Кіріспе

Ат мәдениеті – күнделікті өмірі жылқы шаруашылығымен және жылқы өсірумен байланысты тайпалық топ немесе қауым. Еуразия даласында жылқыны қолға үйретуден бастап, жылқы оны пайдалануды қабылдаған әрбір қоғамды өзгертіп жіберді. Көрікті мысалдар: Моңғолияның моңғолдары, Орталық Азияның скифтер мен түркі көшпелілері, жазықтықтардағы үндістер, Гран-Чаконың гуайкуру халқы, ал 16 ғасырда Еуропадан, әсіресе Испаниядан жылқы әкелінгеннен кейін Патагонияның мапуче және техуелче тайпалары.

Тарих

Тарихтан гунндар мен Еуропа және Азияның басқа да халықтары сияқты жылқы мәдениеттерінің көптеген мысалдары бар. Жылқы мәдениеттері жылқыға ерекше мән береді және олардың өзіндік ерекшелігі көшпелі болып табылады, көбінесе аңшы-жинаушы немесе көшпелі малшылық қоғамдар болып келеді. Мысалы, Америкаға жылқының келуі Ұлы жазықтардағы, Гран-Чако және Патагониядағы жергілікті халықтардың мәдениетін өзгертіп жіберді. Жылқы жылдам қозғалу мүмкіндігін ұсынды; жылқының қысқа мерзім ішінде үлкен қашықтықты жүзу қабілеті жергілікті тұрғындарға оңай көшіп-қонуға мүмкіндік берді, бұл олардың мәдениетінде көшпелілікке көшуге алып келді, соның салдарынан көлік, сауда, аң ауру және соғыс салаларына әсер етті. Дегенмен, жылқы мәдениетін қабылдаудың кемшіліктері де болды, мысалы, жылқыны күтіп бағу және олардың денсаулығын сақтау жауапкершілігі артты. Сонымен қатар, жылқының жайылуы мен жем жеуіне қолайлы физикалық кеңістіктерді қамтамасыз ету үшін қоғамның әлеуметтік құрылымы да өзгеріске ұшырауы тиіс болды.