Британдық су жолдарының пионері: Франсис Эгертон, 3-ші Бриджуотер герцогі
Francis Egerton, 3rd Duke of Bridgewater
Фрэнсис Эгертон, 3-й герцог Бриджуотер: британдық аристократ, канал құрылысының пионері. «Британ ішкі су жолының әкесі» атанды, ал Bridgewater каналы – алғашқы нағыз канал.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық дворян (1736–1803)
British noble (1736–1803)
Фрэнсис Эгертон, 3-ші Бриджвотер герцогы (21 мамыр 1736 – 8 наурыз 1803), 1748 жылға дейін Лорд Фрэнсис Эгертон деп танылған, Эгертон әулетінен шыққан британдық дворян. Ол 1-ші герцогтың кіші ұлы болды. Ол үйленбеді, герцогтік онымен бірге тоқтатылды, бірақ графтық оның туысы, генерал-лейтенант Джон Эгертонға мұра болып өтті. Канал құрылысының пионері, ол "Британның ішкі су жолдарының әкесі" деп танымал, және Бриджвотер каналын салдырған – бұл Ұлыбританиядағы және бүкіл әлемдегі алғашқы нағыз канал деп есептеледі. Каналды оның өкілі Джон Гилберт, Джеймс Бриндлидің кеңесімен, Ланкаширдегі Ворслидегі көмір кендерін қамтамасыз ету үшін салған.
Francis Egerton, 3rd Duke of Bridgewater (21 May 1736 – 8 March 1803), known as Lord Francis Egerton until 1748, was a British nobleman from the Egerton family. He was the youngest son of the 1st Duke. He did not marry, and the dukedom expired with him, although the earldom was inherited by a cousin, Lieutenant General John Egerton. A pioneer of canal construction, he is famed as the "father of British inland navigation", who commissioned the Bridgewater Canal—often said to be the first true canal in Britain, and the modern world. The canal was built for him by his agent John Gilbert with advice from James Brindley to service his coal mines at Worsley, in Lancashire.
Өмір
Бриджвотер, Скруп Эгертонның, Бриджвотердің 1-ші герцогының кіші ұлы, 1736 жылдың 21 мамырында дүниеге келді. 1745 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін, оның ағасы Джон Эгертон Бриджвотердің 2-ші герцогы атағын мұраға алды. Ол үш жыл өткен соң қайтыс болды, ал Фрэнсис он екі жасында герцогтыққа ие болды, Бриджвотердің 3-ші герцогы және Бриджвотердің 6-шы графы атанды. Толыққаннан кейін көп ұзамай ол қоғамда әйгілі Гамильтонның жесір герцогинясына ұсыныс жасады, бірақ оның әпкесі, Леди Ковентримен қарым-қатынасын тоқтатудан бас тартуы олардың никесін бұзды. Содан кейін герцог Лондондағы үйін жапты және Ворслидегі иелігіне көшіп, каналдар салуға өзін толықтай берді.
Bridgewater, the younger son of Scroop Egerton, 1st Duke of Bridgewater, was born on 21 May 1736. Upon the death of their father in 1745, his elder brother inherited the title to become John Egerton, 2nd Duke of Bridgewater. He died only three years later, and Francis succeeded to the dukedom at the age of twelve, becoming 3rd Duke of Bridgewater and 6th Earl of Bridgewater. Shortly after attaining his majority he became engaged to the society beauty the Dowager Duchess of Hamilton, but her refusal to give up the acquaintance of her sister, Lady Coventry, led to the breaking off of the match. Thereupon the Duke broke up his London establishment, and retired to his estate at Worsley where he devoted himself to the making of canals.
Құбырлар
Ол өз иеліктерінен алынған көмірді тасымалдау үшін салған Ворслиден Манчестерге дейінгі Бриджвотер каналы, өзен арқылы жүзуге қарағанда, әдетте алғашқы қазіргі заманғы британдық канал деп есептеледі, бірақ Санки каналы да осы мәлімдемеге талас айтады, ол бастапқыда "су жолы" ретінде жобаланған, бірақ нағыз канал ретінде салынған. Бриджвотер каналын, оның Ируэлл өзені арқылы өтетін су құбырымен бірге, белгілі инженер Джеймс Бриндли салды. Оның алғашқы каналын аяқтағаннан кейін герцог одан да маңызды жұмысты бастауға бейімделді. 1762 жылы ол Ливерпуль мен Манчестер арасындағы су жолын жақсарту үшін парламенттік өкілеттік алды. Оның іске асыруындағы қиындықтар Ворсли каналындағыдан гөрі әлдеқайда күрделі болды, себебі оны Сале Мур батпағы арқылы өткізу қажет болды. Бірақ оның агенті Джон Гилберт пен инженер Бриндлидің шеберлігі барлық кедергілерді жеңіп шықты. Герцогтың қаржылық ресурстары бір кезде таусылып бара жатқан болса да, жұмыс сәтті аяқталды. Екі канал да Бриджвотер отыз алты жасқа толғанда аяқталды, ал ол өмірінің қалған бөлігін оларды кеңейтуге және өз иеліктерін жақсартуға жұмсады. Өмірінің соңғы жылдарында ол кәсібінің табысынан жомарт кіріс алды. Питтің үкіметін қолдағанмен, ол саясатта белсенді рөл атқармады.
