Кіріспе
Талмудтанушы ғалым, посек және 1973-1983 жылдары Израильдің Сефардтар бас раввині болған Овадия Йосеф (عبد الله يوسف; 24 қыркүйек 1920 – 7 қазан 2013) – Иракта туған Талмудтанушы ғалым, посек, Израильдің ультра-ортодоксал Шас партиясының негізін қалаушы және ұзақ жылдар бойы рухани жетекшісі.
Ovadia Yosef (, عبد الله يوسف; September 24, 1920 – October 7, 2013) was an Iraqi born Talmudic scholar, a posek, the Sephardi Chief Rabbi of Israel from 1973 to 1983, and a founder and long time spiritual leader of Israel's ultra Orthodox Shas party.
Ерте өмір
Йосеф Бағдадта, британдықтар басып алған Иракта, Яков Бен Овадия мен оның әйелі Горгияның отбасында дүниеге келді. 1924 жылы, төрт жасында, ол отбасымен бірге Палестинаның Мандатты Иерусалим қаласына көшіп келді. Палестинада отбасы "Овадия" тегін қабылдады. Кейіннен, "Овадия Овадия" деп шатастырмау үшін, ол өзінің тегін ортатас атқа, "Йосеф" деп өзгертті. Отбасы Иерусалимнің Бейт Исраэль ауданына қоныстанды, онда Яков азық-түлік дүкенін ашты. Отбасы кедей болғандықтан, Йосеф ерте жасынан жұмыс істеуге мәжбүр болды. Ол Бухарим ауданындағы Талмуд Тора Б'ней Ционда оқыды, онда оның Тораны оқуға деген құштарлығы мен қабілеті анық байқалды. Оның әдеби мансабы 9 жасында "Решит Хохма" еңбегіне түсініктеме жазумен басталды, оны ол кітаптың жиегіне жазды. 1933 жылы Хахам Садқа Хусейн Яковты ұлын Порат Йосеф иешивасына жіберуге көндірді. Йосеф екі досымен бірге өзінің алғашқы seferін, "Махберет Ха'атакат Хидот" деп атады.
Мысырда тұру
1947 жылы Йосефті "Ахава ВеАхва" ешивасының негізін қалаушы раввин Ахарон Чуека Каирге шақырып алды, онда ол оқытушы болып жұмыс істеді. Сондай-ақ, рабби Бен Зион Меир Хай Узиелдің өтінішімен Каир бейт-динінің (рабби соты) басшысы қызметін атқарды. Йосеф Мысырда, жалпы яһуди қауымында және оның раввиндері арасында діни салттардың орындалуында жеңілдік байқады. Халахик мәселелердің бірі – ұйымдастырылмаған кашрут жүйесінің болмауы, бұл оның және қауымның басқа мүшелері арасында келіспеушіліктерге әкелді. Осы жағдайларға байланысты Йосеф Каирге келгеннен кейін екі жыл өткен соң лауазымынан бас тартты. Шамамен бір жылдан кейін ол сол кезде Израиль болып кеткен елге қайта оралды.
Исраилге оралу
Израильде Йосеф рабби Цви Песах Франк басқарған "Бней Цион" мидрашында оқыды. Ол сонымен қатар Петах-Тиквадағы раввиндік соттың мүшесі болды. 30 жасында диан (рабини судья) ретінде алғашқы қызметтік мерзімінде ол Халицадан гөрі Иббумға басымдық беретін халахикалық шешім шығарды, бұл Израильдің Бас равинатының бір жыл бұрын Иббумға тыйым салған діни шешіміне қайшы келді. 1951–1952 жылдары (иудей күнтізбесі бойынша תשי"ב) ол өзінің алғашқы халаха кітабын, Пасха заңдарына арналған "Хазон Овадия" кітабын жариялады. Кітап көп мақтауға ие болды және сол кездегі Израильдің Бас раввиндері Бен-Цион Меир Хай Узиел мен Ицхак Халеви Герцогтың бекітуін алды. Екі жылдан кейін ол дарынды сефард ешива студенттері үшін "Ор ХаТора" ешивасын құрды. Бұл ешива (ұзақ уақыт ашық болмады) ол ұлдарының көмегімен сефард яһудилеріне Тора білімін тарату және болашақ ұрпақтар үшін қауымға жетекшілік ету мақсатымен құрған көптеген ешивалардың біріншісі болды. 1953 жылы (תשי"ד) және 1955 жылы (תשט"ז) өзінің маңызды еңбегі "Ябия Омердің" алғашқы екі томын жариялады, ол да көп мақтауға ие болды. 1958–1965 жылдары Йосеф Иерусалимнің Бет-Дин ауданында даян қызметін атқарды. Содан кейін ол Иерусалимдегі Жоғарғы раввиндік апелляциялық сотқа тағайындалды, ақырында 1968 жылы Тель-Авивтің бас сефард раввині болды, ол 1973 жылы Израильдің бас сефард раввині болып сайланғанға дейін осы лауазымды атқарды.
Ришон ЛеЗИОН
1973 жылы Йосеф 81-68 дауыспен Израильдің сефард бас раввині болып сайланды, Ицхак Ниссимді алмастырды. Оның кандидатурасын кейбіреулер сынға алды, себебі ол бұл лауазым тарихында алғаш рет қызметтегі бас раввинмен бәсекелесіп отырды. Сайлау процесі аға-әпкелік Псак-Дин және Йосеф пен Ниссим арасындағы шиеленісті қарым-қатынас салдарынан керістік пен саяси дау-жанжалмен сипатталды. Сол сайлауда раввин Шломо Горен Израильдің ашкенази бас раввині болып тағайындалды, онымен қарым-қатынас қиын болары болжалды. Бас раввинат кеңесі Гореннің бақылауында болды, сондықтан Йосеф біраз уақыт оның мәжілістеріне қатысудың мәні жоқ деп шешті.
