Ресей тарихы: Сарай төңкерістері мен Екатерина Ұлы дәуірі (1721–1796)
History of Russia (1721–1796)
Ресей тарихы (1721–96): Ресей империясының құрылуы, сарай төңкерістері, Екатерина Ұлы дәуірі. Мұрагерлік дағдарысы, билік үшін күрес, реформалар тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ресей тарихы (1721–96) – Ресей сарай төңкерістері дәуірі мен Ұлы Екатерина заманындағы Ресей тарихы. Ол 1721 жылы Ресей империясының құрылуымен, 1725 жылы Екатерина I билікке келуімен басталып, Ресейдің Петр III тұсындағы қысқа мерзімді билігімен аяқталды.
History of Russia (1721–96) is the history of Russia during the Era of Russian palace revolutions and the Age of Catherine the Great. It began with creation of Russian Empire in 1721, the rule of Catherine I in 1725, and ended with the short rule of Peter III of Russia.
Ресей сарайлары төңкерістерінің дәуірі (тематикалық)
Петр ұлы Алексейдің өлімінен кейін, оның әкесінің реформаларына қарсы болған және реформаға қарсы топтардың бірігуші тұлғасы болған ұлы Алексей қайтыс болғаннан кейін, таққа мұрагерлік ережелерін өзгертті. Жаңа заң бойынша, патша өзінің ізбасарын өзі таңдауы керек еді, бірақ Петр 1725 жылы қайтыс болғанға дейін оны істемеді. Одан кейінгі онжылдықтарда мұрагерлік туралы нақты ережелердің болмауы монархияны интригаларға, жоспарларға, төңкерістерге және қарсы төңкерістерге ашық қалдырды. Сол кезден бастап таққа ие болу үшін Санкт-Петербургтегі сарай күзетінің қолдауы шешуші фактор болды. Петр қайтыс болғаннан кейін оның әйелі Екатерина I таққа отырды. Бірақ 1727 жылы ол қайтыс болғаннан кейін Петрдің немересі Петр II патша тағына отырды. 1730 жылы Анна Ивановна, оның әкесі Иван V Петрмен бірге билік құрған, таққа отырды. Екатерина I құрған және Аннаны таққа отырғызған Жоғарғы құпия кеңес оған түрлі талаптар қоюға тырысты. Осы шектеулерге қарсы күресте Аннаға олигархиялық биліктен гөрі автократиядан қорқыған басқа ақсүйектер қолдау көрсетті. Осылайша, тақ үшін шайқастар болғанымен, автократия принципіне күшті қолдау көрсетілді. 1740 жылы Анна қайтыс болды, ал оның шөбересі Иван VI патша болып жарияланды. Бірақ бірнеше төңкерістен кейін оны Петр Ұлының қызы Елизавета алмастырды (1741-1762 жылдар). Елизаветаның билігі, оның тікелей алдыңғыларына қарағанда тиімді болды, жаңғыртылған орыс мәдениеті пайда бола бастады. Мәдениеттегі маңызды оқиғалардың бірі - Мәскеу университетінің (1755) және Көркемсурет академиясының (1757) құрылуы, сондай-ақ Ресейдің алғашқы көрнекті ғалымы және зерттеушісі Михаил Ломоносовтың пайда болуы. Петрдің ізбасарларының тұсында Ресей еуропалық оқиғаларға белсенді қатысты. 1726 жылдан 1761 жылға дейін Ресей Австриямен одақтасып, Осман империясы мен Қырым хандығына қарсы соғысты, оны Франция қолдады. Польша мұрагерлік соғысында (1733-1735) Ресей мен Австрия Польша тағына француз үміткерінің жолын кесті. 1735-1739 жылдардағы орыс-түрік соғысында Ресей Азов портын қайта иеленді, бірақ Ресейдің Еуропаға ең үлкен ықпалы үш құрлықта болған Жеңіс соғысы (1756-1763) кезінде болды, онда Ұлыбритания мен Франция көптеген одақтастарымен соғысты. Бұл соғыста Ресей Австриямен одақтастығын сақтады, бірақ Австрия Пруссияға қарсы Франциямен одақ құрды. 1760 жылы орыс әскерлері Берлин қақпаларына жетті. Пруссия патшалығы үшін бақытты жағдай, 1762 жылы Елизавета қайтыс болды, ал оның орнын басушысы Петр III Пруссия патшасы Ұлы Фридрихке деген адалдығы үшін Ресейді Пруссиямен одақтастырды. Петр III қысқа және танымал емес билік жүргізді. Оның әкесі Карл Фредерик, Гольштейн-Готторп герцогы. Петр III өзінің "Азаматтардың бостандығы туралы манифестінде" ақсүйектерге азаматтық бостандықтар берді және ақсүйектер үшін міндетті мемлекеттік қызметті тоқтатты. Оның манифесті танымал болғанымен, ол шіркеу жерлерін мемлекетке беру туралы шешім қабылдап, дін қызметкерлерін наразылыққа түсірді, орыс әскеріне пруссиялық әскери жаттығуларды мәжбүрлеп жүргізу арқылы наразылық тудырды және Пруссиямен кенеттен одақ құрып, Ресейді әскери жеңістен айырды. Наразылықты пайдаланып, өзінің билігінен қорқып, Петр III-нің әйелі Екатерина күйеуін төңкеріс жасап, оның орнын басып алды, ал оның сүйіктісінің ағасы Алексей Орлов оны өлтірді, сондықтан 1762 жылдың маусымында Екатерина Ресейдің Екатерина II императоры атанды.
