1973 жылғы АҚШ Жоғарғы Сотының аборт жөніндегі шешімі

АҚШ Жоғарғы Сотының 1973 жылғы Roe v. Wade шешімі аборт құқығын қорғады. Бұл шешім АҚШ-тағы аборт туралы пікірталас пен заңнамаға әсер етті.

57 мин оқу

100%

Дереккөз: Roe v. Wade — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

1973 жылғы АҚШ Жоғарғы Сотының аборт туралы шешімі

Roe v. Wade, 410 U.S. 113 (1973) – АҚШ Жоғарғы Сотының маңызды шешімі, онда Сот АҚШ Конституциясы аборт жасау құқығын қорғайды деп шешті. Бұл шешім көптеген аборт заңдарын жойды және Құрама Штаттарда абортты заңдастыру керек пе, әлде қаншалықты заңдастыру керек, аборттың заңдылығын кім шешуі керек және саяси аренада моральдық және діни көзқарастардың рөлі қандай болуы керек деген мәселелер бойынша пікірталас тудырды. Бұл шешім сонымен қатар Жоғарғы Сот конституциялық дауларды келісімге келтіру кезінде қандай әдістерді қолдануы керек деген пікірталасқа да себеп болды. Бұл істі 1969 жылы үшінші баласына жүкті болған Норма Маккорви «Джейн Роу» деген заңдық псевдониммен қозғады. Маккорви аборт жасағысы келді, бірақ Техас штатында, ананың өмірін сақтап қалу үшін қажет болған жағдайларды қоспағанда, аборт жасату заңсыз еді. Оның адвокаттары Сара Уэддингтон мен Линда Коффи оның атынан АҚШ федералды сотына жергілікті округтік прокурор Генри Уэйдке қарсы талап арыз берді, Техастың аборт заңдары Конституцияға қайшы екенін мәлімдеді. Техастың солтүстік округінің үш судьядан тұратын арнайы соты бұл істі қарады және оның пайдасына шешім шығарды. Тараптар бұл шешімге Жоғарғы Сотқа шағым жасады. 1973 жылдың қаңтарында Жоғарғы Сот Маккорвидің пайдасына 7:2 дауыспен шешім шығарды, АҚШ Конституциясының он төртінші түзетуінің «әділ сот процесі» ережесі жүкті әйелдің аборт жасау құқығын қорғайтын «жеке өмірге құқық» береді деп тапты. Сондай-ақ, абортқа құқық абсолютті емес және әйелдердің денсаулығын және жүктіліктен бұрынғы өмірін қорғаудағы үкіметтің мүдделерімен теңдестірілуі керек екенін айтты. Бұл бәсекелес мүдделерді шешу үшін АҚШ-тағы барлық аборт ережелерін басқару үшін жүктіліктің үш кезеңін анықтады. Сот аборт құқығын «негізгі» деп санай отырып, аборт заңдарын қарағанда соттар «қатты тексеру» стандартын қолдануын талап етті, бұл АҚШ-тағы сот қарауының ең қатаң деңгейі. Жоғарғы Соттың Роу ісі бойынша шешімі АҚШ тарихындағы ең даулы шешімдердің бірі болды. Роуға қарсы пікірлерге қоса, кейбір заңгерлер, тіпті дұрыс нәтижеге жеткенімен, оны дұрыс емес жолмен жасады деп сынға алды. 21-ғасырдағы сауалнамалар көрсеткендей, Роуды жоққа шығаруға көпшілік қарсы болды, әсіресе 2010-жылдардың соңы мен 2020-жылдардың басында.

Roe v. Wade, 410 U. S. 113 (1973), was a landmark decision of the U. S. Supreme Court in which the Court ruled that the Constitution of the United States generally protected a right to have an abortion. The decision struck down many abortion laws, and caused an ongoing abortion debate in the United States about whether, or to what extent, abortion should be legal, who should decide the legality of abortion, and what the role of moral and religious views in the political sphere should be. The decision also shaped debate concerning which methods the Supreme Court should use in constitutional adjudication. The case was brought by Norma McCorveyunder the legal pseudonym "Jane Roe"who, in 1969, became pregnant with her third child. McCorvey wanted an abortion but lived in Texas, where abortion was illegal except when necessary to save the mother's life. Her lawyers, Sarah Weddington and Linda Coffee, filed a lawsuit on her behalf in U. S. federal court against her local district attorney, Henry Wade, alleging that Texas's abortion laws were unconstitutional. A special three judge court of the U. S. District Court for the Northern District of Texas heard the case and ruled in her favor. The parties appealed this ruling to the Supreme Court. In January 1973, the Supreme Court issued a 7–2 decision in McCorvey's favor holding that the Due Process Clause of the Fourteenth Amendment to the United States Constitution provides a fundamental "right to privacy", which protects a pregnant woman's right to an abortion. It also held that the right to abortion is not absolute and must be balanced against the government's interests in protecting women's health and prenatal life. It resolved these competing interests by announcing a pregnancy trimester timetable to govern all abortion regulations in the United States. The Court also classified the right to abortion as "fundamental", which required courts to evaluate challenged abortion laws under the "strict scrutiny" standard, the most stringent level of judicial review in the United States. The Supreme Court's decision in Roe was among the most controversial in U. S. history. In addition to the dissent, Roe was criticized by some in the legal community, including some who thought that Roe reached the correct result but went about it the wrong way, polls into the 21st century showed that a plurality and a majority, especially into the late 2010s to early 2020s, opposed overruling Roe.

Аборт АҚШ тарихында кең таралған практика болды және әрқашан қоғамдық дау тудырмады. Қоғамда әйелдердің некеден тыс жүкті болуының салдарына көбірек мән берілген кезде, отбасылық мәселелер көпшілік назарынан тыс шешілді. Жалпы құқық бойынша абортты қылмыстық деп тану мәселесі тарихшылар мен заңгерлер арасында пікірталас тудырады. 1821 жылы Коннектикут штаты АҚШ-та абортты заңдастыратын алғашқы штаттық заңды қабылдады. 1883 жылдың соңына қарай 37 штаттың 30-ы, АҚШ-тың он аумағының алтауы және аборт бұрын кең таралған Гавайи Корольдігі, жеделдету алдында абортты шектеу туралы заңдарды бекітті. АҚШ-та, оған қарсы арнайы заңдар қабылданбас бұрын, аборт кейде жалпы құқық бұзушылық деп саналды, мысалы Уильям Блэкстон мен Джеймс Уилсон айтқандай. 19-шы және 20-шы ғасырдың басында барлық штаттарда жеделдету алдында жасалған аборттар заңды мақсатсыз әрекеттер деп есептелді. Егер ана қайтыс болса, аборт жасаған адам кісі өлтіргені үшін айыпталуы мүмкін. Жалпы құқық бойынша, жеделдету алдында жасалған аборт – бұл толыққанды қылмыс емес. Жалпы құқық бойынша теріс бостандық құқықтары келісімді немесе ерікті мінез-құлықтан туындаған жағдайларда қолданылмайды, бұл келісімді түрде түзілген ұрықтарды абортқа жіберуді жалпы құқық бұзушылықтарға айналдырды. Кейінірек судья Гарри Блэкманның атынан жазылған Roe v. Wade туралы көпшілік пікірінде абортты қылмыстық деп тану «ағылшын жалпы заң дәстүрінде тамыр таппаған» және 1820 жылдарға дейінгі аборт заңдарының көбірек рұқсат етілген күйіне оралған деп ойланды. Басқа мақсаттардың бірі – ананың өмірін сақтау, екіншісі – болашақтағы аборттардан сақтану, үшіншісі – ананың бала туу қабілетіне зиян келтірмеу. Сотшылар әрқашан қай мақсаттың маңыздырақ екендігін ажырата алмады. Аборт жасаған әйелдерді ұстамай, құқық қорғау органдары оларды аборт жасаған адамға қарсы дәлелдер алу үшін тексерді. Бұл құқық қорғау стратегиясы 19-ғасырда аборт жасаған әйелдерді айыптаудан бас тартқан қазылар алқасына жауап болды. 1973 жылы судья Блэкманның пікірінде «бүгінде көптеген штаттарда қолданылып жүрген абортқа қатысты қылмыстық заңдар салыстырмалы түрде жақында қабылданған» делінген. 1960-жылдар мен 1970-жылдардың басында абортқа қарсылық саяси оңшылдар мен Демократиялық партия мүшелерінің арасында шоғырланды, бірақ феминистер көбінесе заңдастыруды қолдады. Көптеген либералды католиктер мен негізгі протестанттар (екеуі де Демократиялық партияға дауыс берген) аборт заңдарын либералдауға қарсы болды, ал көптеген басқа протестанттар, соның ішінде евангелисттер, діни бостандыққа, олардың пікірінше, Библияда айыптаманың болмауына және үкіметтің араласпауына сене отырып, оны қолдады. 1971 жылға қарай Аляска, Калифорния, Гавайи, Нью-Йорк, Вашингтон және Вашингтон округінде сұраныс бойынша ерікті аборт іс жүзінде қол жетімді болды. Кейбір әйелдер абортқа рұқсат етілген жерлерге сапар шекті, бірақ барлығының қаржысы жетпеді. 1971 жылы Шерли Уилер Флорида ауруханасының қызметкерлері оның заңсыз абортын полицияға хабарлағаннан кейін қазақстандық қылмысқа айыпталды. Уилер штат тарапынан аборт жасағаны үшін сотталған бірнеше әйелдің бірі болды. Ол екі жылдық мерзімге сотталды және сот шешімі бойынша Солтүстік Каролинадағы ата-анасының үйіне қайта оралуды таңдады. Бостон әйелдерінің аборт коалициясы ақша жинады және митингі ұйымдастырды, онда қатысушылар Әйелдердің ұлттық аборт әрекеті коалициясынан (WONAAC) спикерлерді тыңдады. Оның сот үкімі Флорида Жоғарғы Сотымен күштен шығарылды. Талап арыз аборт әйелге медициналық тұрғыдан қажет екенін көрсетуі керек еді. Әйелдің нейрохимиялық бұзылысы болды және оның жүктілікке және бала тәрбиелеуге болмайтындығы медициналық тұрғыдан қажет деп саналды, бірақ олар жыныстық қатынастан бас тартқысы келмеді және контрацепция сәтсіз болуы мүмкін. Бастапқыда Уэддингтонға жарамды жүкті әйелді табу қиын болды. 1969 жылдың маусымында 21 жастағы Норма Маккорви үшінші баласына жүкті екенін анықтады. Әдетте, адвокаттар бұрынғы қарым-қатынассыз клиенттерді іздеуге құқылы емес, бірақ Маккорвидің жағдайы қоғамдық мүддедегі істер үшін жаңа клиенттерді іздеуге рұқсат беретін ережеден босатылды. 2003 жылы жасалған жазбаша мәлімдемеге сәйкес, Маккорви Уэддингтон мен Коффидің ісіне қатысуға қажеттісі бар-жоғын сұрады. Оған «Иә. Сен ақсүйексің. Сен жас, жүктісің және аборт жасағың келесің» делінді. Маккорвидің ақ терілі болуы және оның төмен әлеуметтік жағдайы адвокаттардың оны өтініш беруші етіп таңдауының маңызды факторы болды. Маккорви адвокаттар аборттың заңды болуын қалайтынын сұрады. Маккорви өзі білмейтінін айтты. Уэддингтон оған «Бұл тек тіндік бөлік. Сен әйіліңнен ғана қалыпсың» деді. Бұл Маккорвиді аборттың заңды болуына көндірді. Ол заңды аборт жасауға мүмкіндігі болады деген үмітпен оларды өкілдік етуге келісті. Ол жүктілігі туралы ойламауы үшін заңсыз есірткі шекті және шарап ішті. Маккорви 1970 жылдың 2 маусымында Даллас остеопатиялық ауруханасында қызметкерге қызмет көрсетті, оның қызы Шеллі Линн Торнтон Техастағы бір жұпқа асырап алынды. 1970 жылы Коффи мен Уэддингтон Роу v. Уэйд ісін АҚШ-тағы сотқа берді.

