Кіріспе
Бонапарттың Италиядағы алғашқы науқаны Француз революциялық соғыстары 1795 жылдан бері жалғасты, Бірінші коалиция мүшелері жеке-жеке бейбіт келісімдерге келгенде француздардың күші артты. Австрия мен Ұлыбритания коалицияның қалған негізгі мүшелері болды. Вендедегі көтеріліс те генерал Гош тарапынан тоқтатылды. Мигнеттің «Француз революциясының тарихы» еңбегінде былай делінген:
The French Revolutionary Wars continued from 1795, with the French in an increasingly strong position as members of the First Coalition made separate peaces. Austria and Great Britain were the main remaining members of the coalition. The rebellion in the Vendée was also finally terminated by General Hoche. Mignet's History of the French Revolution states:
"The directory found the Rhine open towards Mainz, the war of La Vendée rekindled; the coasts of France and Holland threatened with a descent from England; lastly, the army of Italy destitute of everything, and merely maintaining the defensive under Schérer and Kellermann. Carnot prepared a new plan of campaign, which was to carry the armies of the republic to the very heart of the hostile states. Bonaparte, appointed general of the interior after the events of Vendémiaire, was placed at the head of the army of Italy; Jourdan retained the command of the army of the Sambre et Meuse, and Moreau had that of the army of the Rhine, in place of Pichegru. The latter, whose treason was suspected by the directory, though not proved, was offered the embassy to Sweden, which he refused, and retired to Arbois, his native place. The three great armies, placed under the orders of Bonaparte, Jourdan, and Moreau, were to attack the Austrian monarchy through Italy and Germany, combine at the entrance of the Tyrol and march upon Vienna, in echelon. The generals prepared to execute this vast movement, the success of which would make the republic mistress of the headquarters of the coalition on the continent."
«Директория Рейн өзені Майнцке қарай ашық қалғанын, Ла-Вендедегі соғыс қайта жанданып жатқанын, Франция мен Голландия жағалауларына Англиядан шабуыл жасау қаупі төнгенін, соңғысы ретінде Италия армиясының жабдықталуы нашарлап, Шерер мен Келлерманның қорғанысын ғана сақтап отырғанын көрді. Карно жаңа жорық жоспарын жасады, ол республика армияларын жау мемлекеттерінің ортасына жеткізуді көздеді. Вендемир оқиғасынан кейін ішкі істер жөніндегі генерал болып тағайындалған Бонапарт Италия армиясына басшылық етті; Журдан Самбр және Мез армиясының басшылығын сақтап қалды, ал Моро Пишегрудың орнына Рейн армиясына қолбасшылық етті. Директория оның опасыздығына күдік таратқанмен, дәлелдеме табылмады, сондықтан оған Швецияға елшілік қызметі ұсынылды, бірақ ол бас тартты және туған жері Арбуаға кетті. Бонапарт, Журдан және Моро басқаратын үш ірі армия Италия мен Германия арқылы Австрия монархиясына шабуыл жасап, Тирольге жақын бірігіп, Венаға қарай жорық жасау жоспарланды. Генералдар осы ауқымды жорықты жүзеге асыруға дайындалды, оның сәтті аяқталуы республиканы континенттегі коалиция штаб-пәтерінің иесі ететін еді.»
The French Revolutionary Wars continued from 1795, with the French in an increasingly strong position as members of the First Coalition made separate peaces. Austria and Great Britain were the main remaining members of the coalition. The rebellion in the Vendée was also finally terminated by General Hoche. Mignet's History of the French Revolution states:
"The directory found the Rhine open towards Mainz, the war of La Vendée rekindled; the coasts of France and Holland threatened with a descent from England; lastly, the army of Italy destitute of everything, and merely maintaining the defensive under Schérer and Kellermann. Carnot prepared a new plan of campaign, which was to carry the armies of the republic to the very heart of the hostile states. Bonaparte, appointed general of the interior after the events of Vendémiaire, was placed at the head of the army of Italy; Jourdan retained the command of the army of the Sambre et Meuse, and Moreau had that of the army of the Rhine, in place of Pichegru. The latter, whose treason was suspected by the directory, though not proved, was offered the embassy to Sweden, which he refused, and retired to Arbois, his native place. The three great armies, placed under the orders of Bonaparte, Jourdan, and Moreau, were to attack the Austrian monarchy through Italy and Germany, combine at the entrance of the Tyrol and march upon Vienna, in echelon. The generals prepared to execute this vast movement, the success of which would make the republic mistress of the headquarters of the coalition on the continent."
