Рудольф Беллинг: Немец скульпторы және оның шығармашылығы
Rudolf Belling
Рудольф Беллинг – неміс мүсіншісі (1886-1972). Оның еңбегі 1932 Олимпиадасында көрсетілді. «Үш үндіді» мүсінімен танымал, мүсіндемеде жаңа көзқарас ұсынды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс мүсіншісі (1886–1972)
German sculptor (1886–1972)
Рудольф Беллинг (1886 жылғы 26 тамыз – 1972 жылғы 9 маусым) – неміс мүсіншісі. Оның туындылары 1932 жылғы жазғы Олимпиада ойындарының өнер сайысындағы мүсікшілік бәйгеге қатысты.
Rudolf Belling (26 August 1886 – 9 June 1972) was a German sculptor. His work was part of the sculpture event in the art competition at the 1932 Summer Olympics.
Көркемдік теориялар
ХХ ғасырдың басында Рудольф Беллингтің есімі бірдей шақыруға ұқсады. "Дриекланг" (триада) шығармасының авторы жиі және қызу пікірталастар тудырды. Ол алғаш рет әйгілі итальян мүсіншісі Бенвенуто Челлинидің (1500–1570) ойларын жаңғыртты, ол өз заманында мүсін бірнеше жағынан әдемі көрінуі керек деді. Бұл ғасыр басындағы қалыпты түсінік еді. Бірақ бұл мүсіннің үш өлшемді екенін көрсететін белгі болатын. Рудольф Беллинг бұл ойды дамытып, мүсін тек әдемі жақтарын көрсетуі керек деді. Осылайша ол Берлиндегі көрнекті неміс өнер зерттеушісі Адольф фон Хильдебрандтқа қарсы шықты, ол "Скульптурадағы форма мәселесі" (1903) атты кітабында: "Мүсін түсінікті болуы керек, және ол көрерменді айналып қарауға мәжбүрлемеуі тиіс" деген пікір білдірді. Рудольф Беллинг өзінің туындыларымен бұрынғы теорияларды жоққа шығарды. Оның кеңістік және форма туралы теориялары Карл Эйнштейн мен Пол Вестгейм сияқты сыншыларды да сендіріп, одан кейінгі мүсіншілер буындарына үлкен әсер етті. Осы мәселе бүгінге дейін толыққанды түсініксіз болып қалып отыр.
At the very beginning of the 20th century Rudolf Belling's name was something like a battlecry. The composer of the "Dreiklang" (triad) evoked frequent and hefty discussions. He was the first, who took up again thoughts of the famous Italian sculptor Benvenuto Cellini (1500–1570), who, at his time, stated, that a sculpture should show several good views. These were the current assumptions at the turn of the century. However they foreshadow an indication of sculpture being three dimensional. Rudolf Belling amplified: a sculpture should show only good views. And so he became an opponent to one of the German head scientists of art in Berlin, Adolf von Hildebrandt, who, in his book, The problem of Form in Sculpture (1903) said: "Sculpture should be comprehensible – and should never force the observer to go round it". Rudolf Belling disproved the current theories with his works. His theories of space and form convinced even critics like Carl Einstein and Paul Westheim, and influenced generations of sculptors after him. It is just this point which isn't evident enough today.
