Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық раввин (1921–1999)
British rabbi (1921–1999)
Иммануэль Якобовичс, Якобовичс бароны (8 ақпан 1921 – 31 қазан 1999) 1967 жылдан 1991 жылға дейін Ұлттастық еврей қауымдастығының бас раввині болды. Осыған дейін ол Ирландияның бас раввині және Нью-Йорктегі Бесінші авеню синагогының раввині қызметін атқарған. Ресми міндеттерімен қатар, ол еврейлік тұрғысынан медициналық этика саласындағы сарапшы ретінде танылды. 1981 жылы ол рыцарь дәрежесіне ие болды және 1988 жылы Якобович бароны ретінде Лордтар палатасына енген алғашқы бас раввин атанды.
Immanuel Jakobovits, Baron Jakobovits (8 February 192131 October 1999) was the Chief Rabbi of the United Hebrew Congregations of the Commonwealth from 1967 to 1991. Prior to this, he had served as Chief Rabbi of Ireland and as rabbi of the Fifth Avenue Synagogue in New York City. In addition to his official duties he was regarded as an authority in medical ethics from a Jewish standpoint. He was knighted in 1981 and became the first Chief Rabbi to enter the House of Lords in 1988 as Baron Jakobovits.
Өмірбаян
Якобович Германияның Шығыс Пруссиядағы Кенигсберг қаласында (қазіргі Калининград, Ресей) дүниеге келді. Оның әкесі Юлиус (Йоэль) қалалық раввин болған. 1920 жылдары отбасы Берлинге көшіп келді, онда әкесі Гроссгемейндегі Бет-диннің раввиндік судьясы болды, бірақ 1938 жылы нацистік қуғын-сүргіннен қашып Германиядан кетіп қалды. Ұлыбританияда ол жоғары білімін аяқтады, соның ішінде Лондондағы Эц Хаим Ешивасында оқыды, онда Раббилер Элья Лопиан, Лейб Гурвич және Нахман Шломо Гринспаннан семиха (раббилік санаты) алды. Ол сондай-ақ Еврейлер колледжінде және Лондон университетінде (BA және PhD, University College) оқыды. Ол өмір бойы қоғамдық жұмысына қолдау көрсеткен атақты раввиннің қызы Амели Мункке үйленді. Олардың алты баласы болды. Леди Якобович 2010 жылдың мамыр айында қайтыс болды және күйеуінің қасына Иерусалимдегі Зәйтүн тауына жерленді. Оның алғашқы лауазымы Брондесбери синагогасының раввині болды. 1949 жылы, 27 жасында, ол Ирландияның азайып бара жатқан еврей қауымының Бас раввині болып тағайындалды. Бұл оның үлкен раввиндік мансабына жасаған алғашқы қадамы болды, ал 1958 жылы ол Нью-Йорктегі Герман Меркиннің Бесінші авеню синагогасының раввині қызметін атқара бастады, ол 1966 жылға дейін, Британ Одақтастығының Біріккен еврей қауымының Бас раввині қызметіне шақырылғанға дейін осы лауазымда болды. Ол 1991 жылы зейнетке шыққанға дейін бұл лауазымды атқарды. 1981 жылдың 22 шілдесінде оған рыцарь атағы берілді және 1988 жылдың 5 ақпанында Ұлы Лондондағы Регентс Паркінің бароны Якобович аталды, бұл құрметке ие болған алғашқы раввин болды. 1987 жылы Кантербери архиепискобы оған Ламбет DD дәрежесін берді, ол мұндай дәреже алған алғашқы еврей болды. 1991 жылы ол Діндегі прогресс үшін Темплтон сыйлығын алды. Лордтар палатасында ол дәстүрлі моральді қолдайтын белсенді адам ретінде танылды. Гомосексуализмнің мүмкін генетикалық себептері анықталғаннан кейін Якобович, осы тенденцияны шектеу үшін генетикалық инженерияны қолдануға "моральдық қарсылық жоқ" екенін айтты. Ол абортты қолдамаса да, гомосексуализмді "басқа да кемшіліктер сияқты жеңуге тиіс табиғи нормадан ауытқу" деп сипаттады; егер гомосексуализмге генетикалық түсіндірмелер болса, "кемшілік генді" "алып тастау немесе жөндеу" керек, осы "кемшіліктің" алдын алу үшін. Якобович 1999 жылдың 31 қазанында ми қан кетуінен қайтыс болды және Иерусалимдегі Зәйтүн тауына жерленді.