Peter changed the rules of succession to the throne after the death of his son Aleksey, who had opposed his father's reforms and served as a rallying figure for anti reform groups. A new law provided that the Tsar would choose his own successor, but Peter failed to do so before his death in 1725. In the decades that followed, the absence of clear rules of succession left the monarchy open to intrigues, plots, coups, and countercoups. Henceforth, the crucial factor for obtaining the throne was the support of the elite palace guard in St. Petersburg. After Peter's death, his wife Catherine I ascended the throne. But when she died in 1727, Peter's grandson, Peter II, was crowned tsar. In 1730, Anna Ivanovna, whose father Ivan V had been co ruler with Peter, ascended the throne. The Supreme Privy Council, a government body established by Catherine I that put Anna on the throne, attempted to impose various conditions on her. In her struggle against those restrictions, Anna had the support of other nobles who feared oligarchic rule more than autocracy. Thus the principle of autocracy continued to receive strong support despite chaotic struggles for the throne. Anna died in 1740, and her infant grandnephew was proclaimed tsar as Ivan VI. After a series of coups, however, he was replaced by Peter the Great's daughter Elizabeth (r. 1741 1762). During Elizabeth's reign, which was much more effective than those of her immediate predecessors, a modernised Russian culture began to emerge. Among notable cultural events were the founding of Moscow University (1755) and the Academy of Fine Arts (1757), along with the emergence of Russia's first eminent scientist and scholar, Mikhail Lomonosov. During the rule of Peter's successors, Russia took a more active role in European events. From 1726 to 1761, Russia was allied with Austria against the Ottoman Empire and Crimean Khanate, which France usually supported. In the War of Polish Succession (1733–1735), Russia and Austria blocked the French candidate to the Polish throne. In the Russo Turkish War of 1735 1739, Russia reacquired the port of Azov, but Russia's greatest reach into Europe was during the Seven Years' War (1756–1763), which was fought on three continents between Great Britain and France with numerous allies on both sides. In that war, Russia continued its alliance with Austria, but Austria shifted to an alliance with France against Prussia. In 1760, Russian forces were at the gates of Berlin. Fortunately for the Kingdom of Prussia, Elizabeth died in 1762, and her successor, Peter III, allied Russia with Prussia because of his devotion to the Prussian king, Frederick the Great. Peter III had a short and unpopular reign. His father was Charles Frederick, Duke of Holstein Gottorp. In his Manifesto on the Freedom of the Nobility, Peter III granted civil liberties to the nobility and ended mandatory state service for nobles. While his manifesto was popular, he alienated clergy by decision to pass church lands to the state and created deep resentment by forcing Prussian military drills on the Russian army, and depriving Russia of a military victory by establishing his sudden alliance with Prussia. Making use of the discontent and fearing for her own position, Peter III's wife, Catherine, deposed her husband in a coup, and her lover's brother, Aleksey Orlov, subsequently murdered him, so in June 1762 Catherine became Catherine II, empress of Russia.
Екатерина I, билік құрған 17251727
Ұлы Петрдің екі әйелі болды: Евдокия Лопухина (кіші дворян қызы) және Марфа Скавронская (литвалық шаруа, православиеге өткен соң Екатерина деп аталды). Екатерина I Петр I-нің Әскери шендемелер тізімі арқылы қарапайым шаруадан императрицаға дейін көтеріліп, Петр дәуірінің рухын бейнеледі, тіпті Петр I оны "жаратқан" сияқты көрінеді. Александр Меншиковтың (оның кеңесшісі, бұрынғы жақыны және сарай күзетшілерінің жетекшісі) көмегімен, ол Петр I-ге және аналық сезіміне байланысын көрсету арқылы таққа отырды. Денсаулығының нашарлығына байланысты, Меншиков көптеген мәселелерді шешті. Екатерина I-нің құлық-құдайымен, ол алты мүшеден тұратын Жоғарғы құпия кеңес құрды. Бұл кеңес ақырында Басқарушы Сенаттың (Петр I-нің сот, қаржы және әкімшілік істерді бақылау үшін құрған кеңесші органы) көптеген функцияларын өз мойнына алды. Екатерина I дереу-ақ Ұлы Петрдің немересі Петр II-ні мұрагер етіп тағайындады және билік құрғаннан кейін екі жыл өткен соң қайтыс болды.
Peter the Great had two wives, Yevdokiya Lopukhina (the daughter of a minor noble) and Marfa Skavronskaya (a Lithuanian peasant, renamed Catherine after her conversion to Orthodoxy). Catherine I's rise through Peter I's Table of Ranks, from a simple peasant to empress, embodied the Petrine spirit, making it seem as though Peter I literally “created” her. With the help of Aleksandr Menshikov (her advisor, ex lover and leader of the palace guards), she gained the throne by emphasizing this connection to Peter I and her maternal nature. Due to her poor health, Menshikov did much of the ruling. With Catherine I's blessing, he created the Supreme Privy Council, which consisted of six or so members. It ultimately took over most of the functions of the Ruling Senate (an advisory body founded by Peter I to oversee judicial, financial and administrative affairs) Almost immediately, Catherine I appointed Peter II, the grandson of Peter the Great, as her successor and she died after only two years of ruling.
Петр II, билік құрған 17271730
Петр II император болған кезде он бір жасқа толыпты. Петрдің өте жас болғандықтан, оның кеңесшілері билік еткен жылдары оны өздеріне бағындырып, манипуляция жасады. Өз билігін сақтап қалуға тырысқан Меншиков жас ұлды қанатына алды, оның бәсекелестерін, соның ішінде Петр I-ге туысқан Петр Зайцев пен Эмиль Васильцинді Сибірге жер аударды және ақырында Петр II-ді қызы Мария Меншиковаға үйлендірді. Бірақ Меншиков ауырғанда сарайды тастап кетуге мәжбүр болды, сол кезде Андрей Остерман мен Алексис Долгорукий жас императордың құрметіне қол жеткізіп, Меншиковты Петр II-нің басты кеңесшілері ретінде ығыстырды. Екеуі де ақсүйектер және Жоғарғы құпия кеңестің мүшелері болды, соңында Меншиковты "қатыгездік" айыбымен соттап, Сібірге айдады. Петр тағы да Жоғарғы құпия кеңестің мүшесінің қызымен (бұл жолы Долгорукийдің қызы Екатеринамен) кездесуге келісті. Алайда, тойға дейін Петр мұрагерін тағайындамай, шешек ауруынан қайтыс болды, бұл империяны тағы бір мұрагерлік күреске ұшыратты.
Peter II was only eleven when he became emperor. Because Peter was so young his advisers manipulated him throughout his reign. Intent on maintaining his power, Menshikov took the young boy under his wing, banishing his competitors, including both Petar Zaitsev and Emil Vasilcin (who were related to Peter I), to Siberia and, ultimately, betrothing Peter II to his daughter Maria Menshikova. However, when Menshikov fell ill and had to leave court, Andrei Osterman and Alexis Dolgoruky ingratiated themselves with the young emperor and replacing Menshikov as Peter II's premier advisers. Both were nobles and members of the Supreme Privy Council and eventually had Menshikov tried and banished to Siberia on “a charge of ‘tyranny’”. Peter became, once again, engaged to a daughter of one of the Supreme Privy Council’s members (this time it was Dolgoruky’s daughter, Catherine). However, before the wedding took place, Peter died of smallpox without naming a successor, throwing the empire into another succession struggle.
