Теофиль Мало Корре де ла Тур д’Овернь: «Бірінші гранатыр» және археологияға қосқан үлесі
Théophile Corret de la Tour d'Auvergne
Теофиль Мало Корре де ла Тур д’Овернь – француздық офицер, Наполеонның «Францияның бірінші гранаты» деп атаған тұлғасы. Археологияда "долмен" мен "менгир" сөздерін енгізген. 🇫🇷🔍
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Теофил Мало Коррет де ла Тур д’Овернь (23 қараша 1743 – 28 маусым 1800) – француз офицері, Наполеон оны «Францияның бірінші гранадері» деп атады. Ол сонымен қатар ежелгі кельт мәдениетін зерттеуге құмар антиквар болды және «долмен» мен «менхир» сөздерін археологиялық терминологияға енгізді.
Théophile Malo Corret de la Tour d'Auvergne (23 November 174328 June 1800) was a French officer named by Napoleon as the "first grenadier of France". He was also a celtomaniac antiquarian who introduced the words "dolmen" and "menhir" into general archaeological usage.
Мансап
Ол Коррет есімді заңгердің ұлы болды, және әрине, крещениеден өтті, ал туған жері Бретаньдегі Кархай-Плугер болуы мүмкін, бірақ әкесі қызмет еткен, сол маңдағы Сент-Эрнин де, аймақтағы басқа да көптеген жерлер сияқты, оның туған жері деп есептелді. Әскери мансапқа деген құштарлығы айқын болғандықтан, ол достары қол қойған дворяндық куәлігін алып, бірінші кезекте Король үйіне номиналды түрде қабылданды, ал кейін Коррет де Кербауфрет атымен әскерге офицер болып кірді. 1771 жылы, қызметке келгеннен кейін төрт жыл өткен соң, Буйон герцогының хаты арқылы Ла Тур д'Овернь тегін алды, және ұлы маршал Анри де ла Тур д'Оверньтің заңды емес жартылай бауыры, Виконт де Туреннен таратынын мәлімдеді. Оның полкінде көп жылдық қызметі тек 1781 жылы Криллон герцогының Франко-испан экспедициясына ерікті ретінде қатысуымен тоқтатылды. Бұл оған испан әскеріне өсу мүмкіндігін ұсынды, бірақ ол адалдығынан бас тартты. 1784 жылы капитандыққа көтеріліп, 1791 жылы Сент-Луи орденімен марапатталды. Француз революциясының басында оның патриотизмі Ангумуа полкіндегі көптеген әріптестерінің конституцияға ант берудің орнына эмиграцияға кету ұсыныстарына қарсы тұруында айқын көрінді, және ол француз революциялық соғыстарында революциялық армияда капитан шенінен асып шықпай шайқасты. 1792 жылы ол нумизматика және тілдерге деген өмір бойғы қызығушылығын бретондықтар туралы жариялаған еңбегі арқылы көрсетті. Ол сол кезде Альп тауларында Монтескьеге бағынышты болды, және тек шекарадағы шайқастар болғанымен, батылдығы мен ерліктерімен көзге түсті, бұл қасиеттері келесі жылы Пиренейдегі қақтығыстарда одан да айқын көрінді. Ол полковник шеніне көтерілуден бас тартты, денсаулығы нашарлап, тістерін жоғалтқандықтан сүтпен ғана тамақтанды, сондықтан 1795 жылы армиядан кетті. Теңіз арқылы Бретаньға қайтқанда, ол ағылшыздарға түсіп, екі жыл тұтқын болды. Бостандыққа шыққаннан кейін ол Пассиде қоныстанды және "Галлияның бастаулары" (1796) атты еңбегін жариялады. 1797 жылы, ескі досының ұлы әскерге шақырылғандықтан, ол жас жігіттің орнына ерікті болып, Рейнде (1797) және Швейцарияда (1798–1799) капитан болып қызмет етті. Коррет өзінің ерекше батылдығы мен қарапайымдығы үшін Наполеоннан "Францияның бірінші гранадері" деген атақ алды (1800 жылдың 27 сәуірінде). Бұл оны қайтадан ерікті болуға итермеледі, және ол 1800 жылдың 27 маусымында Нойбург шайқасында қаза тапты.