The Bridgewater Canal from Worsley to Manchester which he constructed to transport coal obtained on his estates is usually cited as the first modern British canal as opposed to a river navigation—although the Sankey Canal is a rival to this claim, projected as a "navigation", but built as a true canal. The construction of Bridgewater's canal, with its aqueduct across the River Irwell, was carried out by James Brindley, the celebrated engineer. The completion of his first canal led the duke to undertake a more ambitious work. In 1762 he obtained parliamentary powers to provide an improved waterway between Liverpool and Manchester by means of a canal. The difficulties encountered in its execution were still more formidable than those of the Worsley canal, involving carrying it across Sale Moor Moss. But the genius of John Gilbert, his agent and Brindley, his engineer, proved superior to all obstacles although at one period the duke's financial resources were almost exhausted, the work was carried to a triumphant conclusion. Both canals were completed by the time Bridgewater was thirty six years of age, and the remainder of his life was spent in extending them and in improving his estates. During the latter years of his life he derived a princely income from the success of his enterprise. Although a supporter of Pitt's administration, he took no prominent part in politics.
Байлық
Герцог өзінің каналдары мен көмір кендері арқылы зор байлық жинады. Оның жылдық кірісі 80 000 фунт стерлингтен асып кеткені айтылды. Отбасы басқа да иеліктерге ие болды: Белтон Хаус, кішкентай Сассекс иелігі және Олд Хаус, сондай-ақ Ашридждегі 6000 акр (24 км²). Бракли мен Ворсли иеліктерін тастап кеткен кезде герцогтың салықтар мен алымдардан түскен жылдық кірісі 75 000 фунт стерлинг болды (1997 жылы шамамен 2 360 000 фунт стерлинг деп бағаланды). Бірінші герцогтың әкесі Лондонның Сент-Джеймс ауданында Кливленд Хаусын сатып алған, ол 1840 жылы сэр Чарльз Барридің жобалары бойынша қайта салынды және 1854 жылы 3-ші герцогтың мұрагері лорд Элсмир үшін Бриджуотер Хаусы деп аталды. Бриджуотердің байлығы 2 миллион фунттан асып түскендіктен, Англияның ең бай ақсүйекі Ашриджді қайта құруға кірісті. Ол ескі ғимараттарды бұзуға кірісті, бірақ жоспарларын аяқтамай қайтыс болды, мұрагеріне тек қираған үйінділерді қалдырды. Ол 1789 жылы банкир Еремия Харманнан әйгілі Орлеан коллекциясын сатып алып, жартылай қайта сатқан консорциумның жетекші мүшесі болды. Ол 150 000 фунт стерлингке бағаланған (1997 жылы шамамен 4,75 миллион фунт стерлинг) өнер коллекциясын сатып алды. 1798 жылы ол Рафаэль, Тициан, Аннибале Каррачи және Николя Пуссеннің суреттері бар алпыс төрт итальяндық және француз суретін бірден сатып алды. Оның ішінде Диана мен Актеон және Диана мен Каллисто сияқты бірнеше ескі шеберлердің картиналары бар еді. Ол оның мұрагері, Сазерлендтің 1-ші герцогына мұра болып өтті. Оның сатып алған көптеген туындылары әлі күнге дейін Эгертон отбасының қолында сақтаулы.
The duke accumulated great wealth through his canal and coal interests. His annual income was said to have exceeded £80,000. The family owned other estates: Belton House, a small Sussex estate and the Old House and, 6,000 acres (24 km2) at Ashridge. On leaving his Brackley and Worsley estates, the duke had an annual income in taxes and duties of £75,000 (estimated in 1997 as £2,360,000). The father of the first duke had bought Cleveland House in St James, London, which was rebuilt to the designs of Sir Charles Barry in 1840 and renamed Bridgewater House in 1854 for Lord Ellesmere, heir of the 3rd Duke. With the Bridgewater fortune exceeding £2,000,000, the duke, the richest nobleman in England, set about rebuilding Ashridge. He began to pull the old buildings down, but he died before his plans could be completed, leaving his heir with nothing but rubble. He was the leading member of the syndicate which purchased and partly resold the famous Orleans Collection, from the banker Jeremiah Harman in 1789. He acquired an art collection valued at £150,000 (estimated in 1997 about £4.75 million). In 1798 he purchased en bloc sixty four Italian and French paintings including Raphael, Titian, Annibale Carracci and Nicolas Poussin. Notable were several old master paintings including Diana and Actaeon and Diana and Callisto. It was inherited by his heir, 1st Duke of Sutherland. Most of his purchases are still held by the Egerton family.
