Халықаралық кит аулау комиссиясы және киттерді қорғау мәселелері

Кіріспе

Халықаралық кит аулауды реттейтін халықаралық орган – Халықаралық кит аулау комиссиясы (IWC). Ол 1946 жылғы Халықаралық кит аулауды реттеу туралы конвенцияның (ICRW) талаптарына сәйкес, “кит қорларының дұрыс сақталуын қамтамасыз ету және осылайша кит аулау индустриясының реттелген дамуын мүмкін ету” мақсатымен құрылған мамандандырылған аймақтық балық шаруашылығын басқару ұйымы. Комиссия конвенцияның шешім қабылдау органы ретінде, бүкіл әлемде кит аулауды реттейтін “Конвенцияның кестесінде” қарастырылған шараларды қарап, жаңартады. Бұл шараларға мыналар кіреді: белгілі бір түрлерге толық қорғау беру; нақты аумақтарды киттердің қауіпсіздігі үшін қорықтар деп белгілеу; аулануға рұқсат етілген киттердің саны мен мөлшерін шектеу; кит аулауға ашық және жабық маусымдар мен аймақтарды белгілеу; емізуші балапандарды және балапанымен бірге жүрген ана киттерді аулауға тыйым салу. Комиссия сонымен қатар аулау туралы есептерді және басқа да статистикалық және биологиялық мәліметтерді жинауды міндеттейді, киттерді зерттеуге белсенді қатысады, оның ішінде зерттеулерді қаржыландыру және насихаттау, ғылыми зерттеулердің нәтижелерін жариялау, сондай-ақ осыған байланысты мәселелерді, мысалы, киттерді аулау операцияларының гуманистік тұрғыдан қарастырылуын зерттеуді ынталандырады. 2018 жылғы “Флорианополис декларациясы” арқылы ұйым мүшелері IWC-нің мақсаты – киттерді сақтау екенін және енді теңіз сүтқоректілерін мәңгілікке қорғап, барлық кит популяцияларын өнеркәсіптік кит аулау деңгейіне дейін қалпына келтіруге ұмтылатындарын мәлімдеді. Бұған жауап ретінде, Жапония 2018 жылғы 26 желтоқсанда IWC тұрақты аңшылықты ілгерілету міндетін орындамағандықтан, Жапония мүшеліктен шығып, 2019 жылдың шілдесінен бастап өзінің аумақтық суларында және эксклюзивті экономикалық аймағында коммерциялық аңшылықты қайта бастайтынын, бірақ Оңтүстік жарты шарда кит аулау қызметін тоқтататынын жариялады.

1982 жылғы мораторий

1970 жылдары әлемдік кит аулауға қарсы қозғалыс басталды. 1972 жылы Стокгольмде өткен Біріккен Ұлттар Ұйымының адам және орта туралы конференциясы киттер популяциясының қалпына келуіне жағдай жасау үшін коммерциялық кит аулауға он жылдық мораторий енгізуді ұсынды. 1977 және 1981 жылдары жойылып бара жатқан түрлердің халықаралық саудасы жөніндегі конвенцияның есебінде көптеген кит түрлерінің жойылу қаупі бар екені анықталды. Сонымен қатар, бірнеше кит аулаумен айналыспайтын және кит аулауға қарсы елдер Халықаралық кит аулау комиссиясына (IWC) қосыла бастады және ақырында кит аулайтын елдерден басымдық алды. АҚШ сияқты бұрын кит аулауда жетекші күш болған кейбір елдер кит аулауға қарсы күрестің жақтаушыларына айналды. Бұл елдер IWC-ден өзінің саясатын реформалауды және жаңа ғылыми деректерді ережелерге енгізуді талап етті. 1982 жылдың 23 шілдесінде IWC мүшелері коммерциялық кит аулауға мораторий енгізу үшін қажетті үштен екі көпшілік дауыспен дауыс берді. Тиісті мәтінде мынадай жазылған:

Дәулестің нәтижесі 25 дауыс «жақ», 7 дауыс «қарсы» және 5 дауыс «тартыну» болды. Жапония, Норвегия, Перу және Кеңес Одағы (кейін Ресеймен алмастырылды) мораторий Ғылыми комитеттің кеңесіне негізделмегендігіне байланысты ресми наразылық білдірді. Кейін Жапония мен Перу наразылықтарын қайтарып алды (Жапонияның наразылығын қайтарып алуына АҚШ-тың егер наразылық алынбаса, АҚШ суларында балық аулау квотасын азайтуы себеп болды. Алайда 1988 жылға қарай АҚШ жапондық балық аулау квоталарын жойды. Осыдан кейін жапондықтар ғылыми мақсатта кит аулауды бастады). 2002 жылы Исландияға мораторийге қатысты шарттармен IWC-ге қайта қосылуға рұқсат берілді (Исландия 1992 жылы IWC-ден шыққан), бірақ көптеген IWC мүшелері бұл шартты жарамды наразылық деп танымайды. Сонымен қатар, Италия, Мексика және Жаңа Зеландия өздері мен Исландия арасындағы ICRW күшін жойды деп санайды. Алайда, бұл елдердің ешқайсысы да Исландияның IWC мүшелігіне заңдық шағымдануға тырысқан жоқ. Мораторий тек коммерциялық кит аулауға қатысты болғандықтан, ICRW-ның ғылыми зерттеулер мен аборигендердің тіршілік көзіне арналған ережелері бойынша кит аулауға рұқсат етіледі. Алайда, экологиялық ұйымдар зерттеулердің «коммерциялық кит аулауды жасыру үшін жасалған сылтау» екенін жоққа шығарады. 1994 жылдан бері Норвегия коммерциялық кит аулауды жүзеге асырып келеді, ал Исландия 2006 жылдың қыркүйегінде коммерциялық кит аулауды бастады. 1986 жылдан бері Жапония ғылыми зерттеулерге рұқсат алып кит аулап келеді. АҚШ және басқа да бірнеше елдер аборигендердің кит аулауына рұқсат алып отыр. Норвегия 1992 жылы нөлдік аулау лимитіне қарсылық білдірді және оған бағынбайды. Кит аулауға қарсы елдер мен лоббилер Жапонияның ғылыми кит аулауын коммерциялық кит аулаудың жасырын түрі деп айыптайды. Жапон үкіметі кит аулауға қарсы елдердің киттер популяциясының қарапайым санауын кит түрлерін қалпына келтіру шарасы ретінде қабылдаудан бас тартуы, популяцияның жынысы мен жасын зерттеуді жалғастыруын ақтайды және IWC ережелері ғылыми кит аулау арқылы алынған кит етінің ысырапқа кетпеуін талап етеді деп мәлімдейді. Жапония, өз тарапынан, АҚШ-тың аборигендердің кит аулауына қарсылығын, бұл қарсылықтың себебі АҚШ және басқа кит аулауға қарсы елдердің жапондық балықшы қауымдастықтарының дәстүрлі кит аулауына қарсылығы болды (мотраторий енгізілгенге дейін олар кит аулаған). 1994 жылдың мамыр айында IWC 11 800 000 шаршы километр (30 561 882 км²) Оңтүстік мұхитындағы киттерді қорғау аймағын құруға дауыс берді. Қорғау аймағын құру туралы резолюцияны қабылдау үшін жиырма үш дауыс «жақ», бір дауыс «қарсы» (Жапония) және алты дауыс «тартыну» болды.

The measure passed by 25 votes to seven, with five abstentions. Japan, Norway, Peru, and the Soviet Union (later replaced by Russia) lodged formal objections, since the moratorium was not based on advice from the Scientific Committee. Japan and Peru later withdrew their objections (Japan's withdrawal was precipitated by the US threatening to reduce their fishing quota within US waters if the objection was not withdrawn. However, by 1988 the US had eliminated Japanese fishing quotas anyway. It was after this that the Japanese began scientific whaling.). In 2002, Iceland was allowed to rejoin IWC with a reservation to the moratorium (Iceland withdrew from IWC in 1992), but this reservation is not recognised as a valid objection by many IWC members. In addition, Italy, Mexico, and New Zealand do not consider the ICRW to be in force between their countries and Iceland. None of these countries, however, has mounted any legal challenge to Iceland's membership of the IWC. As the moratorium applies only to commercial whaling, whaling under the scientific research and aboriginal subsistence provisions of the ICRW is still allowed. However, environmental groups dispute the claim of research "as a disguise for commercial whaling, which is banned." Since 1994, Norway has been whaling commercially and Iceland began hunting commercially in September 2006. Since 1986, Japan has been whaling under scientific research permits. The US and several other nations are whaling under aboriginal whaling auspices. Norway lodged a protest to the zero catch limits in 1992 and is not bound by them. Anti whaling countries and lobbies accuse Japan's scientific whaling of being a front for commercial whaling. The Japanese government argues that the refusal of anti whaling nations to accept simple head counts of whale population as a measure of recovery of whale species justifies its continuing studies on sex and age of population distributions, and further points out that IWC regulations specifically require that whale meat obtained by scientific whaling not go to waste. Japan, on the other hand, has raised objections to U. S. aboriginal subsistence whaling, generally seen to be in retaliation to anti whaling nations' (including the United States') objections to aboriginal subsistence whaling for several Japanese fishing communities, which traditionally hunted whales until the imposition of the moratorium. In May 1994, the IWC also voted to create the 11800000 square miles (30,561,882 km2) Southern Ocean Whale Sanctuary. The vote to adopt the sanctuary resolution was twenty three in favour, one opposed (Japan) and six abstaining.

2018 жылғы Флорианполис декларациясы

2018 жылдың 13 қыркүйегінде IWC мүшелері Бразилияның Флорианполис қаласында бас қосып, Жапонияның коммерциялық кит аулауды қайта жаңарту туралы ұсынысын талқылады және қабылдамады. "Флорианополис декларациясы" арқылы IWC-нің мақсаты киттерді сақтау екендігі, сондай-ақ теңіз сүтқоректілерін мәңгілікке қорғауға және барлық кит популяцияларын өнеркәсіптік кит аулау деңгейіне дейін қалпына келтіруге ұмтылатыны белгіленді. Зерттеу мақсатында қатыгездік әдістерді қолданудың қажеті жоқ екені де айқындалды. Бұл міндеттеме емес келісімді 40 ел қолдады, ал 27 кит аулауды жақтаған ел қарсы дауыс берді. (Мұндай шаралар халықаралық келісімдерде кең таралған, себебі тараптар келісімнен толығымен шығудың орнына, оның құрамында қалуды тиімдірек деп санайды). Екіншіден, IWC-нің өз шешімдерін орындау үшін айып салу құқығы жоқ.