Ресей Аннасы, билік еткен 1730-1740
Петр II қайтыс болған кезде, таққа бірнеше үміткер болды, олардың ішінде Петр I-нің бірінші әйелі Евдокия және оның қызы Елизавета да бар еді. Бірақ, Алексей Долгорукий мен оның жақтастары Петр I-нің жартылай інісі Иванның қызы Анна Ивановнаны таңдады, себебі Жоғарғы Ұялы Кеңес Кеңестің билігіне араласпайтын билеушіні қалаған, осылайша империяны іс жүзінде басқаруға мүмкіндік алатын еді. Жоғарғы Ұялы Кеңес оған тақты «Кондициялар» немесе Шарттармен ұсынды. Оларға императрицаның үйленуге, мұрагер тағайындауға, соғыс немесе бейбітшілік жариялауға, салық көтеруге, немесе Кеңестің келісімінсіз мемлекеттік қаражатты жұмсауға құқығы болмады. Көптеген ақсүйектер мұны билікті басып алудың аристократиялық әрекеті деп қарастырып, оған Мәскеуге келген бойда айтты. Соңында Анна шарттарды жойды, Кеңесті таратып, шарттарды жақтаған көптеген мүшелерін жер аударып жіберді. Өкіметтік кезеңінде Анна Эрнст Иоганн фон Биронға (оның ұзақ жылдар бойы кеңесшісі және жақыны) көп сүйенді, сондықтан оның билігін көптеген адамдар «Биронщина» (Биронның зұлматты режимі) деп атады. Олар бірігіп, Петр I-нің дворяндарға өздерінің жерлерін ұлдарына бөлуге тыйым салған заңдарын жойды, сондай-ақ дворяндардың мемлекеттік қызмет талаптарын да төмендетті. Көптеген адамдар оның билігін шетелдік, әсіресе неміс үстемдігінің кезеңі деп санайды. Бірақ, бұл негізінен бірнеше немістің жоғары лауазымдарға тағайындалуынан туындады. Анна билік құрған жылдары сыртқы қақтығыстарға да қатысты. 1732 жылы оның үкіметі жалпы жау – Осман империясына қарсы орыс-парсы одағын құру үшін, бірнеше жыл бұрын Петр I-нің Солтүстік және Оңтүстік Кавказдағы барлық аумақтарын Персияға, қазір Надер шах басқаратын мемлекетке қайтаруға мәжбүр болды. 1733–1736 жылдары Ресей Польша мұрагерлік соғысында Франция мен Испанияға қарсы Австриямен одақтасты. Ресей мен Австрия Польша тағына француз үміткерінің сайлануын тоқтату үшін бірігіп, Австрияның қолдаған үміткерінің жеңіске жетуіне жағдай жасады. Кейін Австриямен одақтасып, Ресей Осман империясымен жаңа территориялар алу ниетімен соғысқа шықты. 1735–1739 жылдар аралығында жалғасқан бұл соғыс «Азовты және Днестр мен Азов арасындағы жерлерді Ресейге қайтаруды қамтамасыз етті», бірақ жоғары өлім-жітімге әкелді, көбінесе аурулардың салдарынан. Анна Ивановна Анна Леопольдовна мен Брауншвейг герцогының жас ұлы Иван VI-ді мұрагері етіп тағайындады, ал Биронды оның регенті етіп бекітті.
When Peter II died, there were multiple candidates for the throne, including Peter I’s first wife, Yevdokiya, and his daughter, Elizabeth. However, Alexis Dolgoruky and his allies chose Anna Ivanonva, the daughter of Peter I’s half brother Ivan, because the Supreme Privy Council wanted a ruler who would not impose on the powers of the Council, allowing them to continue to virtually rule the empire. The Supreme Privy Council offered her the throne with “Konditsii” or Conditions. These included the inability of the empress to marry, designate a successor, declare war or peace, raise taxes, or spend state revenue without the consent of the Council. Many other nobles saw this as an aristocratic grab for power and told the would be empress so as soon as she arrived in Moscow. Ultimately, Anna invalidated the conditions, abolished the Council, and sent many members who had advocated the conditions into exile. During her reign, Anna relied heavily on Ernst Johann von Biron (her longtime adviser and lover), making many refer to her reign as “Bironovshchina” (Biron's repressive regime). Together, they repealed Peter I's legislation which prohibited nobles dividing up their estates among their sons while similarly reducing the nobility's state service requirements. Many regard her reign as a time of foreign domination, particularly German, in the court. However, this mainly stems from the fact that a few Germans had high ranking positions. During her reign, Anna remained involved in external conflicts. In 1732, her government was forced to cede back all territories annexed several years earlier by Peter I in the North and South Caucasus to Persia, now led by Nader Shah, in order to forge a Russo Persian alliance against the common enemy, the Ottoman Empire. From 1733–1736, Russia was allied with Austria against France and Spain in the War of Polish Succession. Russia and Austria joined to stop the election of a French candidate for the Polish throne, allowing Austria's favored candidate to win. Later, allied with Austria, Russia went to war with the Ottoman Empire in the hopes of gaining new territory. This war, lasting 1735 1739 “secured the restoration of Azov to Russia and some lands between Azov and the Dniester” but at high casualty rates, mainly due to disease. Anna Ivanonva named the young son of Anna Leopoldovna and the Duke of Brunswick, Ivan VI, as her successor and Biron as his regent.
Иван VI, билік құрған 17401741
Анна Леопольдовна Биронмен дауласып, оның орнына сәбиге регент болды. Анна Леопольдовнаға кеңес беру үшін орыстар мен немістерден құралған кеңес құрылды. Бірақ, тиімсіз басшылықтың салдарынан бұл режим бір жыл ғана сақталды. Петр I-нің соңғы тірі қалған қызы Елизавета билікке ие болу мүмкіндігі келді деп сезініп, Анна Леопольдовна мен Иван VI-ге қарсы төңкеріс жасады және өзіне кедергі келтіргендердің барлығын түрмеге қамады немесе елден қуды.
Anna Leopoldovna argued with Biron and replaced him as the babe's regent. A cabinet composed of both Russians and Germans advised Anna Leopoldovna. However, this regime lasted only a year due to its ineffective leadership. Peter I's last surviving daughter, Elizabeth, long on the sidelines, sensed this as her moment to obtain power and led a coup against Anna Leopoldovna and Ivan VI, imprisoning or banishing all who stood in her way.
