Австралиядағы әскерге шақыру тарихы, соғыс уақытындағы шақыру шарттары, 1972 жылы жойылған соғыс бейбіт уақытындағы міндетті әскери қызмет туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Австралиядағы әскери шақыру туралы шолу
Overview of conscription in Australia
Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Ұлттық қызмет деп те аталатын Австралиядағы әскери шақыру, Австралияның мемлекет ретінде қалыптасуының алғашқы жылдарында міндетті әскери оқу және қызметті енгізуден бастау алатын даулы тарихқа ие. 1972 жылы бейбіт уақыттағы әскери шақыру жойылды. Дегенмен, соғыс кезінде 1903 жылғы Қорғаныс заңы Австралияның Бас губернаторына Қорғаныс күштерінде қызмет ету үшін әскери шақыруға рұқсат беруге мүмкіндік береді, егер ол Австралия Парламентімен 90 күн ішінде бекітілсе.
Conscription in Australia, also known as National Service following the Second World War, has a controversial history which dates back to the implementation of compulsory military training and service in the first years of Australia's nationhood. Military conscription for peacetime service was abolished in 1972. However, in times of war, the Defence Act 1903 allows the Governor General of Australia to authorise conscription for service in the Defence Force, provided it is approved by the Parliament of Australia within 90 days.
Бөлінген ел
Әскерге шақыру мәселесі Австралияны терең бөліп, оған жақтас және қарсы үлкен жиналыстар өтті. Әйелдердің дауысы маңызды деп есептелді, екі тараптан да әйелдер жиналыстары мен науқан ақпараты әйел сайлаушыларға бағытталды. Бірінші референдумға арналған науқанды Хьюз Сидней қаласындағы үлкен, толып кеткен жиналыста бастады, онда ол үкіметтің ұсыныстарын баяндады. 21 қыркүйекте Мельбурн қаласындағы әкімдікте әскерге шақыруды қолдаушылардың үлкен жиналысы өтті. Әскерге шақыруға қарсылар, әсіресе Мельбурнде, да үлкен халықты жинауға мүкіндік алды: 20 қыркүйек 1916 жылы көрме ғимараты толды, 15 қазан күні Ярра өзенінің жағасында 30 000 адам, келесі аптада 25 000 адам жиналды; «Біріккен әйелдер әскерге шақыруға қарсы комитеті ұйымдастырған әйелдер шеруіне» шамамен 60 000 адам жиналды, Суонстон көшесіндегі Гильдия залы мен Принц көпірі арасында көше бір сағаттан астам уақыт бойы адамдармен толып, қозғалысқа келді. Ол 1916 жылдың 21 қыркүйегінде қабылданды. Мельбурн мен Сиднейдің орталық аудандарындағы көптеген жиналыстарды әскерге шақыруға қарсылар бұзды, спикерлер аудиториядан наразылыққа ұшырады, «ұятты көрсетілім» және «тәртіпсіздік» деп сипатталды. Бұл мәселе Лейбористік партияны терең бөліп, Хьюз және Джордж Пирс сияқты министрлер Австралияның одақтастарға соғыста жеңіске жетуі үшін әскерге шақыру қажет екенін қызу пікірмен қорғады. Оларды партияның көптеген мүшелері, соның ішінде Лейбористік партияның бірінші премьер-министрі Крис Уотсон және Жаңа Оңтүстік Уэльс штатының Лейбористік партиясының премьер-министрі Уильям Холман қолдады. Хьюз әскерге шақыруға қарсылардың барлығын сатқын деп айыптады, және көптеген католиктер әскерге шақыруға қарсы болғандықтан, ал қалғандары қолдағандықтан, қызу діни алауыздық атмосферасы қалыптасты. 1918 жылдың қарашасында соғыс аяқталғанға дейін барлығы 416 809 ер адам ерікті түрде әскерге тіркелді, бұл 18 мен 44 жас аралығындағы ақ нәсілді ер адамдардың 38,7 пайызын құрады. 1929 жылдың 1 қарашасында Қорғаныс заңының міндетті әскери қызмет ережелері тоқтатылды, бұл 18 жылдық әскерге шақыруға нүке салды.