Халықаралық бақылаушылар схемасы

1971 жылы Австралия мен Оңтүстік Африка бір-біріне бақылаушылар жіберуге келісті (Халықаралық бақылаушылар схемасы, IOS), осылайша олардың құрлықтағы кит аулау станцияларының Халықаралық кит аулау комиссиясының (IWC) талаптарына сәйкес келетінін қамтамасыз етуді көздеді. Осыған ұқсас келісім Канада, Исландия және Норвегия арасында Солтүстік Атлантика аймағы үшін жасалды. Одан кейін Жапония мен АҚШ арасында Тынық мұхитының солтүстік бөлігінде де келісімге қол қойылды. Корольдік қоғамның мәлімдемесіне сәйкес, IOS енгізілуі ережелерде маңызды өзгерістер болмаса да, тіркелген аулау деректерінің сапасын жақсартты, бұл IOS-ке дейін жапондық кит аулау өнеркәсібінде жалған мәлімдемелердің жиі кездесуі мүмкін екенін көрсетеді.

Саясат

Киттерді қайта пайдалануды жақтаушылар мен барлық киттерді қорғауды көздейтіндер арасындағы қақтығыс Халықаралық киттерді қорғау комиссиясына (IWC) қауіпті күш түсірді деген алаңдаушылық бар. Оран Янг және осы саладағы тағы сегіз белгілі ғалым "қазіргі [IWC] құрылымындағы өзгерістер сөзсіз болады" және "киттерді адамдар тұтыну үшін өлтіру, қайта құрылған халықаралық кит аңдау жүйесінде жұмыс істесе де, NAMMCO сияқты басқа да ұйымдарға қосылса да, немесе екі жүйелі модель құруға тырысса да жалғаса береді" деп мәлімдейді. BBC хабарлағандай, "қорғаушылар IWC-нің киттердің кемелерге шағылысуы, ластану мен климаттың өзгеруінің салдары, сондай-ақ байджи (немесе Янцзы өзенінің дельфині) сияқты түрлерді құрып жоюға әкелетін факторларға көбірек назар аударуы керек деп санайды. Алайда, қазіргі жағдайда мұндай мүмкіншілік жоқ. Бірінші кезекте кит аңдау мәселесін шешу қажет."

Ғылымды саясаттастыру туралы айып

Кит аулауды қолдайтын елдер IWC-ні ғылыми білім емес, «саяси және эмоционалдық» факторларға негізделген шешімдер қабылдауда айыптайды, себебі IWC барлық кит аулауды тыйым салады, тіпті оның Ғылыми комитеті 1991 жылдан бері киттің кейбір түрлеріне квоталар белгілеудің тұрақты болатынын мәлімдеген. Олардың пікірінше, IWC бастапқы мақсатынан ауытқып, консервация (қорғау) деген желеумен, коммерциялық мақсаттар үшін адамдардың киттерді өлтіруіне толыққанды тыйым салу арқылы киттерге өмір сүруге құқық беруге тырысуда. IWC-ге мүше емес елдер де ұқсас пікір білдірген. Канада мораторийді енгізуге қатысты дауыс беруден кейін IWC-ден шығып, «қабылданған шаралар қауіпсіз деңгейде киттерді аулауға мүмкіндік беретінімен үйлеспейтінін» мәлімдеді. 1986 жылы мораторий күшіне енгеннен кейін Ғылыми комитетке кит популяциясының жағдайын қайта қарау және қауіпсіз аулау лимиттерін анықтау үшін есептеу әдісін әзірлеу тапсырылды. 1991 жылы IWC-нің жылдық мәжілісінде Ғылыми комитет Антарктика суларында шамамен 761 000 мысық кит, Солтүстік Атлантикада 87 000 және Солтүстік Тынық мұхитында 25 000 кит бар екенін хабарлады. Осындай популяция болғандықтан, жыл сайын 2000 мысық киттің аулануы популяцияға қауіп келтірмейді деп ұсынылды. Дегенмен, IWC пленумы аулауға толыққанды тыйым салуды сақтап қалды, себебі рұқсат етілген аулау мөлшерін анықтау формулалары жеткілікті түрде бағаланбаған. 1991 жылы Ғылыми комитеттің ұсынысы бойынша IWC кейбір кит түрлерінің рұқсат етілген аулау мөлшерін анықтау үшін компьютерлік формула – Түзетулер енгізілген басқару процедурасын (RMP) қабылдады. RMP сол жылы аулауға рұқсат беруге болатынын көрсеткеніне қарамастан, мораторий алынбады. IWC деректердің ең төменгі стандарттарын келісу, популяцияны зерттеу бойынша нұсқаулықтарды дайындау, бақылау және тексеру жүйесін әзірлеу және бекіту қажеттігін атап өтті. IWC пленум комитеті 1994 жылы RMP-ні қабылдады, бірақ оны тексеру және бақылау жүйесі әзірленгенше іске қоспау туралы шешім қабылдады. Бұл жүйе RMP-мен бірге Түзетулер енгізілген басқару схемасы (RMS) деп аталады. Содан бері пленум комитетінің мүше елдері RMS бойынша келісе алмайды. Австралия IWC-ге мүше елдердің ішінде кез келген RMS-ке ресми түрде қарсылық білдірген жалғыз мемлекет және осы себепті талқылауларға қатыспайды. Sea Shepherd және Greenpeace сияқты кит аулауға қарсы әрекет ететін қоғамдық ұйымдар да көбінесе RMS-ке қарсы. Сол кездегі IWC хатшысы Рей Гэмбелл кит аулауды қолдайтын елдердің пікірімен, кем дегенде, ішінара келісті: «Ақылға қонымды болса, [мысық кит] популяциясына қауіп келтірмей коммерциялық аулау жүргізуге болады». 1993 жылдың маусым айында Ғылыми комитеттің төрағасы доктор Филип Хаммонд Ғылыми комитеттің ұсыныстарын ескермегеніне наразылық білдіріп, отставкаға кетті. Сол жылы Норвегия коммерциялық кит аулауды қайта бастаған әлемдегі жалғыз мемлекет болды, себебі олар мораторийге қарсылық білдірген және одан бас тартқан.

