Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жануарлар қалдық тінінің өңделуі
Conversion of waste animal tissue
Рендеринг – жануарлар тінінің қалдықтарын тұрақты, қолдануға жарамды материалдарға айналдыратын процесс. Рендерингке жануарлар өнімдерін көбірек пайдалы материалдарға өңдеу, немесе тар мағынада, жануарлардың майлы тіндерін тазартылған майларға, мысалы, майға немесе сұйық майға айналдыру кіруі мүмкін. Рендеринг өнеркәсіптік, шаруашылық немесе үй шаруашылығы деңгейінде жүзеге асырылуы мүмкін. Ол сондай-ақ целлюлозаға дейін өңделген жануар емес өнімдерге де қолданылуы мүмкін. Рендеринг процесінде материал бірден кептіріліп, майы сүйектен және белоктан бөлінеді, нәтижесінде майлы тауар мен белокты ұн алынады.
Rendering is a process that converts waste animal tissue into stable, usable materials. Rendering can refer to any processing of animal products into more useful materials, or, more narrowly, to the rendering of whole animal fatty tissue into purified fats like lard or tallow. Rendering can be carried out on an industrial, farm, or kitchen scale. It can also be applied to non animal products that are rendered down to pulp. The rendering process simultaneously dries the material and separates the fat from the bone and protein, yielding a fat commodity and a protein meal.
Кіріс көздері
Жануарлардан алынатын өнімдерде өңделген тіндердің көп бөлігі мал сою орындарынан келеді, бірақ сонымен қатар мейрамхана майы, ет дүкендерінен қалдықтар мен азық-түлік дүкендерінен мерзімі өткен ет те кіреді. Бұл материалға майлы тіндер, сүйектер, ішек-қарны және мал сою орындарында айырылған, фермаларда немесе тасымалдау кезінде өлген жануарлардың толық денелері жатады. Ең көп қолданылатын жануарлар – сиыр, шошқа, қой және құс.
In animal products, the majority of tissue processed comes from slaughterhouses, but also includes restaurant grease, butcher shop trimmings, and expired meat from grocery stores. This material can include the fatty tissue, bones, and offal, as well as entire carcasses of animals condemned at slaughterhouses and those that have died on farms, in transit, etc. The most common animal sources are beef, pork, mutton, and poultry.
Тамақ өнімдерін өңдеу
Тамаққа жарамды күйдіру процестері негізінен ет өңдеу операциялары болып табылады және тағамдық өнімдерде қолдану үшін май немесе жеуге жарамды сары май өндіреді. Тамаққа жарамды күйдіру әдетте, үздіксіз процесспен төмен температурада (судың қайнау температурасынан төмен) жүзеге асырылады. Процесс әдетте тамаққа жарамды май материалдарын (әдетте еттің кесілген бөліктерінен алынған майлы бөліктерді) ұсақтап турап, оларды бу қосылған немесе қосылмаған күйде қыздырып, содан кейін екі немесе одан көп центрифугалық ажырату сатыларын жүзеге асырады. Бірінші саты сұйық су мен май қоспасын қатты заттардан ажыратады. Екінші саты майды судан одан әрі ажыратады. Қатты заттар бастапқы материалдарға байланысты тағамдық өнімдерде, жануарларға арналған тамақта және т.б. қолданылуы мүмкін. Ажыратылған майды тағамдық өнімдерде пайдалануға болады немесе артық болса, сабын жасау операцияларына жіберуге болады. Етті тамаққа жарамды күйдірудің көп бөлігін ет қаптау немесе өңдеу компаниялары жүзеге асырады.
Edible rendering processes are basically meat processing operations and produce lard or edible tallow for use in food products. Edible rendering is generally carried out in a continuous process at low temperature (less than the boiling point of water). The process usually consists of finely chopping the edible fat materials (generally fat trimmings from meat cuts), heating them with or without added steam, and then carrying out two or more stages of centrifugal separation. The first stage separates the liquid water and fat mixture from the solids. The second stage further separates the fat from the water. The solids may be used in food products, pet foods, etc., depending on the original materials. The separated fat may be used in food products, or if in surplus, may be diverted to soap making operations. Most edible rendering is done by meat packing or processing companies.