]] Abortion was a fairly common practice in the history of the United States, and was not always a public controversy. At a time when society was more concerned with the serious consequences of women becoming pregnant out of wedlock, family affairs were handled out of public view. The criminality of abortion at common law is a matter of debate by historians and legal scholars. In 1821, Connecticut passed the first state statute legislating abortion in the United States; by the end of 1883, 30 of the 37 states, six of the ten U. S. territories, and the Kingdom of Hawaiʻi, where abortion had once been common, had codified laws that restricted abortion before quickening. In the United States, before specific statutes were made against it, abortion was sometimes considered a common law offense, such as by William Blackstone and James Wilson. In all states throughout the 19th and early 20th century, pre quickening abortions were always considered to be actions without a lawful purpose. This meant that if the mother died, the individual performing the abortion was guilty of murder. This aspect of common law regarded pre quickening abortions as a type of inchoate offense. Negative liberty rights from common law do not apply in situations caused by consensual or voluntary behavior, which allowed for abortions of fetuses conceived in a consensual manner to be common law offenses. The majority opinion for Roe v. Wade authored in Justice Harry Blackmun's name would later state that the criminalization of abortion did not have "roots in the English common law tradition", and was thought to return to the more permissive state of pre 1820s abortion laws. another was to protect the life of the mother, another was to create deterrence against future abortions, and another was to avoid injuring the mother's ability to have children. Judges did not always distinguish between which purpose was more important. Rather than arresting the women having the abortions, legal officials were more likely to interrogate them to obtain evidence against the individual doing the abortions. This law enforcement strategy was a response to juries which refused to convict women prosecuted for abortion in the 19th century. In 1973, Justice Blackmun's opinion stated that "the restrictive criminal abortion laws in effect in a majority of States today are of relatively recent vintage". During the 1960s and early 1970s, opposition to abortion was concentrated among members of the political left and the Democratic Party, although feminists within predominately supported legalization. Most liberal Catholics and Mainline Protestants (both of which tended to vote for the Democratic Party) opposed liberalizing laws surrounding abortion while most other Protestants, including evangelicals, supported doing so as a matter of religious liberty, what they saw as a lack of biblical condemnation, and belief in non intrusive government. By 1971, elective abortion on demand was effectively available in Alaska, California, Hawaii, New York, Washington, and Washington, D. C. Some women traveled to jurisdictions where it was legal, although not all could afford to. In 1971, Shirley Wheeler was charged with manslaughter after Florida hospital staff reported her illegal abortion to the police. Wheeler was one of a few women who were prosecuted by their states for abortion. She received a sentence of two years probation, and as an option under her probation, chose to move back into her parents' house in North Carolina. The Boston Women's Abortion Coalition raised money and held a rally where attendees listened to speakers from the Women's National Abortion Action Coalition (WONAAC). Her conviction was overturned by the Supreme Court of Florida. The intended suit would state abortions were medically necessary for the woman. The woman had a neurochemical disorder and it was considered medically necessary that she not give birth or raise children, yet they did not want to abstain from sex, and contraception might fail. At first, Weddington was unsuccessful in finding a suitable pregnant woman. In June 1969, 21 year old Norma McCorvey discovered she was pregnant with her third child. Ordinarily, lawyers are not allowed to directly solicit clients without any prior relationship, but McCorvey's situation qualified for an exception in the no solicitation rule which allows lawyers to solicit new clients for public interest cases. According to a sworn statement made in 2003, McCorvey asked if she had what was needed to be part of Weddington and Coffee's lawsuit. She recounted being told, "Yes. You're white. You're young, pregnant, and you want an abortion." Both McCorvey's whiteness and her lower social class were crucial factors in the attorneys' choice to have her as their plaintiff. McCorvey recounted that the lawyers asked if she thought abortion should be legal. McCorvey said she did not know. Weddington told her, "It's just a piece of tissue. You just missed your period." This convinced McCorvey that abortion should be legal. She agreed to let them represent her under the impression that she would be able to eventually get a legal abortion. She smoked an illegal drug and drank wine so she would not have to think about her pregnancy. McCorvey gave birth to a daughter at Dallas Osteopathic Hospital on June 2, 1970; the baby, Shelley Lynn Thornton, was adopted by a couple in Texas. In 1970, Coffee and Weddington filed Roe v. Wade as a lawsuit in the U. S. District Court for the Northern District of Texas on behalf of McCorvey under the legal pseudonym "Jane Roe", The defendant for both cases was Dallas County District Attorney, Henry Wade, who represented the State of Texas. Weddington later stated that she "saw Roe as part of a much larger effort by many attorneys" whose collective interests she represented. James H. Hallford was a physician who was in the process of being prosecuted for performing two abortions. The Court allowed him to join the suit as a physician intervenor on behalf of Jane Roe. One of the cases was assigned to a panel of judges which included Judge Sarah T. Hughes, who they thought would be sympathetic, and the cases were consolidated. In accordance with the Court's rules, two of the judges hearing the consolidated case were assigned on the basis of their judicial district, and the third judge on the panel was a circuit court judge chosen by the Chief Justice of the United States. The consolidated lawsuit was heard by a three judge panel consisting of district court judges Sarah T. Hughes and William McLaughlin Taylor Jr. and appellate judge Irving Loeb Goldberg of the U. S. Court of Appeals for the Fifth Circuit. Additionally, the backgrounds of two other judges also gave Weddington and Coffee hope they would be successful. On June 17, 1970, the three judges unanimously ruled in McCorvey's favor and declared the Texas law unconstitutional, finding that it violated the right to privacy found in the Ninth Amendment. The court relied on Justice Arthur Goldberg's 1965 concurrence in Griswold v. Connecticut. Yet the Court also declined to grant an injunction against enforcing the law, and ruled against the married couple on the basis that they lacked standing. Since Wade said he would continue to prosecute people for performing abortions, the lack of an injunction meant that McCorvey could not get an abortion.

Кейінге қалдыру

Roe v. Wade Жоғарғы сотқа 1970 жылы екі тарап та шағым түсірген кезде жетті. Ол Бесінші апелляциялық округінің сотын айналып өтті, себебі 28 USC § 1253 үш судьядан тұратын комиссия шешкен азаматтық тыйым салу туралы іс бойынша Жоғарғы сотқа тікелей шағымдануға рұқсат береді. Іс Roe v. Wade деген атаумен жалғасты, Wade v. Roe деп өзгертілген жоқ. Сот судьялары Roe және оған тікелей қатысты Doe v. Bolton ісін қарауды кейінге шегерді, олар алдымен басқа да бірнеше істерді қарап бітіргенше. Олар алғаш қараған іс – Younger v. Harris. Сот судьялары шағымдар сот юрисдикциясына қатысты қиын мәселелерді көтеретінін сезінді. Тағы бір іс – United States v. Vuitch, онда олар Колумбия округінің анасының өміріне немесе денсаулығына қауіп төнген жағдайда ғана аборт жасауға тыйым салатын заңының конституциялықтығын қарастырды. Сот "денсаулық" сөзі конституцияға қайшы емес деп, заңды қолдады және аборт жасаған адамның емес, прокурордың анасының өмірі мен денсаулығына қауіп төнгенін дәлелдеу міндетін жүктеді. Судья William O. Douglas бұл іске қатысты ұзақ қарсы пікір жазды. Ол Griswold v. Connecticut ісіндегі некедегі жеке өмірге қатысты құқық және отбасы мөлшерін шектеу осы жағдайда да қолданылатынын айтты, бірақ "кейбір адамдардың фетус қалыптасқаннан кейін адам отбасының мүшесі болады және жеке қиындықтар фетустың жойылуын ақтамайды" деген пікірді мойындады. Ол сондай-ақ көпшілік пікірге қарсы сұрақтар қойып, "денсаулық" ұғымына заңсыз баланың тууынан туындайтын әлеуметтік жағдай, жүктіліктің қаланбауынан туындайтын алаңдаушылық, бала тәрбиелеудің физикалық қиындықтары, қосымша баланың тууынан туындайтын қаржылық ауыртпалық және болашақта іске аспайтын денсаулық тәуекелдері кіре ме деп сұрады, дәл осылай профилактикалық аппендэктомиямен тәуекелдерден сақтанғандай. Douglas-тың қарсы пікірі екі жылдан кейін Roe v. Wade ісінде де қолданылған ұқсас заңдық аргументтерді қамтыды. Сот шешімі жарияланғаннан кейін бір күні сот Roe және Doe ісін тыңдауға келісті. Blackmun-ның сөзіне сүйенсек, Stewart бұл істердің Younger v. Harris ісіне қарағанда қарапайым екенін ойлады және істерді федералдық соттардың, тек штаттық соттардың емес, қарауына болатынын анықтау үшін жеткілікті судьялар келісім білдірді. Бұл қарастыру аборттың конституциялықтығына қатысты емес және дәлелдер, куәгерлер немесе фактілердің тізімі қажет болмады. 1971 жылдың 13 желтоқсанына ауызша тыңдау толық құрамымен белгіленді. Соттың ауызша тыңдауды өткізуге үлкермес бұрын, судьялар Hugo Black және John Marshall Harlan II зейнеткерлікке шықты. Бас судья Warren Burger судьялар Potter Stewart пен Blackmun-нан Roe және Doe сияқты істерді жоспарланғандай тыңдау керек пе, жоқ па, соны анықтауды сұрады. Олар соттың жоспарлы жұмысын жалғастыруын ұсынды.

Roe v. Wade reached the Supreme Court when both sides appealed in 1970. It bypassed the Court of Appeals for the Fifth Circuit because 28 USC § 1253 authorizes a direct appeal to the Supreme Court in cases concerning the granting or denial of a civil injunction decided by a three judge panel. The case continued under the name Roe v. Wade instead of being switched to Wade v. Roe. The justices delayed taking action on Roe and a closely related case, Doe v. Bolton, until they had first decided certain other cases. One case they decided first was Younger v. Harris. The justices felt the appeals raised difficult questions on judicial jurisdiction. Another case was United States v. Vuitch, in which they considered the constitutionality of a District of Columbia statute which banned abortion except when the mother's life or health was endangered. The Court upheld the statute on the grounds that the word "health" was not unconstitutionally vague and placed the burden of proof concerning dangers to the life or health of the mother on the prosecutor instead of on the person who had performed the abortion. Justice William O. Douglas wrote a lengthy dissenting opinion to this case. He argued that the right to marital privacy and the limitation of family size from Griswold v. Connecticut also applied here, although he acknowledged that "on the other side is the belief of many that the fetus, once formed, is a member of the human family and that mere personal inconvenience cannot justify the fetus' destruction." He also challenged the majority opinion with a series of hypothetical questions asking whether "health" might also include the stigma of having an illegitimate child, anxiety from the pregnancy being unwanted, the physical work of raising a child, the financial drain from the added expense of another child, and far off health risks that may never actually materialize in a similar fashion to how risks were warded off with prophylactic appendectomy. Douglas' dissent made a similar legal argument to the one used two years later in Roe v. Wade. The following day after their decision was announced, the court voted to hear both Roe and Doe. According to Blackmun, Stewart felt the cases were a straightforward application of Younger v. Harris, and enough justices agreed to hear the cases in order to review whether they would be suitable for federal as opposed to only state courts. This sort of review was not about the constitutionality of abortion and would not have required evidence, witnesses, or a record of facts. The oral argument was scheduled by the full Court for December 13, 1971. Before the Court could hear the oral argument, Justices Hugo Black and John Marshall Harlan II retired. Chief Justice Warren Burger asked Justice Potter Stewart and Justice Blackmun to determine whether Roe and Doe, among others, should be heard as scheduled. They recommended that the Court continue on as scheduled.

Ауызша сөйлеу

Сара Уэддингтон ауызша жарысқан кезде, Соттың аборт заңдарын кең ауқымды шешіммен күштен шығаруға тырысудың орнына, қандай соттардың істі қарау құқығы бар екеніне шешім қабылдау үшін істі қабылдағанын білмеді. Ол Техас штатының аборт заңын жоюдың конституциялық негіздерін келтіре бастады, бірақ судья Стюарт оның орнына құзырет мәселесіне қатысты сұрақтар қойды. Уэддингтон құзыретқа қатысты ешқандай мәселе көрінбейтінін айтып, аборт құқығының конституциялық негіздері туралы сөйлеуді жалғастырды. Барлығында, ол конституциялық мәселелердің орнына 20-30 минут аралығында құзырет пен процедураны талқылады. Екі әйел заңгерге қарсы сөйлеген Флойд: «Бас судья мырза және Соттың назарына. Бұл ескі әзіл, бірақ егер ер адам осындай екі сұлу әйелге қарсы шықса, соңғы сөз олардікі болады», – деді. Оның бұл сөзіне салқын үнсіздікпен жауап берілді; аборт құқығын қорғайтын адвокат Марджи Питтс Хеймс Бас судья Бергердің «оған тікелей соттан секіріп түсетіндей болып көрінедіін ойлады. Ол оған қаһарлы түрде қарады». Маккорви екі адвокатымен бірге ауызша жарыстың екеуіне де қатыспады. Маккорвиді заңсыз аборт жасатудан қайтарғаннан және оның атын сотқа қатысты мәлімдемеге қол қоюға көндіргеннен кейін, Уэддингтон «Роу» шешімі қабылданғаннан кейін төрт ай өткенге дейін Маккорвимен сөйлеспеді.

Бастапқы талқылаулар

Бірінші аргумент сессиясынан кейін Бёргер Роу және Доу ісі бойынша соттың пікірлерін жазуды Блэкмунға тапсырды. Осы кезде Блэк пен Харланның орнын Уильям Ренквист пен Льюис Ф. Пауэлл кіші басқарды, бірақ бірінші аргумент олар Жоғарғы Сот судьялары болғанға дейін өтті. Бұл тәсіл прокурорлардың «өмір» деген ұғымға қатысты олармен келіспеуі мүмкін деп қорқатын кейбір дәрігерлердің көңілін қалдырды. Блэкмун бұл тәсіл аборт құқығының негізгі құқық екенін айтудан туындайтын дау-жанжалдардан қашудың жақсы жолы деп ойлады. Бреннан мен Дуглас Блэкмунмен келіспеді және оған жеке өмірге қатысты мәселеге назар аудару керектігін жазды. Басқа судьялармен кеңескеннен кейін Блэкмун өзінің пікірі либералды әріптестерінің көзқарасын толыққанды бейнелемейтінін сезінді. 1972 жылдың наурыз айында сот «Айзенштадтқа қарсы Бэйрд» ісі бойынша шешім шығарды, бұл бұрынғы некелік жеке өмірге қатысты құқықты некеде тұрмаған адамдарға да қолданатын маңызды іс болды. 1972 жылдың мамырында Дуглас Блэкмунға төрт судьяның көпшілік дауыс беруге дайын екенін хабарлады: өзі, Бреннан, Стюарт және Маршалл. Блэкмун бір кезде жеті судьяның барлығы көпшілікке дауыс бергісі келеді деп ойлаған. 1972 жылдың мамырында Блэкмун істі қайта қарауды ұсынды. Дуглас және басқа либералды судьялар Ренквист пен Пауэлл Техас штатының аборт заңдарын қолдайды деп күдіктенгендіктен, қайта қарау туралы бұйрыққа қарсылық білдіретін жеке пікір жазамын деп мәлімдеді. Ол әріптестерінің ықпалымен бұл қадамнан бас тарды, оның орнына оның қарсылығы тек қайта қарау бұйрығында қысқаша айтылды, егжей-тегжейлі пікір келтірілмеді. Іс 1972 жылдың 11 қазанында қайта қарастырылды. Уэддингтон Джейн Роу есімді жалған есіммен өкілдік етуді жалғастырды, ал Техас штатының бас прокурорының көмекшісі Роберт С. Флауэрс Техас штаты үшін Джей Флойдты алмастырды. 1972 жылдың маусымында Дуглас әріптестеріне жазған, іс туралы пікірталасқан хаты шешім жарияланбастан бұрын «Вашингтон пост» газетіне тікелей жеткізіліп, жарияланды.

