Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1841 жылы француз әскери-теңіз флоты үшін алғашқы Paixhans қарулары жасалды. Қарудың трубкасының салмағы шамамен болды және 2 мильге (3 км) дейін дәлдік көрсетті. 1840 жылдары Франция, Ұлыбритания, Ресей және АҚШ жаңа теңіз қаруларын қабылдады. Қарулардың операциялық жағдайдағы тиімділігі алғаш рет 1838 жылы Веракруста, 1843 жылы Кампечеде, 1849 жылы Дания-Пруссия соғысы кезінде Эккернфёрдеде және әсіресе 1853 жылы Қырым соғысы кезінде Синоп шайқасында байқалды. Кампече теңіз шайқасы тарихқа енді, себебі бұл екі тараптың да жарылғыш оқ-дәрілерді қолданған алғашқы жағдайы болды және желкенді кемелердің бу кемелерін жеңген жалғыз реті еді. Пенни Циклопедиясы (1858) бойынша:
The first Paixhans guns for the French Navy were made in 1841. The barrel of the guns weighed about , and proved accurate to about (2 mile (3 km)). In the 1840s, France, Britain, Russia, and the United States adopted the new naval guns. The effect of the guns in an operational context was first demonstrated during the actions at Veracruz in 1838, at Campeche in 1843, Eckernförde in 1849 during the Danish–Prussian War, and especially at the Battle of Sinop in 1853 during the Crimean War. The Naval Battle of Campeche made history because it was the first time both sides used explosive shells and the only time sailing ships defeated steamers. According to the Penny Cyclopaedia (1858):
Блокquote|Генерал Paixhans ауыр артиллерияның конструкциясында, сондай-ақ оқ-дәрілерде, лафеттерде және қаруды қолдану әдісінде маңызды жақсартулар жасады. Paixhans қарулары әсіресе оқ-дәрілер мен ішкі қуыс снарядтарды атқылауға арналған, және алғаш рет 1824 жылы Францияда қабылданды. Ұқсас қару-жарақтар кейіннен британдық әскери қызметке де енгізілді. Олар соғыс кемелеріне де, жағалауды қорғайтын бекіністерге де жарамды. Алғашқы Paixhans қаруының ұзындығы 9'4" (2.84 м) болды және салмағы шамамен 74 центнер (3,800 кг) құрады. Трубкасының диаметрі болды. Металлдың тиімді таратылуы арқасында, оқ-дәрі салынған бөлігі айтарлықтай нығайтылды, ол 86-дан 88 фунтқа (39–40 кг) дейін салмағы бар қатты оқтармен немесе 60 фунтқа (27 кг) жуық салмағы бар ішкі қуыс снарядтармен атуға төтеп бере алды. Оқ-дәрі мөлшері 10 фунт 12 унциядан 18 фунтқа (4.9–8.2 кг) дейін өзгереді. Генерал Paixhans цилиндрлі конустық оқ-дәрілерді ұсынғандардың біріншісі болды, себебі олардың дөңгелек оқтарға қарағанда ауадан аз қарсылық көру, тікелей траекторияда ұшу және бірдей калибрлі мылтықтан немесе үлкен қарудан шығарылғанда нысанаға әлдеқайда күшпен тию артықшылығы бар еді. Ірі соғыс кемелері, әсіресе үш қабатты кемелер, тіпті едәуір қашықтықта да көзге түсетін нысана ұсынады, ал олардың ағаш қабырғалары соншалықты қалың және мықты болғандықтан, көлденең бағытта атылған оқ-дәрі оларды тесіп өте алмайды. Оқ-дәрінің жарылуы жер асты минасының жарылуынан туындайтын қиратушы әсерді тудырады және тік бағытта атылған оқ-дәрінің соққысынан әлдеқайда күшті болады.|Penny Cyclopedia
Blockquote|General Paixhans made important improvements in the construction of heavy ordnance, and also in the projectiles, in the carriages, and in the mode of working the guns. The Paixhans guns are especially adapted for the projection of shells and hollow shot, and were first adopted in France about the year 1824. Similar pieces of ordnance have since been introduced into the British service. They are suitable either for ships of war, or for fortresses which defend coasts. The original Paixhans gun was 9'4" long [2.84 m], and weighed nearly 74 cwts [3,800 kg]. The bore was By judicious distribution of the metal it was so much strengthened about the chamber, or place of charge, that it could bear firing with solid shot weighing from 86 to 88 lbs [39–40 kg], or with hollow shot weighing about 60 lbs [27 kg]. The charge varied from 10 lbs. 12 oz to 18 lbs [4.9 8.2 kg] of powder. General Paixhans was one of the first to recommend cylindro conical projectiles, as having the advantage of encountering less resistance from the air than round balls, having a more direct flight, and striking the object aimed at with much greater force, when discharged from a piece of equal calibre, whether musket or great gun. As large ships of war, particularly three decked ships, offer a mark which can hardly be missed, even at considerable distances, and as their wooden walls are so thick and strong that a shell projected horizontally could not pass through them, an explosion taking place would produce the destructive effects of springing a mine, and far exceeding those of a shell projected vertically, and acting by concussion or percussion.|Penny Cyclopedia