The pro whaling nations accuse the IWC of basing these decisions upon "political and emotional" factors rather than upon scientific knowledge given that the IWC prohibits all whaling, even though its own Scientific Committee has concluded since 1991 that quotas on some species of whale would be sustainable. They argue the IWC has swayed from its original purpose and is attempting, under the guise of conservation, to essentially grant whales an entitlement to life via an absolute protection from being killed by humans for commercial purposes. Non IWC whaling nations have expressed similar sentiments. Canada withdrew from the IWC after the vote to impose the moratorium, claiming that "[t]he ban was inconsistent with measures that had just been adopted by the IWC that were designed to allow harvests of stocks at safe levels." After the moratorium came into force in 1986, the Scientific Committee was commissioned to review the status of the whale stocks and develop a calculation method for setting safe catch limits. At the IWC's annual meeting in 1991, the Scientific Committee submitted its finding that there existed approximately 761,000 minke whales in Antarctic waters, 87,000 in the northeast Atlantic, and 25,000 in the North Pacific. With such populations, it was submitted, 2000 minke whales could be harvested annually without endangering the population. Despite this, the IWC Plenary Committee voted to maintain the blanket moratorium on whaling, arguing that formulas for determining allowable catches had not yet been adequately evaluated. In 1991, acting on the recommendation of the Scientific Committee, the IWC adopted a computerized formula, the Revised Management Procedure (RMP), for determining allowable catches of some whale species. Despite the fact that the RMP indicated that it would be possible to authorize a catch that year, the moratorium was not lifted. The IWC noted the need to agree on minimum standards for data, to prepare guidelines on the conduct of population surveys, and to devise and approve a system of measures for monitoring and inspection. The IWC Plenary committee adopted the RMP in 1994, but decided not to implement it before an inspection and control scheme had been developed. This scheme, together with the RMP, is known as the Revised Management Scheme (RMS). Since then it has been all but impossible for the member countries in the Plenary committee to agree on an RMS. Australia is the only member country of IWC which has officially announced its opposition to any RMS and is therefore not participating in the discussions. Anti whaling NGOs, such as Sea Shepherd and Greenpeace, are also generally against the RMS. Ray Gambell, then the Secretary of the IWC, agreed at least in part with the argument of the pro whaling nations: "In all reasonableness, we would have to say that a commercial catch could be taken without endangering [Minke] stocks." In June 1993 the Chairman of the Scientific Committee, Dr Philip Hammond, resigned in protest to what he saw as contempt of the Scientific Committee's recommendations. The same year Norway became the only state in the world to resume commercial whaling, on the grounds that they had objected to, and thus opted out, of the moratorium.