After the first argument session, Burger assigned the task of writing the Court's opinions for both Roe and Doe to Blackmun. At this point, Black and Harlan had been replaced by William Rehnquist and Lewis F. Powell Jr., but the first argument had already occurred before they became Supreme Court justices. This approach accommodated the claims of some doctors who were concerned that prosecutors might disagree with them over what constituted "life". Blackmun thought this approach would be a good way to avoid controversy which would come with saying there was a fundamental right to abortion. Brennan and Douglas disagreed with Blackmun and wrote to him that instead he needed to focus on privacy. After communicating with the other justices, Blackmun felt that his opinion did not adequately reflect his liberal colleagues' views. In March 1972, the court issued a ruling in Eisenstadt v. Baird, a landmark case which applied the earlier marital privacy right now also to unmarried individuals. Douglas wrote to Blackmun in May 1972 that he thought there were four judges who were definitely willing to rule in the majority—himself, Brennan, Stewart, and Marshall. Blackmun at one point thought all seven justices wanted to vote in the majority. In May 1972, Blackmun proposed that the case be reargued. Justice Douglas threatened to write a dissent from the reargument order because he and the other liberal justices were suspicious that Rehnquist and Powell would vote to uphold the Texas abortion statutes. He was coaxed out of the action by his colleagues, and instead his dissent was merely mentioned in the reargument order without further statement or opinion. The case was reargued on October 11, 1972. Weddington continued to represent the pseudonymous Jane Roe, and Texas Assistant Attorney General Robert C. Flowers replaced Jay Floyd for Texas. A June 1972 memo written by Douglas to his colleagues discussing the case was leaked to and published in The Washington Post before the decision was published.

Қаулыны әзірлеу

Блэкмун жазғы демалыс кезінде екі жағдайда да өз пікірлерін жазуды жалғастырды, тіпті оны қайтадан жазуға тағайындалатынына кепілдік болмады. Демалыс барысында ол 1950 жылдары жұмыс істеген Миннесота штатындағы Мейо клиникасындағы аборт тарихын зерттеуге бір аптасын жұмсады. Ол Вашингтон қаласында қалған 28 жасар заң қызметкері Джордж Фрэмптонмен күнделікті телефон арқылы сөйлесті. Фрэмптон аборт тарихын қазір NARAL Pro Choice America деп аталатын ұйымның негізін қалаушы төрағасы Лоренс Лейдердің жазған кітабын пайдаланып зерттеді. Блэкмунның өлімінен кейін қолжеткізілген құжаттарында Лейдердің 1966 жылғы «Аборт» кітабына кем дегенде жеті сілтеме бар. Лейдер сондай-ақ: «Егер мұндай теориялық іс жоғары сотқа, тіпті АҚШ Жоғарғы Сотына жеткізілсе және судьялар өмірге қауіп төндіретін ұғымды кеңінен түсіндірсе, аборт бойынша маңызды шешім қабылданатыны сөзсіз» деп болжады. Роу ісі бойынша тарихи шолуда NARAL кеңесшісі болған Сирил Мианстың екі мақаласы да келтірілген. Мианс мақалаларында ортақ құқық дәстүрін Роу жағына тиімді болу үшін бұрмалаған. Weddington және Coffee-ға көмектесетін бас адвокат Рой Лукас бұрын әріптесі Дэвид М. Тундерманнан Мианстың зерттеулері туралы хабарлама алған. Хабарламада Мианстың мақалаларындағы қорытындылар «кейде сенімге лайық емес» делінген. Әділеттік таңдау құқығын жақтаған судьяларға қарағанда, Дуглас бірінші триместрді басымдықпен қарастырды. Стюарт бұл шешімдердің «заңнамалық сипатта» екенін айтты және ол Блэкмунның шешіміне қосылғанымен, мемлекеттік заң шығарушы органдарға көбірек икемділік пен назар аударуды қалады. Уильям Бреннан ұрықтың жасына байланысты негізделген жүйелерді тастап, оның орнына штаттарға ананың денсаулығын ескере отырып, процедураны реттеуге рұқсат беруді ұсынды.

Жоғарғы соттың шешімі

1973 жылғы 22 қаңтарда Жоғарғы Сот «Джейн Роу» (Норма Маккорви) ісі бойынша 7–2 дауыспен шешім шығарды, онда АҚШ-тағы әйелдердің жүктілікті тоқтатуды, мемлекеттік тыйымдарды ескермей, өздері шешуге конституциялық құқығы бар екендігі және Техас штатының абортты тыйым салу заңы конституцияға қайшы екендігі жарияланды. Бұл шешім Грузия штатының аборт заңдарын күдікке салумен байланысты «Доу Болтон» ісі бойынша қабылданған шешіммен бірге жарияланды.

Соттың пікірі

Гарри Блэкмун Соттың пікірін – "көпшілік пікірін" жазды, және оған тағы алты судья қосылды: Бас судья Уоррен Бергер, судьялар Поттер Стюарт, Уильям Дж. Бреннан кіші, Уильям О. Дуглас, Тюргуд Маршалл және Льюис Ф. Пауэлл кіші.

Моутизм

Іс бойынша фактілерді баяндағаннан кейін, Соттың шешімі алдымен процедуралық және сот қарауына жататындығына қатысты бірнеше құқықтық мәселелерді қарастырды. Олардың ішінде, аралас оқиғалар салдарынан "жанды" дау-дамайға тоқтатылған істерді қараудан Американың федералдық соттарын қорғайтын заңдық доктрина бар. Бұл доктринаны қалыпты қолдану бойынша Маккорвидің апелляциясы қараусыз қалдырылар еді, себебі ол баласын туып, енді жүктілігін тоқтату қажеттілігі болмады. Сот, доктринаға қатысты белгіленген ерекшелік "қайталануға қабілетті, бірақ сот қарауынан қашып жататын" істерді қарауға рұқсат беретінін қорытындылады. Блэкмун Маккорвидің қайта жүкті болуы мүмкін екенін, ал жүктілік әдетте апелляциялық процестен гөрі жылдам аяқталарын атап өтті: "Егер бұл тоқтату істі қарауға келмейтін жағдайға түсірсе, жүктілікке қатысты сот істері көбінесе алдын ала сот кезеңінен аса бермейді, ал апелляциялық қарау тиімді түрде мүмкін болмайды".

Аборт және жеке өмірге құқық

Сот талқылаудың өзектілігі мен заңдылығын қарастырғаннан кейін, іс бойынша негізгі мәселеге көтерілді: Техастың аборт туралы заңның конституциялық екендігі. Сот алдымен аборттың римдік құқық, сондай-ақ ағылшын және ертедегі американдық ортақ құқықтағы мәртебесін зерттеді. Сондай-ақ, аборттарда қолданылатын медициналық процедуралар мен технологияның дамуы да қарастырылды. Өзінің тарихи зерттеулерінен кейін Сот конституциялық «жеке өмірге құқық» ұғымын енгізді, ол бұрынғы шешімдерде, атап айтқанда Meyer v. Nebraska және Pierce v. Society of Sisters (ата-ананың бала тәрбиесіне бақылау жасауы) және Griswold v. Connecticut (контрацепция қолдануы) істерінде айтылған болатын. Содан кейін, «жеке өмірге құқықтың маңыздылығын толыққанды түсіндірмей», Сот АҚШ Конституциясының бостандыққа кепілдіктері жүкті әйелдің жүктілігін тоқтату туралы шешімін қорғайтын жеке өмірге құқықты қамтиды деп шешті. Бұл жеке өмірге құқық, он төртінші түзетудегі жеке бостандық тұжырымы мен мемлекеттік әрекеттерге шектеулерде негіделгеніміздей, немесе аудандық сот анықтағандай, тоғызыншы түзетуде халыққа берілген құқықтарда, әйелдің жүктілігін тоқтату туралы шешімін қамтитын жеткілікті кең. Roe, 410 U.S. at 153. Сот абортты заңсыз ету жүкті әйелдің жеке өміріне құқығын бірнеше себеппен бұзады деп түсіндірді: қаламаған баланың тууы «әйелге қиын өмір мен болашақты міндеттейді», ол жақын арада психологиялық зиян келтіруі мүмкін; баланы күту ананың дене және психикалық денсаулығына зиян тигізуі мүмкін; және «қаламаған баламен байланысты барлық тараптар үшін қиындықтар туындауы мүмкін». Бірақ сонымен бірге, Сот жеке өмірге құқықтың абсолютті емес екенін де жоққа шығарды. Оның орнына, әйелдердің аборт жасауға құқығы ананың денсаулығын қорғау және ұрықтың өмірін қорғау сияқты басқа да мемлекеттік мүдделермен теңдестірілуі керек деп тапты. Соттың пікірінше, мемлекеттік мүдделер жүкті әйелдердің аборт жасау құқығын шектеу үшін жеткілікті. «Мемлекет денсаулықты сақтау, медициналық стандарттарды ұстану және болашақ өмірді қорғау бойынша маңызды мүдделерді қорғай алады. Жүктіліктің белгілі бір кезеңінде осы мүдделер аборт шешімін реттейтін факторларды реттеуді қолдауға жеткілікті болады. Сондықтан, біз жеке өмірге құқық аборт шешімін қамтиды деген қорытындыға келдік, бірақ бұл құқық шектеусіз емес және оны реттеудегі маңызды мемлекеттік мүдделермен салыстыру керек». Roe, 410 U.S. at 154. Техас адвокаттары абортты ананың өміріне қауіп төнген жағдайларда ғана шектеуді ақтауға болады деп мәлімдеді, өйткені өмір ұрықтану сәтінде басталады, сондықтан мемлекеттің ұрықтың өмірін қорғауға деген мүддесі жүктіліктің кез келген кезеңінде қолданылады. Сот Конституцияда «адам» сөзі ұрықтарды қамтымайды екенін көрсетті және Техастың ұрықты өмір сүруге заңды және конституциялық құқығы бар «адам» деп қарастыру керек деген аргументін қабылдамады. Сотта әлі де ұрықтың тірі организмге қашан айналатыны туралы келіспеушіліктер бар екені айтылды. «Өмірдің қашан басталатыны туралы қиын мәселені шешудің қажеті жоқ. Егер медицина, философия және теология салаларындағы мамандар келісімге келе алмаса, адамзат білімінің осы деңгейінде сот жүйесі жауапты болжауға құқылы емес». Roe, 410 U.S. at 159. Әйелдердің жеке өмірге құқығы мен мемлекеттік органдардың аналардың денсаулығын және ұрықтың өмірін қорғау мүддесін теңестіру үшін Сот үш айлық мерзімдік жүйені құрды. Бірінші триместрде, процедура бала тууға қарағанда қауіпсіз деп саналған кезде, Сот мемлекеттік билік әйелдің жүктілігін тоқтату мүмкіндігіне шектеулер қоймайды, бірақ лицензияланған дәрігерлер жасаған аборттарды талап ету сияқты минималды медициналық шараларды енгізуден басқа. Екінші триместрден бастап, Сот ананың денсаулығына қауіптің артуы мемлекеттерге аборт процедураларына қатысты медициналық ережелерді қабылдауға құқық беретін маңызды мүдде береді, егер олар ақылға қонымды болса және аналардың денсаулығын қорғауға «жеткілікті назар аударса». Үшінші триместрдің басынан бастап – 1970 жылдардың басында қол жетімді медициналық технология бойынша ұрықтың өмір сүруге қабілетті болу сәтінен бастап – Сот мемлекеттің ұрықтың өмірін қорғауға деген мүддесі соншалықты маңызды болды, олар ананың өміріне немесе денсаулығына қауіп төндірмесе, барлық аборттарды заңды түрде тыйымдауға құқылы. Өзінің талдауын аяқтағаннан кейін, Сот Техастың аборт заңдары конституцияға қайшы екенін және оларды жойды деп шешті. «Техастың қазіргі заңдары, ананың өмірін сақтау процедураларын қоспағанда, жүктіліктің кезеңіне қарамастан және басқа да мүдделерді ескермейтін қылмысты аборт жасауды қылмыстық жазалайды, он төртінші түзетудің процеске сәйкес келу ережесін бұзады». Roe, 410 U.S. at 164.

After dealing with mootness and standing, the Court proceeded to the main issue of the case: the constitutionality of Texas's abortion law. The Court first surveyed abortion's status throughout the history of Roman law and the English and early American common law. It also reviewed the developments of medical procedures and technology used in abortions. After its historical surveys, the Court introduced the concept of a constitutional "right to privacy" that it said had been intimated in earlier decisions such as Meyer v. Nebraska and Pierce v. Society of Sisters, which involved parental control over childrearing, and Griswold v. Connecticut, which involved the use of contraception. Then, "with virtually no further explanation of the privacy value", the Court ruled that regardless of exactly which provisions were involved, the U. S. Constitution's guarantees of liberty covered a right to privacy that protected a pregnant woman's decision whether to abort a pregnancy. text=This right of privacy, whether it be founded in the Fourteenth Amendment's concept of personal liberty and restrictions upon state action, as we feel it is, or, as the District Court determined, in the Ninth Amendment's reservation of rights to the people, is broad enough to encompass a woman's decision whether to terminate her pregnancy. |source=Roe, 410 U. S. at 153. The Court reasoned that outlawing abortions would infringe a pregnant woman's right to privacy for several reasons: having unwanted children "may force upon the woman a distressful life and future"; it may bring imminent psychological harm; caring for the child may tax the mother's physical and mental health; and because there may be "distress, for all concerned, associated with the unwanted child". But at the same time, the Court rejected the notion that this right to privacy was absolute. It held instead that women's abortion right must be balanced against other government interests, such as protecting maternal health and protecting the life of the fetus. The Court held that these government interests were sufficiently compelling to permit states to impose some limitations on pregnant women's right to choose to have an abortion. text=A State may properly assert important interests in safeguarding health, maintaining medical standards, and in protecting potential life. At some point in pregnancy, these respective interests become sufficiently compelling to sustain regulation of the factors that govern the abortion decision. We, therefore, conclude that the right of personal privacy includes the abortion decision, but that this right is not unqualified and must be considered against important state interests in regulation. |source=Roe, 410 U. S. at 154. Texas's lawyers had argued that limiting abortion to situations where the mother's life was in danger was justified because life began at the moment of conception, and therefore the state's governmental interest in protecting prenatal life applied to all pregnancies regardless of their stage. The Court said that there was no indication that the Constitution's uses of the word "person" were meant to include fetuses, and it rejected Texas's argument that a fetus should be considered a "person" with a legal and constitutional right to life. The Court observed that there was still great disagreement over when an unborn fetus becomes a living being. text=We need not resolve the difficult question of when life begins. When those trained in the respective disciplines of medicine, philosophy, and theology are unable to arrive at any consensus, the judiciary, in this point in the development of man's knowledge, is not in a position to speculate as to the answer. |source=Roe, 410 U. S. at 159. To balance women's rights to privacy and state governments' interests in protecting mothers' health and prenatal life, the Court created the trimester framework. During the first trimester, when it was believed that the procedure was safer than childbirth, the Court ruled that a state government could place no restrictions on women's ability to choose to abort pregnancies other than imposing minimal medical safeguards, such as requiring abortions to be performed by licensed physicians. From the second trimester on, the Court ruled that evidence of increasing risks to the mother's health gave states a compelling interest that allowed them to enact medical regulations on abortion procedures so long as they were reasonable and "narrowly tailored" to protecting mothers' health. From the beginning of the third trimester on—the point at which a fetus became viable under the medical technology available in the early 1970s—the Court ruled that a state's interest in protecting prenatal life became so compelling that it could legally prohibit all abortions except where necessary to protect the mother's life or health. Having completed its analysis, the Court concluded that Texas's abortion statutes were unconstitutional and struck them down. A state criminal abortion statute of the current Texas type, that excepts from criminality only a life saving procedure on behalf of the mother, without regard to pregnancy stage and without recognition of the other interests involved, is violative of the Due Process Clause of the Fourteenth Amendment.|source=Roe, 410 U. S. at 164.

