Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ресей тарихындағы 1796 жылдан 1855 жылға дейінгі кезең (Павл I, Александр I және Николай I патшалық құрған жылдарды қамтиды) Наполеон соғыстарымен, үкіметтік реформалармен, саяси қайта құрумен және экономикалық өсіммен сипатталды.
The period from 1796 to 1855 in Russian history (covering the reigns of Paul I, Alexander I and Nicholas I) saw the Napoleonic Wars, government reform, political reorganization, and economic growth.
Соғыс және бейбітшілік, 17961825
Екатерина II 1796 жылы қайтыс болды, ал оның ұлы император Павел I (1796–1801 жылдары биледі) одан кейін таққа отырды. Екатеринаның өз ұлын, Александрды патша етіп тағайындау үшін оны күтіп отыруы мүмкін екенін жақсы білген Павел, мұрагерлік үшін еркек желіндегі тұңғыш туғандық құқығын орнатты. Бұл Павелдің қысқа билігіндегі маңызды реформалардың бірі болды. Ол сондай-ақ Ресейдің Алясканы сатып алуына әкелген Ресей-Америка компаниясын құрды. Павел жер иелерінің шұғыл еңбекке деген құқығын аптасына үш күнмен шектеді, бұл шұғыл еңбекпен байланысты жағдайды жеңілдетті. Еуропаның маңызды державасы ретінде Ресей революциялық және Наполеон Франциясының соғыстарынан қалыс қалмады. Павел Францияның бейтарап қарсыласына айналды және Ресей Ұлыбритания мен Австрияға қосылып Францияға қарсы соғысқа қатысты. 1798–1799 жылдары елдің ең танымал генералдарының бірі Александр Суворов басқарған Ресей әскерлері Италиядан француздарды ығыстырып, керемет жетістіктерге жетті. 1800 жылдың 18 желтоқсанында Павел көршілес Картли-Кахетия патшалығын Ресей империясына қосылғанын жариялады. Павелдің Госпитальдік орденнің идеалдарын қолдауы (және оның Ұлы магистр лауазымын қабылдауы) оның сарайының көптеген мүшелерін наразылыққа түсірді. Ол 1800 жылы Франциямен бейбіт келісімге келді және Қарулы бейтараптық екінші лигасының құрылысын ұйымдастырды. Психикалық тұрақсыздығы байқалған Павел французға қарсы күшті топтан шеттетілді және 1801 жылдың наурыз айында тақтан түсіріліп, өлтірілді. Ресейдің жаңа императоры Александр I (1801–1825 жылдары биледі) әкесінің өлтірілуі салдарынан таққа отырды, оған оның қатысы болуы мүмкін. Екатерина II-нің таққа дайындап, ағартушылық рухта тәрбиелеген Александр, сонымен қатар романтизм мен діни мистицизмға бейімділігімен ерекшеленді, әсіресе оның билігінің соңғы кезеңінде. Александр орталық үкіметті қайта ұйымдастырды, Петр I құрған коллегияларды министрліктермен алмастырды, бірақ оларды үйлестіретін премьер-министр болған жоқ. Александр, мүмкін, замандастарының арасында ең шебер дипломат болды, оның басты назары ішкі саясатқа емес, сыртқы істерге, әсіресе Наполеонға аударды. Наполеонның экспансиялық амбициялары мен француз билігінің күшеюінен қорқып, Александр Наполеонға қарсы Ұлыбритания мен Австрияға қосылды. Наполеон 1805 жылы Аустерлицте ресейліктер мен австриялықтарды жеңді, ал 1807 жылы Фридландта ресейліктерді жеңді. Ресей әскерлері 1801 жылы Парсы оккупациясынан Грузияны азат еткеннен кейін, Парсы Грузияны ғасырлар бойы бақылап келгенін ресми түрде жоғалтты, Александр 1804 жылы көршілес Парсыға қарсы Ресей-Парсы соғысын (1804–1813) бастады, ол 1804 жылы басталды. Бұл соғыс Грузияны бақылау және консолидациялау үшін, сондай-ақ Әзірбайжан, Дагестан және жалпы Кавказды, оның үлкен бөлігі Парсының ажырамас бөлігі болды. Франциямен келісімге келуге мәжбүр болған Александр 1807 жылы Тильзит шартына қол қойды, осы арқылы Наполеонның одақтасы болды. Ресей шарт бойынша көп аумақты жоғалтпады, ал Александр Наполеонмен одақтастығын одан әрі кеңейту үшін пайдаланды. Фин соғысы кезінде ол Швецияның шығыс бөлігін басып алып, 1809 жылы Финляндияның Ұлы Герцогтігін құрды және Ресей-Түрік соғысының (1806–1812) нәтижесінде Бессарабияны Түркиядан сатып алды. Александр Кавказ және одан әрі маңызды даулы аумақтарды иеленуге ниеттенді. Оның ізашарлары Парсыға қарсы соғыстар жүргізген, бірақ олар аймақтардағы Ресей билігін консолидациялай алмады, нәтижесінде аймақтар қайтарылды немесе қайта басып алынды. Тоғыз жылдық шайқастан кейін Ресей соғысты өте қолайлы шарттармен аяқтауға қол жеткізді, Кавказдың көп бөлігіне Ресейдің консолидациясы мен билігін толықтырды, соның