Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Австриялық опера әншісі (1873–1946)
Austrian opera singer (1873–1946)
Лео Слезак (18 тамыз 1873 – 1 маусым 1946) – австриялық драмалық тенор. Ол ерекше айқындығымен Австрия операсымен және Вердидің "Отелло" операсындағы бас рөлмен байланысты. Ол актерлер Уолтер Слезак пен Маргарете Слезактың әкесі, ал актриса Эрика Слезактың атасы.
Leo Slezak (; 18 August 1873 – 1 June 1946) was an Austrian dramatic tenor. He was associated in particular with Austrian opera as well as the title role in Verdi's Otello. He is the father of actors Walter Slezak and Margarete Slezak and grandfather of the actress Erika Slezak.
Алғашқы жылдар
Шумперк (Мейхриш Шёнберг) қаласында, солтүстік Моравияда (сол кезде Австрия-Мажарстанның құрамында) туған, диірменшінің ұлы Слезак, ән сабақтарын бірінші сыныпты баритон және педагог Адольф Робинсоннан алғанға дейін қысқа уақыт темірші, инженерлік жұмыскер болып жұмыс істеді және әскерде қызмет етті. Ол 1896 жылы Брнода (Брунн) тұңғыш рет сахнаға шықты, содан кейін Богемия мен Германияда басты рөлдерді орындады, Бреслауда және 1898–1899 жылдары Берлинде өнер көрсетті. 1901 жылдан бастап Вена мемлекеттік операсының тұрақты әртісі болды, жұлдызды мәртебеге ие болды. Венада ол масондыққа қабылданды.
Born in Šumperk (Mährisch Schönberg), northern Moravia (then part of the Austria Hungary), as the son of a miller, Slezak worked briefly as a blacksmith, an engineer's fitter and served in the army before taking singing lessons with the first class baritone and pedagogue Adolf Robinson. He made his debut in 1896 in Brno (Brünn) and proceeded to sing leading roles in Bohemia and Germany, appearing at Breslau and, in 1898–99, at Berlin. From 1901 onwards he was a permanent member of the Vienna State Opera's roster of artists, achieving star status. While in Vienna he was initiated into Freemasonry.
Халықаралық мансап
Слезактың халықаралық мансабы Лондондағы Ковент-Гардендегі Корольдік опера театрында басталды, онда ол 1900 жылы Зигфридті (оның репертуарынан кейіннен шығарып тастаған, өте қиын рөл) және Лоенгринді орындады. (Ол 1909 жылы Ковент-Гарденге қайтып келді, алдыңғы жылы Парижде бұрынғы кезеңнің ұлы теноры Жан де Рескеден қосымша вокалдық сабақтар алғаннан кейін.) Слезак 1909 жылы Нью-Йорк Метрополитен Операсымен үш жылдық келісімшарт жасады. Метрополитендегі көрермендер Вагнер мен Вердидің туындыларын орындағанда оны құрметпен қарсы алды. Италиялық Джованни Зенателломен бірге ол өзінің замандастарының ең танымал Отеллоларының біріне айналды, бұл рөлді Артуро Тосканини дирижерлігімен Метте орындады. Оның юмор сезімін көрсететін көптеген әңгімелер бар. Ең әйгілісі – Вагнердің «Лоенгрин» операсының қойылымында, сахнадағы жұмыскер тенор көтеріліп үлкермес бұрын, лебедьті сахнадан ертерек алып кетті. Қанатты көлігінің қанаттарына ұшып кеткенін көрген Слезак, залға: "Wann fährt der nächste Schwan?" ("Келесі лебедь қашан кетеді?") деп айтты. Слезактың репертуары жан-жақты болды, ол 66 рөлді қамтыды. Олардың ішінде Россинидің «Гийом Телл», Манрико, Радамес, Вальтер, Таннгейзер, Герман, сондай-ақ Отелло және Лоенгрин рөлдері бар. Ол Венада ғана 44 рөлді орындап, 1901–1912 және 1917–1927 жылдары 936 сахналық қойылымда өнер көрсетіп, зор даңққа ие болды.
