Шылуания (Румыния): тарихы, ауылдары (Хороату, Мотиш, Надиш, Улчиуг) және 1319 жылдан бергі атының өзгеруі туралы ақпарат. Сеху Сильванией туралы көбірек біліңіз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Чеху Силванией (Шиладьчех) – Румынияның Кришана аймағындағы, Sălaj округіне қарасты қала. Қала басқаруында төрт ауыл бар: Хороату Чехулуи (Олахорват), Мотиш (Мутош), Надиш (Сзилягйнадашд) және Ульчуг (Велчөк).
Cehu Silvaniei (Szilágycseh) is a town in Sălaj County, Crișana, Romania. Four villages are administered by the town: Horoatu Cehului (Oláhhorvát), Motiș (Mutos), Nadiș (Szilágynádasd), and Ulciug (Völcsök).
Қала тарихы
Қала туралы алғашқы жазба 1319 жылы Чивар деген атпен тіркелген. 1405 жылы қала Чехи деп аталған. Қаланың венгр тіліндегі атауы чех шығу тегіндегі тұрғындарға сілтеме жасайды. Қала 1918 жылға дейін Венгрия Корольдігінің және Трансильвания Князьдығының құрамында болды. 1529 жылы воевода Истван Батори қалаға өздігінен басқару құқығын берді. 1867 жылы Трансильвания Князьдығы таратылғаннан кейін және оның Венгрияның бір бөлігі ретінде Австро-Венгрия империясына тікелей қосылуынан кейін (1867 жылғы Австро-Венгрия келісіміне қараңыз), қала 1876 жылы Силаги округіне қосылды. 1918 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыстың соңында империяның ыдырауы кезінде қала Румыния Корольдігінің құрамына кірді. 1940-1944 жылдары ол Екінші Вена сыйлығының нәтижесінде Венгрияға қосылды. 1944 жылдың мамыр айында қаланың еврей қауымы нацистер тарапынан Аушвицке бірнеше депортациялар кезінде жойылды. Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін қала қайтадан Румынияға қосылды. Қала ұзақ жылдар бойы ауыл шаруашылығының орталығы болып келді. 1968 жылы елдің әкімшілік реформасы кезінде қала мәртебесіне ие болды, содан кейін индустрияландыру процесі жүзеге асты (текстиль, жиһаз өндірісі).
The first written mention of the town dates from 1319 under the name Cheevar. In 1405, the city was mentioned under the name Chehy. The Hungarian name of the city referred to a stand of Czech origin. The town was until 1918 part of the Kingdom of Hungary and specifically of the Principality of Transylvania. In 1529, the voviode István Báthory granted the city the right to govern itself. After the dissolution of the principality of Transylvania in 1867 and its direct integration into the Austro Hungarian Empire as part of Hungary (see the Austro Hungarian Compromise of 1867), the city is attached to Szilágy County in 1876. In 1918, during the disintegration of the empire at the end of World War I, the city became part of the Kingdom of Romania. From 1940 to 1944 it was annexed by Hungary as a result of the Second Vienna Award. In May 1944, its Jewish community was exterminated by the Nazis during several deportations to Auschwitz. At the end of World War II, the city was incorporated into Romania again. The city has long been an agricultural center. In 1968, during the country's administrative reorganization, it acquired city status and then industrialization take place (textiles, furniture).
Климат
Cehu Silvaniei ылғалды континенталды климатқа ие (Кёппен климаттық жіктелімі бойынша Cfb).
Cehu Silvaniei has a humid continental climate (Cfb in the Köppen climate classification).
Демография
2021 жылғы санақта Чеху Сильваниидің халқы 6 369 адамды құрады. 2011 жылғы санақ бойынша 7 130 тұрғын тіркелді; олардың 50,4% венгрлер, 44,5% румындар және 4,9% цығандар болды. Сол санақта халықтың 47% православиелік, 44,4% кальвинист, 3,5% римдік католик, 2,4% "басқа дін" жататын, ал 1% баптист болып табылды.
At the 2021 census, Cehu Silvaniei had a population of 6,369. At the 2011 census, there were 7,130 inhabitants; of those, 50.4% were Hungarians, 44.5% Romanians, and 4.9% Roma. At the same census, 47% were Romanian Orthodox, 44.4% Reformed, 3.5% Roman Catholic, 2.4% belonged to "another religion" and 1% Baptist.
Венгрияның Реформацияланған Чиху-Силвании шіркеуі - ұлттық ескерткіш
Екі отбасының мүшелері, Миклош Драгффи және оның әйелі, Евфемия Якс немесе олардың ұлы Берталан, кейін Трансильвания воеводы (1493–98) болған, XV ғасырдың екінші жартысының ортасында бұл шіркеуді салған. Губернатор Драгффи Янош (1525–26) шіркеудің маңызды демеушісі болды: ол 1519 жылы шіркеуде өзгерістер жасады және 1522 жылы оған ренессанс стиліндегі седалис орнатуға бұйрық берді. 1614 жылы Препостварий Зигмонд пен оның әйелі Сехи Каталинаның жомарттығы арқасында, сол кездегі базар қаласының ережелерімен бірге, батыс фасадындағы мұнара салынды, бұл туралы оның оңтүстік қабырғасындағы ескерткіш тақташа куәландырады. Ортағасырлық негізгі бөлігі 1801 және 1905 жылдары шаршы пішіндес бүйірлік бөліктермен кеңейтілді, ал ішкі кеңістік классицизм стилінде безендірілді. Бұл шіркеу SJ II m A 05034 нөмірімен тіркелген ұлттық ескерткіш болып табылады.