ішінде Дагестан, Грузия, Әзірбайжанның көп бөлігі және Кавказдағы басқа да аймақтар мен аумақтар Парсыдан. Осы уақытқа қарай Ресейдің Қара теңізге де, Каспий теңізіне де толық қолжетімділігі болды және ол жаңадан қол жеткізген осы жерлерді Парсы мен Түркияға қарсы соғыстар үшін пайдаланатын болды. Орыс-француз одақтастығы біртіндеп шиеленісе бастады. Наполеон Ресейдің Босфор мен Дарданелл боғаздарындағы стратегиялық маңызды ниеттері туралы алаңдаушылық білдірді. Сонымен қатар, Александр француздықтар басқаратын Польша мемлекетінің қайта құрылуына күдікпен қарады. Францияның Ұлыбританияға қарсы континенттік блокадасына қосылу талабы Ресейдің саудасына үлкен кедергі келтірді, ал 1810 жылы Александр бұл міндеттемені жоққа шығарды. 1812 жылдың маусым айында Наполеон Ресейге 600 000 сарбазымен шабуыл жасады - бұл Ресейдің тұрақты әскерінен екі есе көп күш. Наполеон ресейліктерге ауыр жеңіліс сыйғызуды және Александрды бейбіт келісімге мәжбүрлеуді жоспарлады. Алайда, Наполеон ресейлік күштерді кері шегіндіргенде, ол тым әлсіреп қалды. Ресейдің табанды қарсылығы, оның мүшелері Отан соғысын жариялаған, Наполеонға апатты жеңіліс әкелді: оның әскерлерінің 30 000-нан азы ғана өз Отанына оралды. Жеңіс жоғары құнмен келді, өйткені француз әскері өткен елдің аймақтары қирап жатты.
Catherine II died in 1796, and her son Emperor Paul I (r. 1796–1801) succeeded her. Painfully aware that Catherine had considered bypassing him to name his son, Alexander, as tsar, Paul instituted primogeniture in the male line as the basis for succession. It was one of the lasting reforms of Paul's brief reign. He also chartered a Russian American Company, which eventually led to Russia's acquisition of Alaska. Paul limited landowner's right to serf labour to three days in a week, alleviating the condition of the serfs. As a major European power, Russia could not escape the wars involving revolutionary and Napoleonic France. Paul became an adamant opponent of France, and Russia joined Britain and Austria in a war against France. In 1798–1799 Russian troops under one of the country's most famous generals, Aleksandr Suvorov, performed brilliantly, driving the French from Italy. On December 18, 1800, Paul unilaterally declared the neighboring kingdom of Kartli Kakheti annexed to the Russian Empire. Paul's support for the ideals of the Knights Hospitaller (and his acceptance of the position of Grand Master) alienated many members of his court. He made peace with France in 1800 and established Second League of Armed Neutrality. Paul, who seems to have already been mentally unstable, alienated the powerful anti French faction, and in March 1801, Paul was deposed and assassinated. The new Tsar Alexander I of Russia (r. 1801–1825) came to the throne as the result of his father's murder, which he was implicated in. Groomed for the throne by Catherine II and raised in the spirit of enlightenment, Alexander also had an inclination toward romanticism and religious mysticism, particularly in the latter period of his reign. Alexander reorganized the central government, replacing the colleges that Peter the Great had set up with ministries, but without a coordinating prime minister. Alexander was, perhaps, the most brilliant diplomat of his time, and his primary focus was not on domestic policy but on foreign affairs, and particularly on Napoleon. Fearing Napoleon's expansionist ambitions and the growth of French power, Alexander joined Britain and Austria against Napoleon. Napoleon defeated the Russians and Austrians at Austerlitz in 1805 and defeated the Russians at Friedland in 1807. After the Russian armies officially liberated allied Georgia from Persian occupation earlier in 1801, making Persia officially lose control over Georgia which it had been ruling for centuries, Alexander fought the Russo Persian War (1804–1813), the first full scale war against neighbouring Persia starting in 1804, over control and consolidation over Georgia, but also eventually Azerbaijan, Dagestan and the entire Caucasus in general, which was for large swaths of it an integral territory of Persia. With France Alexander