Ресей патшасы Елизавета, билік құрған 17411762
Петр I-нің соңғы тірі қалған баласы болғандықтан, Елизаветаның билігіне белгілі бір заңдылық тән еді және империя халқы оның таққа отыруын неміс үстемдігінің аяқталуы деп қарсы алды. Ол өзінің ілгерідегілеріне қарағанда саясатқа көбірек қызығушылық танытты, бірақ саяси аренада әкесінің күші мен жігерінен мүлдем кем болды. Ол ашушар, болжамсыз, бір ғана кеңесшіге сенуге құштар емес еді. Оның басқаруы Петр I-нің мұрасын көп жағынан жалғастырды. Ол Сенаттың өкілеттіктерін қайта жаңғыртты, ішкі кедендік кедергілердің көп бөлігін жойды және 1755 жылы Мәскеу университетін құрды. Оның билігі тұсында Қысқы сарай сияқты ең танымал құрылыстардың салынуына бұйрық берді, бірақ олар Ұлы Екатеринаның тұсында ғана аяқталды. Дегенмен, Елизавета ақсүйектердің ризашылығын қамтамасыз етуге ұдайы тырысты. Елизаветаның тұсында дворяндардың крепостнойлардың күнделікті өміріне қатысты бақылауы күшейді: жер иелері крепостнойлардың кімге үйленуіне шешім қабылдады. Шын мәнінде, Сенат ақсүйектерге өздерінің крепостнойларын Сібірге жер аударуға рұқсат беретін заң қабылдады. Крепостнойлардың жағдайы нашарлағанына қарамастан, халықтың көп бөлігі Елизаветаны Анна Ивановна мен Иван VI билік еткен кездегі неміс басқыншыларымен салыстырғанда мейірімді билеуші деп есептеді. Елизавета дипломатия мен Ресейдің сыртқы саясатына үлкен қызығушылық танытты. Оның басқаруы кезінде Ресей 1755 жылдан 1762 жылға дейін Жеті жылдық соғысқа қатысты. Ресей Австрия мен Францияның Пруссияға қарсы одақтасы ретінде соғысқа кірді. Әскери науқан сәтті дамыды, бірақ қаржылық қиындықтардың күшеюі және 1762 жылы Елизаветаның қайтыс болуымен аяқталды. Оның жүрегінен туған немересі және мұрагері Петр III (Петр I-нің немересі) Ресейді соғыстан шығарды.
As the last surviving child of Peter I, Elizabeth's reign had a certain legitimacy and the people of the empire greeted her ascension as the end of German dominated rule. She was more interested in politics than any of her predecessors were, although she lacked much of her father's force and drive in the political sphere. She was impatient and unpredictable, unwilling to rely too heavily on one adviser. Her administration continued much of Peter I's legacy. She restored the Senate's powers, abolished most domestic custom barriers, and founded the University of Moscow in 1755. During her reign, she ordered the building of some of the most famous structures, including the Winter Palace, although it was not completed until Catherine the Great. However, Elizabeth remained intent on keeping the nobility satisfied. During Elizabeth's reign, the nobility's control over the daily life of serfs increased: the landlord controlled who the serfs could marry. Indeed, the Senate passed legislation which allowed nobles to exile their serfs to Siberia. Despite the worsening life for the serfs, the majority of the population still saw Elizabeth as a benevolent ruler, when compared to the German brutes who dominated the court during Anna Ivanonva's and Ivan VI's reigns. Elizabeth remained very interested in diplomacy and Russia's foreign affairs. Under her rule, Russia took part in the Seven Years' War from 1755 to 1762. Russia entered the war as an ally of Austria and France against Prussia. The campaign advanced successfully but ended as a result of mounting financial difficulties and Elizabeth's death in 1762. Her nephew and successor, Peter III (grandson of Peter I), took Russia out of the war.
1762 жылы алты ай билік еткен Петр III
Петр III әйелі Екатерина II-ге қарсы төңкеріс жасамас бұрын, бар болғаны алты ай патшалық құрды. Ол Германияда туып өскен, әкесі Гольштейн-Готторп герцогінің сарайында тәрбиеленген және он төрт жасқа толғанға дейін Ресейге келген жоқ. Оның мінезін анықтау қиын, себебі көптеген қайшылы мәліметтер бар. Екатеринаның күнделіктерінде ол ақыл-есі кем, тіпті зияны жетпейтіндей сипатталған, бірақ император ретіндегі әрекеттері белгілі бір шапшаңдық пен ептілікті көрсетеді. Петр Ресейді Жеті жылдық соғыстан шығарып, империяның қаржысын сақтау және сүйікті Пруссияны толық жеңілістен құтқару үшін, Ресейдің аумақтық игіліктерінен бас тартты. Оның орнына, ол Шлезвигтегі ата-бабалық талаптары үшін Данияға соғыс ашумен қорқытты, бірақ соғыс басталмас бұрын тақтан түсірілді. Оның "Ақсүйектердің бостандығы туралы манифесті" ақсүйектердің міндетті мемлекеттік қызметін тоқтатты. Дегенмен, өзінің қысқа билігінің кезінде Петр Сенаттың билігін күрт қысқартқандықтан ақсүйектердің наразылығын тудырды. Ол шіркеу жеріндегі шаруаларды босатып, орыс православиесіне деген жек көруімен шіркеуді де ашуландырды. Петрдің прус стиліндегі әскерилікке құштарлығы оның патшалығына нүкте қойды. Оның қатаң тәртіпке деген әуесі сарай күзетшілерін көңілсіздікке ұшыратты, нәтижесінде Екатерина II, өзінің жақыны Григорий Орловтың көмегімен, сарай күзетшілерінің полкіне басшылық етіп, 1762 жылдың 9 шілдесінде Петр III-ті құлатты. Петрдің қазасы сарай төңкерістері дәуірінің аяқталғанын символдық түрде көрсетті.
Peter III reigned for a mere six months before his wife, Catherine II, led a coup against him. He was born and raised in Germany in the court of his father, the Duke of Holstein Gottorp, and did not come to live in Russia until he was fourteen. It is difficult to ascertain his character because there exist many contradictory accounts. Catherine's journals describe him as incompetent bordering on mentally challenged, yet his acts as emperor illustrate a certain amount of shrewdness. Peter withdrew Russia from the Seven Years' War to salvage the remainder of the empire's finances and to save his beloved Prussia from complete defeat while depriving Russia of territorial advances. Instead, he threatened war with Denmark over his ancestral claims in Schleswig, though he was overthrown before fighting could begin. His “Manifesto on the Freedom of the Nobility” ended compulsory state service for the nobility. However, during his short reign Peter managed to irritate the nobility by dramatically decreasing the power of the Senate. He similarly angered the Church by his liberation of serfs on church land and his obvious contempt for Russian Orthodoxy. Peter's passion for Prussian style military ultimately terminated his reign. His delight for rigid discipline alienated the palace guards, and ultimately allowed Catherine II, with the help of her lover Grigori Orlov who led the palace guard regiments, to overthrow Peter III on July 9, 1762. Peter's assassination symbolically showed the end of the era of palace revolutions.