Америка Құрама Штаттары
АҚШ Әскери-теңіз флоты бұл конструкцияны қабылдап, 1845 жылы бірнеше кемелерді 63 және 55 кВт салмақты 8 дюймдік зеңбіректермен жабдықтады, ал кейіннен 86 кВт салмақты 10 дюймдік оқ атар зеңбіректермен жабдықтады. Пайшан зеңбіректері 1842 жылы Фоксхолл А. Паркер аға басқаруымен USS Constitution (төрт Пайшан зеңбірегі), 1854 жылы USS Constellation және 1853 жылы коммодор Перридің Жапонияны ашу миссиясы кезінде USS Mississippi (10 Пайшан зеңбірегі) мен USS Susquehanna (алты Пайшан зеңбірегі) кемелерінде орнатылды. Джон А. Дальгрен 1846 жылы Пайшан зеңбіректерiнен артықшылығы бар Дальгрен зеңбірегін жасады:
The United States Navy adopted the design, and equipped several ships with 8 inch guns of 63 and 55 cwt. in 1845, and later a 10 inch shell gun of 86 cwt. Paixhans guns were used on USS Constitution (four Paixhans guns) in 1842, under the command of Foxhall A. Parker, Sr., USS Constellation in 1854, and were also installed on the USS Mississippi (10 Paixhans guns), and USS Susquehanna (six Paixhans guns) during Commodore Perry's mission to open Japan in 1853. The Dahlgren gun was developed by John A. Dahlgren in 1846, with advantages over Paixhans guns:
Пайшан теңізшілерді снаряд атар зеңбіректердің күшіне көндірді және оларды кемелерге орнатуға мүмкіндік берді; бірақ жарылғыш элементті артық дамыту арқылы ол дәлдік пен ұзақтықты құрбан етті. Пайшан және менің жүйемнің арасындағы айырмашылық мынада: Пайшан зеңбіректерi қатаң түрде снаряд атар зеңбіректер болды, олар оқтарға немесе ұзақ қашықтықтағы енуге немесе дәлдікке арналмаған. Сондықтан олар оқ атар зеңбіректерге көмекші немесе қосымша болды. Бұл аралас қаруландыру, ол өзіндік кемшіліктерімен Францияда кеңінен қолданылмады. Менің ойымша, қажет болған кезде қатты оқтарды атуға қабілетті, алысқа және дәл атуға болатын зеңбірек болуы керек. Сондай-ақ, барлық батареяны осындай зеңбіректерден құру керек. | Әскери теңізші адмиралы Джон А. Дальгрен.
Paixhans had so far satisfied naval men of the power of shell guns as to obtain their admission on shipboard; but by unduly developing the explosive element, he had sacrificed accuracy and range The difference between the system of Paixhans and my own was simply that Paixhans guns were strictly shell guns, and were not designed for shot, nor for great penetration or accuracy at long ranges. They were, therefore, auxiliary to, or associates of, the shot guns. This made a mixed armament, was objectionable as such, and never was adopted to any extent in France My idea was, to have a gun that should generally throw shells far and accurately, with the capacity to fire solid shot when needed. Also to compose the whole battery entirely of such guns.|Admiral John A. Dahlgren.
Ресей
Ресей теңіз күштері қаруды жауынгерлік қолдануда алғашқылардың бірі болды. 1853 жылғы Синоп шайқасында орыс кемелері Пайханс жарылғыш снарядтарымен түрік флотына шабуыл жасап, оны толығымен жойды. Снарядтар түрік кемелерінің ағаш қаптамасына терең еніп, жарылып, корпустарын өртеп жіберді. Бұл жеңіліс теңіз державаларын снарядтың тиімділігіне көндіруге және оған қарсы темір кемелерді дамытуды жеделдетуге ықпал етті.
The Russian Navy was the first to use the guns extensively in combat. At the Battle of Sinop in 1853, Russian ships attacked and annihilated a Turkish fleet with their Paixhans explosive shell guns. The shells penetrated deep inside the wooden planking of Turkish ships, exploding and igniting the hulls. The defeat was instrumental in convincing the naval powers of the shell's efficacy, and hastened the development of the ironclad to counter it.