Оңтүстік Австралияның экс-премьері: Дин Браунның саяси өмірі

Кіріспе

Австралиялық саясаткер Дин Крейг Браун, АО (5 сәуір 1943 жылы туған) – 1993 жылдың 14 желтоқсаны мен 1996 жылдың 28 қарашасы аралығында Оңтүстік Австралияның премьер-министрі қызметін атқарған, сондай-ақ 2001 жылдың 22 қазаны мен 2002 жылдың 5 наурызы аралығында Оңтүстік Австралияның 10-шы вице-премьері болған, Австралия Либералдық партиясының Оңтүстік Австралия бөлімшесін өкілдік еткен. Ол 1993 жылғы штаттық сайлауда партияны үлкен артықшылықпен жеңіске жеткізген кезде премьер-министр болды және 1996 жылдың қарашасында Джон Олсенге қарсы өткен көшбасшылық сайысында жеңіліс тапқаннан кейін осы лауазымнан бас тарты.

Ерте өмір

Саясатқа түсуге дейін Браун зерттеуші ғалым болған. Браун ауыл шаруашылығы ғылымдарының бакалаврі, бизнес-әкімшілік саласы бойынша дипломы бар, сондай-ақ ол Нью-Англия университетінде ауыл шаруашылығы ғылымдары магистрі дәрежесін алған.

Саяси мансап

Дин Браунның саяси мансабы Джон Олсенмен бәсекелесуімен ерекшеленді, олар Оңтүстік Австралия Либерал партиясының орталық және консервативтік қанаттарын ұсынды. Ол 1973 жылдың 10 наурызында Аделаиданың шығысындағы Давенпорт округінен Ассамблея палатасына алғаш рет сайланды және партияның Либералды қозғалыс фракциясына қосылды. 1979 жылдан 1982 жылға дейін Дэвид Тонкиннің министрлігінде қызмет етті. Тонкин 1982 жылғы сайлауда жеңіліп, саясаттан шеттескеннен кейін Браун келесі көшбасшылық сайыста Олсенге есе жіберді. 1985 жылғы сайлауда округтердің қайта бөлінуі салдарынан Браун мен Фишер округінің депутаты Стен Эванс Давенпортта Либерал партиясынан сайлауға түсу үшін күресті. Келесі фракциялық тартыста (Эванс консервативтік қанаттың мүшесі) Браун алдын ала сайлауда жеңіске жетті, бірақ Эванс «Тәуелсіз либерал» ретінде жарысқа қатысты. Сайлау кезінде Браун негізгі дауыс беруде 30 пайыз, екі партиялық дауыс беруде 24 пайыз дауыс жоғалтты, бұл Эвансқа орынды жеңіп алуға жеткілікті болды. Дин Браун 1992 жылы саясатқа оралды. Джон Бэннонның Еңбек үкіметі Оңтүстік Австралия Мемлекеттік банкінің зиянынан ұялған еді, бірақ қазіргі Оппозиция жетекшісі Дейл Бейкер бұл мүмкіндікті пайдалана алмады. Бейкер отставкаға келіп, барлық жетекші лауазымдарға қайта сайлау жариялады. Бастапқыда 1989 жылғы штаттық сайлауда жеңілгеннен кейін Австралия Сенатына тағайындалған Олсен бұрынғы лауазымына оңай оралуы мүмкін болды. Либерал партиясының консервативтік фракциясы бұрынғы вице-премьер Роджер Голдсуортиді Кавелдегі қауіпсіз орнынан бас тартуға және оны Олсенге беруге көндірді, ал Бейкер заң шығарушы органға қауіпсіз оралғаннан кейін басшылықты Олсенге қайтаруды жоспарлады. Алайда, бірқатар орталық либералдар Олсеннің қарсылықсыз жетекші болуына келіспеді. Олар партияның жетекші орталық либералы Тед Чапманды Флерие түбегіндегі Александра округіндегі қауіпсіз орнынан бас тартуға және оны Браунға беруге көндірді, осылайша ол Олсенмен жетекшілік үшін күресе алатын болды. Бұл Браун мен Олсенге бір күні, 1992 жылғы Кавел және 1992 жылғы Александра округтеріндегі қосымша сайлауларда парламентке қайта оралуға мүмкіндік берді. Келесі дауыс беруде Браун Олсенді шамалы айырмамен жеңді. Баннон 1992 жылдың соңында зейнетке шықты және оның орнын Линн Арнольд басты. Алайда, Арнольд Еңбек партиясының жағдайын өзгерте алмады, ал Браун 1993 жылғы сайлауға штаттың келесі премьер-министрі болуға ең басты үміткер ретінде қатысты. Бұл сайлауда Браун либералдарды Австралиядағы штаттық деңгейде бұрын-соңды болмаған ең үлкен жеңіске жеткізді. Олар Еңбек партиясынан 14 орынды алып, екі партиялық дауыс беруде рекордтық 60,9 пайыз дауыс жинады. Олар сонымен қатар Аделаидадағы тоғыз орыннан басқа барлық орындарды жеңіп алды, бұл жарты ғасырдан астам уақыт бойы Еңбек партиясының билік базасы болды - кейбір жағдайларда, Еңбек партиясы ондаған жылдар бойы қауіпсіз болған орындарды иеленді. Бұл сайлауда Браун Александраның жаңадан құрылған нұсқасы Финнистің депутаты болып сайланды. 14 орынды иеленіп, Оңтүстік Австралия тарихындағы ең үлкен басымдыққа ие болған Браунның жағдайы өте жақсы көрінді. Шындығында, либералдар бір ұрпақ бойы билікте болады деген пікірлер айтылды. Алайда, ол өзінің үлкен партиялық фракцияларымен күресіп, SA либералдарын ұзақ жылдар бойы мазалаған фракциялық шайқастарға тап болды. Ол өзін сенімді көшбасшы ретінде көрсетпеді. 1996 жылдың соңында либералдардың сайлаудағы көрсеткіштері айқын түрде төмендеді. Либералдардың келесі сайлауға дейін ең көп дегенде бір жыл қалғанын жақсы білген екі танымал орталық қанаттың депутаты Джоан Холл мен Грэм Ингерсон, соңғысы Браунның оппозициядағы орынбасары ретінде қысқа уақыт қызмет еткен, Олсенді қолдады. Холл мен Ингерсонның қолдауымен Олсен қараша айында Браунға қарсы сәтті партиялық төңкеріс жасады. Холл 1993 жылғы сайлауға дейін сол кездегі оппозиция жетекшісі Браунның кеңесшісі болған, ол Холлдың Парламентке сайлануын көрді. Алайда, Холлдың бұрын оның штабында жұмыс істегеніне қарамастан, Браун премьер ретінде Холлды өзінің министрлер кабинетіне қоспады және жауап ретінде Холл өзінің қолдауын Олсенге ауыстырды.

