Марк Антонио Инджегнери: Өрлеу дәуірінің итальян композиторы

Кіріспе

Италиялық композитор

Марк Антонио Ингеньери (сондай-ақ Ингеньери, Ингеньери, Ингеньеро, Ингеньери деп те жазылады) (шамамен 1535 немесе 1536 жылы туған – 1 шілде 1592 жылы қайтыс болған) – Кейінгі Ренессанс дәуірінің итальян композиторы. Ол Верона қаласында дүниеге келіп, Кремона қаласында қайтыс болды. Өмірінің көп бөлігін Солтүстік Италияда өткеніне қарамастан, стиль жағынан Палестринаға ұқсас болғандықтан, ол Римнің полифониялық шіркеу музыка мектебінің мүшесі саналады. Ол Клаудио Монтевердидің ұстазы ретінде де белгілі. Оның ерте өмірі туралы көп мәлімет жоқ, бірақ оның Венециядан туыстары болған болуы мүмкін, сонымен қатар ол Пармада Чиприано де Роренің және Веронада Винченцо Руффоның шәкірті болған деседі. Шамамен 1570 жылы Кремонаға көшіп, композитор және аспапшы ретінде танымал болды. Ол органшы болған болуы мүмкін, сондай-ақ, скрипкашы екені де мәлім. 1581 жылы ол собордың капелла шебері (maestro di cappella) болып тағайындалды және өмірінің соңына дейін осы лауазымда қызмет етті. Осы қызметте ол Барокко дәуіріне көшуде маңызды рөл атқарған Клаудио Монтевердиге сабақ бергені белгілі. Ингеньери епископ Николо Сфондратомен, кейіннен Папа Григорий XIV-пен жақын дос болды, ол Контрреформация мен Трент соборының реформаларына тікелей қатысты, және осының ықпалы оның музыкасында байқалады, ол көбінесе Палестрина стилінің қарапайымдылығы мен айқындығын көрсетеді. Шындығында, оның жиырма жеті Responsoria кітабы ұзақ уақыт бойы Палестринаға қатысты деп есептелді. Дегенмен, оның кейбір шығармалары собордың реформалық талаптарын мүлдем елемейді; ең танымал мысалы – төрт дауысты мотет «Noe noe», ол инверсия арқылы жасалған қос канон, онда мәтінді анық естіп алу үшін өте дамыған есту қабілеті қажет: ал Трент соборының қасиетті полифонияның кез келген композиторынан талап еткен жалғыз нәрсе – мәтіннің түсінікті болуы еді. Оның массалары қарапайым, қысқа және салыстырмалы түрде гомофониялық, көбінесе Палестринадан айқындығы мен қарапайымдылығымен басып өтеді. Оның мадригалдары консервативті болып келеді, ол Луццаски және Маренцио сияқты композиторлардың осы кезеңде эксперимент жасаған жарқын хроматизм мен сөз суретін елемейді. Ол 1573 және 1587 жылдары екі массалық кітап, кем дегенде үш мотет кітабы (басқалары жоғалған болуы мүмкін) және төрттен алты дауысқа арналған сегіз мадригал кітабы жазды.

Marc'Antonio Ingegneri (also spelled Ingegnieri, Ingignieri, Ingignero, Inzegneri) (c. 1535 or 1536 – 1 July 1592) was an Italian composer of the late Renaissance. He was born in Verona and died in Cremona. Even though he spent most of his life working in northern Italy, because of his stylistic similarity to Palestrina he is often considered to be a member of the Roman School of polyphonic church music. He is also famous as the teacher of Claudio Monteverdi. Not much is known about his early life, but he probably had family from Venice, and he likely studied with Cipriano de Rore at Parma, and Vincenzo Ruffo at Verona. Sometime around 1570 he moved to Cremona, and established a reputation there as a composer and instrumentalist. He may have been an organist, and is known to have been a string player. In 1581 he became maestro di cappella of the cathedral there, and he apparently remained in this position for the rest of his life. While at this position he is known to have taught Claudio Monteverdi, who became important to the transition into the Baroque period. Ingegneri was close friends with Bishop Nicolò Sfondrato, later Pope Gregory XIV, who was intimately involved with the reforms of the Counter Reformation and the Council of Trent, and this influence is present in his music, which usually shows the simplification and clarity of the Palestrina style. Indeed, his book of twenty seven Responsoria was long misattributed to Palestrina. However, some of his music quite ignores the reformist dicta of the Council; most notorious is a four voice motet Noe noe, which is a double canon by inversion, in which it would require an exceedingly keen ear to hear the text: and intelligibility of the text was the one demand made by the Council of Trent of any composer of sacred polyphony. His masses are simple, short, and relatively homophonic, often outdoing Palestrina for clarity and simplicity. His madrigals tend to be conservative, frankly ignoring the innovations of composers such as Luzzaschi and Marenzio who were experimenting with vivid chromaticism and word painting around the same time. He wrote two books of masses, in 1573 and 1587; at least three books of motets (others may have been lost); and eight books of madrigals, for four to six voices.

Дүниежүзілік шығармалар

Il primo libro dei madrigali for 5 and 8 voices (жоғалған), Il secondo libro dei madrigali for 5 voices (1572), сондай-ақ 9 басқа мадригал кітабы және әртүрлі жинақтарда тағы 10 кітап.

Жазбалар

Оның музыкасының дискілерін Toccata Music шығарады. Жазбалары Кейбридж университетінің Гиртон колледжінің хоры арқылы да жарық көрді.