Италия
Бонапарт 11 наурызда Парижден Ниццаға Италия армиясының әлсіз және нашар жабдықталған бөлігін қабылдау үшін кетті, 26 наурызда жетті. Ол келген кезде армия қайта ұйымдастырылып, жабдықталып жатқан еді, және жағдайдың тез жақсарып жатқанын көрді. Көп ұзамай ол бірнеше жыл бойы жақтаған Италияға шабуыл жоспарын іске асыра алды, ол Альтаре маңындағы Апеннин таулары арқылы өтуді және жаудың Сева бекінісіне шабуыл жасауды көздеді. Монтеноттық кампания 10 сәуірде Иоганн Больеудің австриялық әскерлері Генуя маңындағы француз армиясының шығыс жағына шабуыл жасағаннан кейін басталды. Бонапарт 12 сәуірде Монтенот шайқасында одақтас әскерлердің оқшауланған оң қанатын шабуылдап, талқандады. Келесі күні ол Милесимо шайқасында австро-сардиниялық күштерді жеңді. Содан кейін ол екінші Дего шайқасында жеңіске жетіп, австриялықтарды Пьемонт одақтастарынан алыс, солтүстік-шығысқа ығыстырды. Австриялықтардың уақытша бейтараптығына көз жеткізген Бонапарт Микеланджело Коллидің пиемонттық әскерлерін Сева мен Сан-Микеле-Мондовидеде қиын жағдайға түсірді, содан кейін Мондови шайқасында жеңіске жетті. Бір аптадан кейін, 28 сәуірде пиемонттықтар Шераскода соғыс тоқтату туралы келісімге қол қойып, қақтығыстардан шықты. 18 мамырда олар Парижде бейбіт келісімге қол қойып, Савойя мен Ниццаны австриялықтарға берді және француз базаларын Австрияға қарсы пайдалануға рұқсат берді. Ұзақ үзілістен кейін Бонапарт шеберлікпен фланговый маневр жасап, Пьяченцада По өзенін кесіп өтті, австриялықтардың шегіну жолын дерлік тоқтатты. Австриялықтар Фомбио шайқасынан кейін қашып үлкерді, бірақ 10 мамырда Лодиде олардың артқы күзеті талқандалды, содан кейін француздар Миланды басып алды. Бонапарт қайтадан шығысқа қарай жылжып, Боргетто шайқасында австриялықтарды ығыстырды және маусым айында Мантуяны қоршауға алды. Мантуя Италиядағы ең мықты австриялық бекінісі болды. Осы уақытта австриялықтар Тироль тауларының етегіне қарай шегінді. Шілде және тамыз айларында Австрия Дагоберт Вурмсер басқаратын жаңа армияны Италияға жіберді. Вурмсер Гарда көлінің шығыс жағынан Мантуяға қарай шабуылдап, Петр Квасдановичті батыс жағына Бонапартты қоршауға жіберді. Бонапарт австриялықтардың күштерін бөлу қатесін пайдаланып, оларды жеке-жеке жеңді, бірақ осының салдарынан Мантуяны қоршаудан бас тартып, ол тағы алты айға созылды (Карл фон Клаузевиц «Соғыс туралы» еңбегінде Бонапарт қаланы толық қоршап алғанда қоршауды ұзартуға болар еді деп атап өткен). 3 тамызда Лонатода Квасданович, ал 5 тамызда Кастильонеде Вурмсер жеңілді. Вурмсер Тирольге шегінді, ал Бонапарт қоршауды қайта бастады. Қыркүйекте Бонапарт Тирольдегі Трентоға қарсы солтүстікке қарай жорық жасады, бірақ Вурмсер Брента өзенінің аңғары арқылы Мантуяға қарай жылжуды жалғастырды, Пауль Давидовичтің күштерін француздарды тоқтату үшін қалдырды. Бонапарт Роверето шайқасында оларды жеңіп алды. Содан кейін ол Вурмсерді Брента аңғарымен қуалай берді, 8 қыркүйекте Бассано шайқасында австриялықтарды жеңді. Вурмсер аман қалған әскерлерінің көп бөлігімен Мантуяға қарай жорық жасады. Австриялықтар Бонапарттың оларды тоқтату әрекетінен қашып үлкерді, бірақ 15 қыркүйектегі шайқастан кейін қалаға кірді. Бұл қамал ішінде 30 мыңға жуық австриялық әскерді қалдырды. Ауру, жарақаттар және аштық салдарынан бұл сан тез азайды. Австриялықтар қараша айында Жозеф Альвинчи басқаратын тағы бір армияны Бонапартқа қарсы жіберді. Австриялықтар тағы да күштерін бөліп, Давидович корпусын солтүстіктен жіберді, ал Альвинчидің негізгі күштері шығыстан шабуыл жасады. Басында олар Бассано, Кальяно және Кальдиеро шайқастарында француздарды жеңді. Бірақ Бонапарт Веронаның оңтүстік-шығысындағы Арколь шайқасында Альвинчини жеңді. Француздар Давидовичке қарсы үлкен күшпен шабуылдап, оны Тирольге дейін қуды. Вурмсердің жалғыз шабуылы кешігіп, тиімсіз болды.
Германия
Осы арада Моро мен Жордан Рейн өзенінен өтіп, Германияға шабуыл жасады. Моро бастапқыда толық сәттілікке жетті, Рейнді кесіп өтіп, австриялық әскерлерді жеңіп, Баварияға ілгерілеп, Нересхаймде австриялық эрцгерцогпен шешімсіз тең түсті. Тирольдің шекарасына жеткен ол Ульм мен Аугсбургті басып алды, бірақ Жордан Мородан айырылып, Амберг пен Вюрцбургте Австрияның эрцгерцогы Карлдан жеңілді, және екі әскер де қыркүйек айына қарай Рейн арқылы жеке-жеке шегінуге мәжбүр болды (Тейнинген шайқасын қоса алғанда), науқан қазан айында Эммендинген шайқасымен аяқталды және бастапқы аумақтық жағдайлармен қайталанды.
Теңізде
Испания 1796 жылғы 19 тамызда Франциямен Сан-Ильдефонсоның екінші шартына қол қойып, Италиядағы жеңілдіктердің орнына Франция тарапынан Ұлыбританияға қарсы соғысқа қатысты. Бұған жауап ретінде Ұлыбритания Корсикадан шығып, біріккен қауіпке қарсы Жерорта теңізі флотын Гибралтарда шоғырландырды.