Тамаққа жарамсыз өнімдерді өңдеу
Эстетикалық немесе санитарлық себептермен адам тамағына жарамсыз материалдар жеуге жарамсыз өңдеу процестерінің бастапқы шикізаты болып табылады. Жеуге жарамсыз шикізаттың көп бөлігі "құрғақ" әдіспен өңделеді. Бұл үзіліссіз немесе үздіксіз процесс болуы мүмкін, онда материалды бумен қамтамасыз етілген ыдыста қыздырып, ылғалды кетіреді және бір мезгілде май клеткаларынан майды босатады. Материалды алдымен ұнтақтайды, содан кейін майды босату және ылғалдылықты шығару үшін қыздырады, еркін майды ағызу үшін сіңіреді, содан кейін қатты заттардан көбірек май сығылады, бұл кезеңде олар "қабықшалар" немесе "құрғақ күйдірілген танкеж" деп аталады. Қабықшалар ет пен сүйек ұнына айналдыру үшін одан әрі ұнтақталады. Құрғақ процестің бір түрі материалды ұсақтап кесіп, ыстық маймен сұйықтырып, содан кейін қоспаны бір немесе бірнеше буландыру сатысында буландыруды қамтиды. Кейбір жеуге жарамсыз материалдар ылғалды процесспен өңделеді, бұл көбінесе жеуге жарамды материалдар үшін қолданылатын үзіліссіз процесс. Материалды бу қосып қыздырады, содан кейін сулы-майлы қоспаны алып тастау үшін сығымдайды, содан кейін центрифугалау және/немесе буландыру арқылы майға, суға және ұсақ қатты заттарға бөлінеді. Сығымнан алынған қатты заттар кептіріліп, ет пен сүйек ұнына айналдырылады. Көптеген тәуелсіз өңдеушілер тек жеуге жарамсыз материалды өңдейді.
Materials that for aesthetic or sanitary reasons are not suitable for human food are the feedstocks for inedible rendering processes. Much of the inedible raw material is rendered using the "dry" method. This may be a batch or a continuous process in which the material is heated in a steam jacketed vessel to drive off the moisture and simultaneously release the fat from the fat cells. The material is first ground, then heated to release the fat and drive off the moisture, percolated to drain off the free fat, and then more fat is pressed out of the solids, which at this stage are called "cracklings" or "dry rendered tankage". The cracklings are further ground to make meat and bone meal. A variation on a dry process involves finely chopping the material, fluidizing it with hot fat, and then evaporating the mixture in one or more evaporator stages. Some inedible rendering is done using a wet process, which is generally a continuous process similar in some ways to that used for edible materials. The material is heated with added steam and then pressed to remove a water fat mixture that is then separated into fat, water, and fine solids by stages of centrifuging and/or evaporation. The solids from the press are dried and then ground into meat and bone meal. Most independent renderers process only inedible material.
Ас үйде өңдеу
Майларды қорыту шеф-аспаздар мен үй шаруалары да жүзеге асырады. Ас үйде майды қорыту арқылы майдан тазартылған май, сірке майдан – май, шошқа майдан – қарын май, ал тауық майдан – шмальц жасалады.
Rendering of fats is also carried out on a kitchen scale by chefs and home cooks. In the kitchen, rendering is used to transform butter into clarified butter, suet into tallow, pork fat into lard, and chicken fat into schmaltz.