was forced to sue for peace, and by the Treaty of Tilsit, signed in 1807, he became Napoleon's ally. Russia lost little territory under the treaty, and Alexander made use of his alliance with Napoleon for further expansion. By the Finnish War he annexed the eastern portion of Sweden, thereby forming the Grand Duchy of Finland in 1809, and acquired Bessarabia from Turkey as a result of the Russo Turkish War (1806–1812). Alexander was determined to acquire the disputed territories of major importance in the Caucasus and beyond. His predecessors had already waged wars against Persia, but they had not been able to consolidate Russian authority over the regions, resulting in the regions either being ceded back or being conquered back. After nine years of battle, Russia managed to bring the war to an end on highly favourable terms, completing Russian consolidation and suzerainty over major parts of the Caucasus including the gains of Dagestan, Georgia, most of Azerbaijan and other regions and territories in the Caucasus over Persia. By now, Russia had both full comfortable access to the Black Sea, and Caspian Sea and it would use these newly gained grounds for further wars against Persia and Turkey. The Russo French alliance gradually became strained. Napoleon was concerned about Russia's intentions in the strategically vital Bosporus and Dardanelles straits. At the same time, Alexander viewed the Duchy of Warsaw, the French controlled reconstituted Polish state, with suspicion. The requirement of joining France's Continental Blockade against Britain was a serious disruption of Russian commerce, and in 1810 Alexander repudiated the obligation. In June 1812, Napoleon invaded Russia with 600,000 troops—a force twice as large as the Russian regular army. Napoleon hoped to inflict a major defeat on the Russians and force Alexander to sue for peace. As Napoleon pushed the Russian forces back, however, he became seriously overextended. Obstinate Russian resistance, members of which declared the Patriotic War, brought Napoleon a disastrous defeat: Less than 30,000 of his troops returned to their homeland. Victory came at a high cost though, as the areas of the country that the French army had marched through lay in ruins.
Вена конгрессі 18141815
Француздар кері шегініп кеткенде, ресейліктер оларды Орталық және Батыс Еуропаға, тіпті Париж қақпаларына дейін қуды. Одақтас мемлекеттер Наполеонды жеңгеннен кейін Александр Еуропаның құтқарушысы ретінде танылды және 1815 жылғы Вена конгресінде Еуропа картасын қайта құруда маңызды рөл атқарды. Сол жылы Александр Киелі одақты құруды бастады – бұл келісімге қатысушы елдердің басшылары, оның ішінде Еуропаның көп бөлігі, христиандық қағидаларға сәйкес әрекет етуге міндеттелді. Практикалық тұрғыдан алғанда, 1814 жылы Ресей, Ұлыбритания, Австрия және Пруссия төрттік одақты құрды. Наполеон күртен қайта пайда болғанда, Ресей оны қууға шыққан одақтың бір бөлігі болды. Парижге консервативті Бурбондар қайта билікке келді және Ресеймен жақсы қарым-қатынаста болды. Одақтастар аумақтық статус-квоны сақтау және экспансиялық Францияның қайта өркендеуіне жол бермеу үшін халықаралық жүйені құрды. Көптеген халықаралық конференцияларда бекітілген төрттік одақ Ресейдің Еуропадағы ықпалын қамтамасыз етті. Сонымен қатар Ресей өзінің кеңеюін жалғастырды. Вена конгресі Польша конгресін құрды, және Александр оған конституция берді. Осылайша Александр I Польшаның конституциялық монархі болды, бірақ Ресейдің автократиялық императоры болып қалды. Ол сондай-ақ 1809 жылы қосылып алынған және автономия мәртебесі берілген Финляндияның монархі болды. Жастық шағындағы либералдық және романтикалық бейімділіктеріне қарамастан, Александр I 1815 жылдан кейін прогрессивті түрде консервативті болып, мемлекеттік істерден алшақтап, діни мистицизмге бейімделді. Императордың еліне арнаған үлкен үміттері елдің тым үлкендігі мен артта қалуынан көңілсіздікке ұшырады. 1825 жылы Қара теңізде демалып жүргенде Александр тифке шалдығып, 47 жасында қайтыс болды, бірақ оның өлімін сахналап, монах болып, көп жылдар бойы Сібір даласында саяхаттады деген негізсіз әңгімелер тарады.