Саясатта
1984 жылы Йосеф ашкеназилер басымдығы бар Агудат Исраилде сефард яһудилерінің өкілдігінің жеткіліксіз болуына жауап ретінде Шас партиясын құрды. Ол содан бері күшті саяси күшке айналып, көптеген сайланған үкіметтердің коалиция құрамына кірді. Кейін ол саясатқа белсенді қатысуын азайтты, бірақ өмірінің соңына дейін партияның рухани көшбасшысы болып қалды.
Құтқарушы
2005 жылдың сәуірінде Израиль қауіпсіздік қызметі үш адамды тұтқындады, олардың барлығы Палестинаны азат ету халықтық майданының (ПФОМ) мүшелері екенін Shin Bet мәлімдеді. Олар Йосефті өлтіруге сөз байласты деген айып тағылды. Үшеуінің бірі, Мұса Дарвиш, 2005 жылдың 15 желтоқсанында Йосефті өлтіруге талпыныс жасағаны және Иерусалим-Маале Адумим тас жолындағы көліктерге отты бомбалар лақтырғаны үшін сотталды. Ол он екі жылға бас бостандығынан айырылып, үш жылға сынаққа жіберілді. Екінші адам, Салах Хамури, өзінің кінәсіз екенін жариялады, бірақ ақырында кінәсін мойындау шартымен 7 жылға сотталуға келісті.
Соңғы жылдары және өлімі
Йосеф Иерусалимнің Хар-Ноф ауданында тұрды. Йосеф саяси және діни өмірде белсенді қоғам қайраткері болды. Ол Шас саяси партиясының рухани жетекшісі ретінде және апта сайынғы уағыздары арқылы белсенділік танытты. 2013 жылдың 13 қаңтарында Иерусалимдегі Хар-Ноф синагогасында Шахарит намазы барысында Йосеф құлап, сол қолын қимылдатуда қиындық сезінді. Үйде дәрігер қарап шыққаннан кейін, жеңіл инсульт деген диагноз қойылып, Хадаса медициналық орталығына жатқызылды. 2013 жылдың 21 қыркүйегінде денсаулығы нашарлағандықтан Йосеф Хадаса Эйн Керем ауруханасына түсті. 22 қыркүйекте жүрек соғуыш құрылғысын орнату операциясынан кейін екі күннен соң, Йосефке тыныс алу аппараты қосылды. Ол 2013 жылдың 7 қазанында ауруханада "жалпы жүйелік жетіспеушілік" салдарынан қайтыс болды. Оның Иерусалимде өткен жерлеу рәсімі Израиль тарихындағы ең көп адам қатысқан шара болып есептеледі, шамамен 850 000 адам келді. Кейбір діни қайраткерлер бұл жиынның Екінші ғибадатхана заманынан бергі яһудилердің ең ірі жиыны болуы мүмкін екенін айтты. Дегенмен, басқа деректер бойынша жерлеуге келгендердің саны 273 000 мен 450 000 аралығында болды. Ол әйелінің қасына Синедрион зиратына жерленді. Зиратта күзетшілер де орналастырылды, Йосефтің қабірі тез арада мыңдаған ер және әйел адамдардың қасиетті саналатын орнына айналды.
Мета-Халаха: өткен даңқты қалпына келтіру
Йосеф «Өткен даңқты қалпына келтіру» (להחזיר עטרה ליושנה) деген ұранынан әлеуметтік және халахикалық бағыт-бағдарын бейнелейтін метафора ретінде жиі пайдаланды. Әлеуметтік жағынан алғанда, бұл Израиль қоғамында тарихи түрде кемсітуге ұшыраған және әдетте ашкенази әріптестерінен төмен әлеуметтік-экономикалық жағдайы бар Мизрахи яһудилерінің (Жақын Шығыс яһудилерінің) мақтанышын қайта жандандыруға бағытталған саяси күрес шақыруы ретінде қарастырылады. Халахикалық тұрғыдан алғанда, метафора күрделірек. Раввиндер мен ғалымдардың көпшілігі метафорадағы «таждың» раввин Йосеф Кароның үкімдеріне Йосефтің берген халахикалық басымдығын білдіретініне келіседі. Йосефтің пікірінше, Каро Израиль жерінің Мара Д’Атрасы ретінде танылған, сондықтан оның билігіне бағынған барлық яһудилер оның үкімдерімен міндетті. Йосеф бұл туралы «Ялкут Йосеф» еңбегінде нақты және күшті түрде айтады (ескеріңіз, «Маран» – раввин Йосеф Кароға сілтеме):
However, there remains some disagreement over who exactly Yosef considers to be bound by the rulings of Karo. Rabbi Ratzon Arusi argues that Yosef distinguishes between his ideal and the reality. Ideally, all Jews of the Land of Israel should be bound by Karo's rulings, but practicality dictates that first all of the Sephardic and Mizrahi Jews should unite under them first. As Arusi puts it,
Tzvi Zohar argues that Yosef adopts a melting pot approach, in that he seeks to unify the traditions of all Jews in Israel, Sephardic and Ashkenazi alike. Zohar claims that Yosef's main distinction is not between Ashkenazim and Sephardim, but between the Land of Israel and the Diaspora. In his view, Yosef seeks to apply the rulings of Karo on the entire Land of Israel, but not necessarily outside of it. According to Zohar, this represents an anti Diaspora and "anti Colonialist" approach, since it seeks to strip the various immigrant communities of their traditions from their countries of origin and replace them with the custom of the Land of Israel, rather than importing and implanting foreign customs in Israel. He compares between Yosef and religious reformers such as Martin Luther and Muhammad ibn Abd al Wahhab, and claims that Yosef has adopted a religious restorative reformist worldview. Specifically, he argues that Yosef's halakhic approach is not, as Yosef attempts to portray it, a return to a traditional form of Sephardic ruling, but rather an innovative formulation of a particular Sephardic approach to Halakha which Yosef himself