Сайыс

Көпшілік пікірдегі үш судья бұл іс бойынша келісетін пікірлерін ұсынды. Әділет министрі Поттер Стюарт конституцияда аборт жасау құқығы туралы тікелей айтылмағанымен, соттың шешімінің негізгі сот процесінің доктринасын дұрыс түсіндіруі мүмкін деп санады, ол бостандыққа қатысты қарапайым процедуралардан асып, белгілі бір негізгі құқықтарды қорғайды. Әділет министрі Уильям О. Дуглас аборт жасау құқығын негізгі құқық деп тануда соттың дұрыс екенін айтса да, оны Конституцияда нақты көрсетілмеген жағдайда, американ халқының осы құқығын жоқ деп түсіндіруге болмайтынды айтқан Тоғызыншы түзетуден шығаруды дұрыс көретінін мәлімдеді. Бас судья Уоррен Бергер аборт жасауға рұқсат беру үшін екі дәрігердің куәлігін талап етуге мемлекетке мүмкіндік берудің дұрыс екенін жазды. Оның келісетін пікірінде: «Бүгінгі сот шешімдерінің қарсы пікір білдірген судьялар айтқандай, кең ауқымды салдарлары бар деп мен есептемеймін; қарсы пікірлер дәрігерлердің басым көпшілігі өз мамандығының стандарттарын сақтайтынын және тек өмір мен денсаулыққа қатысты мұқият ойластырылған медициналық шешімдер негізінде әрекет ететінін ескермейді. Сот Конституция талап бойынша аборт жасатуды талап етеді деген кез келген талапты жоққа шығарады. Бұл бас судья Бергер медициналық стандарттар мен шешімдер аборттар санын шектейді деп ойлағанын көрсетеді. Роудан бұрынғыдай, заң шектеулі жағдайларда ғана аборт жасауға рұқсат берген, енді дәрігерлер шектеуді жүзеге асыруға мүмкіндік алады. Роудың осы түсінігі көпшілік пікірдегі бірнеше мәлімдемелермен байланысты. Әділет министрі Блэкмунның көпшілік пікірінде: «Емдеуші дәрігер науқасымен ақылдасып, мемлекеттік реттеусіз, оның медициналық бағасы бойынша науқастың жүктілігін тоқтату керектігін анықтауға ерікті» делінген. Сондай-ақ, «бірінші триместрдің соңына дейін аборт туралы шешімді және оны жүзеге асыруды жүкті әйелдің емдеуші дәрігеріне қалдыру керек» делінген. 22 қаңтарға дейін алты күн бұрын әділет министрі Блэкмун «мен айтатын сөзімнің көшірмесін» дайындады және баспасөздің шамадан тыс реакция жасамауы үшін кем дегенде бір себеп болуы керек еді. Сот Конституция талап бойынша аборт жасатуға мәжбүр етеді деп шешпеді. Ол жүкті әйелдің аборт жасауға толық құқығы бар екенін де жарияламады. Бірінші триместрде аборт туралы шешімді және оны жасау жауапкершілігін емдеуші дәрігерге жүктейді. Бұл мәлімдемелер көпшілік дауыс берген судьялардың пациенттердің жеке дәрігерлері бар деп ойлағанын көрсетеді. Америка тарихында бұрын адамдар жеке дәрігерлерге ие болған, бірақ дәрігер-пациент қарым-қатынасының сипаты Роудан бұрын өзгерген.

Three justices from the majority filed concurring opinions in the case. Justice Potter Stewart wrote a concurring opinion in which he said that even though the Constitution makes no mention of the right to choose to have an abortion without interference, he thought the Court's decision was a permissible interpretation of the doctrine of substantive due process, which says that the Due Process Clause protection of liberty extends beyond simple procedures and protects certain fundamental rights. Justice William O. Douglas's concurring opinion described his view that although the Court was correct to find that the right to choose to have an abortion was a fundamental right, he thought it would have been better to derive it from the Ninth Amendmentwhich states that the fact that a right is not specifically enumerated in the Constitution shall not be construed to mean that American people do not possess itrather than through the Fourteenth Amendment's Due Process Clause. Chief Justice Warren Burger wrote a concurrence in which he wrote that he thought it would be permissible to allow a state to require two physicians to certify an abortion before it could be performed. His concurrence also states:I do not read the Court's holdings today as having the sweeping consequences attributed to them by the dissenting Justices; the dissenting views discount the reality that the vast majority of physicians observe the standards of their profession, and act only on the basis of carefully deliberated medical judgments relating to life and health. Plainly, the Court today rejects any claim that the Constitution requires abortions on demand. This has been interpreted as Chief Justice Burger thinking that medical standards and judgment would restrict the number of abortions. Instead of the law restricting abortions to limited circumstances as pre Roe, now doctors would get to do the restricting. This understanding of Roe appears to be related to several statements in the majority opinion. Justice Blackmun's majority opinion states, "the attending physician, in consultation with his patient, is free to determine, without regulation by the state, that, in his medical judgment, the patient's pregnancy should be terminated." It also states, "For the stage, prior to approximately the end of the first trimester, the abortion decision and its effectuation must be left to the medical judgment of the pregnant woman's attending physician." Six days prior to January 22, Justice Blackmun prepared "a transcript of what I shall say, and there should be at least some reason for the press not going all the way off the deep end." the Court does not today hold that the Constitution compels abortion on demand. It does not today pronounce that a pregnant woman has an absolute right to abortion. It does, for the first trimester of pregnancy, cast the abortion decision and the responsibility for it upon the attending physician. These statements appear to indicate that the justices voting in the majority thought that patients had personal physicians. Earlier in American history it was once common for people to have individual doctors, but the nature of doctor patient relationship had already changed prior to Roe.

Келіспеушіліктер

Байрон Уайт пен Уильям Ренквист судьялары Соттың шешіміне қарсы дауыс берді. Уайттың қарсылығы, Роу ісімен бірге қаралатын Доу Болтон ісінде жарияланды, және Соттың жүкті әйелдер мен туылмаған баланың мүдделері арасында шешім қабылдауға негізі жоқ екенін айтты: text=Конституцияның тілінде немесе тарихында Соттың шешімін қолдайтын ештеңе таппаймын. Сот жай ғана жүкті әйелдер үшін жаңа конституциялық құқық ойлап шығарып, оны негізсіз және түсіндірілмейтін себептермен, барлық штаттардың аборт заңдарын күштен шығаруға жеткілікті мән берді. Соның салдарынан, 50 штаттың халқы мен заң шығарушы органдары ұрықтың өмір сүруі мен дамуының маңыздылығын, бір жағынан, әйелге тиімді болуы мүмкін әсерлер спектрімен, екінші жағынан салыстыруға конституциялық құқығынан айырылды. Соттың заңдық билігін пайдалану ретінде, Сот бүгін не істеп отырғанына құқылы болуы мүмкін; бірақ, менің ойымша, оның шешімі – Конституция осы Сотқа берген заңдық тексеру билігін шамадан тыс және асыра пайдалану болып табылады. |source=Doe, 410 U. S. at 221–22 (White, J., dissenting). Уайт сондай-ақ аборттың заңдылығын "көбінесе халыққа және олардың істерін басқару үшін құрған саяси процестеріне қалдыру керек" деп мәлімдеді. Ренквисттің қарсылығы, көпшіліктің негізді процесті қолдануын, Соттың 1905 жылғы Лохнерге қарсы Нью-Йорк ісіндегі доктринаны жоққа шығарумен салыстырды. Ол Уайттың бірнеше тұстарын кеңейтіп түсіндіріп, Соттың тарихи талдауының кемшіліктеріне тоқталды. Сот өз қорытындысына жету үшін, он төртінші түзету шеңберінде, түзетуді жасаушыларға мүлдем белгісіз болған құқықты табуға мәжбүр болды. 1821 жылы Коннектикут штатының заң шығарушы органы абортқа тікелей қатысты алғашқы заңды қабылдады. 1868 жылы он төртінші түзету қабылданған кезде, штаттар мен аумақтық заң шығарушы органдар кем дегенде 36 абортты шектеу туралы заң қабылдаған. Көптеген штаттар өз заңдарын өзгертіп немесе жаңартса да, 1868 жылғы заңдардың 21-і бүгінге дейін күшінде. |source=Roe, 410 U. S. at 174–76 (Rehnquist, J., dissenting). Осы тарихи мәліметтерге сүйене отырып, Ренквист былай деп жазды: "Он төртінші түзету қабылданған кезде осы ережеге немесе басқа да штаттық заңдарға қатысты ешқандай күмәнділік болған жоқ". Ол "түзетуді жасаушылардың мақсаты он төртінші түзету арқылы штаттардың осы мәселе бойынша заң шығару құқығын жою болмаған" деген қорытындыға келді.

Justices Byron White and William Rehnquist dissented from the Court's decision. White's dissent, which was issued with Roe companion case, Doe v. Bolton, argued that the Court had no basis for deciding between the competing values of pregnant women and unborn children:
text=I find nothing in the language or history of the Constitution to support the Court's judgment. The Court simply fashions and announces a new constitutional right for pregnant women and, with scarcely any reason or authority for its action, invests that right with sufficient substance to override most existing state abortion statutes. The upshot is that the people and the legislatures of the 50 States are constitutionally disentitled to weigh the relative importance of the continued existence and development of the fetus, on the one hand, against a spectrum of possible impacts on the woman, on the other hand. As an exercise of raw judicial power, the Court perhaps has authority to do what it does today; but, in my view, its judgment is an improvident and extravagant exercise of the power of judicial review that the Constitution extends to this Court. |source=Doe, 410 U. S. at 221–22 (White, J., dissenting). White also argued that the legality of abortion, "for the most part, should be left with the people and the political processes the people have devised to govern their affairs." Rehnquist's dissent compared the majority's use of substantive due process to the Court's repudiated use of the doctrine in the 1905 case Lochner v. New York. He elaborated on several of White's points and asserted that the Court's historical analysis was flawed. To reach its result, the Court necessarily has had to find within the scope of the Fourteenth Amendment a right that was apparently completely unknown to the drafters of the Amendment. As early as 1821, the first state law dealing directly with abortion was enacted by the Connecticut Legislature. By the time of the adoption of the Fourteenth Amendment in 1868, there were at least 36 laws enacted by state or territorial legislatures limiting abortion. While many States have amended or updated their laws, 21 of the laws on the books in 1868 remain in effect today. |source=Roe, 410 U. S. at 174–76 (Rehnquist, J., dissenting). From this historical record, Rehnquist wrote, "There apparently was no question concerning the validity of this provision or of any of the other state statutes when the Fourteenth Amendment was adopted." He concluded "the drafters did not intend to have the Fourteenth Amendment withdraw from the States the power to legislate with respect to this matter."

Қабылдау

Бұл шешім шығарылғаннан кейін көп ұзамай күшті реакция болды. Католик шіркеуі бұл үкімді айыптады. Роу ісіне жауап берген белгілі ұйымдардың ішінде аборт заңдарын жою жөніндегі ұлттық қауымдастық, 1973 жылдың соңында соттың шектеуші заңдарды жоюын көрнекілеу үшін Ұлттық аборт құқықтарын қорғау лигасы болып өзгерген, және Ұлттық өмірге құқық комитеті бар. Құқық ғалымы Рональд Дворкин бұл істі "Әрине, АҚШ Жоғарғы Сотының қабылдаған ең танымал ісі" деп сипаттады.

1960-1970 жылдар

1960 жылдары АҚШ-та халықты бақылау қозғалысы мен аборт жасау құқығын қорғау қозғалысы арасында одақ құрылды. Бұл ынтымақтастық негізінен халықты бақылау қозғалысының танымалдығын пайдаланғысы келген феминистерге байланысты болды. Сонымен қатар, халықты бақылау жақтастары абортты заңдастырудың демографтар болжаған болашақ халық саны дағдарысын шешуге көмектесетініне сенді. Бұрын халықты бақылау қозғалысы ішінде аборт құқығын қолдау көбінесе «Халық өсімінің тоқтауы» сияқты жаңадан құрылған ұйымдардан түсетін. Бірақ 1969 жылы абортқа қарсы барлық заңдарды жоюды қолдаған «Жоспарланған отбасы» ұйымы ерекше жағдайды құрады. Халықты бақылау және аборт жасау құқығын қорғаушылар абортты заңдастырудың артықшылықтарын, атап айтқанда, әлеуметтік жәрдемақының төмендеуін, заңсыз туған балалардың азаюын және халық өсімінің баяулауын атап көрсетті. Х. Рап Браун абортты «қара нәсілдің геноциді» деп айыптады, ал Дик Грегори «геноцидке менің жауабым, қарапайым тілмен айтқанда, сегіз қара бала және тағы біреуі жолда» деді. «Роу» шешімінен кейін көп ұзамай халықты бақылау қозғалысы кері соққыға ұшырады, бұл оның саяси қолдауын жоғалтуына және бөлінгендей көрінуіне әкелді. 1973 жылдың 27 маусымында 14 жасар Минни Ли және оның 12 жасар әпкесі Элис Лиге қатысты сот ісі қозғалды. Федералдық қаржымен қолдау көрсетілетін отбасылық жоспарлау клиникасының қызметкері сауатсыз анасына оларға ұрық сақтау инъекциялары жасалатынын өтірік айтты. Бірақ Релф әпкелері өздерінің білімі мен келісімінсіз стерильдендірілді. Келесі он бес айда тағы 80 әйел мәжбүрлі стерилизацияға ұшырағанын мәлімдеді, олардың барлығы аз ұлттық өкілдеріне жатты. Аборттар да міндетті болып кете ме деген алаңдаушылық туды. Соңғы жоспарда бала туу көрсеткіштері ескерілмеді, оның орнына: «Халық саясаты әлеуметтік-экономикалық дамудың негізгі бөлігі болса, онда белгілі бір табысқа жете алады» делінді. Қозғалыс мүшелері халықты бақылау риторикасының саяси тиімділігіне күмән келтіргендіктен, аборт құқығын қорғау қозғалысы халықты бақылау қозғалысынан алшақтады. 1973 жылдың қазан айында Робин Эллиотт «Жоспарланған отбасы» ұйымының басқа мүшелеріне «Халық саны мәселесінде «Жоспарланған отбасының» беделіне қарсылық» туралы хабарлама таратты.