Slezak's international career commenced in London at the Royal Opera House, Covent Garden, where he sang Siegfried (a punishing role that he would soon drop from his repertoire) and Lohengrin in 1900. (He would return to Covent Garden in 1909 after undertaking further vocal studies in Paris the previous year with a great tenor of a previous era, Jean de Reszke.) Slezak secured a three year contract with the New York Metropolitan Opera in 1909. Met audiences acclaimed him in performances of works by Wagner and Verdi. Along with Italy's Giovanni Zenatello, he became one of the most famous Otellos of his generation, famously performing the role at the Met with Arturo Toscanini conducting. Many anecdotes reveal his sense of humour. The best known being, during a performance of Wagner's Lohengrin, a stage hand pulled the swan off the stage too early, before the tenor could hop aboard. Seeing his feathered transportation disappear into the wings, Slezak ad libbed to the audience: "Wann fährt der nächste Schwan?" ("When does the next swan leave?"). Slezak had a versatile repertory, which embraced 66 roles. They included Rossini's Guillaume Tell, Manrico, Radames, Walter, Tannhäuser, Hermann, as well as Otello and Lohengrin. He sang 44 roles in Vienna alone, where he made 936 stage appearances in 1901–12 and 1917–27 and gained considerable fame.
Дауыстық ерекшеліктері
Биік бойлы, кең кеуделі Слезак өте үлкен және тартымды лирикалық-драмалық дауысқа ие болған, бұл оған Тристан немесе Парсифаль сияқты Вагнердің аса ауыр партияларын қоспағанда, барлық рөлдерді орындауға мүмкіндік берді. Оның ерекше дыбыстық реңі болды, ол 1908 жылы де Рескемен оқығаннан кейін айқын түрде қараңғырақ болды. Слезак мецца-воче ән өнерінде шебер болды және ол әсерлі жоғары ноталарды да орындауға қабілетті еді. Уақыт өте келе және көп пайдаланудың нәтижесінде, оның жоғарғы регистрі толық дыбыспен орындалғанда шиеленіскен және тұрақсыз сипатқа ие болды. Ол 1900 жылдардың басында басталып, 1930 жылдары аяқталған жүздеген грампластинкалар мен цилиндрлік жазбалар жасады. Олар бірнеше түрлі жазба компанияларымен шығарылды және Моцарттан Вагнерге дейінгі композиторлардың көптеген арияларын, дуэттерін және әндерін қамтиды. Оның ең жақсы жазбаларының көп бөлігі CD жинақтарында жарық көрді. Оның актерлік жұмыстарының да бір бөлігі сақталған.
A tall, barrel chested man, Slezak possessed a large and attractive lyric dramatic voice which enabled him to undertake all but the very heaviest Wagnerian parts such as Tristan or Parsifal. He had a distinctive tonal quality, which became markedly darker after his studies with de Reszke in 1908. Slezak was a master of mezza voce singing and he could also deliver haunting head notes. With time and hard use, his top register developed a strained and unsteady quality when used at full volume. He made hundreds of disc and cylinder recordings, beginning in the early 1900s and ending in the 1930s. They were produced by several different record companies and include arias, duets and songs by a wide selection of composers, ranging from Mozart to Wagner. Most of his best records have been released on CD compilations. Some of his film work as an actor survives as well.
Фильмдер
1932 жылы Слезак неміс киносында өнер көрсете бастады. Актер және комедияшы ретінде ол көңілді кейіпкерлерді ойнады, бірақ көбінесе ән салды. Оның фильмдерінің арасында «Ла Палома» (1934) және «Гаспароне» (1937) бар. Слезактың соңғы кино рөлі 1943 жылы UFA компаниясының жоғары бағаланған «Мюнхгаузен» фильміндегі тоқпақ сұлтан болды. Оның ұлы Уолтер Слезак, музыкалық театрдан бастап, 1940 жылдары Голливудта сәтті кейіпкер актеріне айналды. Оның немересі (Уолтердің қызы) – актриса Эрика Слезак, ол «One Life to Live» телесериалындағы рөлімен белгілі.
In 1932, Slezak began appearing in German cinema. As an actor/comedian, he played humorous characters, but mostly he sang. His movies included La Paloma (1934) and Gasparone (1937). Slezak's final film role was as a portly sultan in the 1943 UFA prestige production Münchhausen. His son, Walter Slezak, who started off in musical theater, became a successful character actor in Hollywood during the 1940s. His granddaughter (Walter's daughter) is the actress Erika Slezak, noted for her role on the soap opera One Life to Live.