original held by the Ulster Unionist Party with no serious opposition. In 1970 James Kilfedder was first elected and he proceeded to accumulate a high level of personal popularity in the constituency. In 1977 he left the Ulster Unionists in protest over their increasing support for Enoch Powell's proposed policy of integration for Northern Ireland, rather than the restoration of devolved government. Standing as an independent Unionist, Kilfedder successfully defended his seat against a UUP challenge in the 1979 general election. The following year he formed the Ulster Popular Unionist Party, with a few local councillors being elected on the label. Kilfedder continued to hold his seat. Then in the 1987 general election he agreed an electoral pact with the Ulster Unionists and the Democratic Unionist Party to form a united opposition to the Anglo Irish Agreement. However the local UUP candidate, Robert McCartney, was opposed to this pact and refused to withdraw. He was expelled from the UUP and so stood as a "Real Unionist" on a platform of complete integration for the province. Kilfedder retained the seat but with a reduced majority. As part of his platform for integration, McCartney had called for the major UK parties to organise and stand in the province and his result gave impetus to this campaign. The Conservative Party did very well in the 1989 local elections for North Down Borough Council when they became the largest party. They stood candidates in several Northern Ireland constituencies in the 1992 general election, but their strongest prospect was expected to be North Down. Kilfedder by this stage was taking the Conservative whip at Westminster and so was aggrieved by this (and subsequently given a knighthood). In the event the result was similar to 1987, with the Conservatives getting a similar vote to McCartney. Kilfedder died in 1995 and his loose Ulster Popular Unionist Party faded away even before the resulting by election. By this time the Northern Ireland Conservatives had collapsed heavily and so there was much speculation about how the by election would go. The Ulster Unionist Party were hopeful that they could retake the seat, but McCartney also stood, this time as a "UK Unionist" with the support of the Democratic Unionist Party. No candidate stood for the Popular Unionists or any nationalist party. There was a poor turnout in which McCartney won, with the Conservative vote collapsing from 32% to 2.1%. McCartney further established his UK Unionist Party and sought to challenge the existing unionist parties by offering a less sectarian alternative. He held his seat in the 1997 election and was also elected to both the Northern Ireland Peace Forum in 1996 and the Northern Ireland Assembly in 1998, though on each occasion he was the only UK Unionist elected from North Down. In the 1998 Assembly election the Ulster Unionists had their strongest result in the province and there was much speculation that they could unseat McCartney at the next general election. A rather public row erupted over the selection of the UUP's candidate. Initially the local assembly member Peter Weir was selected, but his opposition to the Good Friday Agreement and David Trimble's leadership became very prominent and a running source of embarrassment to the party. Then Weir was deselected and the new candidate selected, Sylvia Hermon, was supportive of both Trimble and the Agreement. Hermon, aided by the Alliance standing aside, won the seat. Weir remained as an Assembly member but subsequently defected to the Democratic Unionist Party. In the 2003 Assembly election Weir successfully defended his seat for the DUP, who also gained another MLA from the Northern Ireland Women's Coalition. In the 2005 general election the party battle was altered somewhat by the DUP running Weir, the Alliance putting up a candidate and McCartney, after some speculation, deciding not to stand but to instead endorse Weir. In a strong contest Hermon retained the seat, to become the only Ulster Unionist MP at the time, though she later left that party. She retained her seat at the 2010 election as an independent with the second biggest margin of any Northern Irish MP (behind Gerry Adams in Belfast West) and was re elected at the 2015 and 2017 elections, although her majority was considerably reduced. Hermon retired at the 2019 election. The bulk of her support shifted to the Alliance, and a split unionist vote allowed Alliance candidate Stephen Farry to capture the seat, becoming the Alliance's only MP.
2010 жылдардағы сайлаулар
Сильвия Хермон 2010 жылы UUP фракциясынан, сол партияның NI консервативтерімен сайлау одағына келісіп, UCU NF құруына наразылық білдіріп, шығып кетті.
Sylvia Hermon resigned the UUP whip in 2010, in protest against that party's electoral pact with the NI Conservatives to form UCU NF.
1990 жылдардағы сайлау
Сандар мен нәтижелер 1995 жылғы қосымша сайлауға емес, 1992 жылғы жалпы сайлауға салыстырылады.
The figures and result are compared to the 1992 general election, not the 1995 by election.
1980 жылдардағы сайлау
1980 жылы Килфеддер шағын Ольстер халықтық унионисттік партиясын құрып, одан кейін барлық сайлауға осы атаумен түсті.
In 1980 Kilfedder formed the small Ulster Popular Unionist Party and contested all subsequent elections under this label.
1970-ші жылдардағы сайлау
1977 жылы Килфеддер Солтүстік Ирландияны децентрализациялаудың орнына интеграциялау туралы Енох Пауэллдің ұсыныстарына қарсы шығып, Ольстер одағынан шықты және тәуелсіз Ольстер одағы өкілі ретінде мандатын сақтап қалды. Жаңа Ольстер одағы кандидаттығына Клиффорд Смит түсті, ол бұрын Солтүстік Антримдегі Демократиялық одақтық партияның құрамына кірген еді.
Kilfedder left the Ulster Unionists in 1977, in opposition to Enoch Powell's proposals for integration instead of devolution for Northern Ireland, and defended his seat as an Independent Ulster Unionist. The new Ulster Unionist candidate was Clifford Smyth, who had previously been a Democratic Unionist Party assembly member in North Antrim.