Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Адо Виеннський (Ado Viennensis,; 16 желтоқсан 874 жылы қайтыс болды) 850 жылдан өліміне дейін Лотарингиядағы Виеннің архиепископы болды және қасиетті кісі ретінде құрметтеледі. Ол танымал франк отбасынан шыққан және өмірінің басында көп уақытын Италияда өткізген. Оның бірнеше хаттары сақталған, олардың авторы – жағымпаздық пен зор ықпалға ие, белсенді адам екенін көрсетеді. Адоның ең маңызды еңбектері – мартирология және «Адамнан бастап 869 жылға дейінгі әлемнің алты дәуірі туралы» Chronicon sive Breviarium chronicorum хроникасы.
Ado of Vienne (Ado Viennensis, ; died 16 December 874) was archbishop of Vienne in Lotharingia from 850 until his death and is venerated as a saint. He belonged to a prominent Frankish family and spent much of his early adulthood in Italy. Several of his letters are extant and reveal their writer as an energetic man of wide sympathies and considerable influence. Ado's principal works are a martyrology, and a chronicle, Chronicon sive Breviarium chronicorum de sex mundi aetatibus de Adamo usque ad annum 869.
Епископтық мансап
Адо 860 жылы 22 қазанда Лотарингиядағы Туль қаласының жанындағы Туси кеңесіне қатысты және 870 жылы Венада кеңес өткізді. 876 жылы 16 желтоқсанда қайтыс болғаннан кейін оның денесі Венадағы Апостолдар шіркеуіне, қазір Санкт-Петер шіркеуі деп аталатын, Вена архиепископтарының дәстүрлі жерлеу орнына қойылды. Оның мерекесі 16 желтоқсанда тойланады.
Ado participated in the Council of Tousy, near Toul in Lorraine, on 22 October 860, and held a council at Vienne in 870. After his death on 16 December 876, his body was buried in the Church of the Apostles in Vienne, now called St. Peter's Church, the usual place of burial of the archbishops of Vienne. His feast day is celebrated on 16 December.
Жазбалар
Адоның жылнамасы Беденің жылнамасына негізделген, ол оны әдеттегі дереккөздерден алынған үзінділермен біріктіріп, Рим империясының біртұтастығы тұжырымына негізделген, Константин VI және Иренадан кейін Карл Ұлы мен оның мұрагерлерінің тікелей жалғасуын көрсететін біртінді әңгімеге айналдырды. Вильгельм Ваттенбах: «Бұл – оқиғаларды тәуелсіз бағалауға мүмкіндік бермейтін, билік пен алдын ала пікірлер тұрғысынан жазылған тарих» дейді. Адо Вьенна архиепискобы (IX ғасыр) Әулие Бернардтың ғажайыптары туралы кітап жазды, ол Болландтың Acta Sanctorum-да жарияланды; Вьенна епискобы Әулие Дездерийдің өмірі немесе шейіттігі (608 жылы қайтыс болды); және Вьенна епискобы Әулие Теудерийдің өмірі, басқаша айтқанда, Вьеннаның жанындағы Сент-Шеф монастырының аббаты Теодерик (563).
Ado's chronicle is based on that of Bede, with which he combines extracts from the ordinary sources, forming the whole into a consecutive narrative founded on the conception of the unity of the Roman Empire, which he traces in the succession of the emperors, Charlemagne and his heirs following immediately after Constantine VI and Irene. "It is," says Wilhelm Wattenbach, "history from the point of view of authority and preconceived opinion, which exclude any independent judgment of events." Ado wrote also a book on the miracles (Miracula) of Saint Bernard, archbishop of Vienne (9th century), published in the Bollandist Acta Sanctorum; a life or martyrium of Saint Desiderius, bishop of Vienne (d. 608); and a life of Saint Theuderius of Vienne, otherwise known as Theudericus of the Dauphinê, abbot of Saint Chef near Vienne (563).