Екатерина I дәуірі
Екатерина Ұлының билігі империяның кеңеюіне, оңтүстік және батыстағы жаңа аумақтарды қоса аннексиялауға және ішкі тұрақтандыруға әкелді. Ол күйеуінің Даниямен туған дауды Шлезвиг-Гольштейндегі талаптарын Ольденбург герцогтігіне және Данияның сыртқы саясатын Ресейге бағындыратын Царское Село шарты арқылы алмастыру арқылы шешті. 1768 жылғы жаңа орыс-түрік соғысы 1774 жылғы Кучук-Кайнарджи шартымен аяқталды, осы арқылы Ресей Керчь, Йинсдейл аймақтарын және Едисан аймағының бір бөлігін алды, Осман империясындағы православие христиандарының ресми қорғаушысы болды және Осман империясынан номиналды түрде тәуелсіз болған Қырым хандығының әскери қорғаушылығын қабылдады. 1783 жылы Екатерина Қырымды аннексиялады, бұл Осман империясымен келесі соғыстың басталуына себеп болды, ол 1787 жылы басталды. 1792 жылғы Яссы шарты бойынша Ресей оңтүстікке қарай Днестр өзеніне дейін кеңейіп, Едисанның көп бөлігін аннексиялады. Шартының шарттары Екатеринаның «грек жобасы» – Осман империясын Оңтүстік-Шығыс Еуропадан қуып шығару және Ресей бақылауындағы Византия империясын жаңарту мақсаттарына жетпеді. Алайда Осман империясы енді Ресейге қауіп төндірмеді және Балқандағы Ресейдің артуына төзуге мәжбүр болды. Екатеринаның тұсында Ресейдің батысқа қарай кеңеюі Польшаның бөлінуінен туындады. Польша XVIII ғасырда әлсірегендіктен, оның көршілері (Ресей, Пруссия және Австрия) Польша тағына өз кандидаттарын отырғызуға тырысты. 1772 жылы үш мемлекет поляк аумағын алғашқы бөлу туралы келісімге келді, осы арқылы Ресей Беларусь пен Ливонияның бөліктерін алды. Бөлінуден кейін Польша кең ауқымды реформалар бағдарламасын бастады, оның ішінде Польша мен Ресейдегі реакциялық топтарды алаңдатқан демократиялық конституция болды. Радикализм қаупін сылтау ретінде пайдаланып, сол үш держава конституцияны жойып, 1793 жылы Польшадан аумақтарды қайта тартып алды. Бұл жолы Ресей Днепр өзенінің батысындағы Беларусь пен Украинаның көп бөлігін алды. 1793 жылғы бөліну Польшада Костюшко көтерілісіне әкелді, ол 1795 жылы үшінші бөлінумен аяқталды. Нәтижесінде Польша халықаралық саяси картадан жоғалып кетті. Ресей үшінші бөлісте Литва мен Курляндиядағы аумақтарды иеленді. Польшаның бөлінуі Ресейдің аумағын және беделін арттырғанмен, жаңа қиындықтар тудырды. Польшаны буферлік аймақ ретінде жоғалтқаннан кейін Ресейге Пруссиямен де, Австриямен де шекаралас болуға тура келді. Сонымен қатар, империя этникалық жағынан әртараптанды, поляктардың, украиндердің, белорустардың, литвалықтардың және еврейлердің көптеген өкілдерін қабылдады. Алғашында орыс үкімшілігі кезінде негізінен крепостной ретінде жұмыс істеген украиндер мен белорустардың тағдыры көп өзгерген жоқ. Алайда поляк католиктері тәуелсіздіктерін жоғалтуға наразылық білдіріп, бақылауға алу қиын болды және оккупацияға қарсы бірнеше көтеріліс ұйымдастырды. Ресей 1742 жылы еврейлердің империяға кіруіне тыйым салып, оларды жат халық ретінде қарастырды. 1792 жылғы 3 қаңтардағы жарлықпен еврейлерге империяның батыс бөлігінде ғана тұруға рұқсат берілген Елді мекендер аймағы ресми түрде құрылды, бұл кейінгі кезеңдерде еврейлерге қарсы дискриминацияның негізін қалады. Сонымен қатар Ресей Днепрдің шығысындағы Украинаның, Балтық провинцияларының және түрлі казак аумақтарының автономиясын жойды. Екатерина империяның біркелкі басқарылуына баса назар аударғандықтан, кейінірек патшалар мен олардың мұрагерлері қолданатын орысшаландыру саясатының алғы күші болды. Тарихшылар Екатеринаның ағартушы монарх ретінде адал екендігіне күмән келтіреді, бірақ оның империяның ресурстарын дамытуға, білімді элита құруға және әкімшілік реформаларға бағытталған үкіметтік белсенділікке сенгеніне күмән келтіргендер аз. Алғашында Екатерина заң арқылы мемлекеттік рәсімдерді рационализациялауға тырысты. 1767 жылы ол Ресей заңдарын бекіту үшін ақсүйектерден, қала тұрғындарынан және басқалардан құралған Заң шығару комиссиясын құрды. Комиссия жаңа заң кодексін жасамаса да, Екатеринаның Комиссияға берген нұсқаулығында заманауи құқықтық қағидалар енгізілді. Ол сондай-ақ Екатеринаның кейінгі заң кодекстерінің негізін құрайды, оның ішінде провинцияларды басқару туралы жарлық (1775), тұз саудасы туралы кодекс және коммерциялық навигация туралы кодекс (1781), полиция ережесі (1782) және білім беру туралы жарлық (1786). 1768-1774 жылдары Осман империясымен болған соғыс кезінде Ресей үлкен әлеуметтік толқуларға ұшырады, ол Пугачев көтерілісі болды. 1773 жылы Дон казагы Емельян Пугачев өзін қайта келген патша Петр III деп жариялады. Басқа казактар, орыс мемлекетінің орталықтандыру саясатына наразылық білдірген түрлі түркі тайпалары және Орал тауларындағы жұмысшылар, сондай-ақ крепостнойлықтан құтылуды үміттене білген шаруалар да көтеріліске қосылды. Ресейдің соғысқа қатысуы Пугачевқа Волга аймағының бір бөлігін бақылауға алуға мүмкіндік берді, бірақ 1774 жылы тұрақты армия көтерілісті басып тастады. Пугачев көтерілісі Екатеринаның Ресейдің провинциялық әкімшілігін қайта ұйымдастыруға деген ниетін күшейтті. 1775 жылы ол Ресейді халық санына сәйкес провинциялар мен аудандарға бөлді. Содан кейін ол әр провинцияға кеңейтілген әкімшілік, полиция және сот аппаратын берді. Ақсүйектер енді Петр Ұлының кезінен бері талап етілгендей, орталық үкіметке қызмет етуге міндетті болмады және олардың көптегені провинциялық үкіметтерді басқаруда маңызды рөлдер алды. Екатерина сонымен қатар қоғамды жақсы анықталған әлеуметтік топтарға немесе қастастарға ұйымдастыруға тырысты. 1785 жылы ол ақсүйектерге және қала тұрғындарына жарлықтар шығарды. Ақсүйектерге арналған жарлық ақсүйектердің міндетті қызметтен босатылуын растады және оларға тіпті автократияның бұзуға болмайтын жеке құқықтарын берді. Қалаларға арналған жарлық қалалардың өзін-өзі басқаруын құрды, бірақ ол ақсүйектерге берілген жарлықтан гөрі күрделі және нәтижесіз болды. Ресейдің жаңғыруы Екатеринаның билігі кезінде де жалғасты. Кітаптар мен мерзімдік басылымдардың санының артуы орыс ағартушылығының зияткерлік пікірталастары мен әлеуметтік сын-қатерін тудырды. 1790 жылы Александр Николаевич Радищев Санкт-Петербургтен Мәскеуге саяхат атты аталатын крепостнойлыққа және автократияға қатысты қызу шабуыл жариялады. Екатерина, француз революциясынан қорқып, Радищевті тұтқынға алып, Сібірге жер аударды. Кейіннен Радищев орыс радикализмінің әкесі ретінде танылды. Ресей грузин халқына олардың парсы билеушілерінен және одан әрі саяси ұмтылыстарынан қорғау үшін қол қойған шартқа сәйкес, Екатерина 1796 жылы парсылар Грузияға қайтадан шапқаннан кейін және олардың билігін орнатып, Кавказдағы жаңадан құрылған орыс гарнизондарын қуғаннан кейін парсыларға қарсы жаңа соғыс бастады. Екатерина Петр Ұлының көптеген саясатын жемісті нәтижеге жеткізіп, 19 ғасыр империясының негізін қалады. Ресей әскери, саяси және дипломатиялық салаларда еуропалық көршілерімен бәсекелесе алатын күшке айналды. Ресей элитасы Орталық және Батыс Еуропа елдерінің элиталарына мәдени жақын болды. Петр Ұлының орталық институттарынан бастап Екатеринаның провинциялық әкімшілігіне дейін қоғам мен үкімет жүйесі 1861 жылы крепостнойлықтан азат етілгенге дейін және кейбір жағдайларда 1917 жылы монархия құлағанға дейін негізінен өзгермеді. Екатеринаның Оңтүстікке жасаған тырысы, Оңтүстік теңіздегі Одессаның Ресей портының құрылуын қоса алғанда, Ресейдің 19 ғасырдағы астық саудасының негізін қалады. 19 ғасырдың басында Ресейдің халқы, ресурстары, халықаралық дипломатиясы және әскери күштері оны әлемдегі ең қуатты мемлекеттердің біріне айналдырды. Оның күші Еуропа істеріне қатысуға мүмкіндік берді. Бұл рөл империяны Наполеонға қарсы соғыстарға тартты, ол Ресей және қалған Еуропа үшін алысқа барушы салдарға әкелді.
