Кіріспе
Ельф Рингнес аралы – Канаданың Нунавут аймағындағы Кикиктаалук аймағындағы Свердруп аралдарының бірі. Queen Elizabeth Islands және Арктика архипелагының құрамына кіретін бұл арал Солтүстік Мұзды мұхитында, Борден аралының шығысында және Амунд Рингнес аралының батысында орналасқан. Оның ауданы – 74,5 км², бұл оны әлемдегі 69-шы ең үлкен арал (Ямайкадан сәл үлкен) және Канаданың 16-шы ең үлкен аралы етеді. Аралға Ослолық пиво өндіруші Эльф Рингнес, оның экспедициясының демеушілерінің бірі, атымен Отто Свердруп ат қойған. Оны еуропалықтар алғаш рет 1901 жылы Свердруптың серіктерінің бірі көрген. Содан кейін аралға 1902 жылдан бастап Норвегия үкіметі талап еткен, бірақ 1930 жылы Канауда пайдасына талаптан бас тарды.
Ellef Ringnes Island is an uninhabited island and one of the Sverdrup Islands in the Qikiqtaaluk Region, Nunavut, Canada. A member of the Queen Elizabeth Islands and Arctic Archipelago, it is located in the Arctic Ocean, east of Borden Island, and west of Amund Ringnes Island. It has an area of , making it the 69th largest island in the world (slightly larger than Jamaica) and Canada's 16th largest island. Its highest mount is
The island was named by Otto Sverdrup for Oslo brewer Ellef Ringnes, one of the sponsors of his expedition. It was first sighted by Europeans in 1901 by one of Sverdrup's men. The island was then claimed by Norway from 1902 until the claim was relinquished in favour of Canada in 1930.
Тарих
Ельф Рингнес аралын алғаш рет еуропалықтардың 1901 жылы Гунериус Исахсен мен Сверре Хассельден тұратын экспедициялық топ байқаған, олар 1898–1902 жылдардағы екінші Норвегиялық Арктика экспедициясының мүшелері, және Ото Свердруп басқарып тұрған. Арал экспедицияның негізгі демеушілерінің бірі – Ельф Рингнес есімімен аталады. Ельф Рингнес аралын ашқан кезде экспедиция Эллесмир аралының оңтүстік жағалауындағы Гуз-Фиордта орналасқан. Исахсен мен Хассель сол жылдың 23 сәуірінде, Amund Ringnes аралының оңтүстік-батысын айналып өткен кезде, Ельф Рингнес аралын алғаш көреді, бұл аралды олар өткен жылы байқап, жартылай зерттеген еді. Келесі күні Исахсен мен Хассель Хассель бұғазы арқылы өтіп, аралдың оңтүстік бөлігіне қонды. Одан кейінгі 20 күн ішінде олар Ельф Рингнес айналасын толық айналып өтуге қол жеткізді. Экспедицияның нәтижесінде жасалған карталар мен геологиялық үлгілер туралы жазбалар Отто Свердруптың «Жаңа жер» (1904) атты кітабында жарияланды. 1948 жылы Канаданың Көлік министрлігі мен АҚШ-тың Ауа райы бюросы бірлесіп Исахсенде метеорологиялық станция құрды. Станция отыз жыл бойы жұмыс істеді. 1970 жылдары Panarctic Oils компаниясы аралда бұрғылау жұмыстарын жүргізді. Аралдың батыс жағалауында Исахсен деп аталатын Жоғары Арктикалық метеорологиялық станция (HAWS) орналасқан. Ол 1948 жылдың 3 сәуірінде Канада мен АҚШ-тың бірлескен әскери күш-жігерінің аясында, ауа райы станциялары желісін қолдау мақсатында ашылды. 1978 жылдың 19 қыркүйегінде станция жабылып, оның орнына автоматты метеостанция орнатылды. Бұл станция аралдағы жалғыз тұрақты адам қонысы болды. 1959–1961 жылдары ол Полярлық континенттік шельф жобасының операциялық базасы болды, оны сол кездегі Тау-кен және техникалық зерттеулер департаменті (қазіргі Канаданың Табиғи ресурстар департаменті) басқарды. «Полярлық шельф» деп белгілі жоба бүкіл Арктикадағы зерттеулерді қолдайды және қазір Резолютте орналасқан. 1970 жылдардың соңында Исахсен дөңгелегінің маңында жаңа ұшу-қону жолағы салынды, мұнай барлау жұмыстары жүргізілді, бірақ газ немесе мұнайдың маңызды қоры табылған жоқ. Ельф Рингнес аралы Жердің магниттік солтүстік полюсінің соңғы құрлыққа тиген жері болды. 1994 жылдың сәуір және мамыр айларында Канада Геологиялық қызметінен Ларри Ньюит және Австралия Геоғылымдары ұйымынан Чарльз Бартон сол кездегі магниттік солтүстік полюстің орташа орнын анықтау үшін зерттеу жүргізді. Олар полюстің болжамды орнына жақын Лоугид аралында уақытша магниттік обсерватория құрды. Олар 1994 жылы магниттік солтүстік полюстің орташа орны Noice түбегінде, Ельф Рингнес аралының оңтүстік-батысында орналасқанын анықтады.
Геология
Арал кең жазықтармен және жергілікті жерлерде таулы-жоталы жерлермен сипатталады, бұл жартасты құрылымдардың әртүрлілігі мен литологиялық ерекшеліктерін көрсетеді. Аралдың жағасын төменгі, көлбеу жағалау аймақтарымен қоршалған, ал тұз күмбездері (доминальды құрылымдар), ішінде диапирлік ангидрит және екінші гипстің ядролары бар, ландшафттың ерекше белгілерін құрайды. Арктикалық архипелагтың екі маңызды құрылымдық аймағы өкілдік етілген: аралдың көп бөлігін және шөгінділердің негізгі қалыңдығын қамтитын Свердруп алабы және аралдың солтүстік-шығыс шетінде орналасқан Арктикалық жағалау жазығы. Аралдағы ең бай жер – Исахсендегі жаз, басқа арктикалық метеостансаларға қарағанда суық. Сәйкесінше, Ellef Ringnes, басқа мұзсыз Арктикалық құрлықтарға қарағанда, өмірдің азырақ түрлерін ұстауы мүмкін. Расталған жалпы флора 49 түрлі тамырлы өсімдіктер мен 85-ке жуық саңырауқұлақтарды қамтиды; аралда тек 10 түрлі сүтқоректі және 15 түрлі құс тіркелген. Сүтқоректілерге мысқұрт, Пиари карибуы, ақ аю және арктикалық түлкі жатады.