Тарих
Рендерингтің дамуы, негізінен, ет өнімдерін өндірушілердің ет өнеркәсібін тиімді пайдалануына жауапты болды, бұл өз кезегінде тұтынушы үшін тамақты қолжетімді етуге мүмкіндік берген ірі масштабты ет өнеркәсібінің дамуына әкелді. Рендеринг көп ғасырлар бойы негізінен сабын мен шам жасау үшін жүргізіліп келген. Алғашқы рендеринг ашық от үстіндегі қазанға салынып жасалған. Бұл әдіс бүгінге дейін шаруашылықтарда тамаққа қолданылатын май (шошқа майы) жасау үшін қолданылады. Бу қазандықтарының дамуымен жоғары сапалы өнім алу және өрт қаупін азайту үшін бумен қыздырылатын қазандар пайдалануға мүмкіндік туды. 1896 жылдан бері "сары май" термині жануарларды өңдеу зауыттарынан алынған, төмен сапалы сиыр немесе қой майын білдіреді. 19 ғасырда буды пайдаланатын өңдегіштер пайда болды: материалға бу жіберілетін, қысымды қазан ретінде қолданылатын резервуар. Бұл процесс "резервуарда өңдеу" деп аталатын ылғалды өңдеу әдісі болып табылады және жеуге жарамды және жарамсыз өнімдер үшін қолданылды, бірақ жеуге жарамды өнімдердің жақсы сапасы ашық қазандық әдіспен жасалған. Материал резервуарда өңделгеннен кейін еркін май ағызылып алынады, қалған су ("резервуар суы") бөлек ыдысқа құйылады, ал қалдықтар қысылып, бумен кептіріледі. Резервуар суы кәрізге құйылатын немесе желім немесе белок концентратын жасау үшін буланып, тыңайтқышқа қосылатын. Қалдықтар тыңайтқыш ретінде қолданылды. Қысымды резервуар АҚШ-тағы Чикагодағы ет өнеркәсібінің дамуына мүмкіндік берді, себебі ол осы аймақтағы қоршаған ортаны басып тастайтын қосалқы өнімдерді экономикалық тұрғыдан жоюға мүмкіндік берді. Бастапқыда, ет өңдеушілердің жанында пайда болған шағын компаниялар рендерингпен айналысты. Кейіннен ет өңдеушілер де рендеринг өнеркәсібіне қатысты. Густав Свифт, Нельсон Моррис және Люциус Дарлинг АҚШ рендеринг өнеркәсібінің алғашқы пионерлері болды, олар жеке қаржылық қолдау көрсетті және/немесе рендеринг өнеркәсібіне тікелей қатысты. Аптон Синклер 1906 жылы Чикагодағы ет өңдеу өнеркәсібін әшкерелейтін "Жұңғал" атты кітап жазды, бұл көпшіліктің наразылығын тудырды. Оның еңбегі 1907 жылғы Таза тағам және дәрілік заттар заңының қабылдануына көмектесті, бұл FDA құрылуына жол ашты. 2012 жылы рендеринг мамандығы "ең қиын жұмыс" тізіміне енді. 20 ғасырда көптеген жаңалықтар пайда болды. Олардың кейбіреулері рендеринг өнімдерін қолдануға, ал қалғандары рендеринг әдістеріне қатысты. 1920 жылдары құрғақ рендеринг процесі ойлап табылды; материал көлденең бумен қыздырылатын цилиндрлерде пісірілді (сол кездегі тыңайтқыш кептіргіштеріне ұқсас). Құрғақ процестің артықшылықтары энергияны үнемдеу, ақуыздың жоғары өнімділігі, жылдам өңдеу және зиянды иістердің азаюы болды. Жылдар өте келе, ылғалды "резервуарда өңдеу" процесі құрғақ процесспен ауыстырылды. Екінші дүниежүзілік соғыстың соңында көптеген рендеринг орналымдары құрғақ процесті пайдаланды. 1960 жылдары үздіксіз құрғақ процестер енгізілді, біреуі дәстүрлі құрғақ пісіру пешінің модификациясын пайдаланды, ал екіншісі материалды кептіру және майды алу үшін ұнтақтау және буландыру процесін қолданды. 1980 жылдары энергияның қымбаттылығы әртүрлі "ылғал" үздіксіз процестерді танымал етті. Бұл процестер энергияны тиімді пайдаланды және материалды қыздыру немесе кептіру үшін процестік буды қайта пайдалануға мүмкіндік берді. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін синтетикалық жуғыш заттар пайда болды, олар тұрмыстық және өнеркәсіптік жуу үшін сабынды ығыстырды. 1950 жылдардың басында жеуге жарамсыз майлар нарығының жартысынан астамы жойылды. Бұл материалдарды мал азығына бағытту жақын арада сабын нарығын алмастырды және ақырында жеуге жарамсыз майлардың ең ірі қолданылу саласы болды. "Қорапталған еттің" кеңінен таралуы, онда етті жергілікті етханалар мен базарлардың орнына, ет өңдеушілерде тұтынушыларға бөліп сату, рендерингке арналған май мен ет қалдықтары ет өңдеушілерде қалды және олар оларды тәуелсіз рендеринг компаниялары емес, ет өңдеушілер өңдеді. Денсаулыққа мұқият қараған тұтынушылардың жануар майларын қабылдамауы жеуге жарамды майлардың артығына әкелді, нәтижесінде олар сабын жасауға және олеохимиялық заттарға бағытталды, бұл жеуге жарамсыз майларды ығыстырып, осы тауардың нарығындағы тұрақсыздыққа әкелді.