Мұра және ескерткіштер
Герцог 1803 жылдың 8 наурызында отбасылық өмір құрмаған күйеусіз қайтыс болды, герцогтық атағы жойылды, бірақ Бриджвотер графының атағы оның туысы, генерал-лейтенант Джон Эгертонға, 7-ші графқа өтті. Бриджвотердің 3-ші герцогы Ашриджге жақын Литтл-Гадсдендегі Әулие Петр және Әулие Павел шіркеуіндегі Эгертон отбасының мазарында жерленді. Өсиетімен герцог өз каналдарын және меншіктерін сенімділікпен басқаруға тапсырды, оған сәйкес оның жүрек туысы Стаффордтың 2-ші маркизі (кейін Сазерлендтің 1-ші герцогы) алғашқы иегер болды, содан кейін оның ұлы лорд Фрэнсис Левесон Гоуэр (кейін Эльсмирдің 1-ші графы) және оның ұрпақтары. Сенімділік мүмкіндігінше ұзаққа созылсын үшін, мүліктің тірі адамдардың өміріне және одан кейін жиырма бір жылға бекітілуіне мүмкіндік беретін заңдық ереже ерекше қолданылды. Мүліс иегерлері герцогпен және олардың тірі ұрпақтарымен байланысты көптеген адамдар, сондай-ақ герцог қайтыс болғанға дейін немесе одан бұрын Лордтар палатасына орын алған барлық пэрлер болды. Соңғы пэр 1857 жылы қайтыс болды, бірақ қарапайым азаматтардың бірі 1883 жылдың 19 қазанына дейін өмір сүрді, сондықтан сенімділік 1903 жылдың 19 қазанына дейін тоқтамады, осы кезде барлық мүлік Фрэнсис Эгертонның, Эльсмирдің 3-ші графының толық бақылауына өтті. Ол кезде каналдар 1872 жылы Бриджвотер навигациялық компаниясына берілді, олар оны 1887 жылы Манчестер кеме каналы компаниясына сатты. Герцог Ұлыбританияның көптеген жерлерінде еске алынады. Литтл-Гадсден шіркеуіндегі мәрмәр қабырғалық ескерткіш оның есіміне арналған, ал жақын маңдағы Ашридж иелігінде Бриджвотер ескерткіші 1832 жылы «Ішкі су жолының әкесі» Бриджвотердің үшінші герцогы Францис құрметіне орнатылды. Англияның солтүстік-батысындағы Бриджвотер каналы бүгінгі күнге дейін герцогтың атымен аталады. 1830 жылдары Манчестерде Канал герцогына ескерткіш орнату мүмкіндігі талқыланды, бірақ сол кезде қоғамдық мүсіндер Лондоннан тыс жерлерде кеңінен танымал емес еді. 1836 жылғы Уильям Фейрберннің Манчестердегі Пикадиллидің шығыс жағында Бриджвотер Айшығын салу туралы жобасы іске аспады, ол герцогтың есімімен безендірілуі тиіс еді. Бүгінгі күнге дейін Манчестерде Канал герцогының есімімен мүсін орнатылмаған. Уильям Маршалл Крейгтің 1788 жылғы Бриджвотер герцогының портреттік суреті 1835 жылы Эдвард Скривенмен ойылып жазылды; түпнұсқасы Лондонның Ұлттық портрет галереясында және Эдинбургтегі Шотландия Ұлттық галереясында сақтаулы. Герцогтың 1803 жылғы Питер Роудың екі балауыз медальон портреті Ұлттық портрет галереясында және Чеширдегі Тэттон Холлда сақталады. Франсис Эгертон 1879 және 1893 жылдар аралығында Форд Мэдокс Браун салған Манчестер қабырғалық суреттерінің бірінде бейнеленген. Бриджвотер каналының ашылуы 1761 жылы герцогтың өз гербінің туларымен безендірілген баржада тұрғанын, инженер Джеймс Бриндлидің жанында жаңа каналдағы алғашқы көмір баржаларының іске қосылуын бақылап отырғанын көрсетеді. 1905 жылы Эльсмирдің 3-ші графы Фрэнсис Эгертон Бриджвотер герцогының есімімен Солфордтың Ворсли Грин қаласында фонтан орнатты, бұл герцог салған бұрынғы фабриканың қиратылуынан кейін жасалды. 1996 жылы Манчестерде герцогтың атымен аталған жаңа концерт залы ашылды, Бриджвотер залы, бірақ зал шын мәнінде іргелес Рочдейл каналының жанында орналасқан.