IWC мүшелігі

IWC-нің конституциясында белгіленген мақсаты – «келесі ұрпақтар үшін кит популяциясының ұлы табиғи ресурстарын сақтау»; ал бастапқы мүшелері тек 15 кит аулаумен айналысқан елдерден құралды. Алайда, 1970 жылдардың соңы мен 1980 жылдардың басынан бастап, бұрын кит аулау тарихы жоқ көптеген елдер (соның ішінде Швейцария және Моңғолия сияқты теңізге шығу мүмкіндігі жоқ елдер) IWC-ге қосылды. Бұл өзгерісті алғаш рет әлемдегі жабайы табиғат қорының басшысы сэр Питер Скотт бастады. IWC-ті «қасапшылар клубы» деп атаған ол, жасыл лобби және IWC мүшелерінің кит аулауға қарсы блогының қолдауымен дамыған елдерде лоббилік науқандар ұйымдастырды, бұл IWC мүшелерінің құрамын өзгертуге және 1986 жылы коммерциялық кит аулауға мораторий енгізу үшін қажетті үштен екі көпшілік дауыс алуға ықпал етті. Бұл науқан IWC-де дауыс сатып алу туралы алғашқы айыптауларды тудырды. Скоттың өмірбаяуын жазған Элспет Хакслидің айтуынша, Қытайдың қосылу шешімі Дүниежүзілік жабайы табиғат қорының панда қорығын қаржыландыруға 1 миллион доллар көмектесу уәдесімен байланысты болды. АҚШ-тың бұрынғы IWC комиссары Майкл Тиллман радио сұхбатында: «Біз «жалпы білім» деп атаған нәрсе бар екенін, бірқатар елдердің қосылғанын және олардың жарналары мен саяхат шығындары қорғау топтары есебінен төленгенін айтты. Сондықтан, белгілі бір мағынада, қорғау топтары жапондықтар көшірген стратегияны жасады деуге болады» деді. Мораторий қабылданғаннан бері оған қолдау 75% көпшіліктен 50/50-ге дейін төмендеді, ал бастапқыда кит аулауға қарсы тараптан тартылған көптеген елдер қазір кит аулауды қолдайтын елдермен бірге дауыс береді. (Мораторийді жою үшін үштен екі көпшілік дауыс қажет.) Кит аулауға қарсы күрес тобы мен кейбір үкіметтер Жапония Балық шаруашылығы агенттігінің «дауыс сатып алу» бағдарламасын жүзеге асырғанын мәлімдеді, яғни кедей елдерге көмек ұсыну арқылы оларды IWC-ге қосылып, кит аулау мәселесінде Жапонияның ұстанымын қолдауға итермеледі. Алайда, Жапония бұл айыптаудың өзі саяси мақсатта жасалғанын айтады, өйткені Жапонияның шетелдегі көмегі тек кит аулауды қолдайтын елдерге ғана емес, басқа елдерге де беріледі. Жапония Антигуа мен Барбуда, Доминика, Гренада, Гвинея, Марокко, Панама, Сент-Люсия, Сент-Винсент және Гренадиндер, Сент-Китс және Невис және Соломон аралдарына 320 миллион АҚШ доллары көлемінде шетелден көмек берді. Кариб теңізі елдері 2001 жылдан бері әрбір IWC дауыс беруінде Жапонияны қолдап келеді, бірақ Кариб теңізі елдері ережелер олардың балық аулау қызметіне де әсер етуі мүмкін екенін мойындайды. Тынық мұхиты елдерінің дауыс беру үлгілері әр түрлі, өйткені олар Жапонияның және Жаңа Зеландия мен Австралияның киттерге қарсы лоббилерінен ықпал алады. Greenpeace Жапонияның көмек көрсету қызметі мен осы елдердің дауыс беру үрдісі өзара байланысты екенін мәлімдеді. Осы қолдауды дауыс беруге байланыстыру туралы айыптаулар Жапониядағы және одан тыс жерлердегі мемлекеттік қызметкерлердің ашық мойындауына, сондай-ақ Жапонияның балық шаруашылығына берілген көмегімен салыстырғанда дауыс беру үрдістерін талдауға негізделген. 2005 жылы Экологиялық тергеу агенттігі Ұлыбританияның лорд Ашкрофты Белиздегі ықпалын пайдаланып, кит аулауға қарсы тарапқа қолдау көрсетуді сұрады. Ашкрофт Белиздің IWC-ге жазылу ақысын төлегені хабарланды. Екі тарап та комиссияны өздерінің ұстанымына жанашыр елдермен толтыру үшін астыртын тактиканы қолданды деп айыптайды. Сент-Винсент пен Гренадиндер үшін IWC комиссары Эдвин Снагг: «Бұл құрмет мәселесі, өйткені сіз кішкентайсыз және дамымағандықтан, сіз оңай сатып алуға және оңай сатуға болатын осы көзқарас пен сезім бар. Біз Кариб бассейнінде қатты ренжідік» деді. Сонымен қатар, кит аулауға қарсы ұстанымды қолдаған дамушы елдер жоқ. BBC хабарлағандай, «жақында Еуропалық Одаққа кірген кейбір елдерге «құлақтағы сөз» арқылы «IWC-ге қосылу жақсы идея» болатынын айтты. Кейбір белсенділер Ұлыбритания мен оның Франция мен Германия сияқты ескі еуропалық әріптестері комиссияға барлық мүше мемлекеттерді қабылдауы керек деп санайды». Австралияда National Nine News «Жаңа Зеландия Тынық мұхиты арал мемлекеттерінің кит аулауды қолдауына күмән келтіріп отыр, қарсылық шетелдік көмекті қайта қарастыруды талап етеді» деп хабарлады. Болашақта IWC-ге көптеген елдер, соның ішінде кейбір теңізге шығу мүмкіндігі жоқ елдер қосылады деп күтілуде. Қазіргі уақытта IWC-нің құрлықта тұрмайтын тоғыз мүшесі бар. Мали мен Моңғолия басқа да кит аулауды қолдаған елдермен бірге дауыс берді. Австрия, Чехия, Венгрия, Люксембург, Словакия, Швейцария және Сан-Марино кит аулауға қарсы елдермен бірге дауыс берді. Кит аулауды қолдайтын және кит аулауға қарсы елдердің екеуі де олардың жалдау қызметі лоббилеу мен өздерінің істің мәніне негізделген ықпалға ғана шектеледі деп мәлімдейді. Кит аулауға қарсы күресшілер ғылыми зерттеулер қазіргі уақытта коммерциялық кит аулауды қайта бастауға негіз болатындай айқын емес екенін айтады. Сонымен қатар, киттердің әл-ауқаты сияқты консервациядан асып түсетін басқа да мәселелер бар. (Кит аулаудың пайдасы мен зияны туралы қараңыз). Бұл мәселелер кит аулаумен және кит аулаушы елдермен ғана шектелмейтін жаһандық маңызы бар. Сонымен қатар, көптеген кит аулауға қарсы елдердегі халық пікірі IWC-де кит аулау мәселесінде үкіметтің ұстанымын толық қолдайды. Кит аулауды қолдайтын елдер, керісінше, халықтың кит аулауға қарсы ұстанымы көбінесе қате ақпаратқа негізделгенін айтады. 2003 жылғы The Economist журналында жарияланған мақалада Австралия, Ұлыбритания және АҚШ-та жүргізілген сауалнамалардың көпшілігі барлық кит түрлерінің жоғалу қаупі бар екеніне қате сенетінін көрсетті. Сонымен қатар, жағалау елдері киттермен қауіп төндірілетін балық қорына сақтауға мүдделі. (Бұл талап кит аулауға қарсы лобби тарапынан күшті түрде жоққа шығарылады.) Жапония, әсіресе Африка елдерін лоббилеу кезінде, консервациядан тыс аргументтердің ұлғаюы олардың ұлттық мүдделеріне қауіп төндіреді деп сарайды. Филь сүйектері, теңіз тасбақалары немесе приматтар сияқты жабайы табиғат ресурстарын пайдалану тұрақты басқару негізінде шектеледі деп есептеледі. Кит аулауға қарсы тараптың қайта қарастырылған басқару схемасын тоқтату және консервациядан тыс аргументтерді ұлғайту әрекеттері тұрақты басқару және табиғи ресурстарды пайдалану қағидатына енді мойын бұрмайтындығының белгісі деп саналады. Жапондықтар Африка елдері мен кит аулаушы елдердің тұрақты басқару қағидатын жануарлар құқығының желеуімен пайдалануға қарсы тұруда ортақ мүддеге ие екенін айтады. 2001 жылы Лондонда өткен IWC отырысында Жаңа Зеландия комиссиясының делегаты Сандра Ли Веркоэ Жапонияны дауыс сатып алуда айыптады. Жапон делегаты бұл айыптауларды жоққа шығарды. Комацу сондай-ақ Кариб теңізі елдері өзінің кит аулаушы елдері болғандықтан (көбінесе кішкентай киттер) про-кит аулау резолюцияларын табиғи түрде қолдайтынын және Жаңа Зеландия комиссары «ертегілер ойлап табуда» екенін айтты. Кит аулауға қарсы топтар бұл жоққа шығаруға жауап ретінде бірнеше мәлімдемелер келтірді. 2001 жылдың мамырында The Observer газетінде жарияланған сұхбатта Доминиканың бұрынғы қоршаған орта және балық шаруашылығы министрі Атертон Мартин, кит аулауға қарсы болатынын айтты: Гринпис Тонга парламентінің мүшесі Самиу К. Вайпулуны Оңтүстік Тынық мұхитындағы киттерді сақтау аймағына қатысты семинарда Жапонияның көмекті киттерге қатысты дауысқа байланыстырғанын айтқан цитата келтірді. Антигуа мен Барбуда премьер-министрі Лестер Берд: Австралиялық ABC телеарнасымен 2001 жылдың шілдесінде сұхбатта Жапония Балық шаруашылығы агенттігінің шенеунігі Масейюку Комацу минке киттерін «теңіздің таракандары» деп атады. Sydney Morning Herald оның одан әрі: «әскери күші жоқ болғандықтан, олардың елдері Жапонияның ұстанымын кит аулау мәселесінде «қолдау үшін дипломатия құралдарын және даму көмегінің уәделерін пайдалануға мәжбүр болды» деді. IWC-ге қосылған елдерге про- және анти-кит аулаушы елдердің екеуінен де миллиардтаған иендер ағын бағытталды. «Ол ал...»