As the French retreated, the Russians pursued them into Central and Western Europe and to the gates of Paris. After the allies defeated Napoleon, Alexander became known as the savior of Europe, and he played a prominent role in the redrawing of the map of Europe at the Congress of Vienna in 1815. In the same year, Alexander initiated the creation of the Holy Alliance, a loose agreement pledging the rulers of the nations involved—including most of Europe—to act according to Christian principles. More pragmatically, in 1814 Russia, Britain, Austria, and Prussia had formed the Quadruple Alliance. When Napoleon suddenly reappeared, Russia was part of the alliance that chased him down. The conservative Bourbons were back in power in Paris and on good terms with Russia. The allies created an international system to maintain the territorial status quo and prevent the resurgence of an expansionist France. The Quadruple Alliance, confirmed by a number of international conferences, ensured Russia's influence in Europe. At the same time, Russia continued its expansion. The Congress of Vienna created the Congress Poland, to which Alexander granted a constitution. Thus, Alexander I became the constitutional monarch of Poland while remaining the autocratic tsar of Russia. He was also the monarch of Finland, which had been annexed in 1809 and awarded autonomous status. Despite the liberal, romantic inclinations of his youth, Alexander I after 1815 grew steadily more conservative, isolated from the day to day affairs of the state, and inclined to religious mysticism. The lofty hopes that the tsar had once held for his country were frustrated by the immense size and backwardness of it. While vacationing on the Black Sea in 1825, Alexander fell ill with typhus and died at only 47, although there were unfounded stories that he faked his own death, became a monk, and wandered the Siberian wilderness for many years afterwards.
Декабристердің көтерілісі, 1825
Александр I билік құрған кезде революциялық қозғалыс туды. Декабристер көтерілісі – аристократиялық қозғалыс, оның негізгі қатысушылары – әскери офицерлер мен дворяндар еді. Декабристер көтерілісінің себептері көп қырлы болды: дворяндардың бір бөлігі шаруалар саясаты арқылы олардың жеңілдіктерін шектеген билікке қарсылық танытты, жас офицерлердің арасында либералдық және тіпті радикалдық идеялар кеңінен тарады, қоғамның ұлтшыл тобында Александрдың Польшаға жасаған ықпалды саясатынан қауіп сезілді (офицерлер әсіресе Александр Польшаға конституция беріп, Ресейді конституциясыз қалдырғанына наразы болды). Александр қайтыс болғаннан кейін бірнеше құпия ұйымдар көтеріліске дайындалып жатты. Оның орнын кім басатыны туралы әрекетсіздік болды, себебі таққа мұрагер ағасы Константин Павлович тақтан бас тарған еді. 3000-ға жуық сарбазды басқарған офицерлер тобы жаңа патша Николайға адалдық серт беруден бас тарды, оның орнына Ресей конституциясына адалдықтарын жариялады. Бұл оқиғалар 1825 жылдың желтоқсан айында болғандықтан, көтерілісшілер декабристер деп аталды. Николай көтерілісті оңай басып, аман қалған көтерілісшілер Сібірге жер аударылды.
A revolutionary movement was born during the reign of Alexander I. The Decembrist revolt was an aristocratic movement, whose chief actors were army officers and members of the nobility. The reasons for Decembrist Uprising were manifold: opposition on part of the nobility to the regime that successfully limited their privileges through its peasant policy, spread among a section of young officers of liberal and even radical ideas, fears among nationalist section of society, inspired by Alexander perceived Polonofile policy (officers were particularly incensed that Alexander had granted Poland a constitution while Russia remained without one). Several clandestine organizations were preparing for an uprising after Alexander's death. There was confusion about who would succeed him because the next in line, his brother Constantine Pavlovich, had relinquished his right to the throne. A group of officers commanding about 3,000 men refused to swear allegiance to the new tsar, Alexander's brother Nicholas, proclaiming instead their loyalty to the idea of a Russian constitution. Because these events occurred in December 1825, the rebels were called Decembrists. Nicholas easily overcame the revolt, and the surviving rebels were exiled to Siberia.
