Генрих Маршнер (1795-1861) – неміс опера композиторы, Вебер мен Вагнер арасындағы маңызды тұлға. «Ханс Хайлинг» операсы арқылы танылды. Биографиясы, шығармалары.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс композиторы (1795–1861)
German composer (1795–1861)
Генрих Август Маршнер (16 тамыз 1795 – 14 желтоқсан 1861) – неміс композиторы, ең көп танымал операларымен. Вебер мен Вагнер арасындағы неміс операсының ең ірі композиторы деп есептеледі.
Heinrich August Marschner (16 August 1795 – 14 December 1861) was a German composer best known for his operas. He is considered to be the most important composer of German opera between Weber and Wagner.
Өмірбаян
Маршнер Циттау қаласында дүниеге келді және бастапқыда заңгер мамандығына бағытталған еді. Шамамен 1815-16 жылдары Бетховенмен болған кездесуден кейін, ол өзін музыкаға арнап, Братислава қаласында жеке музыка сабақтары берді. 1821 жылдан бастап ол Дрезден (1821 жылдан бастап), Лейпциг (1827 жылдан бастап) және Ганновердегі (1830 жылдан бастап) қалалық театрларда сахналық композитор және дирижер болып жұмыс істеді. «Ханс Хейлинг» операсы (1833) оның сол кездегі жетекші неміс опера композиторларының қатарындағы есімін бекітті. Ол Ганноверде қайтыс болды.
Marschner was born in Zittau and was originally intended for a legal career. After a meeting with Beethoven around 1815–16, he decided to devote himself to music and became a private music teacher in Bratislava. From 1821 he worked as a stage composer and conductor at the municipal theatres in Dresden (from 1821), Leipzig (from 1827), and the Court Theatre at Hanover (from 1830), where the opera Hans Heiling (1833) established his name among the leading German opera composers of the time. He died in Hanover.
Мұра
Маршнер 1830 жылдан бастап XIX ғасырдың соңына дейін Еуропадағы ең маңызды композиторлардың бірі ретінде кеңінен танылды. Маршнер бұл шығармаларды ойша тастап кеткен жоқ, керісінше, оларды жазуға көп уақыт пен күш жұмсады. Ол фортепиано, скрипка және виолончельге арналған шығармаларының әрқайсысына «Ұлы трио» деген атау берді, бұл оларға берген маңыздылығын көрсетеді. Осы шығармаларда 19-ғасырдың ортасындағы романтизм қозғалысында кең таралған барлық сезімдерді кездестіруге болады. Маршнердің есінде қалғанының көп бөлігі – оның «Ханс Хейлинг» (1833), «Дер Вампир» (1828) және «Дер Темплер унд ди Юдин» (1829) опералары, олар өмір бойында өте танымал болды. Маршнердің музыкалық құралдармен табиғаттан тыс қорқынышты бейнелеу қабілеті, әсіресе алғашқы екі операсында, сондай-ақ «Die Monduhr» (шамамен 1839) сияқты балладаларында айқын көрінеді. Операларынан кейін Маршнердің музыкаға ең маңызды үлесі – Lied (лирикалық ән). Оның осы жанрдағы ең жақсы туындылары Карл Лоуэнің шығармаларымен теңестіріледі. Ол сонымен қатар көптеген камералық музыка туындыларын жазды, оның ішінде жеті фортепиано триосы, сондай-ақ 19-ғасырда өте танымал болған еркек хорлары бар. Маршнердің опералары Вагнерге зор әсер еткенімен, оның камералық музыкасы, әндері және «Klänge aus Osten» (1842) кантатасы Шуманға ұнады, ал Шуманның «Жәннат және Пери» (1843) кантатасы ескі композитордың ықпалын көрсетеді. Маршнердің гитараға арналған «Багателлдері» (1814) соңғы кезде кейбір гитаристердің назарына ілікті, ал оның камералық музыкасының кейбіреулері әлі де сирек орындалады. Оның операларының арасында «Ханс Хейлинг» және әсіресе «Дер Вампир» соңғы жылдары үлкен жетістікке ие болып, жаңадан қойылды.
Marschner was widely regarded as one of the most important composers in Europe from about 1830 until the end of the 19th century. Marschner did not just toss off these works as an afterthought, but clearly devoted considerable time and effort to writing them. He gave the title "Grand Trio" to each of his works for piano, violin and cello, indicative of the importance he attached to them. In these pieces, one finds all of the emotions prevalent in the Romantic movement during the mid 19th century. To the extent that Marschner is still remembered, it is largely for his operas Hans Heiling (1833), Der Vampyr (1828) and Der Templer und die Jüdin (1829), extremely popular in his lifetime. Marschner's ability to depict supernatural horror by musical means is especially evident in the first two operas as well as in some of his ballads, such as "Die Monduhr" (c. 1839). Next to his operas, Marschner's most significant musical contribution is to the Lied. The best of his works in this form are comparable with those by Carl Loewe. He also wrote a considerable amount of chamber music, including seven piano trios, as well as unaccompanied male choruses that were very popular in the nineteenth century. While Marschner's operas strongly influenced Wagner, his chamber music, songs, and his cantata Klänge aus Osten (1842) were admired by Schumann, whose cantata Paradise and the Peri (1843) shows the older composer's influence. Marschner's Bagatelles for guitar (1814) have been taken up lately by some guitarists, and some of his chamber music is still very occasionally played. Among his operas, Hans Heiling and especially Der Vampyr have been adapted and revived in recent years with considerable success.
Piano trio No. 1 in A minor, Op. 29
Piano trio No. 2 in G minor, Op. 111
Piano trio No. 3 in F minor, Op. 121
Piano trio No. 4 in D major, Op. 135
Piano trio No. 5 in D minor, Op. 138
Piano trio No. 6 in C minor, Op. 148
Piano trio No. 7 in F major, Op. 167
Piano quartet No. 1 in B flat major, Op. 36
Piano quartet No. 2 in G major, Op. 158