The purpose of the IWC as specified in its constitution is "in safeguarding for future generations the great natural resources represented by the whale stocks;" and the original members consisted only of the 15 whale hunting nations. However, since the late 1970s and early 1980s, many countries which have no previous history of whaling (some of which are landlocked such as Switzerland and Mongolia) have joined the IWC. This shift was first initiated by Sir Peter Scott, the then head of the World Wildlife Fund. Labelling the IWC a "butchers' club", he mounted lobbying campaigns in developed countries with support from the green lobby and anti whaling block of IWC members to change the composition of the IWC's membership, which was instrumental in obtaining the necessary three quarters majority vote to implement the moratorium on commercial whaling in 1986. This campaign triggered the first accusations of vote buying in IWC. According to Scott's biographer, Elspeth Huxley, China's decision to join was influenced by a World Wildlife Fund promise to provide $1 million to fund a panda reserve. Michael Tillman, former IWC Commissioner of the United States, said in a radio interview that "there was what we called 'common knowledge,' that a number of countries joined and that their dues and the travel support was reportedly due to conservation groups providing it. So that, in a sense, one could say that the conservation groups set out a strategy that the Japanese copied." Since the moratorium was adopted, the support for it has dropped from a 75% majority to a 50–50 split, with many of the countries initially recruited by the anti whaling side now voting with the pro whaling block. (A 75% majority is needed to overturn the moratorium.) Anti whaling campaign groups and some governments claim that the Japanese Fisheries Agency has carried out a programme of "vote buying"—i. e. offering aid to poorer countries in return for them joining the IWC and supporting Japanese positions on whaling. Japan claims, however, that this accusation itself is politically motivated because Japan's overseas aid is not only given to pro whaling countries. Japan has given US$320 million in overseas aid to Antigua and Barbuda, Dominica, Grenada, Guinea, Morocco, Panama, St. Lucia, Saint Vincent and the Grenadines, St Kitts and Nevis and the Solomon Islands. Caribbean countries have consistently sided with Japan in each IWC vote since 2001 though the Caribbean nations admit the rules may possibly impact on their fishing activities as well. Pacific countries' voting patterns vary even for each motion, as they are lobbied by neighbouring pro whaling Japan and anti whaling New Zealand and Australia. Greenpeace alleges that Japan's aid activities and these countries' voting patterns are correlated. These allegations of tying aid to votes are based on public admissions by government officials both inside and outside Japan, as well as an analysis of voting patterns compared to Japanese Fisheries Aid received. In 2005, The Environmental Investigation Agency approached Lord Ashcroft of the UK to use his influence in Belize to assure support for the anti whaling camp. It was reported that Ashcroft paid Belize's IWC subscription fees:

Both sides accuse each other of using underhanded tactics to pack the commission with countries sympathetic to their position. Edwin Snagg, the IWC commissioner for St Vincent and the Grenadines stated, "It's a question of respect, Because you are small and because you are underdeveloped there is this view and there is this feeling that you can easily be bought and you can easily be sold. We in the Caribbean feel highly offended." Moreover, there are no developing countries who support an anti whaling stance. The BBC reported that "Some countries recently admitted to the European Union have been advised by a "word in the ear" that it would be "a good idea" for them to join the IWC. Some activists believe that Britain and its fellow EU old timers such as France and Germany should recruit all member states into the commission." In Australia, National Nine News reported that "New Zealand is questioning pro whaling support among Pacific Island states with the opposition calling for a rethink of foreign aid." It is expected that more countries in the future will join the IWC including some landlocked countries. Currently, there are nine landlocked IWC members. Mali and Mongolia voted with other pro whaling countries. Austria, the Czech Republic, Hungary, Luxembourg, Slovakia, Switzerland and San Marino voted with other anti whaling countries. Both pro and anti whaling countries claim that their recruiting activities are restricted to lobbying and persuasion based on the merits of their cause. Anti whaling campaigners argue that scientific studies are not currently clear enough to warrant resumption of commercial whaling. Moreover, there are various other issues such as welfare of whales which is beyond the simple matter of conservation. (See The arguments for and against whaling) These issues have global relevance which is not restricted only to whaling and whaling countries. Moreover, public opinion in many anti whaling countries is solidly behind the governmental position on whaling within the IWC. Pro whaling countries, on the other hand, argue that the public's anti whaling stance is often based on misinformation – a 2003 article in The Economist noted that surveys in Australia, the United Kingdom, and the United States had found that a majority of respondents incorrectly believe that all whale species are endangered. Moreover, coastal countries have a vested interest in conserving their fish stocks which may be threatened by whales (this claim is strongly contested by the anti whaling lobby). Japan, particularly when lobbying African nations, argues that diversification of the anti whaling argument outside of conservation is a threat to their national interest. Exploitation of wildlife resources (such as elephant ivory, sea turtles or primates) is restricted supposedly on the ground of sustainable management. Alleged filibustering of the Revised Management Scheme and diversification of arguments outside of conservation by the anti whaling side are claimed to be signs that anti whaling countries no longer adhere to this principle (of sustainable management and exploitation of natural resources). The Japanese argue that the African countries and whaling countries have a shared interest in preventing the principle of sustainable management being exploited as a cover for animal rights arguments:

At the London IWC meeting in 2001 Sandra Lee Vercoe, the New Zealand delegate to the commission, accused Japan of buying votes. The Japanese delegate denied the allegations:

Komatsu also said that Caribbean countries naturally supported pro whaling resolutions as they are whaling countries themselves (mostly of smaller cetaceans) and that the New Zealand commissioner was inventing "fairy stories". Anti whaling groups cite several statements in response to this rebuttal. In an interview reported in The Observer newspaper in May 2001, Atherton Martin, Dominica's former Environment and Fisheries Minister who publicly opposes whaling, said:

Greenpeace also quotes Tongan parliamentarian Samiu K Vaipulu as saying at a workshop on the proposed South Pacific Whale Sanctuary in Samoa that Japan had linked whale votes to aid. Lester Bird, prime minister of Antigua and Barbuda, had said:

In an interview with Australian ABC television in July 2001, Japanese Fisheries Agency official Maseyuku Komatsu described minke whales as "cockroaches of the sea". The Sydney Morning Herald reported that he further stated "lacking military might, his country had to use the tools of diplomacy and promises of development aid to "get appreciation of Japan's position" on whaling. Billions of yen have flowed to countries that joined the IWC from both pro and anti whaling countries. "It already brings back the time when we were colonised," says Clarice Charles, of Grenada. "Would these rich nations give a poor fisherman a revolving loan or a grant or a gift so that he can buy [a tourist boat] to go whale watching?" In Japan, conservative media outlets (the most vocal ones being Sankei Shimbun and Bungei Shunju) argue that countries which oppose commercial whaling altogether should not be in the IWC at all and that the anti whaling side has subverted the purpose of the IWC by exploiting the (lack of) membership requirements. Moreover, they point out that the anti whaling lobby within the IWC is also led by wealthy developed nations and is equally susceptible to accusations of vote buying and influence peddling. They accuse the anti whaling side within the IWC of using conservation as a cover for its ideological opposition to whaling itself, which mirrors the accusation from the anti whaling side that Japan's scientific whaling is a cover for commercial whaling. Since 2000, 29 new countries have joined the IWC, 18 of them pro whaling, 11 anti. Japan notes that major anti whaling nations such as the U. S., Australia, UK and New Zealand also donate aid to poor countries on the IWC and wield far more influence than Japan alone and thus they could easily be accused of the same tactics. Japan is pushing to have secret ballot voting introduced at IWC meetings. Secret ballot voting would weaken accusations of Japanese vote buying by making it impossible to monitor so called client members' votes. From Japan's point of view, secret ballot voting would also reduce the powerful collective influence of the anti whaling lobby on IWC members. One of the new 2006 members, Israel, which had been asked specifically to join by the US, voted consistently with the anti whaling bloc. Belize, a country previously accused of having its vote bought and paid for by Japan by a number of countries and NGOs, shifted sides and consistently voted with the anti whaling block at the 2006 IWC meeting. Anti whaling nations oppose secret ballot voting on the grounds that it is without precedent in other international bodies and that it would remove accountability and make behind the scenes deals between delegations more likely. However, St Kitts and Nevis Commissioner, Cedric Liburd, argued during a debate on the secret ballot vote at the 2006 meeting that it was hypocritical of anti whaling countries to pontificate on the need for transparency within the IWC by open voting when the same countries happily voted via secret ballot in CITES, a similar management body.