Николай I, 18251855 жыл
Николай I (1796–1855) 1825 жылы ағасынан тақ мұрагерлік етті. Ол Александрдың мистикалық, романтикалық емеулігінен мүлдем айырылып, керісінше, әскерлерді тексеру кезінде ең жайлы сезінетін әскер адамдары еді. Суық, тікелей автократ Николай либерализм немесе саяси реформалар туралы ойланбады, билік жүргізуді бюрократия арқылы жөн көрді. Александр Ресей мемлекетінің құрылымын жақсарту және жаңарту үшін қадамдар жасады, ауыл шаруашылығын, ішкі қауіпсіздікті, өнеркәсіптік және инфрақұрылымдық дамуды, сондай-ақ халық денсаулығын қадағалау үшін түрлі жаңа мемлекеттік ведомстволарды құрды. Ол сонымен қатар уақыт-уақытымен өкілді парламент құру туралы ойлады, бірақ ол бір ғасыр бойы іске аспады. Алайда, жоғарыда айтылғандай, Ресей тым үлкен, кедей және артта қалған ел болды, сондықтан бұл ведомстволардың нақты билігі өте шектеулі болды, ішінара қаржының жетіспеуіне және жер иелерінің кедергісіне байланысты. Николай осы әкімшілік жаңалықтарды жалғастырды, бірақ министрлерді тек өзіне ғана жауапты етті. Нәтижесінде, билік патшаның қолына бірте-бірте шоғырланды. Әсіресе, мемлекеттік қауіпсіздік департаменті (Үшінші бөлім) басқыншылықтың айқын символына айналды, өйткені оның басты мақсаты бүлікшіл саяси қызметтерді қудалау болды. Николай Үшінші бөлімді кедейлердің қорғаушысы ретінде қарастырды және байлардың және жеңілтектердің зәбірлерін сотты, бірақ бөлімдегі кейбір адамдар адал болғанмен және бұл міндетті қастерлегенмен, көпшілігі оны саяси және діни диссиденттерді ұрып-соғу мен мазалауға рұқсат ретінде пайдаланды. Үшінші бөлім басқа мемлекеттік ведомстволармен жаман қарым-қатынас жасағанымен де танымал болды. Жалпы алғанда, Петр I кезінде басталған еуропалық бюрократияны құруға жасалған тыраш ішінара сәттілікке жетті. Бюрократтар мемлекетке және патшаға қызмет етуді ең жоғары шақыру деп санайтын, нәтижесінде бюрократия қатары үнемі өсіп келеді. Бюрократияда жұмыс істеудің басты тартымдылығы бедел болды, себебі жалақы аз болды және төмен туғандардың тым тез көтерілуін болдырмау үшін шендер арқылы жоғарылау әдейі шектелді. Тек ең білімді, мәдениетті және хабардар адамдар ғана патшаның кеңесшілерінің шеңберіне кіре алды. XIX ғасырдың бірінші жартысында бюрократия саны үш есеге өсті. Ресей мемлекетінің жалпы кедейлігіне байланысты жалақы төмен болып қала берді. Бұл елдің артта қалған экономикасына ғана емес, сонымен қатар ақсүйектердің салықтан босатылуына және соғыстарды жүргізу шығындарынан азат болуына байланысты болды, үлкен соғыстар ғана емес, Кавказдағы кішігірім науқандар да. Бюрократтар көбінесе білімсіз, өздерінің ведомстволарының міндеттерін білмейтін және өте сыбайлас жемқор болды. Көпшілігі шешім қабылдауға тартынды және өздерін жоғарылатуды жөн көрді, нәтижесінде патшаның өзі мыңдаған ұсақ мәселелерді микробасқаруға мәжбүр болды. Ресей сонымен қатар яһудилерге және христиан секталарының азшылықтарына қарсы ескірген, қайшы және дискриминациялық заңдардың көптігінен зардап шекті. Барлық азшылықтар төменгі тапқа жататын болмағандықтан және көптеген лауазымды адамдар отбасыларын асырай алмағандықтан, пара алу өте кең тараған еді, бірақ бұл ресейлік мемлекетті бұрынғыдан да баяу, жемқор және қанаушы болудан сақтаған жалғыз нәрсе болған шығар. Декабристердің көтерілісі Николайдың дворяндарға деген сенімсіздігін арттырды және тіпті жоғарғы таптар арасында да саяси реформаға ұқсайтын нәрсені ұнатпай қалды. 1804 жылы Александр жалпы білім беру жүйесін құрғаннан кейін білім беру біртіндеп жақсара берді, бірақ қаржы жетіспеушілігіне байланысты негізгі және орта мектептерге емес, университеттерге басымдық берілді. Билік етуінің соңғы кезеңінде Білім министрі А.Н. Голистин Батыс Еуропадан келетін қауіпті революциялық және дінге қарсы идеяларын цензураға түсіріп, оларды алып тастауға кірісті. Ол студенттерді егер олар өздерінің ұстаздары бүлікшіл көзқарастар білдірсе, оларға хабарлауға шақырды. Осылай ашылған профессорлар жұмыстан шығарылды немесе қылмыстық қудалаумен қорқытты. 