He was the son of a lawyer named Corret, and was certainly baptised and perhaps born at Carhaix Plouguer in Brittany, though nearby Saint Hernin where his father had a position is one of a number of other places in the area put forward as his place of birth. His desire for a military career being strongly marked, he was enabled by the not uncommon device of producing a certificate of nobility signed by his friends, first to be nominally enlisted in the Maison du Roi, and soon afterwards to receive a commission in the line, under the name of Corret de Kerbaufret. Four years after joining, in 1771, he assumed with the help of a letter from the Duke of Bouillon the surname of La Tour d'Auvergne, claiming descent from an illegitimate half brother of the great Marshall Henri de la Tour d'Auvergne, Vicomte de Turenne, one of Louis XIV's leading commanders. Many years of routine service with his regiment were broken only by his participation as a volunteer in the Duke de Crillon's Franco Spanish expedition to Menorca in 1781. This led to an offer of promotion into the Spanish army, but he refused to change his allegiance. In 1784 he was promoted captain, and in 1791 he received the Cross of St. Louis. In the early part of the French Revolution his patriotism was still more conspicuously displayed in his resolute opposition to the proposals of many of his brother officers in the Angoumois regiment to emigrate rather than to swear to the constitution, and he fought in the revolutionary army in the French Revolutionary Wars, refusing promotion beyond the grade of captain. In 1792 his lifelong interest in numismatics and questions of language was shown by a work which he published on the Bretons. At this time he was serving under Montesquiou in the Alps, and although there was only outpost fighting he distinguished himself by his courage and audacity, qualities which were displayed in more serious fighting in the Pyrenees the next year. He declined well earned promotion to colonel, and, being broken in health and compelled, owing to the loss of his teeth, to live on milk, he left the army in 1795. On his return by sea to Brittany he was captured by the English and held prisoner for two years. When released, he settled at Passy and published Origines gauloises (1796). In 1797, on the appeal of an old friend whose son had been taken as a conscript, he volunteered as the youth's substitute, and served on the Rhine (1797) and in Switzerland (1798–1799) as a captain. In recognition of his singular bravery and modesty Corret obtained a decree from Napoleon naming him the "first grenadier of France" (27 April 1800). This led him to volunteer again, and he was killed in action at the Battle of Neuburg on 27 June 1800.
Жады
Ла Тур д’Оверннің батырлығы француз әскерлерінің қиялын баурап алды, оның есімі ұмытылмады. Наполеонның Рейн конфедерациясының одақтастарымен бірге француз әскерлері оның жерленген жерінен өтетін кезде әрқашан қатар тұрып өтетін болды. Оның жүрегі 46-шы полкінің гранадерлік ротасы ұзақ жылдар бойы сақтап келді. Көп жылдар бойы Джузеппе Гарибальдиде болғаннан кейін, ол 1883 жылы Париж қаласының қамқорлығына тапсырылды. 1800 жылы Наполеон бұйрық берді: «Оның аты оның ротасының жалақы тізімінде және тізімінде сақталуы керек. Барлық парадтарда оның аты аталады, ал кіші офицер «Шайырда қаза болды» деп жауап береді». Бұл дәстүр, шамалы өзгерістермен, 46-шы полкте барлық парадтарда қазірге дейін сақталып келеді. Алайда, 1809 жылдың басында Наполеон өзі бұл дәстүрді тоқтатты. «Қай полкте генерал, полковник немесе, соңында, батыр адам өлмеді? Мен бұл ерекшелікке бұрыннан төзімділік таныттым» (Нап. Корр., 18-том, № 14727). Әскери министрдің ыдысты жинауы, Наполеонның француз революциясымен байланысы айқын болған тұлғадан гөрі, өзінің әулетін нығайту және империясын құру үшін қаза тапқандарды құрметтегенін көрсетті.
La Tour d'Auvergne's almost legendary courage had captivated the imagination of the French soldier, and his memory was not allowed to die. It was customary for the French troops and their allies of the Rhine Confederation under Napoleon to march at attention when passing his burial place on the battlefield. His heart was long carried by the grenadier company of his regiment, the 46th. After being in the possession of Giuseppe Garibaldi for many years, it was finally deposited in the keeping of the city of Paris in 1883. In 1800 Napoleon ordered, "His name is to be kept on the pay list and roll of his company. It will be called at all parades and a non commissioned officer will reply, 'Mort au champ d'honneur.' " This custom, with little variation, is still observed in the 46th regiment on all occasions when the color is taken on parade. However, in early 1809, Napoleon himself put this tradition to an end. "What regiment has not had a general, a colonel, or finally, a brave man killed at its head? I have tolerated this singularity long enough" (Nap. Corr., vol 18, No. 14727). The urn was collected by the War Minister, showing that Napoleon preferred to celebrate the men who died to affirm his dynasty and build his Empire, rather than an individual whose association with the French Revolution was unmistakable.