Кіріспе
Альберт Камюдің 1951 жылғы кітабы – «Тұтқын» кітабы, Альберт Камюдің 1951 жылғы кітап көлеміндегі эссесі. Ол, әсіресе Батыс Еуропа қоғамдарындағы, бүлік пен революцияның метафизикалық және тарихи дамуын қарастырады. Каму жеке және әлеуметтік аяда бір құбылыс ретінде қарастырылатын бүлік пен көтерілісті зерттей келе, Батыс ой-пікірі мен өнері тарихындағы бірнеше «контрмәдени» тұлғалар мен қозғалыстарды талдайды, олардың революциялық ой және философияның жалпы дамуындағы маңыздылығын көрсетеді. Ол патшаның, құдайдың және ізгіліктің әлеуметтік маңыздылығының төмендеуін және нигилизмнің қалыптасуын талдайды. Бұл кітапты «Сизиф туралы миф» еңбегінің жалғасы деп қарастыруға болады, онда ол өмірдің мәнін зерделейді, себебі ол сол сұраққа жауап береді, бірақ басқаша шешім ұсынады.
The Rebel is a 1951 book length essay by Albert Camus, which treats both the metaphysical and the historical development of rebellion and revolution in societies, especially Western Europe. Examining both rebellion and revolt, which may be seen as the same phenomenon in personal and social frames, Camus examines several 'countercultural' figures and movements from the history of Western thought and art, noting the importance of each in the overall development of revolutionary thought and philosophy. He analyses the decreasing social importance of king, god and virtue and the development of nihilism. It can be seen as a sequel to The Myth of Sisyphus, where he ponders the meaning of life, because it answers the same question, but offers an alternative solution.
Ықпал
Камю Карл Маркс, Фридрих Ницше, Георг Вильгельм Фридрих Гегель, Маркиз де Сад, Луи Антуан де Сент-Жюст, Артур Рембо, Михаил Бакунин, Владимир Ленин, Сергей Нечаев, Жан Жак Руссо, Адольф Гитлер, Макс Штирнер, Андре Бретон, Иван Каляев, Жозеф де Майстр, граф де Лаутреамон, Лукреций, Эпикур, Макс Шелер, Федор Достоевский және Дмитрий Писарев сияқты жазушылар, суретшілер, саясаткерлер мен революционерлерді бүлік көтерген адамның біртұтас, тарихи портреті ретінде байланыстырады. Фред Розен "Тәуелсіз" (The Rebel) кітабында Симон Вейлдің идеяларының Камудың ойлау жүйесіне тигізген әсерін зерттеді. Оның сөзінше, Каму Марксизмді сынап, бүлікшіні қолөнерші ретінде қарастырды. Джордж Ф. Селфер философиялық эстетикада Каму мен Фридрих Ницше арасындағы параллельдерді талдап, маңызды ұқсастықтар мен терең айырмашылықтарды анықтады.
Қабылдау
Бұл еңбекке қызығушылық үздірілмей келеді, ол Пауль Берман сияқты заманауи философтар мен авторларға әсер етті. Оны марксистер мен экзистенциалистер, мысалы Жан-Поль Сартр, ұнатпады, ол 1952 жылы "Les Temps modernes" журналында оған сынды жауап жазды. Көптеген еуропалық коммунистер оның ойларын кертартпалық деп есептеді. Encyclopædia Britannica Online-да жазған Анри Пейре бұл мәтінді "бір-бірімен байланысы шала, қарама-қайшы және көбінесе сенімсіз, күрделі эсселер жиынтығы" деп санайды. Айдан Керзон Хобсон оны маңызды оқу-әдістемелік материал деп санайды. Ол сондай-ақ оны Камюдің "ең аз зерттелген" еңбегі деп есептейді. Дэвид Симпсонның Internet Encyclopedia of Philosophy үшін жазған пікірінше, бұл "бостандық пен бүлік табиғаты туралы толғаныс және революциялық зорлық-зомбылыққа философиялық сын". Ол марксизм-ленинизмді ашық айыптайды, адамзатты азат ету құралы ретінде шексіз зорлық-зомбылықты қатаң түрде ден қояды. Осы кітабымен Камю "жеке адамның еркіндігін ашық қорғаушы және солшыл немесе оңшылдар тарапынан жасалған тирандық пен терроризмнің ыстық пікір білдірушісіне" айналды. Джон Фолидің сөзіне сүйенсек, "Философиялық тұрғыдан алғанда, "Тәуелсіз" Камюдің ең маңызды кітабы, бірақ ол көп жамандалады және көбінесе назардан тыс қалады".