АҚШ-тың рөлі

IWC шешімдерінің тиімділігі (әсіресе кіші кит аулайтын мемлекеттерде) көбінесе АҚШ-тың оларды бір жақты қолдауға дайын тұрғандығымен түсіндіріледі. Кит аулауды қолдайтын елдер АҚШ-тың IWC аясынан тыс әрекет етуін «қырсыққа салу» деп қарастырады, ал қоршаған ортаны қорғаушылар мен табиғатты сақтау лоббисі АҚШ-тың қадамдарын қолдайды. АҚШ IWC ережелерін алғаш рет 1971 жылғы Балықшыларды қорғау туралы заңға Пелли толықтыруы арқылы ұлттық заңнамаға енгізді. Бұл толықтыруға сәйкес, егер Сауда министрі шетелдік мемлекеттің азаматтары халықаралық балық шаруашылығын сақтау бағдарламасының (IWC бағдарламасының ішінде) тиімділігін төмендетсе, ол туралы фактіні Президентке хабарлауға міндетті. Президент бұзылу жасаған елден балық өнімдерін импорттауға тыйым салу құқығына ие. АҚШ Пелли толықтыруына сәйкес бірнеше рет санкциялар салуы мүмкін екенін ескертті. 1974 жылдың қараша айында АҚШ-тың қысымы нәтижесінде Жапония мен КСРО 1974-1975 жылдарға арналған квоталарды орындады. Сол сияқты, 1978 жылдың желтоқсанында Чили, Оңтүстік Корея және Перу АҚШ оларды толықтыру бойынша сертификаттағаннан кейін IWC-ге қосылды. Испанияға сертификаттау қаупі туғандықтан, ол қарсылық білдірген киттерге арналған квоталарды сақтауға мәжбүр болды. Бұл шаралар 1979 жылғы Балық шаруашылығын сақтау және басқару туралы заңға Packwood Magnuson толықтыруымен күшейтілді. Оған сәйкес, егер Сауда министрі бір елдің IWC жұмысының тиімділігін төмендеткенін растаса, Сыртқы істер министрі АҚШ суларында осы елдің балық аулау квотасын кем дегенде 50%-ға азайтуға тиіс. Packwood Magnuson толықтыруы бойынша сертификаттау, сонымен қатар Pelly толықтыруы бойынша сертификаттау болып табылады. 1980 жылы Packwood Magnuson және Pelly толықтыруларын қолдану қаупі Оңтүстік Кореяны суық (яғни жарылғыш емес) гарпундарды пайдалануды шектейтін IWC ережелерін қабылдауға итермеледі. Ұқсас қысымға тап болған Қытай Республикасы (Тайвань) 1981 жылы кит аулауға толық тыйым салды. АҚШ-тың қолдауы болмаса, 1986 жылғы мораторий айтарлықтай шектелуі мүмкін еді, өйткені Исландия, Жапония, Норвегия және КСРО сияқты елдер коммерциялық кит аулаудан бас тартып, оны жалғастыруға тырысқан болар еді.

The effectiveness of IWC decisions (at least on smaller whaling states) may be explained in large part by the fact that the United States has been willing to act unilaterally in support of them. The pro whaling nations often see the U. S.'s propensity to act outside the IWC framework as "bullying" tactics, while environmentalists and the conservation lobby tend to applaud the U. S.'s approach. The United States first incorporated the IWC's régime into domestic law in the 1971 Pelly Amendment to the Fisherman's Protective Act of 1967. This amendment provides that when the Secretary of Commerce determines that the nationals of a foreign country are diminishing the effectiveness of an international fishery conservation program (including the IWC's program), the Secretary shall certify this fact to the President. The President then has the discretion to ban importation of fishing products from the offending country. The United States has threatened sanctions under the Pelly Amendment on a number of occasions. In November 1974, pressure from the United States contributed to Japan and the Soviet Union complying with the 1974–1975 quotas. Similarly, in December 1978, Chile, South Korea and Peru acceded to the IWC after the United States certified them under the Amendment. The threatened certification of Spain also led that country to observe a fin whale quota to which it had objected. These measures were further strengthened by the 1979 Packwood Magnuson Amendment to the Fishery Conservation and Management Act of 1976. It provides that, when the Secretary of Commerce certifies that a country is diminishing the effectiveness of the work of the IWC, the Secretary of State must reduce that country's fishing allocation in U. S. waters by at least 50%. Certification under the Packwood Magnuson Amendment also serves as certification under the Pelly Amendment. The threatened application in 1980 of the Packwood Magnuson and Pelly Amendments led South Korea to agree to follow IWC guidelines restricting the use of cold (i. e. non explosive) harpoons. Faced with similar pressure, the Republic of China (Taiwan) placed a complete ban on whaling in 1981. Without United States support, it is possible that the 1986 moratorium would have been substantially limited, as nations such as Iceland, Japan, Norway and the Soviet Union would have opted out and continued commercial whaling.

Солтүстік Атлантика теңіз сүтқоректілері жөніндегі комиссия

Коммерциялық кит аулауға мораторий салынғандықтан Исландия наразылық білдіріп, Халықаралық кит сақтау комиссиясынан (ХКСК) шығып кетті, бұл туралы мораторий ұзартылса, осылай ететінін бұрын хабарлаған болатын. Жапония мен Норвегия да ұйымнан кетумен қауіптендірді. 1992 жылдың сәуір айында Фарер аралдары, Гренландия, Исландия және Норвегия Солтүстік Атлантикадағы теңіз сүтқоректілерін зерттеу, сақтау және басқару жөніндегі ынтымақтастық туралы келісім аясында Солтүстік Атлантика теңіз сүтқоректілері жөніндегі комиссияны (NAMMCO) құрды. Бұл құжат ХКСК-ның киттерді қорғауға қатысты дұрыс емес бағыттарына жауап ретінде жазылған. Исландиялық Гудмундур Эйриксон NAMMCO-ның алғашқы отырысында ұйымның ХКСК-ның нөлдік квотасына наразылық білдіру нәтижесінде құрылғанын айтты. NAMMCO мүше мемлекеттердің ХКСК алдындағы міндеттемелеріне тікелей қайшы келмесе де, ол ХКСК-ның заңдылығына күдік тудырды.