1833 жылы граф Сергей Угаров білім министрі болып тағайындалды және төменгі таптардың балаларын университеттерден шығару есебінен толерантты саясат жүргізді. Осыған қарамастан, Ресейде оқушылар саны мен сауаттылығы өсті және еуропалық мәдениет пен идеялармен байланысты космополиттік көзқарасқа ие болған жаңа орта тап қалыптаса бастады. Мемлекеттік цензура тікелей саяси наразылықты тыйым салса, полиция саясатпен айналыспаған жазушыларды да мазалауға бейім болды. Ұлы ақын Александр Пушкин 1824 жылы декабристердің кейбіреулерімен достық байланысы болғандықтан билік өкілдерімен сұраққа алынды. Ақырында, полицияның күдігіне қарамастан, Пушкин өзінің шығармаларын жариялауға рұқсат алды, бірақ 1837 жылы дуэльде қаза тапқаннан кейін өмірі уақытынан бұрын аяқталды. Жазушылар Михаил Лермонтов пен Николай Гоголь де күдікпен қарады. Цензура толығымен тиімді болған жоқ, әсіресе оның әр цензордың жеке көзқарастарына байланысты өзгеретіндігіне байланысты, олардың кейбіреулері либералдық идеяларға төзе алатын. Философиялық пікірталас пен әдеби сын саяси пікірлерді айтудың құпия жолдары болды, және осы кезеңде "батысшылдар" мен "славянофилдер" арасындағы ұлы пікірталас пайда болды. Бұл пікірталас 1836 жылы Петр Чаадаев "Телескоп" журналында философиялық хат жазғанда басталды, онда ол былай деді:
Tsar Nicholas I (1796–1855) succeeded his brother to the throne in 1825. He was completely devoid of Alexander's mystical, romantic pretensions, instead being a soldier at heart who felt most comfortable when reviewing troops. A cold, no nonsense autocrat, Nicholas gave no serious thought to any sort of liberalism or political reforms, preferring to rule through the bureaucracy. Alexander had taken steps to improve and modernize the structure of the Russian state, adding a variety of new governmental departments to oversee agriculture, internal security, industrial and infrastructure development, and public health. He had also given thought at various times to creating a representative Parliament, which would not see fruition for a century. As noted above however, Russia proved such an immense, impoverished, and backwards nation that these departments had very little actual authority, in part due to lack of funds, also because of being stonewalled by the landowning nobility. Nicholas continued these administrative innovations, but made the ministers responsible solely to him. Overall, the effect was to steadily centralize more and more power in the tsar's hands. In particular, the state security department (the Third Section) became an almost notorious symbol of repression as its primary aim was to prosecute subversive political activities. Nicholas for his part envisioned the Third Section as the champion of the poor and discriminated against the abuses of the wealthy and privileged, but although some men in the department were honest and took this duty seriously, most of them merely used it as a license to beat up and harass political and religious dissidents. The Third Section was also notorious for the bad relations it had with other governmental departments. Overall, the attempt at building a modern style European bureaucracy that had begun under Peter the Great was a partial success. Bureaucrats believed that service to the state and the tsar constituted the highest possible calling, the result being that the ranks of the bureaucracy continued to grow by leaps and bounds. Prestige was the main attraction of employment in the bureaucracy, as salaries were small, and advancement through the ranks deliberately kept limited to prevent too many people, especially those of humble birth, from rising too fast. Only the most educated, cultured, and informed men became part of the tsar's inner circle of advisers. The bureaucracy's numbers increased by threefold during the first half of the 19th century. Pay continued to be low due to the overall poverty of the Russian state. This was not only due to the country's backwards economy, but also because the nobility were tax exempt and free from the expense of waging wars, not only the great ones, but the smaller campaigns in the Caucasus. Bureaucrats were for the most part uneducated, uninformed of their departments' respective tasks, and also phenomenally corrupt. Most hesitated to make decisions and preferred to push themselves up through the ranks, with the result that the tsar himself was forced to micromanage thousands of trivial affairs. Russia also suffered from a multitude of antiquated, contradictory, and discriminatory laws against Jews and minority Christian sects. Since not all minorities were part of the lower classes and many officials could not afford to feed their families, bribery was extremely widespread, and yet was probably the only thing that kept the Russian state from being even slower, more corrupt, and