Catherine the Great's reign featured imperial expansion, which brought the empire huge new territories in the south and west, and internal consolidation. She resolved her husband's conflict with Denmark by exchanging his claims in Schleswig Holstein for control of the Duchy of Oldenburg and an alliance that tied Denmark's foreign policy to Russia's through the Treaty of Tsarskoye Selo. A new Russo Turkish War in 1768 ended with the Treaty of Kuchuk Kainarji in 1774, by which Russia acquired the regions of Kerch, Yinsdale, and parts of the Yedisan region, became the formal protector of Orthodox Christians in the Ottoman Empire, and assumed military protectorship of the Crimean Khanate, which became nominally independent from the Ottoman Empire. In 1783, Catherine annexed Crimea, helping to spark the next War with the Ottoman Empire, which began in 1787. By the Treaty of Jassy in 1792, Russia expanded southward to the Dniestr river, annexing most of Yedisan. The terms of the treaty fell far short of the goals of Catherine's reputed "Greek project" the expulsion of the Ottomans from south eastern Europe and the renewal of a Byzantine Empire under Russian control. The Ottoman Empire no longer posed a serious threat to Russia, however, and had to tolerate an increasing Russian influence over the Balkans. Russia's westward expansion under Catherine resulted from the partitioning of Poland. As Poland became increasingly weak in the eighteenth century, each of its neighbors (Russia, Prussia, and Austria) tried to place its own candidate on the Polish throne. In 1772, the three agreed on an initial partition of Polish territory, by which Russia received parts of Belarus and Livonia. After the partition, Poland initiated an extensive reform program, which included a democratic constitution that alarmed reactionary factions in Poland and in Russia. Using the danger of radicalism as an excuse, the same three powers abrogated the constitution and in 1793 again stripped Poland of territory. This time Russia obtained most of Belarus and Ukraine west of the Dnieper river. The 1793 partition led to the Kościuszko Uprising in Poland, which ended with the third partition in 1795. As a result, Poland disappeared from the international political map. Russia acquired territories in Lithuania and Courland in the third partition. Although the partitioning of Poland greatly added to Russia's territory and prestige, it also created new difficulties. Having lost Poland as a buffer, Russia now had to share borders with both Prussia and Austria. In addition, the empire became more ethnically heterogeneous as it absorbed large numbers of Poles, Ukrainians, Belarusians, Lithuanians, and Jews. The fate of the Ukrainians and Belarusians, who primarily worked as serfs, changed little at first under Russian rule. Roman Catholic Poles resented their loss of independence, however, and proved difficult to control, staging several uprisings against the occupation. Russia had barred Jews from the empire in 1742 and viewed them as an alien population. A decree of January 3, 1792, formally initiated the Pale of Settlement, which permitted Jews to live only in the western part of the empire, thereby setting the stage for anti Jewish discrimination in later periods. At the same time, Russia abolished the autonomy of Ukraine east of the Dnieper, the Baltic provinces, and various Cossack territories. With her emphasis on a uniformly administered empire, Catherine presaged the policy of Russification that later tsars and their successors would practice. Historians have debated Catherine's sincerity as an enlightened monarch, but few have doubted that she believed in government activism aimed at developing the empire's resources, creating an educated elite, and reforming administration. Initially, Catherine attempted to rationalize government procedures through law. In 1767, she created the Legislative Commission, drawn from nobles, townsmen, and others, to codify Russia's laws. Although the commission did not formulate a new law code, Catherine's Instruction to the Commission introduced modern legal principles. It would also form the basis for Catherine's later legal codes, including the Statue of Administration of the Provinces (1775), the Salt Trade Code and the Code of Commercial Navigation (1781), the Police Ordnance (1782), and the Statue of Education (1786). During the 1768 1774 war with the Ottoman Empire, Russia experienced a major social upheaval, the Pugachev Uprising. In 1773, a Don Cossack, Emel'yan Pugachev, declared himself as the re emergent tsar Peter III. Other Cossacks, various Turkic tribes that felt the impingement of the Russian centralizing state, and industrial workers in the Ural Mountains, as well as peasants hoping to escape serfdom, all joined in the rebellion. Russia's preoccupation with the war enabled Pugachev to take control of a part of the Volga area, but the regular army crushed the rebellion in 1774. The Pugachev Uprising bolstered Catherine's determination to reorganize Russia's provincial administration. In 1775, she divided Russia into provinces and districts according to population statistics. She then gave each province an expanded administrative, police, and judicial apparatus. Nobles no longer had to serve the central government, as the law had required since Peter the Great's time, and many of them received significant roles in administering provincial governments. Catherine also attempted to organize society into well defined social groups, or estates. In 1785, she issued charters to nobles and townsmen. The Charter to the Nobility confirmed the liberation of the nobles from compulsory service and gave them personal rights that not even the autocracy could infringe. The Charter to the Towns that established self government of the towns proved complicated and ultimately less successful than the one issued to the nobles. The modernization of Russia continued during Catherine's reign. An increase in the number of books and periodicals also brought forth intellectual debates and social criticism of the Russian Enlightenment. In 1790, Aleksandr Nikolaevich Radishchev published his Journey from St. Petersburg to Moscow, a fierce attack on serfdom and on the autocracy. Catherine, already frightened by the French Revolution, had Radishchev arrested and banished to Siberia. Radishchev later gained recognition as the father