The duke died unmarried on 8 March 1803, and the ducal title became extinct although the Earldom of Bridgewater passed to a cousin, Lieutenant General John Egerton, who became 7th Earl). The 3rd Duke of Bridgewater was buried in the Egerton family vault in the Church of St Peter and St Paul in Little Gaddesden, close to Ashridge. By his will the duke devised his canals and estates on trust, under which his nephew, the 2nd Marquess of Stafford (afterwards 1st Duke of Sutherland), became the first beneficiary, and next his son Lord Francis Leveson Gower (afterwards 1st Earl of Ellesmere) and his issue. In order that the trust should last as long as possible, an extraordinary use was made of the legal rule that property may be settled for the duration of lives in being and twenty one years after. The legatees were a great number of persons connected with the duke and their living issue, plus all peers who had taken their seats in the House of Lords on or before the duke's decease. The last of the peers died in 1857, but one of the commoners survived till 19 October 1883, and so the trust did not expire until 19 October 1903, when the whole property passed to the undivided control of Francis Egerton, 3rd Earl of Ellesmere. The canals had by then been transferred to the Bridgewater Navigation Company in 1872, by whom they were sold in 1887 to the Manchester Ship Canal Company. The duke is commemorated in a number of locations around Britain. A marble wall monument in Little Gaddesden Church is dedicated to his memory, and on the nearby Ashridge Estate, the Bridgewater Monument was erected in 1832 'in honour of Francis, Third duke of Bridgewater, "Father of Inland Navigation"'. The Bridgewater Canal in North West England, still in existence today, bears the Duke's name. In the 1830s, the possibility was discussed of raising a memorial to the Canal Duke in Manchester, but at the time public statuary was relatively unknown outside London. Illustrations exist of unrealised 1836 proposal by William Fairbairn to build a Bridgewater Crescent at the eastern end of Piccadilly in Manchester, to be adorned with a statue of the Duke of Bridgewater. To date, no statue has been erected in Manchester to commemorate the Canal Duke. A 1788 portrait drawing of the Duke of Bridgewater by William Marshall Craig was engraved by Edward Scriven in 1835; prints are held in the National Portrait Gallery, London and the Scottish National Gallery in Edinburgh. Two Wax medallion portraits of the Duke by Peter Rouw dating from 1803 are held at the National Portrait Gallery and at Tatton Hall in Cheshire. Francis Egerton is depicted in one of The Manchester Murals painted by Ford Madox Brown between 1879 and 1893. The Opening of the Bridgewater Canal A. D. 1761 shows the Duke of Bridgewater standing on a barge decorated with flags of his coat of arms, alongside engineer James Brindley, observing the launch of the first coal barges on his new canal. In 1905, Francis Egerton, 3rd Earl of Ellesmere erected a fountain in Worsley Green, Salford, in memory of the Duke of Bridgewater, after a former factory built by the duke there was demolished. In 1996, a new concert hall named after the duke was opened in Manchester, the Bridgewater Hall — although the hall is actually situated next to the adjoining Rochdale Canal.
Шығу тегі
Скруп, 1-ші Бриджвотер герцогы (1681–1745), Бриджвотердің 2-ші графының ұлы, 1720 жылы герцог атағын алды. Ол Бриджвотердің 1-ші графы Джон Эгертонның (1617 жылы құрылған; 1649 жылы қайтыс болған) шөбересі болды, оның есімі Милтонның "Комус" атты туындысымен байланысты. Ал ол сэр Томас Эгертонның (1540–1617) ұлы, Елизавета I патшайымның Лорд-қараушысы және Джеймс I патшаның Лорд-канцлері, ол 1603 жылы Элсмир бароны және 1616 жылы Брэкли виконты атанды.
Scroop, 1st Duke of Bridgewater (1681–1745), the son of the 2nd Earl of Bridgewater, was created a duke in 1720. He was the great grandson of John Egerton, 1st Earl of Bridgewater (cr (created). 1617; d (died). 1649), whose name is associated with the production of Milton's Comus and the latter was the son of Sir Thomas Egerton (1540–1617), Queen Elizabeth's Lord Keeper and James I's Lord Chancellor, who was created Baron Ellesmere in 1603 and Viscount Brackley in 1616.