oppressive than it was. The Decembrist uprising had increased Nicholas's distrust of the nobility and dislike of anything resembling political reform, even among the upper classes. Education gradually continued to improve after Alexander's creation of a universal educational system in 1804, although due to lack of funds the emphasis tended to be on the creation of universities rather than on primary and secondary schools. In the latter part of his reign, the Minister of Education, A. N. Golistyn, moved to censor and exclude the dangerous revolutionary and anti clerical ideas coming from Western Europe. He encouraged college students to report their professors to the authorities if they expressed subversive views. Those professors so exposed were either fired or threatened with prosecution. In 1833, Count Sergey Ugarov took over as Minister of Education and pursued a more tolerant policy at the expense of excluding the children of the lower classes from universities. Despite this, school attendance and literacy in Russia continued to increase and there began to form a rising middle class that was cosmopolitan in its outlook and connected with European culture and ideas. State censorship barred direct political dissent and the police were prone to harass even writers who did not involve themselves in politics. The great poet Alexander Pushkin was questioned by authorities in 1824 in part because he had befriended certain Decembrists. Eventually, despite some mistrust from the police, Pushkin was allowed to publish his works until he met an untimely end in 1837 after fighting a duel. The writers Mikhail Lermontov and Nikolai Gogol were also viewed with suspicion. Censorship was not totally effective, especially as it varied depending on the personal views of each censor, some of whom tolerated liberal ideas. Philosophical arguments and literary criticism were popular ways of subtly expressing political opinions, and it was during this time that the great debate between "Westernizers" and "Slavophiles" emerged. This debate started in 1836 when Pyotr Chaadayev wrote a philosophical letter in the periodical Teleskop, which declared that:
"Әлемде жалғыз тұрып, біз әлемге ештеңе бермедік, біз әлемнен ештеңе үйренбедік, біз адамдық идеялар массасына бірде-бір идея қоспадық, біз адам рухының прогресіне ешқандай үлес қоспадық, ал сол рухтан келгеннің бәрін де бұрмаладық. Бүгін біз адамдық тәртіптегі үзіліс құраймыз." Николай Чаадаевтың мұндай мәлімдемелер жасауына ақылсыздық деп мәлімдеді және оны үнемі дәрігердің бақылауымен үй қамауына жіберді. Бұл ұятты, бірақ жеңіл жаза оны үнсіз қылды. Николай заңдық реформалар жөніндегі комиссияға басшылық ету үшін тәжірибелі мемлекеттік қайраткер граф Сперанскийді тағайындады. Бұл топ 1832 жылы Ресей заң кодексін жариялады. Тағы бір шара Мемлекеттік банкты қайта ұйымдастыру және қаржы мәселелерін жалпы реформалау болды. Бұл шараны қаржы министрі Егор Канкрин жүзеге асырды. Жасырын полиция, атап айтқанда Үшінші бөлім, тыңшылар мен ақпарат берушілер желісін жүргізді. Үкімет цензураны және білім беруге, басылымдарға және қоғамдық өмірдің барлық көріністеріне басқа да бақылаулар жүзеге асырды. 1833 жылы Білім министрі Сергей Уваров ұлттық білім берудің басшылық қағидасы ретінде "Православие, Автократия және Ұлттық ерекшелік" бағдарламасын жасады. Ресейлік национализмге жасалған ресми басымдық Ресейдің әлемдегі орны, ресейлік тарихтың мәні және Ресейдің болашағы туралы пікірталасқа үлес қосты. Бір топ, Модернистер, Ресейдің артта қалған және жабайы ел болып қала бергенін және тек еуропалану арқылы ғана прогреске жете алатынына сенді. Екінші топ, Славянофилдер, славяндарды және олардың мәдениеті мен әдет-ғұрыптарын ынтамен жақтады және Модернистерді және олардың мәдениеті мен әдет-ғұрыптарын жек көріп қарады. Славянофилдер славян философиясын Ресейдегі толықтықтың көзі ретінде қарастырды және Еуропаның батыс бөлігіндегі рационализм мен материализмге күдікпен қарады. Олардың кейбіреулері ресейлік шаруалар қауымдастығы, немесе мир, қазіргі капитализмге тартымды балама ұсынады және Ресейді әлеуметтік және моральдық құтқарушы етуге мүмкіндік береді деп сенді. Сондықтан славянофилдерді ресейлік мессианизмнің бір түрі деп санауға болады. Ресей әдебиет пен өнердің гүлденуін бастан өткерді. Александр Пушкин, Николай Гоголь, Иван Тургенев және басқалардың шығармалары арқылы ресейлік әдебиет халықаралық...