In the 1960s, there was an alliance between the population control movement and the abortion rights movement in the United States. The cooperation was mostly due to feminists who wanted some of the popularity already enjoyed by the population control movement. In addition, population control advocates thought that legalizing abortion would help solve the coming population crisis that demographers had projected. Previously, public support for abortion rights within the population control movement instead came from less established organizations such as Zero Population Growth. An exception was Planned Parenthood World Population, which supported repealing all laws against abortion in 1969. Together, population control and abortion rights advocates voiced the benefits of legalized abortion such as smaller welfare costs, fewer illegitimate births, and slower population growth. H. Rap Brown denounced abortion as "black genocide", and Dick Gregory said that his "answer to genocide, quite simply, is eight Black kids and another one on the way." Soon after Roe, the population control movement suffered setbacks, which caused the movement to lose political support and instead appear divisive. On June 27, 1973, a lawsuit was filed concerning the Relf sisters, 14 year old Minnie Lee and her 12 year old sister Alice Lee. A worker at a federally funded family planning clinic lied to their illiterate mother, saying they would get birth control shots. Instead, the Relf sisters were sterilized without their knowledge or consent. During the next fifteen months, 80 additional women came forward about their forced sterilizations, all belonging to minority races. Concerns rose that abortions would also become compulsory. The final plan omitted fertility targets and instead stated, "A population policy may have a certain success if it constitutes an integral part of socio economic development." As members questioned the political benefits of population control rhetoric, the abortion rights movement distanced itself from the population control movement. In October 1973, Robin Elliott circulated a memo to other Planned Parenthood members concerning opposition to "Planned Parenthood's credibility in its reference to the population problem".

21 ғасыр

ХХІ ғасырда Роу жақтастары оны әйелдер құқықтарын, жеке бостандығын, дене тұтастығын және жеке өмірге қатысты құпиялылықты сақтау үшін өте маңызды деп сипаттайды. Сондай-ақ, жақтастары қауіпсіз аборт пен жалпы репродуктивті бостандық негізгі құқықтар екенін айтады. Роу жақтастары аборт құқығы конституцияның басқа бөлігінде де қолдау тапса да, 1973 жылғы шешімнің он төртінші түзетуде осы құқықты дұрыс негіздегенін санайды. Басқалары, абортқа қатысты негізгі құқық конституцияның басқа жерлерінде болуы мүмкін екеніне, бірақ 1973 жылғы шешімде көрсетілген бөліктерде емес екеніне алаңдаса да, Роуды қолдайды. Олар сондай-ақ, ерлер мен әйелдер арасындағы билік тепе-теңдігінің теңсіз екеніне және абортқа қолжетімділік, саяси өкілдік сияқты мәселелер әйелдер теңдігіне әсер етеді деп санайды. 2021 жылдың соңындағы сауалнамалар американдықтардың көпшілігі Роуды күштен шығаруға қарсы екенін көрсетсе де, азшылықтың бір бөлігі Роуды күштен шығаруға қарсы болғанымен, Роу рұқсат етпейтін тәсілдермен абортты заңсыз етуді қалады. Бұл сауалнамаға жауап берушілердің Roe v. Wade туралы дұрыс түсінбеуіне немесе сауалнама сұрағын қате түсінуіне байланысты болды. 2018-2019 жылдарғы сауалнамалар көрсеткендей, американдықтардың 60 пайызы бірінші триместрде абортты қолдайды, ал екінші триместрде бұл көрсеткіш 20 пайызға төмендейді, тіпті Роу екінші триместрдің соңғы апталарына дейін аборт құқығын қорғаса да. Сонымен қатар, сауалнамаға қатысушылардың 69 пайызы Роудың күштен шығарылуын қаламайтынын, ал 29 пайызы Роудың күштен шығарылуын қалағанын айтты. Сауалнамалар ерлер мен әйелдердің абортқа қатысты көзқарастары ұқсас екенін де көрсетті, бұл адамдардың аналық, сексуалдық қатынас және әйелдердің әлеуметтік рөлдері туралы ойларымен байланысты. Роу мен аборт құқықтарын қолдаушылар әйелдердің өз денелері туралы шешім қабылдау мүмкіндігі гендерлік теңдіктің негізгі шарты деп санайды. 2022 жылдың қаңтарында CNN жүргізген сауалнама көрсеткендей, американдықтардың 59 пайызы Роу күштен шығарылған жағдайда олардың штатында абортқа қатысты "шектеуден гөрі көбірек еркіндік" болатын заңдар қабылдануын қалайды, 20 пайызы штатында абортты толығымен тыйым салуды қалайды, ал тағы 20 пайызы оны шектеуді, бірақ толығымен тыйым салмайды. 2022 жылдың мамырында Gallup жүргізген сауалнама көрсеткендей, американдықтардың 50 пайызы аборттың белгілі бір жағдайларда заңды болуы керек деп ойлайды, 35 пайызы оның кез келген жағдайда заңды болуы керек деп санайды, ал 15 пайызы оның барлық жағдайда заңсыз болуы керек деп санайды. Сондай-ақ, американдықтардың рекордтық саны өздерін абортты жақтаушылар деп таныды. Доббс Джексон әйелдер денсаулық сақтау ұйымына қарсы істе Роу күштен шығарылғанға дейін американдықтардың көпшілігі Роудың қауіпсіз екенін және күштен шығарылмайтынын ойлады. Роудың күштен шығарылатындығын көрсеткен ақпараттар тарағаннан кейін, 2022 жылдың маусым айында аборт демократтар үшін маңызды мәселеге айналды, олар бұрын республикашылдардан артта қалған еді. Кейбір американдықтар, әсіресе либералдар, сондай-ақ бірнеше консерваторлар Роуға халықтық қолдауды бұрын бағаламаған болуы мүмкін. 2022 жылдың маусым айында Gallup жүргізген сауалнама көрсеткендей, американдықтардың 61 пайызы абортты барлық немесе көп жағдайда заңды деп санайды, ал 37 пайызы абортты барлық немесе көп жағдайда заңсыз деп санайды. Сол айда L'Dor Va Dor қауымы Флоридадағы жүктіліктің 15 аптасынан кейін абортты заңсыз ететін, оның ішінде зорлау немесе инцест жағдайларын қамтитын жаңа заңға қарсы сотқа шағым түсірді. АҚШ-тағы абортқа шектеу қоюға қатысты басқа да заңдық шағымдар әдетте Роудың жеке өмірге қатысты құқығына сүйенсе, синагог Флориданың аборт заңдары діни бостандықты бұзады деп мәлімдеді, өйткені "жүйттік заң өмірдің түйсік кезінде емес, туғанда басталатынын айтады".

Into the 21st century, advocates of Roe describe it as vital to the preservation of women's rights, personal freedom, bodily integrity, and privacy. Advocates have also reasoned that access to safe abortion and reproductive freedom generally are fundamental rights. Supporters of Roe contend that even if abortion rights are also supported by another portion of the constitution, the decision in 1973 accurately founds the right in the Fourteenth Amendment. Others support Roe despite concern that the fundamental right to abortion is found elsewhere in the Constitution but not in the portions referenced in the 1973 decision. They also tend to believe that the power balance between men and women is unequal, and that issues like access to birth control and political representation affect women's equality. Opinion polls in late 2021 indicated that while a majority of Americans oppose overturning Roe, a sizable minority opposed overturning Roe but also desired to make abortion illegal in ways that Roe would not permit. This was attributed to poll respondents misunderstanding Roe v. Wade or misinterpreting the poll question. 2018–2019 polls showed that while 60 percent of Americans generally support abortion in the first trimester, this drops to 20 percent for the second trimester, even though Roe protects the right to abortion until the last weeks of the second trimester, and at the same time 69 percent said they would not like to see Roe overturned, compared to 29 percent who said they would like to see Roe overturned. Polls also found that men and women have similar views on abortion, which are linked to how people think about motherhood, sex, and women's social roles; supporters of Roe and abortion rights tend to see women's ability to make decisions about their bodies as fundamental to gender equality. A January 2022 CNN poll found a 59% majority of Americans want their state to have laws that are "more permissive than restrictive" on abortion if Roe is overturned, 20% want their state to ban abortion entirely, and another 20% want it to be restricted but not banned. A May 2022 Gallup poll showed that 50% of Americans thought abortions should be legal under certain circumstances, with 35% saying it should be legal under any circumstances, and 15% saying it should be illegal in all circumstances, as well as a record number of Americans who identify as pro choice. Before Roe was overturned in Dobbs v. Jackson Women's Health Organization, a majority of Americans thought that Roe was safe and would not be overturned. Since the draft's leaks showed Roe to be overturned in Dobbs, as happened in June 2022, abortion became a concern and a very important issue for Democrats, who previously lagged behind Republicans on this; some Americans, in particular liberals but also a few conservatives, may have become more aware of the popular support for Roe, which they had previously understated. In June 2022, Gallup reported that a 61% majority of Americans say abortion should be legal in all or most cases, while 37% say abortion should be illegal in all or most cases. It also recorded the highest partisan divide since 1995, That same month, the Congregation L'Dor Va Dor filed a lawsuit against a new law in Florida that would outlaw abortion after 15 weeks of pregnancy, including in cases of rape or incest. Unlike other legal challenges to abortion restrictions in the United States that generally rely on the right to privacy established by Roe, the synagogue argued that Florida's abortion law violates religious freedom, as "Jewish law says that life begins at birth, not at conception."

Католик епископтарының айыптаулары

Католик шіркеуі Жоғарғы соттың шешімін айыптады. Крол бұл шешімді "ұлт үшін сөзбен жеткізе алмайтын қайғылы оқиға" деп атады және ол "көрсететін дамулар қорқынышты көрініс тудырады" деді. Бұл нақты позиция "репродуктивті әділеттілік" туралы риториканы қолдану арқылы көрсетіледі, ол бұрынғы "таңдау" риторикасын, мысалы "таңдау жақтасы" деген белгіні алмастырады. Репродуктивті әділеттілік жақтастары таңдауға мүмкіндік беретін факторлардың тең емес екенін, осылайша қанауды жалғастыратынын және әйелдерді бөлетінін айтады. Репродуктивті әділеттілік жақтастары абортты оң құқық деп қарауды қалайды, оған сәйкес үкімет ақ нәсілді емес, кедей немесе ірі қалалардың сыртында тұратын әйелдерге де тең қол жеткізуді қамтамасыз етуге міндетті болады. Аборт құқығын кеңірек түсіндіру арқылы барлық жаңа акушерлерден аборт құқығын қолдау талап ету мүмкін болады, әйтпесе олар кәсіби маман ретінде ар-ождан негізінде аборт жасаудан бас тартады. 1989 жылғы Webster v. Reproductive Health Services ісінде Жоғарғы сот терапиялық емес аборттарға оң құқыққа қарсы шешім шығарды және штаттар оларға төлеуге міндетті емес екенін атап өтті.

Роу мен аборт құқығына қарсылық

Жыл сайын, шешімнің жылдық мерекесінде, абортқа қарсылар Конституция даңғылымен Вашингтондағы Жоғарғы Сот ғимаратына дейін «Өмір үшін шеруде» қатысады. 2010 жылға дейін шаруашылыққа шамамен 250 000 адам қатысты. 2011 және 2012 жылдары қатысушылар саны 400 000-ға жуық болды, ал 2013 жылғы «Өмір үшін шеруге» шамамен 650 000 адам келді. Шеруді 1973 жылдың қазан айында Нелли Грей бастады, ал алғашқы шеру 1974 жылдың 22 қаңтарында «Роу против Уэйд» ісінің бірінші жылдығын белгілеу үшін өтті. «Роу» шешіміне қарсылар бұл шешімнің заңды конституциялық негізі жоқ деп санайды. «Роу» ісіндегі қарсы дауыс бергендер сияқты, олар Конституция бұл мәселе бойынша үнсіз екенін және мәселенің дұрыс шешімін Жоғарғы Соттың келе-келе шығаратын шешімінен гөрі, штаттық заң шығарушылар мен заң шығару процесі арқылы табуға болады деп мәлімдейді. Бұрынғы президент Рональд Рейган айтқандай, «Роу» шешіміне қарсы тағы бір аргумент – мағыналы өмірдің қашан басталатыны туралы бірлік болмаған жағдайда, зиян келтіру қаупінен сақтану қажет. «Роу против Уэйд» ісіне жауап ретінде көптеген штаттар абортты шектеу немесе реттеу мақсатында заңдар қабылдады немесе қабылдауға тырысты, мысалы, кәмелетке толмағандарға аборт жасату үшін ата-ананың келісімін алуды немесе хабарлауды талап ететін заңдар; әйелдердің және күйеулердің өзара келісімін талап ететін заңдар; күйеулерді хабарлауды талап ететін заңдар; абортты клиникаларда емес, ауруханаларда жасауды талап ететін заңдар; абортты мемлекеттік қаржыландыруға тыйым салатын заңдар; толық кеңейту және шығару (жартылай босандыру аборты деп те аталады) процедурасын тыйым салатын заңдар; аборт жасамас бұрын күту мерзімін талап ететін заңдар; және әйелдердің аборт жасамас бұрын белгілі бір әдебиеттерді оқуын және ұрықтың ультрадыбысын көруін талап ететін заңдар. 1976 жылы Конгресс Хайд поправкасын қабылдап, зорлау, инцест немесе ананың өміріне қауіп төнген жағдайларды қоспағанда, федералды үкіметтің Medicaid қаражатын абортты қаржыландыруға тыйым салды. Жоғарғы Сот 1970 жылдардың ортасынан 1980 жылдардың соңына дейінгі бірқатар істерде кейбір штаттық шектеулерді жойды, бірақ «Харрис против МакРей» (1980) ісінде Хайд поправкасын қоса алғанда, қаржыландыруға қатысты шектеулерді қолдады. Кейбір абортқа қарсылар адамның тұлғасы ұрықтану немесе тұқымдану кезінде басталады және Конституциямен қорғалуы керек деп санайды.