The conscription issue deeply divided Australia with large meetings held both for and against. The women's vote was seen as important, with large women's meetings and campaign information from both sides aimed at women voters. The campaigning for the first referendum was launched by Hughes at a huge overflow meeting at the Sydney Town Hall, where he outlined the government's proposals. That was followed by a huge pro conscription meeting at the Melbourne Town Hall on 21 September. Anti conscriptionists, especially in Melbourne, were also able to mobilise large crowds, with a meeting filling the Exhibition Building on 20 September 1916; 30,000 people on the Yarra bank on Sunday, 15 October, and 25,000 the following week; a "parade of women promoted by the United Women's No Conscription Committee – an immense crowd of about 60,000 people gathered at Swanston St between Guild Hall and Princes Bridge, and for upwards of an hour the street was a surging area of humanity". It was passed on 21 September 1916, Many meetings in inner Melbourne and Sydney were disrupted by anti conscriptionists with speakers being howled down from the audience in what The Age described as "disgraceful exhibition" and "disorderly scenes". The issue deeply divided the Labor Party, with ministers such as Hughes and George Pearce vigorously arguing the need for conscription for Australia to help the Allies win the war. They were supported by many within the party, including Labor's first prime minister, Chris Watson and NSW Labor Premier William Holman. Hughes denounced anti conscriptionists as traitors and a climate of bitter sectarianism developed since most Roman Catholics opposed conscription and most others supported it. By the end of the war in November 1918, a total of 416,809 men had voluntarily enlisted in the Army, representing 38.7 percent of the white male population aged between 18 and 44. On 1 November 1929, the mandatory service provisions of the Defence Act were suspended, ending 18 years of conscription for home defence.
Екінші дүниежүзілік соғыс
1939 жылы Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, 21 жастағы барлық үйленбеген ер адамдар үш айлық әскери оқуға шақырылуға тиіс болды. Олар тек Австралия мен оның территорияларында ғана қызмет ете алатын. 1942 жылдың ортасында міндетті әскери қызмет күшіне енгізілді, онда 18-ден 35 жасқа дейінгі барлық ерлер және 35-тен 45 жасқа дейінгі үйленбеген ерлер Азаматтық әскери күштерге (CMF) қосылуға міндетті болды. Австралия императорлық күштерінің (AIF) еріктілері CMF-ке шақырылғандарды «шоколадты солдаттар» немесе «чокколар» деп қорлады, себебі олар шайқас жағдайында еріп кетеді деп сенді, немесе бұл Джордж Бернард Шоудың «Қару-жарақ және адам» атты туындысына сілтеме болуы мүмкін, онда Бланчли өзінің сөмкесін оқ-дәрінің орнына шоколад тақталарымен толтырған. Алайда, бірнеше CMF милиция бөлімшелері қиын жағдайларда соғысып, 1942 жылы ауыр шығындарға ұшырады және Жапонияның Жаңа Гвинеядағы Кокода жолындағы (сол кезде Австралия территориясы) шабуылын баяулатты. 1942 жылғы Папуа науқаны Австралия армиясының құрамында маңызды реформаға әкелді. Науқан барысында CMF қызметкерлеріне Австралия территориясының шегінен тыс жерде қызмет етуге тыйым салған шектеу әскери жоспарлауға кедеріл келтірді және AIF мен CMF арасында шиеленіс туды. 1942 жылдың соңы мен 1943 жылдың басында премьер-министр Джон Кертин Австралияның Еңбек партиясы ішіндегі қарсылықты жеңіп, міндетті әскери қызметкерлердің қызмет ете алатын географиялық шекараны кеңейтуге қол жеткізді, бұл Оңтүстік-Батыс Тынық мұхитының көп бөлігін қамтыды, ал қажетті заң 1943 жылдың қаңтарында қабылданды. 11-ші бригада 1943 және 1944 жылдары Голландтың Шығыс Индиясындағы Мерауке күшінің құрамына кірген кезде Австралия территориясының шегінен тыс жерде қызмет еткен жалғыз CMF құрамасы болды.
In 1939, at the start of World War II, all unmarried men aged 21 were to be called up for three months' military training. The men could serve only in Australia or its territories. Conscription was effectively introduced in mid 1942, when all men aged 18–35 and single men aged 35–45 were required to join the Citizen Military Forces (CMF). Volunteers with the Australian Imperial Force (AIF) scorned CMF conscripts as "chocolate soldiers", or "chockos", because they were believed to melt under the conditions of battle, or it might be an allusion to George Bernard Shaw's Arms and the Man in which Bluntschli filled his backpack with chocolate bars, rather than ammunition. However, several CMF Militia units fought under difficult conditions, suffered extremely high casualties in 1942 and slowed the Japanese advance on the Kokoda Track in New Guinea, then an Australian territory. The Papuan campaign of 1942 led to a significant reform in the composition of the Australian Army. During the campaign, the restriction banning CMF personnel from serving outside Australian territory hampered military planning and caused tensions between the AIF and CMF. In late 1942 and early 1943, Prime Minister John Curtin overcame opposition within the Australian Labor Party to extending the geographic boundaries in which conscripts could serve to include most of the South West Pacific, and the necessary legislation was passed in January 1943. The 11th Brigade was the only CMF formation to serve outside Australian territory, however, when it formed part of Merauke Force in the Dutch East Indies in 1943 and 1944.