The development of rendering was primarily responsible for the profitable utilization of meat industry by products, which in turn allowed the development of a massive industrial scale meat industry that made food more economical for the consumer. Rendering has been carried out for many centuries, primarily for soap and candle making. The earliest rendering was done in a kettle over an open fire. This type of rendering is still done on farms to make lard (pork fat) for food purposes. With the development of steam boilers, it was possible to use steam jacketed kettles to make a higher grade product, and reduce fire danger. From at least 1896, yellow grease has referred to lower quality grades of tallow (cow or sheep fat) from animal rendering plants. A further development came in the 19th century with the use of steam digesters: a tank used as a pressure cooker where steam was injected into the material being rendered. This process is a wet rendering process called "tanking" and was used for edible and inedible products, although better grades of edible products were made using the open kettle process. After the material is tanked, the free fat is run off, the remaining water ("tank water") run into a separate vat, and the solids removed and dried by pressing and steam drying in a jacketed vessel. The tank water was either run into a sewer or it was evaporated to make glue or protein concentrate to add to fertilizer. The solids were used for fertilizer. The pressure tank made possible the development of the Chicago meat industry in the United States—with its concentration in one geographic area—because it allowed the economic disposal of byproducts which would otherwise overwhelm the environment in that area. At first, small companies that sprang up near the packers did the rendering. Later the packers entered the rendering industry. Gustavus Swift, Nelson Morris, and Lucius Darling were among the early pioneers of the U. S. rendering industry, with their personal backing and/or direct participation in the rendering industry. Upton Sinclair wrote The Jungle (1906), an exposé on the Chicago meat processing industry which created public outrage. His work helped the passage of the Pure Food and Drug Act of 1907 which paved the way for the creation of the FDA. In 2012, the occupation of renderer appear in a list of "dirtiest jobs". Innovations came rapidly in the 20th century. Some of these were the uses for rendered products, and others were the rendering methods. In the 1920s, a batch dry rendering process was invented; the material was cooked in horizontal steam jacketed cylinders (similar to the fertilizer dryers of the day). Advantages claimed for the dry process were economy of energy, better protein yield, faster processing, and fewer noxious odors. Over the years, the wet "tanking" process was replaced with the dry process. By the end of World War II, most rendering installations used the dry process. In the 1960s, continuous dry processes were introduced, one using a variation of the conventional dry cooker and the other making use of a mincing and evaporation process to dry the material and yield the fat. In the 1980s, high energy costs popularized the various "wet" continuous processes. These processes were more energy efficient and allowed the re use of process vapours to pre heat or dry the materials during the process. After WWII, synthetic detergents arrived, which displaced soaps in domestic and industrial washing. In the early 1950s, over half of the inedible fat market vanished. Diversion in these materials into animal feeds soon replaced the lost soap market and eventually became the single largest use for inedible fats. The widespread use of "boxed beef", where the beef was cut into consumer portions at packing plants rather than local butcher shops and markets, meant that fat and meat scraps for renderers stayed at the packing plants and were rendered there by packer renderers, rather than by the independent rendering companies. The rejection of animal fats by diet conscious consumers led to a surplus of edible fats, and the resultant diversion into soapmaking and oleochemicals, displacing inedible fats and contributing to the market volatility of this commodity.