Every year, on the anniversary of the decision, opponents of abortion march up Constitution Avenue to the Supreme Court Building in Washington, D. C., in the March for Life. Around 250,000 people attended the march until 2010. Estimates put the 2011 and 2012 attendances at 400,000 each, and the 2013 March for Life drew an estimated 650,000 people. The march was started in October 1973 by Nellie Gray and the first march took place on January 22, 1974, to mark the first anniversary of Roe v. Wade. Opponents of Roe say that the decision lacks a valid constitutional foundation. Like the dissenters in Roe, they maintain that the Constitution is silent on the issue, and that proper solutions to the question would best be found via state legislatures and the legislative process, rather than through an all encompassing ruling from the Supreme Court. Another argument against the Roe decision, as articulated by former president Ronald Reagan, is that, in the absence of consensus about when meaningful life begins, it is best to avoid the risk of doing harm. In response to Roe v. Wade, most states enacted or attempted to enact laws limiting or regulating abortion, such as laws requiring parental consent or parental notification for minors to obtain abortions; spousal mutual consent laws; spousal notification laws; laws requiring abortions to be performed in hospitals, not clinics; laws barring state funding for abortions; laws banning intact dilation and extraction, also known as partial birth abortion; laws requiring waiting periods before abortions; and laws mandating that women read certain types of literature and watch a fetal ultrasound before undergoing an abortion. In 1976, Congress passed the Hyde Amendment, barring the federal government from using Medicaid to fund abortions except in cases of rape, incest, or a threat to the life of the mother. The Supreme Court struck down some state restrictions in a long series of cases stretching from the mid 1970s to the late 1980s, but upheld restrictions on funding, including the Hyde Amendment, in the case of Harris v. McRae (1980). Some opponents of abortion maintain that personhood begins at fertilization or conception, and should therefore be protected by the Constitution;

Заңгерлер тарапынан берілген жауаптар

Либералды және феминистік заң ғалымдары Роу шешіміне әртүрлі реакциялар білдірді, әрқашан шешімді толыққанды қолдамайды. Бір пікір бойынша, судья Блэкмун дұрыс нәтижеге жеткен, бірақ оған дұрыс емес жолмен келген. Тағы бір аргумент – Роудың қол жеткізгені сот шешімінің әділдігімен ақталуға тиіс емес. Дэвид Гарроу Роу және Доуға қарсы Болтон ісі бойынша шешімдер "өз мазмұны мен тілі жағынан үлкен дәрежеде" судья Блэкмунның заң кеңесшілері Джордж Фрэмптон мен Рэндалл Безансонға қарызды екенін айтты. Ол олардың үлесінің көлемі ерекше болды деп ойлады және кеңесшілер өз көзқарастарын судья Блэкмунға жеткізуде «әдеттегіден гөрі сенімді және күшті тәсіл» көрсетті. Оның зерттеуінде бұл мінез-құлық үлгісінің алғашқы мысалы болды, ол кейін тұрақтылықпен дамыды. Гарроудың бағалауынша, кеңесшілердің үлесі екі шешімді қалыптастыруда «тарихи маңызды және мүмкін шешуші» болды. Гарроуға жауап ретінде Эдвард Лазарус өзі сияқты судья Блэкмунның кейінгі кеңесшілеріне репродуктивті құқықтар бойынша көп нұсқаудың қажеті болмағанын айтты, өйткені олар судья Блэкмунның бұрынғы пікірлеріне сіңіп кеткен. Лазарус, кем дегенде, кейбір жағдайларда, судья Блэкмунның атынан жарияланатын пікірлер үшін заңдық тұжырымдамалар жасалғанда, судьяның өзі олар қолданатын әрбір маңызды ой үлгісін құруға қатыспағанын ойлады. Лазарус Гарроудың үш айлық кезеңнің қалай пайда болғанын сипаттауы осындай жағдайлардың бірі екенін мойындады. Жоғарғы Сот судьясы Джон Пол Стивенс шешіммен келісіп, оның жеке өмірге қатысты мәселеге көбірек назар аударуы керек екенін айтты. Стивенс пікірінше, егер шешімде үш айлық мерзім туралы айтылмаса және жеке өмірге деген құқыққа абортты таңдау құқығы да кіретінін айтса, «заңды тұрғыдан қарағанда, бұл шешім әлдеқайда қолайлы болар еді». Сотқа кірмес бұрын судья Рут Бадер Гинзбург шешімді «өзгерістерде тым алысқа баруы» үшін сынға алды. Егер шешім тек белгілі жағдайларда аборт жасауға рұқсат берумен шектелген болса, «дәрігерлер бұл шешімге риза болмас еді, бірақ заң шығару үрдісі сол бағытта жалғаса берген болар еді». Жоғарғы Сот судьясы болғаннан кейін Гинзбург Соттың тәсілін «дәрігердің өз мамандығын қалай ойласа солай жүзеге асыруына қатысты» деп айыптады. Бұл дәрігерге бағытталған емес, әйелге бағытталған емес еді. Гинзбург Роудың бастапқыда аборттарға арналған Medicaid қаржысын толықтыруға арналғанын ойлады, бірақ бұл болған жоқ. Иә, бұл туралы шешім мені таң қалдырды. Шынымды айтсам, Роу туралы шешім қабылданған кезде халықтың өсуі туралы алаңдаушылық болды деп ойладым, әсіресе, бізде көп болғымыз келмейтін халық санының өсуі. Сондықтан Роу аборт үшін Medicaid қаржысын алуға дайын болды. Кейбіреулер әйелдерді жүктік алуды қаламай жатып, онымен жүктік алуды мәжбүрлеу қаупі бар деп ойлады. Бірақ сот МакРей ісі бойынша шешім шығарғанда, жағдай басқаша болды. Бірақ кейін түсіндім, менің ойым мүлдем дұрыс емес екен. Уотергейт прокуроры Арчибальд Кокс «мәселеге принциптік тұрғыда қарамау» пікірді аурухана ережелері мен ережелерінің жиынтығы сияқты оқып шығады, олардың жарамдылығы осы аптада жеткілікті, бірақ бала туу мен аборттың медициналық қауіп-қатерлері туралы жаңа статистикамен немесе ұрықтың жеке өмір сүруін қамтамасыз етудегі жаңа жетістіктермен жойылады. Тарихшы да, заңгер де, заңгер де судья Блэкмунның барлық ережелері Конституцияның бір бөлігі екеніне сенбейді». Шешімнен кейінгі айларда жарияланған Йель заң журналының мақаласында американдық заңгер Джон Харт Элли Роуды американдық конституциялық заңнан ажыратылған шешім деп сынға алды. Америка конституциялық заңдарының ғалымы Лоренс Триб былай деді: «Рой туралы ең қызықты нәрселердің бірі – оның өз ауызша түтін көшкесінің артында оның негізі болып табылатын нақты шешімді табу мүмкін емес». Орталықшыл либералды заң профессорлары Алан Дершовиц, Кас Санштейн және Кермит Рузвельт III де Роу Вейдке қарсы сотта өздерінің көңілін қалдырды. Джеффри Розен, сондай-ақ Майкл Кинсли Гинзбургті қайталап, заң шығару қозғалысы абортты қолдау үшін тұрақты консенсусты құрудың дұрыс жолы болар еді деп айтады. Уильям Салетан: «Блэкмунның қағаздары Роудың барлық айыптауларын ақтады: ойлап табу, шектен шығу, еріксіздік, мәтіндік бей-жайлық». Бенджамин Виттс Роу «мұнда миллиондаған консервативтілердің өздерінің қатты қамқорлық жасайтын мәселелеріне қатысты құқығынан айырды» деп мәлімдеді. Эдвард Лазарус, Блэкмунның бұрынғы кеңесшісі, «Рос авторын бабадай жақсы көретін» ... «Конституциялық түсіндіру және сот әдісі тұрғысынан Роу қорғала алмайды. Судья Блэкмунның пікірі оның шешімін қолдау үшін ешқандай себеп келтірмейді. Және Роу жарияланғалы бері өткен шамамен 30 жыл ішінде ешкім Роуды өз шарттарымен қорғауға көндіре алмады». Ричард Эпштейн көпшілік пікірдің Уильям Ллойд Проссердің делдалдық құқық туралы жазған кітабына сүйенгенін айтты, ол «залал өтеуі тек ұры тірі болғанда ғана рұқсат етіледі» деді. Ол бұл кітапта жазылғанмен салыстырды, ол «іс қарастырылғанда, дерлік барлық юрисдикциялар жүктіліктің алғашқы апталарында да зардап шеккендерге өтеу төлеуге рұқсат берді, бала тірі емес және дамымаған кезде». Мэтт Бруэниг, заңгер және People's Policy Project негізді, Роудың «қалыптыдан әлсіз» екенін сынға алды және Конституцияның осы сияқты кең түсіндірулері кері нәтижеге қол жеткізу үшін қолданылуы мүмкін екенін айтты, «қазірде бізде аборт жасауға конституциялық құқығымыз бар – сіз абортты конституциялық түрде тыйымдауға болады. Егер сіз қаласаңыз, біреу іс қозғап, аудандық сотқа жіберсе, екі рет апелляцияға түсіп, егер сіз бес судьяны жинай алсаңыз, пікірді жазу әлемдегі ең оңай нәрсе болар еді. Сіз былай десеңіз болады: «Төртінші түзету өмірге, бостандыққа және мүлікке конституциялық құқықты қорғайды және т.б. Сондықтан біз бұған қараймыз және аборт өмірді жояды деп ойлаймыз, сондықтан штаттар абортқа рұқсат бермейді». Сондықтан сіз оны конституциялық түрде тыйымдап, ешбір штат немесе федералды үкімет абортты заңдастыруға рұқсат етілмейді деп айта аласыз». Жоғарғы Сот заң шығару шешімін қабылдап отыр деген пікір шешімге қарсылар тарапынан жиі қайталанады. «Тірілік» критериі әлі де күшінде болды, бірақ медицина ғылымы шала туған нәрестелердің өмір сүруіне көмектесудің жолдарын тапқанда тіріліктің нүктесі өзгерді.

Liberal and feminist legal scholars have had various reactions to Roe, not always giving the decision unqualified support. One argument is that Justice Blackmun reached the correct result but went about it the wrong way. Another is that the end achieved by Roe does not justify its means of judicial fiat. David Garrow said that the decision in Roe and also Doe v. Bolton "owed a great amount of their substance and language" to Justice Blackmun's law clerks, George Frampton and Randall Bezanson. He thought the extent of their contributions were remarkable, and that the clerks exhibited an "unusually assertive and forceful manner" in voicing their views to Justice Blackmun. In his research, it was the earliest significant example he found of this behavior pattern, which grew more consistent later on. In Garrow's evaluation, the clerks' contributions were "historically significant and perhaps decisive" in shaping the two decisions. In response to Garrow, Edward Lazarus said that Justice Blackmun's later clerks like himself did not need as much direction on reproductive rights since they had Justice Blackmun's prior opinions to draw from. Lazarus thought that on at least some occasions when legal formulations were created for opinions to be published in Justice Blackmun's name, the justice himself was not engaged in originating every significant thought pattern that they employed. Lazarus agreed that Garrow's depiction of how the trimester framework came about was an example of one of these occasions. Justice John Paul Stevens, while agreeing with the decision, suggested that it should have been more narrowly focused on the issue of privacy. According to Stevens, if the decision had avoided the trimester framework and simply stated that the right to privacy included a right to choose abortion, "it might have been much more acceptable" from a legal standpoint. Before joining the Court, Justice Ruth Bader Ginsburg criticized the decision for venturing "too far in the change it ordered". Had the decision been limited in scope to only permit abortion during certain circumstances, "physicians might have been less pleased with the decision, but the legislative trend might have continued in the direction in which it was headed". After becoming a Supreme Court justice, Ginsburg faulted the Court's approach for being "about a doctor's freedom to practice his profession as he thinks best It wasn't woman centered. It was physician centered." Justice Ginsburg thought that Roe was originally intended to complement Medicaid funding for abortions, but this did not happen. Yes, the ruling about that surprised me. Frankly I had thought that at the time Roe was decided, there was concern about population growth and particularly growth in populations that we don't want to have too many of. So that Roe was going to be then set up for Medicaid funding for abortion. Which some people felt would risk coercing women into having abortions when they didn't really want them. But when the court decided McRae, the case came out the other way. And then I realized that my perception of it had been altogether wrong. Watergate prosecutor Archibald Cox thought the "failure to confront the issue in principled terms leaves the opinion to read like a set of hospital rules and regulations whose validity is good enough this week but will be destroyed with new statistics upon the medical risks of child birth and abortion or new advances in providing for the separate existence of a fetus. Neither historian, nor layman, nor lawyer will be persuaded that all the prescriptions of Justice Blackmun are part of the Constitution." In a highly cited Yale Law Journal article published in the months after the decision, the American legal scholar John Hart Ely criticized Roe as a decision that was disconnected from American constitutional law. American constitutional law scholar Laurence Tribe said: "One of the most curious things about Roe is that, behind its own verbal smokescreen, the substantive judgment on which it rests is nowhere to be found." Centrist liberal law professors Alan Dershowitz, Cass Sunstein, and Kermit Roosevelt III have also expressed disappointment with Roe v. Wade. Jeffrey Rosen, as well as Michael Kinsley, echo Ginsburg, arguing that a legislative movement would have been the correct way to build a more durable consensus in support of abortion rights. William Saletan wrote, "Blackmun's papers vindicate every indictment of Roe: invention, overreach, arbitrariness, textual indifference." Benjamin Wittes argued that Roe "disenfranchised millions of conservatives on an issue about which they care deeply." Edward Lazarus, a former Blackmun clerk who "loved Roes author like a grandfather", wrote: "As a matter of constitutional interpretation and judicial method, Roe borders on the indefensible Justice Blackmun's opinion provides essentially no reasoning in support of its holding. And in the almost 30 years since Roe announcement, no one has produced a convincing defense of Roe on its own terms." Richard Epstein thought that the majority opinion relied on a book written by William Lloyd Prosser about tort law when it stated that it "is said" recovery of damages was allowed "only if the fetus was viable, or at least quick, when the injuries were sustained". He compared this to what was in fact written in the book, which was that "when actually faced with the issue for decision, almost all of the jurisdictions have allowed recovery even though the injury occurred during the early weeks of pregnancy, when the child was neither viable nor quick." Matt Bruenig, lawyer and founder of the People's Policy Project, criticized Roe as being "weaker than normal" and observed that similarly broad interpretations of the Constitution could be used to argue the opposite outcome, saying "right now we have a constitutional right to an abortion—you could also constitutionally ban abortion. If you wanted to, someone could bring a case, file it in a district court, hit the appeal button twice, and then if you get five judges together, the opinion would be the easiest thing in the world to write. You would say, 'the Fourteenth Amendment protects the right to life, liberty, and property without due process and all that shit. So we're looking at that, and we think that abortion takes a life and so we think that in fact states may not permit abortion'. So you could constitutionally ban it and say that no state or federal government is allowed to legalize abortion". The assertion that the Supreme Court was making a legislative decision is often repeated by opponents of the ruling. The "viability" criterion was still in effect, although the point of viability changed as medical science found ways to help premature babies survive.