of Russian radicalism. In accordance with the treaty Russia had signed with the Georgians to protect them against any new invasion of their Persian suzerains and further political aspirations, Catherine waged a new war against Persia in 1796 after they had again invaded Georgia and established rule over it about a year prior and expelled the newly established Russian garrisons in the Caucasus. Catherine brought many of the policies of Peter the Great to fruition and set the foundation for the 19th century empire. Russia became a power capable of competing with its European neighbors in the military, political, and diplomatic spheres. Russia's elite became culturally more like the elites of Central and West European countries. The organization of society and the government system, from Peter the Great's central institutions to Catherine's provincial administration, remained basically unchanged until the emancipation of the serfs in 1861 and, in some respects, until the fall of the monarchy in 1917. Catherine's push to the south, including the establishment of Odesa as a Russian port on the Black Sea, provided the basis for Russia's nineteenth century grain trade. During the early nineteenth century, Russia's population, resources, international diplomacy, and military forces made it one of the most powerful states in the world. Its power enabled it to play an increasingly assertive role in Europe's affairs. This role drew the empire into a series of wars against Napoleon, which had far reaching consequences for Russia and the rest of Europe. Internally, Russia's population had grown more diverse with each territorial acquisition. The population included Lutheran Finns, Baltic Germans, Estonians, and some Latvians; Roman Catholic Lithuanians, Poles, and some Latvians; Orthodox and Uniate Belarusians and Ukrainians; Muslim peoples along the empire's southern border and in the East; Orthodox Greeks and Georgians; and members of the Armenian Apostolic Church.
Екатерина I билік құрған күндізгі өмір
Екатерина Ұлының Ресейіндегі күнделікті өмір күшті қабатталған еді, ақсүйектер мен шаруалар арасында зор айырмашылықтар болды. Климаттан басқа, таптарды байланыстыратын сипаттар азаз болды, және әртүрлі әлеуметтік топтар ресейлік өмір салтын түбегейлі түрлендіріп қабылдады.
Daily life in Catherine the Great's Russia was highly stratified, with huge divisions existing between the nobles and the peasantry. Few qualities bind the classes together besides the climate, and different social castes experienced the Russian lifestyle in vastly dissimilar ways.
Асылдар
Көпшілік пікірдің қарамастан, шағын мүліке иесі көбінесе жалықтыратын, қарапайым өмір сүрген. Оның көршілермен қарым-қатынас, діни және отбасылық міндеттерді орындау, аң аулаудан басқа көңіл көтеруге мүмкіндігі шамалы болды, бұл уақытша тірлікке толы жағдайды жасады. Екатеринаның тұсында сарайларда дәретхана болмаған, бұл осындағы тұрғындарға үлкен қолайсыздық тудырған. Дегенмен, ең бақытты ақсүйектер зәулім және мәдениетті өмір салтымен өмір сүрді. Олардың әсем сарайларында көптеген қызметшілер жұмыс істеген, және осы сәнді үйлердің көптегені бүгінде Санкт-Петербургте сақталған. Үкімет ақсүйектердің өмірінің ұсақ-түйектеріне жиі араласты; Петр I дәуірінде құрылған шендемелер тізімі, адамның қанша жылқыға және қандай атқа отыруға құқығы бар екенін анықтады – бірінші шенді адам алты жылқы мен атқа отыра берсе, саудагерде бір жылқы мен көлік болды. Екатерина да киім үлгілерін, мысалы, белгілі бір әлеуметтік топқа ғана арналған жіптер мен маталардың түстерін міндеттеді – мысалы, тек ақсүйектер ғана алтын және күміс жіп кие алатын. Байлар мен білімді адамдар үлкен кітапханалар жинап, өздерінің зор байлықтарын және әлемдік көрегендіктерін көрсетті. Ақсүйектер көбінесе заң жүйесін өздеріне қалай ыңғайлы болса солай басқарып, оған ықпал ететін. Ақсүйектердің әскери қызметтен босатылуының үлкен артықшылығы болды, және егер олар қызмет етуді шешсе, жоғары лауазымдарға тағайындалғанда ерекше қарауға ие болды. Үкімет армия полковниктеріне әскерді жоғары шендерге көтергенде, жас ақсүйектерге қарапайым халықтан қарағанда артықшылық беруді бұйырды, адамның сапасына қарамастан, бірақ жоғары топтың бірнеше өкілдері одан да әрі барып, қарапайым халықтың тіпті офицер болуға да құқығы болмауы керек деп мәлімдеді. Жоғары топ сондай-ақ – және көбінесе ұсынды – олардың дене және өлім жазасынан босатылуы керек екенін және қылмыс жасағанда айыппұл төлеуі керек екенін сендірді. Ақсүйектер тіпті өлімнен кейін мүлікті мұраға алу туралы заңдарды өзгертуді талап етті, осылайша олардың барлық балалары арасында жерді бөлісуге міндетті болмайды. Бұл жағдайлардың барлығы Екатеринаның билігі кезінде ақсүйектердің үкіметте қандай билікке ие болғанын көрсетеді.
Despite popular perception, a small estate owner often led a boring and primitive life. The owner had few pursuits to distract him besides maintaining relationships with neighbors, religious and family obligations, and hunting, all of which made for a dull existence in the interim. Palaces did not feature privies during Catherine's time, greatly inconveniencing the inhabitants of these abodes. However, the most fortunate nobles enjoyed lifestyles of great luxury and refinement. They often had elaborate palaces staffed by squadrons of servants, and many of these majestic homes still stand in St. Petersburg today. The government often dictated minor details of life for the nobles; the table of ranks set up during the era of Peter the Great determined the number of horses and the type of carriage a person could use—a first rank man could have six horses and a carriage while a merchant could only have one horse and a coach. Catherine also mandated clothing styles such as the colors of threads and fabrics allotted only to a specific social class—nobles alone could wear gold and silver thread, for example. The wealthy and well educated garnered vast libraries, demonstrating their great opulence and worldliness. Nobles often navigated around or influenced the legal system to suit themselves. A noble had the advantageous privilege of the freedom not to serve in the military, and in the event that he did choose to serve, he was given special treatment when being considered for higher positions. The government told army colonels to give young nobles preference over non nobles when promoting soldiers to higher ranks, regardless of the quality of the man in question, though several members of the highest class went further, contending that commoners should not even be allowed to become officers. The upper class also believed—and often proposed—that they should be exempt from corporal and capital punishment and instead be charged with fines when convicted of crimes. The nobles even demanded different laws regarding property inheritance after death so that they would not be required to divide land between all of their children. All of these scenarios demonstrate the authority the nobles had in the government during Catherine's reign.