Артықшылықтары мен кемшіліктері
Эндерировка өнеркәсібі – ең көне қайта өңдеу өнеркәсібінің бірі, және ірі тамақ өнеркәсібінің дамуына жағдай жасады. Бұл өнеркәсіп әлдебір қалдыққа айналатын материалдарды алып, отын, сабын, резеңке, пластик сияқты пайдалы өнімдерге айналдырады. Сонымен қатар, эндерировка кәдеге жарамайтын материалдарды жою мәселесін азайтады. Мысалы, АҚШ жыл сайын 21 миллион тоннадан астам тез бұзылатын және зиянды органикалық заттарды қайта өңдейді. 2004 жылы АҚШ өнеркәсібі 8 миллион тоннадан астам өнім өндірді, оның 1,6 миллион тоннасы экспортталды. Әдетте, эндерировка процесінде шикізат ретінде қолданылатын материалдар жедел тозуға бейім. Алайда, эндерировкадан кейін материалдардың тозуға төзімділігі артады. Бұл ылғалды эндерировка процесінде пісіру арқылы немесе құрғақ эндерировка процесінде сұйықтықты бөліп алу арқылы жылу беру нәтижесінде болады. Алынған май, майлы майлар, мал азығы, сабын, шамдар, биодизель жасау үшін арзан шикізат ретінде, сондай-ақ химия өнеркәсібі үшін бастапқы материал ретінде қолданылуы мүмкін. Сиыр етінен алынған май (tallow) болатты іске қосу кезінде майлау үшін қолданылатын маңызды шикізат болып табылады. Мал азығындағы ет және сүйек ұны – 20-шы ғасырдың соңында ірі қараның губка тәрізді энцефалопатиясының (БСЭ, «қара қызыл ауру») таралуының бір себебі болды, бұл ауру адамдар үшін де қауіпті. 21-ші ғасырдың басында көптеген елдер бұл аурудың таралуын болдырмау үшін қағидаларды қатаңдатты.
The rendering industry is one of the oldest recycling industries, and made possible the development of a large food industry. The industry takes what would otherwise be waste materials and makes useful products such as fuels, soaps, rubber, plastics, etc. At the same time, rendering reduces what would otherwise be a major disposal problem. As an example, the United States annually recycles more than 21 million metric tons of highly perishable and noxious organic matter. In 2004, U. S. industry produced over 8 million metric tons of products, of which 1.6 million metric tons were exported. Usually, materials used as raw materials in the rendering process are susceptible to spoilage. However, after rendering, the materials are much more resistant to spoiling. This is due to the application of heat either through cooking in the wet rendering process or the extraction of fluid in the dry rendering process. The fat obtained can be used as low cost raw material in making grease, animal feed, soap, candles, biodiesel, and as a feed stock for the chemical industry. Tallow, derived from beef waste, is an important raw material in the steel rolling industry, providing lubrication when compressing steel sheets. Meat and bone meal in animal feed was one route for the late 20th century spread of bovine spongiform encephalopathy (mad cow disease, BSE), which is also fatal to humans. Early in the 21st century, most countries tightened regulations to prevent this.
Жалпы сілтемелер
Лайман, Говард Ф. (1998). Ашулы ковбой. Саймон мен Шустер, Нью-Йорк. Render Magazine (сәуір 2005), Ұлттық рендеринг қауымдастығы. Микер, Дэвид Л. Негізгі рендеринг: Жануарлық қосалқы өнімдер индустриясы туралы. Ұлттық рендерерлер қауымдастығы. Бернхам, Фрэнк. Солтүстік Америка рендерингі: Құнды, жоғары сапалы өнімдердің бастауы. Ұлттық рендерерлер қауымдастығы. Клемен, Рудольф (1978). Рендеринг – "Көрінбейтін индустрия", "Аэро" баспасы. Янг, Х. Х. (1927). Ет өңдеу өнеркәсібінің қосалқы өнімдері, Чикаго университетінің баспасы. Франко, Дон және Свонсон, Винфилд (1996). "Түпкі қайта өңдеушілер", APPI, FPRF және NRA.
Lyman, Howard, F. (1998). Mad Cowboy. Simon & Schuster, New York. Render Magazine (April 2005), National Renderer's Association. Meeker, David L. Essential Rendering: All About The Animal By Products Industry. National Renderer's Association. Burnham, Frank. North American Rendering: The Source of Essential High Quality Products. National Renderer's Association. Clemen, Rudolph (1978). Rendering, The Invisible Industry, Aero Publishers. Young, H. H. (1927). By Products of the Meat Packing Industry, University of Chicago Press. Franco, Don and Swanson, Winfield (1996). The Original Recyclers, APPI, FPRF and NRA.