"Standing alone in the world, we have given nothing to the world, we have learned nothing from the world, we have not added a single idea to the mass of human ideas, we have made no contribution to the progress of the human spirit, and everything that has come to us from that spirit, we have disfigured. Today we form a gap in the intellectual order." Nicholas argued that Chaadayev must be insane to make such claims and sentenced him to house imprisonment with periodic visits from a doctor. This embarrassing but fairly mild treatment silenced him. Nicholas appointed the veteran statesman count Speransky to preside over a commission for legal reform. This group in 1832 published the Russian Code of Law. Another of the measures was the reorganization of the State Bank and a general reform of financial matters. This was carried out by finance minister Yegor Kankrin. A secret police, the so called Third Section, ran a network of spies and informers. The government exercised censorship and other controls over education, publishing, and all manifestations of public life. In 1833, Minister of Education Sergey Uvarov devised a program of "Orthodoxy, Autocracy, and Nationality" as the guiding principle of the national education. The official emphasis on Russian nationalism contributed to a debate on Russia's place in the world, the meaning of Russian history, and the future of Russia. One group, the Modernizers, believed that Russia remained backward and primitive and could progress only through more Europeanization. Another group, the Slavophiles, enthusiastically favored the Slavs and their culture and customs, and had a distaste for Modernizers and their culture and customs. The Slavophiles viewed Slavic philosophy as a source of wholeness in Russia and looked askance at rationalism and materialism in the west part of Europe. Some of them believed that the Russian peasant commune, or mir, offered an attractive alternative to modern capitalism and could make Russia a potential social and moral savior. The Slavophiles could therefore be said to represent a form of Russian messianism. Russia experienced a flowering of literature and the arts. Through the works of Aleksandr Pushkin, Nikolai Gogol, Ivan Turgenev, and numerous others, Russian literature gained international stature and recognition. Ballet took root in Russia after its importation from France, and classical music became firmly established with the compositions of Mikhail Glinka (1804–1857). Saint Petersburg – Tsarskoe Selo Railway and Moscow – Saint Petersburg Railway were constructed. Nicholas I made some efforts to improve the lot of the state peasants with the help of the minister Pavel Kiselev and set up committee to prepare a law liberating serfs, but did not abolish serfdom during his reign. In foreign policy, Nicholas I acted as the protector of ruling legitimism and guardian against revolution. In 1830, after a popular uprising had occurred in France, the Poles in Russian Poland revolted. Poles resented limitation of the privileges of the Polish minority in the lands, annexed by Russia in the 18th century and sought to reestablish the 1772 borders of Poland. Nicholas crushed the rebellion, abrogated the Polish constitution, and reduced Congress Poland to the status of a Russian province, Privislinsky Krai. In 1848, when a series of revolutions convulsed Europe, Nicholas intervened on behalf of the Habsburgs and helped suppress an uprising in Hungary, and he also urged Prussia not to accept a liberal constitution. Having helped conservative forces repel the specter of revolution, Nicholas I seemed to dominate Europe. While Nicholas was attempting to maintain the status quo in Europe, he adopted an aggressive policy towards the Ottoman Empire. Nicholas I was following the traditional Russian policy of resolving the so called Eastern Question by seeking to partition the Ottoman Empire and establish a protectorate over the Orthodox population of the Balkans, still largely under Ottoman control in the 1820s. Russia fought a successful war with the Ottomans in 1828 and 1829. Russia attempted to expand at the expense of the Ottoman Empire and Qajar Persia by using Georgia at its base for the Caucasus and Anatolian front. In 1826 another war was fought against Persia, and despite losing almost all recently consolidated territories in the first year of the battle in the first year of the Persian invasion, Russia managed to bring an end to the war on highly favourable terms in the second part of the war, including the official gains of Armenia, Nakhchivan, Nagorno Karabakh, Azerbaijan, and Iğdır Province, having by now conquered most of the Persian territories in the Caucasus and therefore setting the way fully open to push deeper into Persia and Ottoman Turkey. In 1828 in the same year the war with Persia ended, another war against Turkey, its other territorial rival, started. Nicholas invaded northeastern Anatolia and occupied the strategic Ottoman towns of Erzurum and Gumushane and, posing as protector and saviour of the Greek Orthodox population, receiving extensive support from the region's Pontic Greeks. Following a brief occupation, the Russian imperial army withdrew back into Georgia. By the London Straits Convention of 1841, the Western powers affirmed Ottoman control over the straits and forbade any power, including Russia, to send warships through the straits. Based on his role in suppressing the revolutions of 1848 and his mistaken belief that he had British diplomatic support, Nicholas moved against the Ottomans, who declared war on Russia in 1853. Fearing the results of an Ottoman defeat by Russia, in 1854 Britain and France joined the Crimean War on the Ottoman side. Austria offered the Ottomans diplomatic support, and Prussia remained neutral, leaving Russia without allies on the continent. The European allies landed in Crimea and laid siege to the well fortified Russian base at Sevastopol. After a year's siege the base fell. Nicholas I died before the fall of Sevastopol', but he already had recognized the failure of his regime. Russia now faced the choice of initiating major reforms or losing its status as a major European power.