Dean Brown's political career was marked by his rivalry with John Olsen, the two representing the moderate and conservative wings of the South Australian Liberal Party respectively. He was first elected to the House of Assembly for the safe Liberal seat of Davenport in east Adelaide on 10 March 1973, and joined the Liberal Movement faction of the party. He served in the ministry of David Tonkin from 1979 to 1982. After Tonkin lost the 1982 election and retired from politics, Brown ran in the ensuing leadership contest, losing to Olsen. For the 1985 election, an electoral redistribution left both Brown and Stan Evans, the member for Fisher, vying for Liberal preselection in Davenport. In the ensuing factional battle (Evans is a member of the conservative wing), Brown won preselection, but Evans remained in the race as an "Independent Liberal." At the election, Brown suffered a swing of 30 percent on the primary vote and 24 percent on the two party vote, enough to lose the seat to Evans. Dean Brown returned to politics in 1992. The Labor government of John Bannon was embarrassed by the losses of the State Bank of South Australia, but incumbent Opposition Leader Dale Baker was unable to capitalize. Baker resigned and called a spill for all leadership positions. It initially appeared that Olsen, who had been appointed to the Australian Senate after losing the 1989 state election, would return to his old post with little difficulty. The Liberal Party's conservative faction persuaded former Deputy Premier Roger Goldsworthy to resign his safe seat of Kavel and hand it to Olsen, and Baker intended to hand the leadership back to Olsen as soon as he was securely back in the legislature. However, a number of moderate Liberals were unwilling to let Olsen take the leadership unopposed. They persuaded leading party moderate Ted Chapman to stand down from his equally safe seat of Alexandra on the Fleurieu Peninsula and hand it to Brown so he could challenge Olsen for the leadership. This allowed both Brown and Olsen to re enter parliament at by elections on the same day, the 1992 Kavel by election and 1992 Alexandra by election respectively. In the ensuing ballot, Brown narrowly defeated Olsen. Bannon retired in late 1992 and was succeeded by Lynn Arnold. However, Arnold was unable to change Labor's fortunes, and Brown went into the 1993 election as an unbackable favorite to be the state's next premier. At that election, Brown led the Liberals to one of the biggest landslides ever recorded at the state level in Australia. They took 14 seats from Labor and won a record 60.9 percent of the two party vote. They also won all but nine seats in Adelaide, Labor's power base for more than half a century—in some cases, taking seats where Labor had not been seriously threatened in decades. At this election, Brown was elected for Finniss, a reconfigured version of Alexandra. With a 14 seat majority—the largest in South Australia's history—Brown seemed to be in a formidable position. Indeed, there was talk that the Liberals would be in power for a generation. However, he had considerable difficulty reining in his large party room, which was torn by the factional battles that have long plagued the SA Liberals. He didn't seem to project an image of confident leadership. By late 1996, the Liberals' poll numbers were in clear decline. Well aware that the Liberals had a year at most to recover before the next election, two prominent moderate backbenchers, Joan Hall and Graham Ingerson, the latter having briefly served as Brown's deputy in Opposition, threw their support to Olsen. With Hall and Ingerson's backing, Olsen launched a successful party room coup against Brown in November. Hall had been a staffer to then Opposition Leader Brown prior to the 1993 election which saw Hall being elected to Parliament. However despite Hall having previously worked on his staff, Brown as Premier did not promote Hall to his ministry and as a retaliation Hall switched her support to Olsen.