fashioned. Rabbi Binyamin Lau disagrees with both of the preceding interpretations. According to Lau, Yosef claims that all Sephardic Jews accepted the rulings of Karo as binding in the Diaspora, but over time deviated from them. Presently, upon their return to the Land of Israel where Karo is the Mara D'atra, they should return to adhering to his rulings. Thus, Lau believes that Yosef directs his rulings only at Sephardic and Mizrahi Jews, since the Ashkenazi Jews never accepted upon themselves the rulings of Karo. Lau views Yosef as operating on two fronts: the first against the Ashkenazi leadership which seeks to apply Ashkenazi rulings and customs to the Sephardim, and the second against the Sephardic and Mizrahi communities themselves, in demanding that they unite under the rulings of Karo. In any case, it is agreed that alongside the conservative aspects of his approach to Halacha, there are also significant reforms: his preference for the rulings of Karo, and his preference for leniency over chumra. The fulfillment of his Halakhic vision has entailed significant clashes with his Ashkenazi counterparts. On his predecessors in the post of the Tel Aviv Yafo Rabbinate, Yosef wrote:
And I have heard that there are those who claim that since the Chief Rabbis of Tel Aviv Yafo who preceded me set a custom of ruling with chumra, the custom is not to be changed. And it is not true that I have been allowed space to express myself. And in any case it is known that the Rabbis who preceded me were subordinate to their Ashkenazi counterparts, the [[Gaon (Hebrew)
Дегенмен, Йосефтің Кароның үкімдерімен кімнің міндетті екені туралы нақты шешімі әлі де даулы. Раввин Ратзон Аруси Йосефтің идеал мен шындық арасындағы айырманы жасайтынын айтады. Идеалды жағдайда, Израиль жеріндегі барлық яһудилер Кароның үкімдерімен міндетті болуы керек, бірақ тәжірибелік тұрғыдан алғанда, ең алдымен барлық сефардтық және Мизрахи яһудилері олардың билігі астында бірігуі керек. Аруси айтқандай,
However, there remains some disagreement over who exactly Yosef considers to be bound by the rulings of Karo. Rabbi Ratzon Arusi argues that Yosef distinguishes between his ideal and the reality. Ideally, all Jews of the Land of Israel should be bound by Karo's rulings, but practicality dictates that first all of the Sephardic and Mizrahi Jews should unite under them first. As Arusi puts it,
Tzvi Zohar argues that Yosef adopts a melting pot approach, in that he seeks to unify the traditions of all Jews in Israel, Sephardic and Ashkenazi alike. Zohar claims that Yosef's main distinction is not between Ashkenazim and Sephardim, but between the Land of Israel and the Diaspora. In his view, Yosef seeks to apply the rulings of Karo on the entire Land of Israel, but not necessarily outside of it. According to Zohar, this represents an anti Diaspora and "anti Colonialist" approach, since it seeks to strip the various immigrant communities of their traditions from their countries of origin and replace them with the custom of the Land of Israel, rather than importing and implanting foreign customs in Israel. He compares between Yosef and religious reformers such as Martin Luther and Muhammad ibn Abd al Wahhab, and claims that Yosef has adopted a religious restorative reformist worldview. Specifically, he argues that Yosef's halakhic approach is not, as Yosef attempts to portray it, a return to a traditional form of Sephardic ruling, but rather an innovative formulation of a particular Sephardic approach to Halakha which Yosef himself fashioned. Rabbi Binyamin Lau disagrees with both of the preceding interpretations. According to Lau, Yosef claims that all Sephardic Jews accepted the rulings of Karo as binding in the Diaspora, but over time deviated from them. Presently, upon their return to the Land of Israel where Karo is the Mara D'atra, they should return to adhering to his rulings. Thus, Lau believes that Yosef directs his rulings only at Sephardic and Mizrahi Jews, since the Ashkenazi Jews never accepted upon themselves the rulings of Karo. Lau views Yosef as operating on two fronts: the first against the Ashkenazi leadership which seeks to apply Ashkenazi rulings and customs to the Sephardim, and the second against the Sephardic and Mizrahi communities themselves, in demanding that they unite under the rulings of Karo. In any case, it is agreed that alongside the conservative aspects of his approach to Halacha, there are also significant reforms: his preference for the rulings of Karo, and his preference for leniency over chumra. The fulfillment of his Halakhic vision has entailed significant clashes with his Ashkenazi counterparts. On his predecessors in the post of the Tel Aviv Yafo Rabbinate, Yosef wrote:
And I have heard that there are those who claim that since the Chief Rabbis of Tel Aviv Yafo who preceded me set a custom of ruling with chumra, the custom is not to be changed. And it is not true that I have been allowed space to express myself. And in any case it is known that the Rabbis who preceded me were subordinate to their Ashkenazi counterparts, the [[Gaon (Hebrew)
Цви Зохар Йосефтің Израильдегі барлық яһудилердің, сефардтықтар мен ашкеназилердің дәстүрлерін біріктіруге тырысқан «қорыту қазаны» тәсілін қабылдағанын айтады. Зохар Йосефтің басты айырмашылығы ашкеназилер мен сефардтықтар арасында емес, Израиль жері мен диаспора арасында екенін мәлімдейді. Оның пікірінше, Йосеф Кароның үкімдерін бүкіл Израиль жеріне, бірақ міндетті түрде одан тыс жерлерге емес, қолдануға тырысады. Зохар бұл диаспораға қарсы және «колониализмге қарсы» көзқарас екенін айтады, себебі ол әртүрлі иммигранттық қауымдарды өздерінің туған елдерінен әкелген дәстүрлерінен айырып, оларды Израиль жерінің әдет-ғұрыптарымен алмастыруға тырысады, шетелдік әдет-ғұрыптарды Израильге импорттаудың орнына. Ол Йосефті Мартин Лютер және Мұхаммед ибн Абд әл-Вахаб сияқты діни реформаторлармен салыстырып, Йосефтің діни жаңартушылық көзқарасын қабылдағанын мәлімдейді. Зохар Йосефтің халахикалық тәсілі, Йосеф көрсетуге тырысқандай, сефардтық үкімнің дәстүрлі түріне қайта оралу емес, керісінше, Йосефтің өзі жасаған Халахаға қатысты ерекше сефардтық көзқарастың жаңа тұжырымдамасы екенін айтады. Раввин Биньямин Лау бұл екі түсінікпен де келіспейді. Лаудың пікірінше, Йосеф барлық сефардтық яһудилердің Кароның үкімдерін диаспорада міндетті деп қабылдағанын, бірақ уақыт өте келе олардан ауытқығанын айтады. Қазір олар Кароның Мара Д’Атрасы болып табылатын Израиль жеріне оралған соң, оның үкімдерін қайтадан ұстануы керек. Лау Йосефтің үкімдерін тек сефардтық және Мизрахи яһудилеріне бағыттайтынын, себебі ашкенази яһудилері ешқашан Кароның үкімдерін қабылдамағанын айтады. Лау Йосефтің екі бағытта әрекет ететінін санайды: біріншісі – сефардтықтарға ашкеназилік үкімдер мен әдет-ғұрыптарды қолдануға тырысатын ашкеназилік басшыларға қарсы, екіншісі – Кароның үкімдері бойынша бірігуін талап ететін сефардтық және Мизрахи қауымдастықтарына қарсы. Қалай болғанда да, оның Халахаға қатысты көзқарасының консервативті аспектілерімен қатар, маңызды реформалар да бар екеніне келісіледі: Кароның үкімдеріне берген артықшылығы және құмрадан гөрі жеңілдікке берген артықшылығы. Оның халахикалық көрінісінің іске асуы оның ашкенази әріптестерімен айтарлықтай қақтығыстарға әкелді. Тель-Авив Яфо Раббинатының лауазымындағы алдыңғылары туралы Йосеф былай деп жазды: Мен өзімнен бұрынғы Тель-Авив Яфо Бас Раббилері хумрамен үкім ету салтын орнатқандықтан, бұл салт өзгертілмеуі керек деп мәлімдегендер бар екенін естідім. Бірақ маған өзімді білдіруге мүмкіндік берілді деген сөз де рас емес. Кез келген жағдайда, маған дейінгі раввиндердің ашкенази әріптестеріне, Гаонға (иврит) бағынышты болғаны белгілі.
However, there remains some disagreement over who exactly Yosef considers to be bound by the rulings of Karo. Rabbi Ratzon Arusi argues that Yosef distinguishes between his ideal and the reality. Ideally, all Jews of the Land of Israel should be bound by Karo's rulings, but practicality dictates that first all of the Sephardic and Mizrahi Jews should unite under them first. As Arusi puts it,
Tzvi Zohar argues that Yosef adopts a melting pot approach, in that he seeks to unify the traditions of all Jews in Israel, Sephardic and Ashkenazi alike. Zohar claims that Yosef's main distinction is not between Ashkenazim and Sephardim, but between the Land of Israel and the Diaspora. In his view, Yosef seeks to apply the rulings of Karo on the entire Land of Israel, but not necessarily outside of it. According to Zohar, this represents an anti Diaspora and "anti Colonialist" approach, since it seeks to strip the various immigrant communities of their traditions from their countries of origin and replace them with the custom of the Land of Israel, rather than importing and implanting foreign customs in Israel. He compares between Yosef and religious reformers such as Martin Luther and Muhammad ibn Abd al Wahhab, and claims that Yosef has adopted a religious restorative reformist worldview. Specifically, he argues that Yosef's halakhic approach is not, as Yosef attempts to portray it, a return to a traditional form of Sephardic ruling, but rather an innovative formulation of a particular Sephardic approach to Halakha which Yosef himself fashioned. Rabbi Binyamin Lau disagrees with both of the preceding interpretations. According to Lau, Yosef claims that all Sephardic Jews accepted the rulings of Karo as binding in the Diaspora, but over time deviated from them. Presently, upon their return to the Land of Israel where Karo is the Mara D'atra, they should return to adhering to his rulings. Thus, Lau believes that Yosef directs