Гарри Блэкмүн

Судья Блэкмун, «Роу» шешімінің авторы, кейіннен осы іс бойынша өз рөліне қатысты ара-тұра сезімдерде болды. 1974 жылғы телеарнадағы сұхбатында ол «Роу» шешімінің «сот тарихындағы ең ірі қателердің бірі немесе оның маңызды шешімдерінің бірі, шешуші нүкте» ретінде қарастырылатынын айтты. 1983 жылы газет тілшісіне берген сұхбатында ол «бұл соттың шешімі, менің шешімім емес, оны жеке тұлғаға айналдырғандарға, оның ішінде заң профессорына шамалы ренжігенін» мәлімдеді, себебі «жеті дауыс болды». Методист дінін ұстанушы болғандықтан, методист пасторларының оған айыптау хаттары жазғанына қынжылды, бірақ уақыт өте келе, хаттар «бұрынғыдай ауыр тимеді». Өзін қорғап, ол былай деді: «Адамдар дұрыс түсінбейді. Мен абортқа қарсымын. Менің отбасым мұндай шешімге кезікпеуін тілеймін», – деп атап өтті ол. «Мен бұл дұрыс шешім болды деп есептеймін, себебі біз конституциялық мәселені, емес, моральдық мәселені қарастырып отырдық». Ол «Роу» ісін «жеңіске жете алмайтын жағдай» деп сипаттап, «елу жылдан кейін, ұсынылып отырған конституциялық түзетулердің нәтижесіне байланысты, аборт заңдық мәселе ретінде маңызды болмауы мүмкін. Алайда, менің ойымша, бұл мәселе моральдық тұрғыдан маңызды болып қала береді» деді. Есімде, бұрынғы басшы Поттер төрағалық ететін комиссия тағайындалды, ол жеті судьядан тұратын сотпен қаралатын істерді іріктеді. Мен сол кішкентай комиссияның мүшесі болдым. Біз жақсы жұмыс істемедік. Поттер «Роу v. Уэйд» және «Доу v. Болтон» істерін қарауға ынталанды және олар «Янгер v. Харрис» ісінің қолданылуынан басқа ештеңе емес деген қате пікірде болды. Біз қаншалықты жаңылыстық. 1991 жылы ол телеарнадағы сұхбатында «Роу» және «Доу» істерін қарау туралы соттың шешіміне өкініш білдірді: «Бұл үлкен қателік болды. Менің ойымша, комиссия толық құрамы жиналғанға дейін оларды кейінге шегергені жөн еді». 1992 жылы ол «Кейси» ісі кезінде «Роу» ісінде қалыптасқан талдау жүйесін сақтап қалды. Ол жиі сөз сөйлеп, «Роу v. Уэйд» ісін қолдап, оның сыншыларын сынады.

Норма МакКорви

Жоғарғы Соттың Roe ісі бойынша шешімінен кейін бірнеше жыл өткен соң, Норма Маккорви "көк жүрекке пышақ тігілген кішкентай нәрестелер туралы" түс көргенін айтты. Ол бұл түстің қайта-қайта ояртпайтын, алғашқысы болғанын мәлімдеді. Ол: "Мен не істедім?" - деп уайымдады және "Ал, ананың қарнындағы бала қалай өлтіріледі?" - деп сұрады. Кейін Маккорви: "Мен бұл ойды есімнен шығара алмадым. Әсіресе үш баланы туған әйел үшін бұл өте наив көрінеді. Мен әлемді жетістікпен көрдім, бірақ әлі де білмейтін нәрселерім бар еді, және бұл солардың бірі болды. Қызығы, Джейн Ро аборт туралы ешкімнен аз білген болуы мүмкін. Маккорви абортқа қарсы қозғалысқа қосылып, оның басқа мүшелерімен бірге болды. Осы уақытта Маккорви зорлыққа ұшырағаны туралы жалған айтқанын және бұл жалғандығы үшін кешірім сұрады. Норма Маккорви 1995 жылдан 2017 жылы қайтыс болғанға дейін абортқа қарсы қозғалыстың бір бөлігі болды. 1998 жылы ол Конгресте куәлік берді: "Менің жалған атым Джейн Роу, ол заң бойынша жоқтан-жерден аборт құқығын құру үшін қолданылды. Бірақ Сара Уэддингтон мен Линда Коффи менің қол қоюымның 15-20 жылдан кейін әйелдердің маған келіп: "Маған бес-алты аборт жасатуға мүмкіндік бергеніңіз үшін рахмет. Сенсіз бұл мүмкін болмас еді" дейтінін ескертпеді. Сара әйелдердің абортты ұрпақ көтерудің бір түрі ретінде пайдалануы туралы ештеңе айтпады. Біз шынымен де мұқтаж және қиын жағдайдағы әйелдер туралы сөйлестік, жүктілік киімдерін киген әйелдер туралы емес." 2002 жылы Доу Болтонға қарсы істе Сандра Кано (Мэри Доу) және NARAL Pro Choice America-ның негізін қалаушылардың бірі Бернард Нейтансонмен бірге Маккорви Буш әкімшілігін абортқа қарсы болатын Жоғарғы Сот судьяларын тағайындауға көндіру мақсатындағы телеарнадағы жарнамаға қатысты. Бастапқы сот процесіне қатысушы ретінде ол Роу Вейд ісін қайта қарау үшін Техастағы АҚШ округтік сотында істі жаңадан қарауға тырысты. Алайда, Бесінші апелляциялық сот оның ісінің қарастырылмайтынын шешті, Маккорви Хиллге қарсы ісінде. Сот судьясы Эдит Джонс келісімін білдірді, Маккорви аборт жасаған әйелдерге келген эмоционалдық және басқа да зиян, қаламаған балаларды күтуге арналған қосымша ресурстар және ұрықтың дамуы туралы жаңа ғылыми түсініктер туралы заңды сұрақтарды көтергеніне келісті. Алайда Джонс бұл істің қарастырылмайтыны туралы шешіммен келісуге мәжбүр болғанын айтты. 2005 жылдың 22 ақпанында Жоғарғы Сот куәлік беру туралы өтінішті қабылдаудан бас тартты, және Маккорвидің апелляциясы аяқталды. Өлер алдындағы сұхбатында Маккорви абортқа қарсы ұстанымын қабылдағаны үшін ақы алғанын және абортқа қарсы науқанының жасалған әрекет болғанын мәлімдеді. Ол сондай-ақ әйелдер аборт жасағысы келсе, олардың таңдау құқығы болуы керек екенін айтты. Бір кезде абортқа қарсы болған методист пасторы және белсенді Роб Шенк, олардың Маккорвиді пікірін өзгертуге итермелегенін және олардың осы әрекеттері "өте жаман" болғанын, ал ол бұл мәселеге "қатты өкінетінін" айтты. Маккорвимен сұхбаттан кейін сөйлескен дін қызметкері Фрэнк Павон оның қайтысынан кейін "Өмірінің соңында оның өмірге жағымды ұстанымынан бас тартқанына ешқандай белгі болған жоқ" деп мәлімдеді. Павон сұхбаттан кейін Маккорвимен келесі "Өмір үшін наурыз" науқанында жеткізілуін қалаған хабары туралы оң пікірде болғанын айтты. Бұл хабар жастарды абортқа қарсы болуға шақырумен байланысты болды.

A few years after the Supreme Court decided Roe, Norma McCorvey made a claim—which she recanted many years later—that she had a nightmare about "little babies lying around with daggers in their hearts". She said this was the first of recurring nightmares that kept her awake at night. She became worried and wondered, "What really, had I done?" and "Well, how do they kill a baby inside a mother's stomach anyway?" McCorvey later claimed:

I couldn't get the thought out of my mind. I realize it sounds very naïve, especially for a woman who had already conceived and delivered three children. Though I had seen and experienced more than my share of the world, there were some things about which I still didn't have a clue—and this was one of them. Ironically enough, Jane Roe may have known less about abortion than anyone else. McCorvey joined with and accompanied others in the anti abortion movement. During this time, McCorvey said that she had publicly lied about being raped and apologized for making the false claim. Norma McCorvey became part of the movement against abortion from 1995 until shortly before her death in 2017. In 1998, she testified to Congress:
It was my pseudonym, Jane Roe, which had been used to create the "right" to abortion out of legal thin air. But Sarah Weddington and Linda Coffee never told me that what I was signing would allow women to come up to me 15, 20 years later and say, "Thank you for allowing me to have my five or six abortions. Without you, it wouldn't have been possible." Sarah never mentioned women using abortions as a form of birth control. We talked about truly desperate and needy women, not women already wearing maternity clothes. In 2002, along with Sandra Cano (Mary Doe) from Doe v. Bolton and Bernard Nathanson, a co founder of NARAL Pro Choice America, McCorvey appeared in a television advertisement intended to persuade the Bush administration to nominate Supreme Court Justices who would oppose abortion. As a party to the original litigation, she sought to reopen the case in U. S. District Court in Texas to have Roe v. Wade overturned. However, the Fifth Circuit decided that her case was moot, in McCorvey v. Hill. In a concurring opinion, Judge Edith Jones agreed that McCorvey was raising legitimate questions about emotional and other harm suffered by women who have had abortions, about increased resources available for the care of unwanted children, and about new scientific understanding of fetal development. However, Jones said she was compelled to agree that the case was moot. On February 22, 2005, the Supreme Court refused to grant a writ of certiorari, and McCorvey's appeal ended. In an interview shortly before her death, McCorvey stated that she had taken an anti abortion position because she had been paid to do so and that her campaign against abortion had been an act. She also stated that it did not matter to her if women wanted to have an abortion and they should be free to choose. Rob Schenck, a Methodist pastor and activist who once had anti abortion views stated that he and others helped entice McCorvey to claim she changed sides and also stated that what they had done with her was "highly unethical" and he had "profound regret" over the matter. Frank Pavone, a priest with whom McCorvey talked after the interview, reflected after her death that "There was no indication whatsoever, at the end of her life," that she had given up her pro life positions. Pavone stated that following the interview, McCorvey talked positively with him about a message she wanted him to convey at the next March for Life. The message concerned encouraging young people to oppose abortion.

Сара Уэддингтон

Роу Вейдке қарсы сотқа 26 жасында қатысқаннан кейін Сара Уэддингтон Техас штатының Өкілдер палатасына үш мерзімге сайланды. Уэддингтон сонымен қатар АҚШ Ауыл шаруашылығы министрлігінің бас кеңесшісі, президент Джимми Картердің көмекшісі, Техас Веслиан университетінің құқық мектебінің лекторы және Остиндегі Техас университетінің спикері және адъюнкт-профессоры болды. 1993 жылы Оклахомадағы Білім беру этикасы институтында сөйлеген сөзінде Уэддингтон Роу ісіндегі өзінің әрекеттерін талқылап, «Менің әрекеттерім толығымен этикалық болмаған болуы мүмкін. Бірақ мен оны жақсы себептермен жасадым деп ойладым» деді. 1998 жылы ол ұрықтарды түсікке салуға жеткілікті дәрігерлердің болмауы Роу шешімінің күшін әлсіретуі мүмкін екенін айтты: «Бұл шешімді еске алғанда, бұл сөздер тасқа қашалғандай сезілді. Бірақ оның тас емес екенін түсіндім. Ол құмтас сияқты еді. Қазіргі басты мәселе – дәрігерлер қайдан табылады?» Уэддингтон 2021 жылдың 26 желтоқсанында дүние салды.