Jakobovits was born in Königsberg, East Prussia, Germany (now Kaliningrad, Russia), where his father Julius (Yoel) was a community rabbi. The family moved to Berlin in the 1920s, where his father became rabbinical judge on the beth din of the Grossgemeinde, but fled Germany in 1938 to escape Nazi persecutions. In the United Kingdom he completed his higher education, including a period at the Etz Chaim Yeshiva in London, studying under and receiving semicha (rabbi ordination) from the Rabbis Elya Lopian, Leib Gurwicz and Nachman Shlomo Greenspan. He also studied in Jews' College and the University of London (BA and PhD, University College). He married Amélie Munk of Paris, the daughter of a prominent rabbi, who would support his community work throughout his life. The couple had six children. Lady Jakobovits died in May 2010, and was buried alongside her husband, on Jerusalem's Mount of Olives. His first position was as rabbi of the Brondesbury synagogue. In 1949, at the relatively young age of 27, he was appointed Chief Rabbi of the declining Jewish community of Ireland. This was to be a stepping stone towards a greater rabbinical career, and in 1958 he assumed the rabbinate of Hermann Merkin's Fifth Avenue Synagogue in New York, a position he held until 1966, when he was called to the Chief Rabbinate of the United Hebrew Congregation of the British Commonwealth. He held this position until his retirement in 1991. He was knighted on 22 July 1981 and was created a life peer on 5 February 1988, as Baron Jakobovits, of Regent's Park in Greater London, becoming the first rabbi to receive this honour. In 1987 he was given a Lambeth DD by the Archbishop of Canterbury, the first Jew to receive such a degree. In 1991 he received the Templeton Prize for Progress in Religion. In the House of Lords he became known as a campaigner for traditional morality. Jakobovits aroused considerable controversy when, after the discovery of a possible genetic explanation for homosexuality, he suggested that he saw no "moral objection for using genetic engineering to limit this particular trend". While he did not advocate abortion, he did describe homosexuality as "a grave departure from the natural norm which we are charged to overcome like any other affliction"; if there were genetic explanations for homosexuality, "the errant gene" should be "removed or repaired" to prevent the "disability". Jakobovits died of a cerebral haemorrhage on 31 October 1999, and was buried on the Mount of Olives in Jerusalem.
Басқа функциялар
Якобович Еуропа раввиндері конференциясының президенті болды, және осы лауазымда яһуди дініне өту рәсімін стандартизациялау және реттеу жөнінде жұмыс істеді.
Jakobovits was also the president of the Conference of European Rabbis, in which capacity he worked on standardising and regulating religious conversion to Judaism.
Идеялар мен философия
Якобович «неміс еврей» Тора им Дерех Эрец философиясының берік жақтасы болды, діни тақырыптармен қатар, дүниежүзілік мәдениет пен философияны кеңінен білді. Бұл оны православие иудаизмінің ерекше өкілі етіп шығарды, себебі ол идеяларды олар таралмағанда таратуға мүмкіндік беретін кең аудиторияға жеткізе алды. Якобович 20 ғасырдағы еврей медицина этикасының ең көрнекті өкілі болды, ол дерлік өзі құрған сала. Ол сондай-ақ діни биоэтиканың негізін қалаушылардың бірі болды. Оның маманы медицина этикасы мен халах арасындағы байланыс еді. Ирландиядағы академиялық білімі арқасында раввин Якобович «Еврей медицина этикасы» атты толық жинағын рим-католик медицина этикасы тұрғысынан қарастырды, оны еврей этикасымен жиі салыстырады. Оның талдауын дамытатын немесе оған қарсы шығатын кейінгі еврей биоэтиктері аборт, эвтаназия, еврей медицина этикасының тарихы, паллиативтік күтім, науқастарды емдеу және кәсіби міндеттер туралы оның еңбектерін пайдаланды. Сондай-ақ, ол яһуди дінінің өмірге деген құрметтің жоғары деңгейде қолдайтынын қанағаттандырушылықпен таратуға үлкен үлес қосты. Якобовичтің саяси ұстанымы консервативті болды және ол Маргарет Тэтчерге өте жақын болды. 1985 жылдың желтоқсанында Англия шіркеуінің «Иман қалада» атты есебі жарық көргенде, ол Тэтчердің саясатын сынады, ал Якобович оның негізгі философиясына шабуыл жасап жауап берді. Одан да әрі даулы болғаны, ол қала ішіндегі қара нәсілділердің Америкадағы еврейлердің тәжірибесінен үйренуі керек деді. Ол жерде еврейлер кедейліктен шығып, білім алған, жаңа ортаға бейімделген және «полицияға сенім мен құрметке ие болды, өйткені азшылық ретінде біздің қауіпсіздігіміз заң мен тәртіптің сақталуына байланысты екенін түсінді».
Jakobovits was a firm adherent of the "German Jewish" Torah im Derech Eretz philosophy, having a broad knowledge of religious subjects as well as secular culture and philosophy. This made him a unique spokesperson for Orthodox Judaism, as he was able to transmit ideas to a wide audience which would otherwise not have achieved dissemination. Jakobovits was the most prominent figure in 20th century Jewish medical ethics, a field he virtually created on his own. He was also a pioneer in religious bioethics. His speciality was the interaction between medical ethics and halakha. Thanks to his academic training in Ireland, Rabbi Jakobovits approached his comprehensive volume, Jewish Medical Ethics, in light of Roman Catholic medical ethics, with which he often compares Jewish ethics. Whether developing or disputing his analysis, subsequent Jewish bioethicists have utilised his work on abortion, euthanasia, the history of Jewish medical ethics, palliative care, treatment of the sick, and professional duties. Likewise, he is credited with popularizing the viewpoint that Judaism supports the nearly absolute sanctity of life. Jakobovits' political stance was conservative, and he was particularly close to Margaret Thatcher. When a Church of England report titled Faith in the City was published in December 1985 criticising Thatcher's policies, Jakobovits responded by attacking its underlying philosophy. More controversially, he contended that inner city black people should learn from Jewish experiences in America. There, he argued, Jews had worked themselves out of poverty, educated themselves, integrated into the host culture and nurtured a "trust in and respect for the police, realising that our security as a minority depended on law and order being maintained".