his rulings only at Sephardic and Mizrahi Jews, since the Ashkenazi Jews never accepted upon themselves the rulings of Karo. Lau views Yosef as operating on two fronts: the first against the Ashkenazi leadership which seeks to apply Ashkenazi rulings and customs to the Sephardim, and the second against the Sephardic and Mizrahi communities themselves, in demanding that they unite under the rulings of Karo. In any case, it is agreed that alongside the conservative aspects of his approach to Halacha, there are also significant reforms: his preference for the rulings of Karo, and his preference for leniency over chumra. The fulfillment of his Halakhic vision has entailed significant clashes with his Ashkenazi counterparts. On his predecessors in the post of the Tel Aviv Yafo Rabbinate, Yosef wrote:
And I have heard that there are those who claim that since the Chief Rabbis of Tel Aviv Yafo who preceded me set a custom of ruling with chumra, the custom is not to be changed. And it is not true that I have been allowed space to express myself. And in any case it is known that the Rabbis who preceded me were subordinate to their Ashkenazi counterparts, the [[Gaon (Hebrew)
Жеңілдікті шешімдердің мысалдары
Осы жеңілдік қағидасына сәйкес, Йосеф өзінің ашкенази хареттік әріптестерінен әлдеқайда жеңіл бірқатар халахтық шешімдер қабылдады. Олардың арасында:
9 жасқа дейін ұлдар мен қыздардың бірге оқуы рұқсат етіледі. Шашын жапқан үйленген әйелдің жамылғысының астынан алдынан бірнеше сантиметр шашы көрінуі мүмкін. Жесір немесе ажырасқан әйелге бас жамылғы ретінде перука киюге рұқсат етіледі, бірақ үйленген әйелдерге бұл тыйым салынған (төменде қараңыз). Әйелдерге шаштарын бос жіберуге рұқсат етіледі. Адамның мамзер болу мүмкіндігін тексеру кезінде, оны мамзер деп айыптаудан сақтау үшін, мүмкіндігінше көп күмәнді жағдайларға жол беру керек.
Жамандықтардың ең кішісі
Йосеф мүмкіндігінше көп израильдіктердің Мицвоттарды барынша сақтауына ынталандыруды мақсат етті. Осыған жету үшін "ол халахи саясатын ұстанғанға дайын, ол бір жағынан халаха бұзушылықтарды азайтады, бірақ екінші жағынан халахаға толыққанды мойынсұнуға келіседі". Бұл оның бірнеше үкімдерінен көрінеді: сүт пен ет тағамдарын ұсынатын мейрамханаға кашрут сертификатын беру; тауықтың трефа болу мүмкіндігі болған жағдайда сою; және әйелдердің шалбар киюі.
Көзді жұмып қарау
Йосеф халахадан ауытқуларға көз жұмбау саясатын қолданды, егер халаханы қатаң сақтау талап етілген жағдайда, оны мүлдем орындамау ықтималдығы болғанда. Мұндай мысалдарға діни өмір салтын ұстанбаған Коханимдердің діни бата айтуы және шалиах тзибур немесе Тора оқитын адамның жүзін қыру құралымен қырқуы жатады.
Синай Адиф
Талмудта Синай мен Окер-Харим туралы пікір таласында Йосеф Синайды артық деп есептеді. Ол, атап айтқанда, Халаханы терең зерттеуге баса назар қоятын Сефард жүйесінің, көптеген Ашкенази мектептеріндегі Гемараны пилпул арқылы терең талдауға негізделген, бірақ халахикалық қорытындыға жетпейтін, әдеттегі тәсілден жоғары екенін айтты. Бұл басымдық оның халаханы таза теориялық емес, қазіргі заманғы нақты мәселелер бойынша шешім қабылдауды қолдауына байланысты. Ол Порат Йосеф иешивасындағы ұстазы, рабби Яков Адесқа арнап жазған аза тұту сөзінде былай деді:
Йосефтің пікірінше, халаханы терең оқымай, пилпулмен айналысу Ашкенази поскимдерінің білімсіздігіне себеп болады, бұл өз кезегінде халахикалық шешімдерде қажетсіз қатаңдыққа алып келеді, себебі Посек бұрынғы раббилердің қолданған жеңілдік беруге бағытталған халахикалық тәсілдері мен шешімдерін білмейді, оларға сүйене отырып, Посек жеңіл шешім қабылдай алатын еді.
Кабалаға деген көзқарас
Кейде Йосеф Ари залдағы үкімдерге сүйенетін үкімдерді қабылдауға дайын болды, егер олар Кароның үкімдеріне қайшы келмесе. Көп жағдайда, әсіресе еврей дұғаларында, Йосеф тіпті Кароның үкімдерінен бас тартып, кабалистік ойларды қолдады. Дегенмен, көптеген жағдайларда ол "Біздің мистикамен ісіміз жоқ" деп, Зохар мен Каббалаға негізделген үкімдерді қабылдамай, үкімдерге қарсы күресті. Бұл ұстаным көптеген (бірақ барлығы емес) ұзақ жылдар бойы қалыптасқан Сефардтық Халаха ережелеріне, соның ішінде бүгінгі күнге дейін көптеген Сефардтық поскимдерге қарсы келеді. Раввин Хаим Жозеф Давид Азулайдың "Аридан кейін ешкім жауап бере алмайды" (яғни, ешкім Аридің үкімдеріне дау айта алмайды) деген пікіріне қарсы, Йосеф Аридің үкімдеріне ешқандай артық мән берілмеуі керек және Халахик үкімдердің қалыпты принциптері сақталуы керек деп санайды. Ол былай деп жазды: Йосефтің Каббалаға, Аридің үкімдеріне және нәтижесінде Бен Иш Хайдың үкімдеріне қатысты көзқарасы Израильдегі мұсылман әлемінен келген еврей иммигранттары, әсіресе Ирак еврейлері арасында күшті келіспеушіліктерге себеп болды. Бен Иш Хайдың үкімдері оның Бас раввиндер Ицхак Нисим мен Мордехай Елияхумен арасындағы келіспеушіліктің негізгі мәселесі болды.