Корей соғысы
1951 жылы Корея соғысы кезінде 1951 жылғы Ұлттық қызмет туралы заңға сәйкес, міндетті әскери қызмет енгізілді. 18 жасқа толған барлық австралиялық еркектер 176 күндік оқу-жаттығудан (99 күні толық уақыт) өтуге және екі жыл CMF-те (Common Military Forces) болуға тіркелуге міндетті болды. Кейіннен міндетті мерзім 140 күндік оқуға (77 күні толық уақыт) және CMF-те үш жыл қызмет етуге ауыстырылды. 1957 жылы жүйе сандық көрсеткіштерден гөрі дағдыларға баса назар аудару үшін өзгертілді, ал 1959 жылы тоқтатылды. Кәсіби әскери күштер бұрынғысынша ерікті негізде жұмыс істеді.
In 1951, during the Korean War, national service was introduced under the National Service Act 1951. All Australian males aged 18 had to register for 176 days training (99 days full time) and two years in the CMF. Later, the obligation was 140 days of training (77 days full time) and three years' service in the CMF. In 1957 the system was changed to emphasise skill rather than numbers, then ended in 1959. The regular military forces remained voluntary.
Вьетнам соғысы
1964 жылы Ұлттық қызмет туралы заң бойынша 20 жастағы ерлер үшін міндетті әскери қызмет енгізілді. Әскерге шақырылушылар туған күніне сәйкес жеребе салу арқылы іріктелді және екі жыл үздіксіз толық уақыт қызмет етуге, содан кейін тағы үш жыл белсенді резерв тізімінде болуға міндетті болды. 1971 жылдың қазан айында толық уақытты қызмет мерзімі 18 айға дейін қысқартылды. Қорғаныс заңы 1964 жылдың мамыр айында ұлттық қызметшілерді шетелде қызмет етуге міндеттеу үшін өзгертілді, мұндай шара Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде бір рет қана қолданылған еді. 1964 жылғы түзетулер тек тұрақты әскери күштерге қатысты және Азаматтық әскери күштерді (АӘК) қамтымады. 1965 жылы Қорғаныс заңына 1964 жылғы түзетулерге енгізілмеген АӘК-тің шетелде қызмет етуін талап ету үшін тағы да өзгерістер енгізілді. 1966 жылдың наурыз айында үкімет ұлттық қызметшілердің Оңтүстік Вьетнамға Австралияның тұрақты армиясының құрамында және американдық күштерге жіберілетінін жариялады. Шетелдегі қызмет талаптары 1966 жылдың 13 мамырында Армия министрі Малкольм Фрейзер тарапынан нақтыланды. Ұлттық қызметтен жалтарғысы келгендер Азаматтық әскери күштерге қосылып, тек Австралия ішінде қызмет ете алатын, студенттік кешіктіруді сұрап немесе ар-ожданға қарсы өтініш беруге тырысатын. Ар-ождан негізінде босатылу үшін өтініш беруші сотта "барлық" соғыстарға қарсы моральдық ұстанымын дәлелдеуі және бейбітшіл ретінде мойындалуы қажет болды. Осылайша, ар-ожданға қарсы өтініштердің қабылдану деңгейі көбінесе төмен болды.
In 1964, compulsory national service for 20 year old males was introduced under the National Service Act 1964. The selection of conscripts was made by a sortition or lottery draw based on date of birth, and conscripts were obligated to give two years of continuous full time service, followed by a further three years on the active reserve list. The full time service requirement was reduced to 18 months in October 1971. The Defence Act was amended May 1964 to provide that national servicemen could be obliged to serve overseas, a provision that had been applied only once before, during World War II. The 1964 amendments applied only to the permanent military forces and excluded the Citizen Military Forces. In 1965, the Defence Act was again amended to require the CMF to serve overseas, which had not been included in the 1964 amendments. In March 1966, the government announced that national servicemen would be sent to South Vietnam to fight in units of the Australian Regular Army and for secondment to American forces. Requirements for overseas service were detailed by the Minister for the Army, Malcolm Fraser, on 13 May 1966. Men who wished to avoid national service could join the Citizen Military Forces and serve only inside Australia, claim a student deferment or attempt a conscientious objection application. To be exempted on the basis of conscientious objection, an applicant needed to demonstrate his moral objection to "all" wars in court and to be legalised as a pacifist. That meant that the rate of success for conscientious objection applications was generally low.