Германиядан шығу
1933 жылдан бастап Беллингтің өз елінде жұмыс істеуге мүмкіндігі болмады. Оның туындылары дегенеративті өнер деп танылды, олардың көпшілігі балқытылды немесе қиратылды. Оның саяси көзқарастары да нацистік режимге қайшы болғандықтан, оған жұмыс істеуге тыйым салынды, сондай-ақ Берлиндегі Пруссия өнер академиясының құрамынан шығарылды. Академия президенті Пруссияның білім және өнер министрінің атынан оған отставкаға кетуді кеңес берді. 1935 жылы Рудольф Беллинг Нью-Йоркте сегіз ай тұрды, онда Вейхе галереясында өзінің ең маңызды туындыларынан көрме ұйымдастырды. Ол сонымен қатар қазіргі заманғы мүсінтау және өзінің теориялары бойынша лекциялар оқыды. Америка сол кезде оған өмірін өткізуге тамаша мүмкіндік ұсынды. Ол Германияға оралды, себебі оның тоғыз жасар ұлы Томас қауіпті жағдайда болды, өйткені оның анасы, Рудольф Беллингтің бірінші әйелі, еврей болған. Ол ұлын құтқарып, 1937 жылы тағы да эмиграция жасады, бұл жолы Түркияның Стамбул қаласына. Ол онда отыз жыл өмір сүрді және жұмыс істеді. 1937-1954 жылдары Стамбулдағы Көркемсурет академиясында оқытушы болып жұмыс істеді, мүсінтау кафедрасын қайта ұйымдастырды және дәстүрлі зерттеулерге негізделіп, қазіргі заманғы өнерге жол ашты. 1939 жылы ол ұлын заңсыз жолмен Берлиннен Түркияға жеткізуге қол жеткізді. 1942 жылы ол екінші әйелі Иоланда Каролина Манзиниге үйленді, ол итальян-неміс отбасынан шыққан, ал 1943 жылы олардың қызы Элизабет дүниеге келді. 1943-1944 жылдары ол Исмет Инөнүнң қоладан жасалған мүсінін жасады, тұғыры дайын болғанымен, 1950 жылы үкімет ауысуына байланысты мүсін орнатылмады. Ол 1982 жылы Мачка саябағында орнатылды. Бұл мүсін ерекшеліктерімен көзге түседі, себебі ол Инөнүнң алғашқы мүсіні және (кем дегенде 1993 жылғы мәліметтер бойынша) Анкарадағы Инөнү үйінің бағында 1980 жылдардың ортасында орнатылған мүсіннен кейін екінші ең ірі Инөнү мүсіні болды. 1951 жылдан 1966 жылға дейін Стамбул техникалық университетінің сәулет факультетінде оқытушы болып жұмыс істеді. Ол 1951 жылдан 1953 жылға дейін Әниткабирге арналған рельефтік жобалар бойынша келіп түскен өтінімдерді бағалаған іріктеу комиссиясының мүшесі болды. 1955 жылы ол «Еңбегі үшін» орденімен марапатталды. Ол Батыс Берлиндегі академияға тек 1956 жылы қайта шақырылды, сол жылы Сыртқы істер министрлігінің көмегімен Нью-Йоркте қалған туындылары қайта әкелінді. 80 жасқа келгенде ол Батыс Германияға қайта оралуға шешім қабылдады, онда Мюнхенге жақын Крайлингте тұрды. Ол 1972 жылдың маусым айында Мюнхенде қайтыс болды, неміс үкіметі оны «Еңбегі үшін» орденімен (жұлдызбен) марапаттады. Қазіргі уақытта мұрағатын оның қызы Элизабет Вебер Беллинг басқарады.
From 1933 on, Belling had no chance to work in his home country. His works were marked as degenerate art, many of them were melted down or smashed. As his political opinions were also not in conformity with the Nazi regime, he was banned from working as well as from his membership of the Prussian Academy of Arts, Berlin. The academy president advised him in the name of the Prussian Minister of Education and Arts to resign. In 1935, Rudolf Belling stayed for eight months in New York City, where he had an exhibition in the Weyhe Gallery with his most important works from the Modern Classic Period. He also gave courses of lectures on modern sculpture and his own theories. America offered him a marvellous possibility at that time to live his life there. He returned to Germany because his nine year old son Thomas was in danger there since his mother, Rudolf Belling's first wife, had been Jewish. He succeeded in saving his son and emigrated once again, in 1937, this time to Istanbul, Turkey. He lived and worked there for thirty years. From 1937 to 1954 he was a lecturer at the Academy of Fine Arts in Istanbul, re organizing the department of sculpture and mediating introductions towards modern art, basing his work on traditional studies. In 1939, he managed to fly out his son illegally from Berlin to Turkey. In 1942, he married his second wife Yolanda Carolina Manzini, who was from an Italian German family, and in 1943, his daughter Elisabeth was born. From 1943 to 1944 he made a statue of İsmet İnönü realised in bronze, even though even the plinth was ready, due to the change of government in 1950 the statue was not erected. It was finally erected in 1982 in the Maçka Park. This statue is particularly notable as the first statue made of İnönü and it was (at least as of 1993) the 2nd largest İnönü statue in existence after the statue that was erected in the mid 1980s in the garden of İnönü's house in Ankara. From 1951 to 1966, he was a lecturer at the Istanbul Technical University, at the department of architecture. He was a member of the selection committee that judged submissions for relief designs being made for the Anıtkabir which went on from 1951 to 1953. 1955, he got the Federal Cross of Merit. He was called back to the academy in West Berlin only in 1956, the same year the works which stayed in New York could be received back with the help of the Foreign Office. At the age of eighty, he decided to return to West Germany again, where he lived in Krailling, near Munich. He died in Munich in June 1972, being highly decorated by the German government with the Federal Cross of Merit with Star. The archive is meanwhile managed by his daughter Elisabeth Weber Belling.