Yosef's attitude towards the Kabbalah, the rulings of the Ari, and consequently the rulings of the Ben Ish Hai have been the cause of strong disagreements between him and Jewish immigrants from the Muslim world in Israel, especially the Jews of Iraq. The rulings of the Ben Ish Chai were at the heart of the disagreement between him and the Chief Rabbis Yitzhak Nissim and Mordechai Eliyahu.
Минахқа және дәстүрлерге деген көзқарас
Йосеф жазба сөзге үлкен артықшылық берді және халахта жетік бекітілмеген минагимдерге және дәстүрлерге маңызды мән бермеді. Мысалы, ол Солтүстік Африка яһудилерінің синагогтарында сақталатын екі мингагимге қарсылық танытты: Он Буйрық оқылғанда тұру және қауымның дұға ғибадатына қатысуы. Оның көпшілікке таныс және тереңге сіңген дәстүрлерді өзгерту әрекеттері Солтүстік Африка раввиндерінің арасында наразылық тудырды. Бреслов хасидтері Рош Хашана күні Уман қаласындағы Ребе Нахман Бресловтың қабіріне қажылыққа баруды дәстүр еткен. Йосеф бұл амалды қатты сынап, былай деді:
Эфиопиялық яһудилер
Овадия Йосеф эфиопиялық яһудилерді Израильге әкелудегі маңызды күш ретінде көбіне танылады. 1970 жылдары Йосеф эфиопиялық яһудилердің халахия бойынша яһуди екендігіне үкім шығарды және эфиопиялықтардың Израильге көшіп келуі (алия) үшін күш-жігер жұмсады. Пнина Тамано Шата Йосеф туралы былай деді: "Мен, мүмкін, оның жасаған барлық жақсылықтарына деген алғысымнан көздеріме жас келді, оның адамдықпен 'біздің бауырларымыз' деп қарауына. Ол сонымен қатар жетекші болды. Ол билік органдарын эфиопиялық яһудилерді құтқарып, Израильге әкелуге шақырды. Бұл оның басқаларға деген терең сезімталдығын көрсетеді."
Ешива студенттері мен әскери қызмет
Йосеф Израиль мемлекетінің соғыстарын Халахикалық жіктемедегі Милкхемет Мицваға жатқызады деп есептеді. Дегенмен, ол жас студенттерді әскери қызметке шақырудың орнына, иешиваларда қалуға үндіді, себебі "Раввин Йосеф Израиль қорғаныс күштеріне деген құрметіне қарамастан, Израиль жеріндегі иешивалардың раввиндік дәстүріне берік тамырланған және иешива студенттерін әскери қызметке қатыстыруға қарсы тұрады". Раввин Биньямин Лау Йосефтің ашкенази харедилерімен біртұтас бейне жасаған қоғамдық сөздері мен ішкі талқылаулар арасында сақтықпен ажыратады, онда Йосеф харедилерді әскери қызметке енгізу мәселесін шешуге көбірек дайын болған. Йосефтің немересі атасының Израиль қорғанысына деген жағымды қатынасын айтады, себебі Тора сандығы ашылған сайын Йосеф Израиль қорғаныс күштерінің сарбаздарына "ми шеберех" дұғасын тілейді. Йосефтің ұлы, раввин Авраам Йосеф, 13 жыл бойы Израиль қорғанысында әскери раввин қызметін атқарды.
Дүниежүзілік исраилдіктер
Йосеф Израиль мен яһуди қоғамындағы қазіргі жағдайды "бостандық және еркіндік ұрпағы" деп жиі айтқан. Осымен, Йосеф қазіргі заманғы еврей қауымының шындығына сіңіп, Халахаға берілмейтін және Раббиндік биліктің орталықтан алыстаған жағдайды меңзеген. Осы тұрғыда, Йосеф зайырлы идеологияны ұстанатындар мен тек Халахаға әлсіз немесе толық емес берілушілік, сонымен қатар Құдайға және Тораға берік сеніммен сақтанушылар арасында айырма жасады: Осы екінші типтегі еврейлер Израильде көбінесе Мизрахи еврейлері, олар иудаизмнің дәстүрі ретінде сақтайды (Мазортиим деп аталады, оны Консервативті иудаизммен шатастыруға болмайды, оны кейде Мазорти иудаизмі дейді). Йосеф осы демографиялық топты Тораға жақындатуға тырысты, сонымен қатар өз шешімдері үшін дәстүрлі еврей көздеріне сүйенді. Мысалы, ол сенбі күнін бұзушыларды Торадан бас тартқан деп санамады, сондықтан егер олар шарапқа тисе, ол Кошер болып қалады. Бұл шешімдер Ашкенази Хареди шешімдерінен өзгеше. Йосеф Кирувпен белсенді түрде айналысады, бірақ Халаханы қатаң сақтайды. Дегенмен, Йосеф дүниелік өмір салтын ұстанатын израильдіктерге ешқандай ықылас көрсетпеді. Оның пікірінше, оларды еврей қауымынан толығымен шығарып тастау керек. Йосеф үшін Израильдің зайырлы халқы Тораға деген 'екпіштілік' салдарынан зайырлы, және ол оларды жалған құдайларға табынушылармен теңеді.
