Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Христиандық гностикалық жақсы жаңалық
Christian Gnostic gospel
Филиптің жақсы жаңалығы – бұл шамамен 3-ші ғасырда жазылған, бірақ орта ғасырларда жоғалып, 1945 жылы Мысырдағы Наг-Хаммади маңынан басқа мәтіндермен бірге кездейсоқ табылған гностикалық жақсы жаңалық. Христиан шіркеуі бұл Евангелиені канондық деп мойындамайды. Томаның жақсы жаңалығындағы сенімдермен байланысы болуы мүмкін болғанымен, ғалымдар оны жеке сөз ретінде оқуға бола ма, әлде Валентиннің байланыссыз сөздерінің жинағы ретінде оқуға бола ма деген мәселеде келіспейді. Дәстүрлер, әсіресе неке дәстүрі, маңызды тақырып болып табылады. Тома мен Мариямның жақсы жаңалықтарындағыдай, Филиптің жақсы жаңалығы да Мария Магдалинаның Исаның үйретіктерімен ерекше байланысы мен түсінігін қорғайды. Мәтінде Исаның он бес сөзі бар. Олардың жетісі канондық Евангелияларда да кездеседі, ал екеуі Томаның жақсы жаңалығындағы сөздермен тығыз байланысты.
The Gospel of Philip is a non canonical Gnostic Gospel dated to around the 3rd century but lost in medieval times until rediscovered by accident, buried with other texts near Nag Hammadi in Egypt, in 1945. The Gospel is not accepted as canonical by the Christian church. Although it may have some relationship to the beliefs expressed in the Gospel of Thomas, scholars are divided as to whether it should be read as a single discourse or as a collection of otherwise unrelated Valentinian sayings. Sacraments, in particular the sacrament of marriage, are a major theme. As in other texts often associated with what has been referred to as "Gnosticism," such as the Gospel of Thomas and Gospel of Mary, the Gospel of Philip defends a tradition that gives Mary Magdalene a special relationship and insight into Jesus's teaching. The text contains fifteen sayings of Jesus. Seven of these sayings are also found in the canonical gospels, and two are closely related to sayings in the Gospel of Thomas.
Құрастыру күні
Евангелиенің атауы копт қолжазбасының соңындағы коллофонда кездеседі; мәтін ішіндегі елші Піліппен байланыс тек оның аты ғана айтылуында (73,8). Мәтіннің өзі Піліптен жазылғанын мәлімдемейді, бірақ Жаңа өсиеттегі төрт Евангелие де авторлықты нақты түрде көрсетпейді. Көптеген ғалымдар оның 3-ші ғасырда жазылғанын санайды.
The gospel's title appears at the end of the Coptic manuscript in a colophon; the only connection with Philip the Apostle within the text is that he is the only apostle mentioned (at 73,8). The text proper makes no claim to be from Philip, though the four New Testament gospels make no explicit internal claim of authorship either. Most scholars hold a 3rd century date of composition.
Мәтінге қатысты мәселелер
Філіптің Ізгі хабары – гностикалық дәстүрлердегі ерте христиан жазбаларымен байланысты кейбір мәліметтерді ашатын мәтін. Ол логиялар немесе афоризмдер жиынтығы, олардың көпшілігі жоғалған жазбалардан алынған цитаталар мен үзінділер сияқты, ешқандай повестволық контекстке ұмтылмаған. Басты тақырыбы – қасиетті құдастардың маңыздылығы. Ғалымдар түпнұсқа тілі сирия тілі ме, әлде грек тілі ме деген мәселеде пікір таластырып жүр. Мәтіннің аудармашысы Уэсли У. Айзенберг оны "бәлкім, III ғасырдың екінші жартысында" жазылған деп санайды және оның Сирия сөздеріне, шығысқа тән крещение рәсімдеріне сілтеме жасауы мен аскетизмге ұмтылуына байланысты Сирияда туған болуы мүмкін дейді. "Тұңғыш христиан жазбалары" сайтында оның жазылу мерзімі шамамен 180–250 жылдар деп көрсетілген. Мейер оны "II немесе III ғасыр" деп мерзімдейді.
The Gospel of Philip is a text that reveals some connections with Early Christian writings of the Gnostic traditions. It is a series of logia or aphoristic utterances, most of them apparently quotations and excerpts of lost writings, without any attempt at a narrative context. The main theme concerns the value of sacraments. Scholars debate whether the original language was Syriac or Greek. Wesley W. Isenberg, the text's translator, places the date "perhaps as late as the 2nd half of the 3rd century" and places its probable origin in Syria due to its references to Syriac words and eastern baptismal practices as well as its ascetic outlook. The online Early Christian Writings site gives it a date c. 180–250. Meyer gives its date as "2nd or 3rd century".
Интерпретация
Мәтін христиандық гностиктердің қасиетті үйретісі ретінде түсіндірілді. Бентли Лейтон оны Валентиннің үзінділер жинағы деп атады, ал Элейн Пейджлс және Марта Ли Тернер оның дәйекті Валентин теологиясын қамтиды деп санайды. Католик авторы Иан Уилсон оны жоққа шығарып, "ол ерте кезеңге қатысты ерекше дәлелдеме бермейді және бұл III және IV ғасырлардағы христиандық апокрифтік әдебиеттерде жиі кездесетін, Миллс пен Бун стиліндегі фантазия ғана болып көрінеді" деп мәлімдейді. Кейінгі күндердің қасиеттілерінің ғалымы Ричард О. Коуэн, Евангелиядағы орталық тақырып болып табылатын "құдалық бөлмесі" мен "жаңа және мәңгілік неке туралы" немесе "мәңгілік неке" туралы мормондық доктрина арасындағы параллельдікті көреді.
The text has been interpreted by as a Christian Gnostic sacramental catechesis. Bentley Layton identified it as a Valentinian anthology of excerpts, and Elaine Pagels and Martha Lee Turner have seen it as possessing a consistent and Valentinian theology. It is dismissed by Catholic author Ian Wilson who argues that it "has no special claim to an early date, and seems to be merely a Mills and Boon style fantasy of a type not uncommon among Christian apocryphal literature of the 3rd and 4th centuries". Latter day Saint scholar Richard O. Cowan sees a parallel between the "bridal chamber" that is a central theme in the Gospel and the Mormon doctrine of "the new and everlasting covenant of marriage", or "eternal marriage".