Probably members of two families, Miklós Drágffy and his wife, and Eufémia Jakcs or their son, Bertalan, later voivod of Transylvania (1493–98) built the church somewhere in the middle of the second half of the 15th century. Governor Drágffy János (1525–26) was an important patron of the church: he made some changes on the church in 1519, and had a lombard patterned renaissance sedile made for it in 1522. In 1614, due to the generosity of Prépostváry Zsigmond and his wife Széchy Katalin, the rules of the market town then, the tower at the western façade is built, as shown by the escutcheoned memorial tablet on its southern wall. The medieval nave is enlarged in 1801, and then 1905, with square side aisles and the interior gets a classicist proportions. This church is a national monument classified with number SJ II m A 05034.
Еврейлер зираты
Еврей зираты Чеху-Силваниеде, Клошка көшесі, 8 нөмірде, Sălaj округінде орналасқан, Бухарестен және Залэуден 249,1 миль солтүстік-батысқа қарай. 1850 жылғы халық санағы бойынша еврей халқы 63 адамды, 1857 жылы 66 адамды, 1880 жылы 206 адамды, 1900 жылы 369 адамды, 1910 жылы 517 адамды және 1930 жылы 551 адамды құрады. 1944 жылдың мамыр айында еврейлер нацистер мен олардың серіктестері Чеху-Силваниеге жақын орналасқан геттода (Шимлеу-Силваниеден тыс жердегі Чехе геттосы) жиналды, ал 31 мамыр және 6, 8 маусымда Аушвицке депортацияланды. Белгіленбеген православие зираты 19 ғасырда құрылған. Соңғы белгілі жерлеу 20 ғасырда жасалған. Оқшауланған қала маңындағы тегіс жерде ешқандай белгі немесе маркер жоқ. Жеке жол арқылы жетуге болады, рұқсат алу арқылы кіруге болады. Қақпасы бар қоршау кіреберісті қоршап тұр. Шамамен 120 тас көрінеді, олардың кейбіреулері бастапқы орнында емес, тастардың 25-50% құлаған немесе сынған. Зираттан алынған тастардың қайда екені белгісіз. Зираттағы өсімдіктердің өсуі маусымдық мәселе болып табылады, ол кіруге кедергі келтіреді. Су ағыны жыл бойы жақсы. Арнайы бөлімдер жоқ. Ең көне белгілі қабір тасы 19 ғасырдан қалған. 19 және 20 ғасырлардағы мәрмәр, гранит, құмтас және әктас тастар, жалпақ және пішінделген, тегістелген және жазылған, оюлы рельефпен безендірілген қабір тастарында еврей жазулары бар. Кейбіреулерінің бетінде бояу іздері сақталған. Белгілі бір көптеген қабірлер жоқ. Ұлттық еврей қауымы еврей зираты үшін ғана пайдаланылатын жерге иелік етеді. Іргелес жерлер тұрғын үйлер. Зиратты күтіп-ұстау жұмыстары тастарды тіктеуге, сынған тастарды жөндеуге, тастарды тазалауға және өсімдіктерді тазартуға бағытталған. Қазіргі күтімге ақысыз еңбегімен зиратты тазалау немесе күту кіреді. Ешқандай құрылыстар жоқ.
The Jewish cemetery is located at Cehu Silvaniei, Cloșca Str. no. 8, Sălaj County, 249.1 miles NNW of Bucharest and from Zalău. The 1850 Jewish population by census was 63, in 1857 was 66, in 1880 was 206, in 1900 was 369, in 1910 was 517, and in 1930 was 551. In May 1944, the Jews were gathered in the ghetto that the Nazis and their collaborators set up near Cehu Silvaniei (the Cehei ghetto, outside Șimleu Silvaniei), and on May 31 and June 6, 8 they were deported to Auschwitz. The unlandmarked Orthodox cemetery was established in the 19th century. The last known burial was in the 20th century. The isolated suburban flat land has no sign or marker. Reached via private road, access is open with permission. A fence with a gate that locks surrounds the site. Approximate 1 20 stones are visible, some not in original location with 25% 50% of the stones being toppled or broken. The location of the stones that have been removed from the cemetery is unknown. Vegetation overgrowth in the cemetery is a seasonal problem preventing access. Water drainage is good all year. There are no special sections. The oldest known gravestone dates from the 19th century. The 19th and 20th century marble, granite, sandstone, and limestone boulders, flat and shaped, smoothed and inscribed, carved relief decorated gravestones have Hebrew inscriptions. Some have traces of painting on their surfaces. No known mass graves. The national Jewish community owns the property used for Jewish cemetery only. Adjacent properties are residential. The cemetery maintenance worked on the re erection of stones, patching broken stones, cleaning stones, and clearing vegetation. Current care involves occasional clearing or cleaning of the cemetery by unpaid individuals. There are no structures.