This latter kind of non observant Jews are, in Israel, mainly Mizrahi Jews who practice aspects of Judaism as a tradition (known as Masortiyim, not to be confused with Conservative Judaism, which is sometimes called Masorti Judaism). Yosef sought to bring this demographic closer to the Torah, while relying upon traditional Jewish sources for his rulings. For example, he ruled that those who desecrate the Sabbath are not to be considered as having abandoned the Torah, and therefore if they have touched wine, it remains Kosher. This sort of ruling differs from Ashkenazi Haredi rulings. Yosef actively aims to engage in Kiruv, while still strictly adhering to Halacha. Yosef, however, had no sympathy towards Israeli Jews who profess a secular lifestyle. His opinion was to fully exclude them from the Jewish community. For Yosef, the secularist Israeli public are secular out of 'spitefulness' towards Torah, and he likened them to idolatrous apostates.
Үкіметтің ықпалы
1990 жылы Йосеф өзінің Шас рухани көшбасшысы лауазымын пайдаланып, премьер-министр Ицхак Шамирді араб мемлекеттерімен араб-израиль қақтығысын бейбіт жолмен шешу үшін келіссөздер жүргізуге келісуге қысым жасады. Шамир, Ликуд партиясының мүшесі, ешқандай міндеттеме беруден бас тартты. Раввин Бен Порат Йосефтің өмірбаянында айтылғандай, Шамирдің оқымағандығына байланысты екеуінің арақатынасы ешқашан жақсы болған емес. Саясаткерлердің мінез-құлқын талдау үшін Йосеф Шамир мен Шимон Перес екеуін де Талмудты оқуға шақырды. Перес оқуға жақын болса, Шамир материалға салқын қарайтын, соның салдарынан Йосеф Шамирдің кабинет мүшесі, Тұрғын үй және құрылыс министрі Дэвид Левиді Ликудпен жұмыс істеудегі негізгі серіктесі ретінде пайдаланды. Левидің раввинмен қарым-қатынасы Израильдің қауіпсіздік және сыртқы саясатына орташа көзқарасы, харизматикалық тұлғасы және Сефарди дәстүрлерімен байланысы болғандықтан, жақсы болды (марокколық Леви 1980-ші жылдары Сефарди саясаткерлерінің ең жоғары деңгейінде болды). 1990 жылы Рав Йосеф Шасты Ликудпен жасалған коалициядан шығарып, Перестің солшыл-орталық Еңбек партиясымен серіктестік құруға тырысты. Шас төрағасы Арье Дери қарсы болғанымен, бұл қадам сәтсіз аяқталды. Бней Брактағы Поневеж ешивасының аса құрметті ашкенази рош ешивасы (декан) раввин Элазар Шах (кейіннен Дегель ХаТора партиясын құрған) Йосефке Шасты Ликудпен жасалған коалицияға қайтаруды бұйырды. Осы кезеңде Йосефті Израильдегі хареди діни қауымдастығының басқа да ірі өкілдері, әсіресе Ликуд пен оңшылдарды қолдаған ашкенази еврейлері, қатты сынға алды. Лейбористер мен солшылдардың зайырлы тенденцияларына қарсы болды. Бұл жоспардың сәтсіздігі, «иіссіз әрекет» деп аталды, Перестің Еңбек партиясының жетекшісі ретіндегі құлдырауына және 1991 жылы бұрынғы Қорғаныс министрі Ицхак Рабинге өткізілген сайлауда жеңіліске ұшырауына себеп болды. 1980-ші жылдардан бастап өмірінің соңына дейін Йосеф Шастың Израиль үкіметтерінің көпшілігіне қатысуын мақұлдады, бірақ 2003 жылдың қаңтарынан бастап Ариэль Шаронның соңғы екі үкіметінен (2005 жылдың тамызына дейін) бас тартты. Сол Кнессетте (2003-2006 жылдар) Шас сол Кнессет мерзімі бойына оппозицияда болған аз партиялардың бірі болды, Мерец партиясымен және араб фракциялары Раам (Біріккен араб тізімі), Хадаш және Баладпен бірге. Бұл негізінен Шинуидің үшінші партияның ықпалды лауазымына көтерілуіне байланысты болды, бұл лауазым бұрын Шасқа тиесілі болған. Шинуи Шассыз үкімет құруды талап етті. 2007 жылғы Израиль президенттік сайлауында Йосеф өзінің ұзақ жылдардан бергі досы Шимон Пересті қолдады, ол Шастың 12 депутатының қолдауымен сайлауда жеңіске жетті.