Шаруалар мен крепостнойлар
Төменгі топтардың өмірі қызықты да ләззатты болмады. Шаруалар мен дербес емес шаруалардың күнделікті тіршілігі ауыр болды, олар әрқашан өз қожайындарының ықтиярына берілді. Олар кедейліктен және қиын еңбек жағдайларынан құтыла алмады, әсіресе Ресейдің көп бөлігіндегі егістік жерлердің сапасы нашар болғандықтан. Суық климат салдарынан мал шаруашылығында жиі тапшылықтар туындады, себебі малды сыртқа шығару мүмкін болмады. Ұзақ қыстар нәтижесінде өсу маусымы қысқа болды. Елдің нашар дамыған ауыл шаруашылық жүйесінің салдарынан шаруалардың диетасында ет, балық, сүт және май өнімдері басым болды, нан мен астық тек ең кедей аймақтарда ғана маңыздырақ болды. Православ шіркеуінің үстемдігі де тамақ тұтынуға әсер етті, өйткені шіркеу жиі жылына 200 күнге дейін ораза ұстауды міндеттеді. Зерттеушілердің пікірінше, шаруашылық құрылымы мен жерді бөлу жүйесі Ресейдегі ауыл шаруашылығының дамуын тежеді. Топырақ көбінесе суық және өңдеуге қиын болды, әсіресе Ресейдің орталық және солтүстік-шығыс бөліктерінде, сондықтан көптеген шаруалар өздерін асырау үшін басқа кәсіптерге көшті. Көптегендері өндірістік кәсіпорындарға, мысалы, зауыттарға, немесе жүргізуші, жүкті тасушы, тасымалдаушы немесе қызметкер болып жұмыс істеу үшін қалаларын тастап кетті. Бұл кезеңде қолөнер де гүлденді, көптеген шаруалар тіршілік табу үшін егіншіліктен басқа жолдарға жүгінді. Азық-түлікпен күресіп, тірі қалудан басқа, дербес емес шаруалар тағы да бірнеше қиындықтарға тап болды. Көп жағынан, дербес емес шаруалық Солтүстік Америкадағы құлдыққа ұқсады, бірақ дербес емес шаруалар оларды билейтін адамдармен бірдей нәсіл мен дінге жатты және дербес емес шаруалардың қоғамдық мобильділігінің жоқтығымен, құлдардағыдай, кемсінушілікпен емес, дербес емес шаруалыққа байланысты болды. Дербес емес шаруалар Оңтүстік Американың кейбір елдеріндегі құлдар сияқты белгілі бір сомаға өз бостандықтарын сатып ала алмады, бұл олардың жағдайын шешілмейтін етті, тек сирек жағдайларда ғана иесі дербес емес шаруаларды міндеттерінен босатуға келіссе, бұл көбінесе үй иесі қайтыс болғанда орын алатын. Дербес емес шаруалар қарулы күштерде жиырма бес жыл қызмет етсе, олар да өз жағдайларын жақсарта алатын. Бірақ, әдетте, заңдар дербес емес шаруаларды өмір бойы қожайындарына байлап, олардың қожайындарының билігі астында азаптауларына себепші болды. Бұл жағдайдың ең ауыр тұсы - дербес емес шаруаға, ол шаруа, кәсіпкер немесе дербес емес шаруа интеллигенциясының мүшесі болсын, берілген құқықтың жоқтығы еді. Оның жағдайы үнемі осалдыққа толы болды; оның жерін өңдеудің нашар маусымы оның отбасына ашаршылық пен онымен байланысты қиындықтар әкелуі мүмкін еді, және ол әрқашан кез-келген уақытта қайырымдылықтан қатыгездікке ауыса алатын қожайынның ықтиярына берілді. Адамның тұрақтылығына үнемі қауіп төндірілді: дербес емес шаруаның отбасын оның жерінен шығарып тастауы, сатуы немесе иесімен зорлауы мүмкін еді. Ол әскерге шақырылуы, Сібірге айдалуы, ешбір дәлелсіз қатал жазалануы, ұрып-соғулары, тіпті өлтірілуі мүмкін еді.
The lower classes led a far less engaging and enjoyable life. Daily existence was difficult for peasants and serfs, who were at the mercy of their masters at all times. They could not escape poverty and difficult working conditions, especially given the poor quality of the farmland throughout much of Russia. Scarcity almost always occurred on farms because of the cold climate, during which animals could not be let outside. The long winters thus resulted in a short growing season. As a result of the country's poorly developed agricultural system, the peasant diet was high in meat, fish, milk, and butter products, with bread and grains less crucial, except in especially indigent areas. The dominance of the Orthodox Church also further affected food consumption since the church often ordered that fasts be religiously observed on up to 200 days a year. Critics believe that due to the village structure of cultivation and land assignment, the evolution of agriculture was impeded for Russia. Since the soil was often cold and difficult to farm, especially in the central and northeastern parts of Russia, many peasants went into other trades to support themselves. Many departed their towns for industrial enterprises like manufacturing or to get jobs as drivers, porters, carriers, or servants. The cottage industry also thrived during this period, and many peasants turned to methods other than farming to make a living. In addition to the struggle to eat and survive, peasant serfs faced several other difficulties. In many ways, serfdom resembled North American slavery except that serfs belonged to the same race and religion as those who ruled over them and were bound to serfdom by their society's lack of social mobility rather than by some perceived inferiority inherent in serfs. Serfs also lacked the ability to buy their own freedoms for a fixed sum as slaves in some countries in South America could, which made their situations inescapable except in the rare instances where an owner agreed to release a serf from his duties, which occasionally occurred when a household master died. Serfs could also escape their plights if they survived twenty five years of service in the armed forces. But in general, laws tied serfs to their masters for life and caused them to suffer under an owner's rule. The most harrowing part of the experience was the lack of rights given to a serf, whether he was a peasant, entrepreneur, or member of the serf intelligentsia. His state was one of constant vulnerability; a bad season farming his land could bring famine and its related difficulties to his family, and he was always at the mercy of a master who could switch from benevolent to vicious at any moment. One's stability was constantly threatened: a serf's family could be removed from their land, sold away, or raped by their owner. The serf could be conscripted for the army, sent to Siberia, punished viciously without cause or proof of guilt, beaten, or even killed.