Мәдениеттің әсері
2004 жылы "Маариф" газетінің мақаласында Йосеф Израильдегі ең ықпалды раввиндердің бірі деп тізілген. Ол былай сипатталған:
Шас партиясының рухани көшбасшысы. "Маран" деген құрметті атақпен ең көп байланыстырылатын адам. Оның саяси күші зор, негізінен ол Шас партиясының Кнессет депутаттарын бақылайтындықтан. Дегенмен, раввин Йосефтің басты ықпалы иудаизм саласында, әсіресе халахада. Сонымен қатар, ол халахалық көзқарасын оқыту және тарату ісінде де зор рөл атқарады. [[Еврей қызметтері
Израиль-Палестина қақтығысына қатысты ұстаным
Оның көпшілік алдында айтқан пікірлері даулы болғанымен, Йосеф ұзақ уақыттан бері Израиль-Палестина қақтығысында бейбітшілік келіссөздерін қолдаған раввиндік беделге ие болды және 1980 жылдардың соңынан бері осылай істеді. Оның басты дәлелі – Пикуах Нефештің халахикалық қағидасы, онда егер адам өміріне қауіп төнсе, барлық яһуди міндеттемелері (азғындық, жалған құдайларға табыну және кісі өлтіруден басқа) тоқтатылады. Марқұм американдық раввин жетекшісі Джозеф Соловейчик алғаш айтқан аргументті пайдаланып, Йосеф араб-израиль қақтығысы адам өмірін қауіпке ұшыратады деп мәлімдеді, осылайша жоғарыда аталған шарттарға сәйкес келіп, Израиль жерін қоныстандыруға қатысты міндеттемелердің басымдылығын жоққа шығарды. Сондықтан Израильге, егер адам өмірін құтқару нақты нәтиже болса, бейбіт келісімге жету үшін, сондай-ақ өз азаматтарын тиісті түрде қорғау үшін күш салуға рұқсат етіледі, тіпті міндетті. Йосеф алғаш рет Пикуах Нефеш қағидасын 1979 жылы көрші елдермен қақтығыста қолданды, ол бұл аргумент Израильге Синай түбегін Мысырға қайтаруға құқық береді деп шешті. Алайда, кейбіреулер бұл шешім Йосефтің өзінің ашкенази әріптесі, рабби Шломо Горенге қарсы болу ниетімен де қозғалған деп мәлімдеді. Осы прецедентті пайдаланып, Йосеф Шас партиясына премьер-министр Ицхак Рабиннің, кейін Эхуд Барактың үкіметтік коалициясына қосылуға нұсқау берді. Алайда, Шас Осло I келісіміне дауыс беруден бас тартып, Осло II келісіміне қарсы дауыс берді. Осло келісімдері тоқтап, Израиль мен Палестина арасындағы қарым-қатынас нашарлаған кезде, әсіресе Аль-Акса интифадасы басталғаннан кейін, Йосеф пен партия «оңға қарай» бұрылып, Ликудты қолдады. 2005 жылы Йосеф Газадан шығуды бірнеше рет айыптады. Ол бейбіт келісім аясында емес, біржақты әрекеттерге қарсы екенін мәлімдеді. Йосеф тағы да Пикуах Нефеш қағидасын келтіріп, палестиналықтарға терроризмді тоқтатуға міндеттеме бермей күш беру еврейлердің өміріне қауіп төндіретінін, әсіресе Газаға жақын және Қассам ракеталарының жете алатын аймақтарда айтты. Раввин Йосеф Шалом Елиашив сияқты кейбір раввиндік әріптестерінен айырмашылығы, Йосеф келісімге қатысты референдум өткізу идеясын қабылдаудан бас тартты және өз депутаттарына Кнессетте бұл жоспарға қарсы дауыс беруді тапсырды. Йосеф әрдайым Пикуах Нефеш Израиль-Палестина қақтығысына қатысты екенін айтып, палестиналықтармен келіссөздерді қолдады. Алайда, өмірінің соңына таман ол ПА басшылығымен дипломатиялық қарым-қатынас зорлық-зомбылықты міндетті түрде тоқтатады дегенге толық сенбегендей болды. Кейбір БАҚ сарапшылары, егер келіссөздерге қатысты күш-жігер сәтсіз аяқталса, онда премьер-министр Эхуд Олмерт раввинді үкіметтің біржақты әрекеттеріне қол қоюға көндіре алатын болды деп болжады. Йосеф АҚШ және басқа да шет елдердің Израильдің Шығыс Иерусалимдегі құрылысты тоқтатуы туралы талаптарына қарсы наразылық білдіріп, «Біз олардың құлымыз» деді. Алайда, өмірінің соңына таман ол бұл мәселеде біраз икемділік танытып, көбірек прагматикалық көзқарас ұстанды. Израиль мен АҚШ арасындағы Шығыс Иерусалимдегі еврейлердің тұрғын үйлері мәселесі бойынша дипломатиялық даудан кейін Йосеф Шимон Переспен жеке кездесуде «дүниежүзінің халықтары мен билік иелеріне қарсы шығуға болмайды» деп мәлімдеді және Израильдің Шығыс Иерусалимде құрылысты уақытша тоқтатуға келісуі керек екенін айтты.
Даулы мәлімдемелер
Йосеф көптеген саяси пікірлер айтты, олар қырқыс дау тудырды. Оның түрлі топтар мен жеке тұлғаларға қатысты ұшырастырып айтылған мәлімдемелері оның қолдаушылары тарапынан контекстен бұрмаланып алынғаны туралы айтылды. Ол Холокостті еврей күнәкарларының жаңадан туған рухтарына Құдайдың тағдыры екендігін мәлімдеді. Сонымен қатар, ол израильдік әскерлердің Тора заңын орындамағандықтан шайқаста қаза тапқанын айтты. Ол әйелдердің дәстүрлі рөлін қолдап, олардың қабілеттерін төмендеткені үшін сынға ілікті. 2005 жылы "Катрина" даулынан кейін ол трагедияны АҚШ-тың Газадан кетуін қолдауына және апат болған аймақта Тораны оқудың жетіспеушілігіне байланыстырды. 2009 жылы ол "Исраэль Бейтену" және оның жетекшісі туралы: "Авигдор Либерманға дауыс бергендер шайтанға күш сыйлайды" деді.