Кейінгі сот ісінің дамуы

Роу жеке өмірдің құпиялылығы саласындағы жеке бостандыққа қатысты істердің ұзақ қатарына енген, өйткені Роу Мейерге қарсы Небраска (1923), Грисуолдқа қарсы Коннектикут (1965), Лавингке қарсы Вирджиния (1967) және Айзенштадт қарсы Бейрд (1972) сияқты жеке бостандыққа қатысты істерге негізделген және Лоуренс Техасқа қарсы (2003) және Обергефеллге қарсы Ходжес (2015) сияқты жеке бостандық істерінің негізіне айналды. > Roe ісі бойынша шешім шыққаннан екі ай өткен соң, сот Сан-Антониодағы тәуелсіз мектептер округінің Родригеске қарсы іс-қимылында мектептерді қаржыландыру туралы шешім шығарды. Көпшілік пікірде Roe v. Wade жеке өмірдің өзі негізгі құқық екенін, ал ұрпақ алу Конституциямен қорғалған жеке өмірдің құқықтарының бірі саналатынын мәлімдеді. Өзінің басқаша пікірінде судья Тургуд Маршалл Роу Вейдке қарсы "Бак Беллге қарсы алғашқы шешімін қайта растады" деп мәлімдеді және Бақтың Роудағы қай жерде келтірілгенін атап өтті. Ол Roe-ді Соттың бала туу құқығына шектеулі мәртебе беру практикасының жалғасы деп тапты, өйткені Соттың шешімі бала тууды жеке өмірге деген құқықтан кем деп қарастырды. Оның орнына, Роуде "ұрпақ алудың маңыздылығы оның конституциялық құпиялылық құқығымен тығыз байланысы негізінде түсіндірілді". Роу мен Уэйд арасындағы құқықтық өзара әрекеттесу, Роудан кейін түсінілген он төртінші түзету және медициналық технология мен стандарттарды өзгерту, заңсыз туылған және заңсыз өмірге қатысты азаматтық талаптардың дамуына әкелді. Барлық штаттарда ата-ананы заңсыз туылғандықтан немесе баланы заңсыз өмір сүргендіктен сотқа беруге рұқсат етілмейді. Заңсыз өмірді талап етудің конституциялықлығы заңгерлік кәсіпте, тіпті оларды қазіргі уақытта рұқсат ететін мемлекеттерде де дау тудырады. Роу ісіне дейін штат соты заңсыз туылған балаға да, өмірге де қатысты арызды қабылдамады, ол Нью-Джерсидің Жоғарғы сотына өтінді. Роу ісіне дейін Нью-Джерси штатының Жоғарғы сотының Канцелярия бөлімі жүкті Ехоба куәгеріне "өзінің және туа біткен баласының өмірін құтқару" үшін мемлекеттің зор мүддесі болғандықтан, оның өмірін сақтап қалу үшін қан құюға мәжбүрлеуге болатынын анықтаған болатын. Сотта әлі туылмаған баланың заңды қорғаншысы тағайындалды. Ол қорғаншыға қан құюға келісуді және "ана мен баланың өмірін сақтап қалу үшін қажетті басқа да көмекті іздеуді" бұйырды. Президент Рейган, абортқа заңдық шектеулерді қолдаған, 1981 жылы федералды сот тағайындауын бастады. Рейган кез-келген лакмус сынағы болғанын жоққа шығарды: "Мен сотқа тағайындаған ешкімге ешқашан лакмус сынағы бермедім. Мен бұл әлеуметтік мәселелерге қатты сенемін, бірақ мен іздеген бір нәрсе заңды емес, заңды түсіндіретін судьялар екеніне сенімдімін. Соңғы жылдары бізде сот пен судьялардың заң шығаруы туралы көптеген мысалдар болды". Уайт пен Ренквист төрешілеріне қоса, Рейган тағайындаған судья Сандра Дей О'Коннор 1983 жылы Роу сотының үш айлық талдауды "жұмыссыз" деп дәлелдеп, соттың аборт істерінен бас тарта бастады. 1986 жылы зейнетке кетер алдында Бас судья Уоррен Бергер Роуды "қайта қарастыруды" ұсынды; Бергердің орнын алған сот төрешісі Антонин Скалия Роуға қатты қарсылық білдірді. Роуды жою туралы алаңдаушылық 1987 жылы Роберт Борктің Сотқа ұсынылуының жеңілісінде үлкен рөл атқарды; Роудың қолдаушысы судья Льюис Пауэллдің орнына тағайындалған адам судья Энтони Кеннеди болды. Германияның Конституциялық сотының 1975 жылғы аборт туралы шешімінде триместрлік шеңберді қабылдамауы туралы шешімді дауыс берген судьялар басымдылықпен қабылдады. Сот өмір сүру құқығы әлі туылмаған нәрестеге де қатысты екенін және өмір түйсікке түскеннен кейін он төрт күн өткеннен кейін басталатынын анықтады. Сонымен қатар, жүкті әйелдердің бостандықтары олардың ішінде басқа өмірдің болуымен шектелген. Соттың шешімі бойынша, "болашақта дүниеге келетін баланың өмірін қорғауға кепілдік беретін және жүкті әйелге аборт жасауға еркіндік беретін келісімге келмейді, өйткені жүктілікті тоқтату әрқашан туа білмеген өмірді жоюға әкеледі". Сот ана мен туа білмейтін баланың құқықтарын теңестіруге рұқсат берді, бірақ әрқайсысының құқықтарын адам өмірінің ең жоғары, негізгі құндылығын мойындаған шеңберде қарастыруды талап етті. Егер осылай туылмаған баланың құқықтарын мойындаса, түсік жасатуға рұқсат беретін заң конституциялық болуы мүмкін. 1975 жылы Германия Конституциялық сотының аборт туралы шешімін шығарған екі азшылық судья "АҚШ Жоғарғы Соты жүктіліктің алғашқы үштен бірінде дәрігердің келісімімен жасалған жүктілікті тоқтатуды негізгі құқықтарды бұзу деп қарастырған. Бұл, неміс конституциялық құқығы бойынша, тым алысқа бару болар еді". 1988 жылы Канаданың Жоғарғы соты Роу және Дой v. Болтон істеріндегі шешімдерді Канаданың аборттарды сертификатталған ауруханалармен шектеуге қатысты федералды заңның конституциялық еместігін анықтау үшін пайдаланды.

Roe is embedded in a long line of cases concerning personal liberty in the realm of privacy, since Roe was based on individual liberty cases concerning privacy like Meyer v. Nebraska (1923), Griswold v. Connecticut (1965), Loving v. Virginia (1967) and Eisenstadt v. Baird (1972) and became a foundation for individual liberty cases concerning privacy like Lawrence v. Texas (2003) and Obergefell v. Hodges (2015). >

Two months after the decision in Roe, the Court issued a ruling about school funding in San Antonio Independent School District v. Rodriguez. The majority opinion cited Roe v. Wade to assert that privacy itself was a fundamental right, while procreation implicitly counted as "among the rights of personal privacy protected under the Constitution." In his dissenting opinion, Justice Thurgood Marshall stated that Roe v. Wade "reaffirmed its initial decision in Buck v. Bell", and noted where Buck was cited in Roe. He found Roe to be a continuation of the Court's practice of granting only a limited stature to the right to procreate, since the Court's decision treated procreation as less important than the right to privacy. Instead, in Roe, "the importance of procreation has indeed been explained on the basis of its intimate relationship with the constitutional right of privacy "

The legal interaction between Roe v Wade, the Fourteenth Amendment as understood post Roe, and changing medical technology and standards caused the development of civil suits for wrongful birth and wrongful life claims. Not all states permit a parent to sue for wrongful birth or a child to sue for wrongful life. The constitutionality of wrongful life claims is controversial within the legal profession, even for states which currently allow them. Pre Roe, a state court dismissed a lawsuit making both a wrongful birth and life claim, which was unsuccessfully appealed to the Supreme Court of New Jersey. Prior to Roe, the Chancery Division of the Superior Court of New Jersey found that a pregnant Jehovah's Witness woman could be ordered to submit to lifesaving blood transfusions due to the state's compelling interest "to save her life and the life of her unborn child." The Court appointed a legal guardian to represent the unborn child, and ordered the guardian to consent to blood transfusions and to "seek such other relief as may be necessary to preserve the lives of the mother and the child". President Reagan, who supported legislative restrictions on abortion, began making federal judicial appointments in 1981. Reagan denied that there was any litmus test: "I have never given a litmus test to anyone that I have appointed to the bench I feel very strongly about those social issues, but I also place my confidence in the fact that the one thing that I do seek are judges that will interpret the law and not write the law. We've had too many examples in recent years of courts and judges legislating." In addition to Justices White and Rehnquist, Reagan appointee Justice Sandra Day O'Connor began dissenting from the Court's abortion cases, arguing in 1983 that the trimester based analysis devised by the Roe Court was "unworkable." Shortly before his retirement, Chief Justice Warren Burger suggested in 1986 that Roe be "reexamined"; the associate justice who filled Burger's place on the Court—Justice Antonin Scalia—vigorously opposed Roe. Concern about overturning Roe played a major role in the defeat of Robert Bork's nomination to the Court in 1987; the man eventually appointed to replace Roe supporter Justice Lewis Powell was Justice Anthony Kennedy. The justices voting in the majority on the Federal Constitutional Court in pre unification West Germany rejected the trimester framework in the German Constitutional Court abortion decision, 1975 on the basis that development during pregnancy is a continuous whole rather than made up of three trimesters. The Court found that the right to life extends also to the unborn and that life begins on the fourteenth day after conception. It also found that the liberties of pregnant mothers were qualified by the existence of another life inside them. The Court found that "A compromise which guarantees the protection of the life of the one about to be born and permits the pregnant woman the freedom of abortion is not possible since the interruption of pregnancy always means the destruction of the unborn life." The Court allowed for a balancing of rights between the mother and unborn child, but required that the rights of each be considered within a framework which acknowledged the supreme, fundamental value of human life. Legislation allowing abortion could be constitutional if the rights of the unborn persons were acknowledged in this manner. Two minority justices in the ruling for the German Constitutional Court abortion decision in 1975 remarked that "the Supreme Court of the United States has even regarded punishment for the interruption of pregnancy, performed by a physician with the consent of the pregnant woman in the first third of pregnancy, as a violation of fundamental rights. This would, according to German constitutional law, go too far indeed." In 1988, the Supreme Court of Canada used the rulings in both Roe and Doe v. Bolton as grounds to find Canada's federal law limiting abortions to certified hospitals unconstitutional in R. v. Morgentaler.

"Балаларды жоспарлы тәрбиелеу" Дэнфортқа қарсы

Planned Parenthood v. Danforth, 428 U.S. 52 (1976) ісінде талапкерлер абортты реттейтін Миссури штатының заңына шағымданып, оған қарсы шықты. Абортты қалау бойынша ережелерде штат, егер пациент кәмелетке толмаған болса, ата-анасының алдын ала жазбаша рұқсатын, ал пациент үйленген болса, әйелінің/ерінің рұқсатын талап етті. 12 аптадан кейінгі жүктіліктерде заң тұзды ерітіндімен жасалатын аборттарды тыйымдады. Заңның ата-ананың немесе әйелдің/ерінің рұқсатын талап ететін және тұзды ерітіндімен жасалатын аборттарды тыйымдайтын бөліктері күштен шығарылды.

Флойд Андерске қарсы

Флойд пен Андерс, 440 Ф. Суп. 535 (D.S.C. 1977), Оңтүстік Каролинада заңсыз аборт жасаған және кісі өлтірген деген айыппен дәрігерді соттауға тырысты, ол 25 апталық афроамерикалық ұл балаға аборт жасауға әрекеттенген. Аборт жасау кезінде бала тірі дүниеге келді және 20 күн өмір сүрген соң қайтыс болды. Оның қудалануы судья Клемент Хейнсворт тарапынан тоқтатылды, ал көп ұзамай Оңтүстік Каролина округінің АҚШ округ сотының үш судьядан тұратын толық құрамы бірауыздан қабылдаған шешімімен тоқтатылды. Хейнсворт судья, алқаның атынан жазған мәлімдемесінде: «Шындығында, Жоғарғы Сот ананың жатырындағы ұрықты тірі де емес, сондай-ақ Конституцияның 14-ші түзетуінің мағынасында адам деп санамайды» деді. Джон Т. Нунан бұл шешімді абортқа қарсы тұрғыдан сынға алып, «Хейнсворт судьясы Жоғарғы Соттың өмір сүруге қабілеттілік туралы сынағын шексіз өмір сүруге қабілеттілік туралы жаңа сынақпен алмастырды. Ол сондай-ақ Roe v. Wade ісінде айтылғанды нақтылап түсіндірді, бірақ оны тікелей айтпады. Американың құқықтық жүйесінде ананың жатырындағы ұрық тірі емес еді» деді. Roe ісіндегі ананың жатырынан тыс өмір сүру стандарты «мағыналы өмір сүру қабілетін» талап етті. Бұл қабілетсіздік болған жағдайда, мемлекеттің «потенциалды өмірге қатысты маңызды және заңды мүддесі» болмады. Бұл істе Сот бірнеше аборт шектеулерін қолдады және Roe ісіндегі үш айлық мерзімдік шеңберді өзгертті. О'Коннор, Кеннеди және Саутер судьялары Блэкмун және Стивенс судьяларына қосылып, Roe ісінің негізгі қағидасын растады, бірақ Roe ісіндегідей жеке өмірге негізделген аборт жасау еркіндігін ақтаудың орнына, оны кең ауқымда ақтады. Бұл пікірде отбасылық өмірді таңдау еркіндігі, сондай-ақ дәстүрлі жыныстық рөлдерді сақтауға бағытталған заңмен қорғалу туралы айтылды. «Біздің заң неке, ұрпақ беру, контрацепция, отбасылық қарым-қатынастар, бала тәрбиесі және білім беруге қатысты жеке шешімдерге конституциялық қорғауды қамтамасыз етеді» және мемлекет әйелдің рөлін өз көзқарасында ұстануға қарсы, бірақ бұл көзқарас тарихымыз бен мәдениетіміздің барысында басым болды. Әйелдің тағдыры оның рухани қажеттіліктері мен қоғамдағы орны туралы жеке түсінігіне байланысты болуы керек». Әділеттің көпшілігі абортқа қатысты заңнаманы Roe ісіндегі қатаң тексеру стандартының орнына, орынсыз ауыртпалық стандартына сәйкес қарау керек деп мәлімдеді. Олар сондай-ақ, 1973 жылғы 28 апталық шектен гөрі, ұрықтың өмір сүру қабілеті 23 немесе 24 аптада екенін анықтады. Сондай-ақ, олар ұрықтың өмір сүру қабілеті үш айлық мерзімнен гөрі «практикалық» деп есептеді. Олар үш айлық мерзімдік шеңберден екі негізгі кемшілікке байланысты бас тартты: «оның тұжырымдамасы жүкті әйелдің мүддесінің мәнін дұрыс түсінбейді; және іс жүзінде ол Roe ісінде мойындалған мемлекеттің потенциалды өмірге деген мүддесін төмендетеді». Тек Блэкмун судьясы Roe ісін толық сақтап, «Жоспарланған ата-аналық» ұйымының пайдасына шешім қабылдағысы келді. Скалия судьясының қарсылығында аборт Конституциямен қорғалған бостандық емес, өйткені бигамия да қорғалмаған: өйткені Конституция оны атамайды және ұзақ уақытқа созылған дәстүрлер оны заңмен тыйым салуға мүмкіндік береді. Ол сондай-ақ сұрақ қойды:

In Floyd v. Anders, 440 F. Supp. 535 (D. S. C. 1977), South Carolina attempted to prosecute a doctor for illegal abortion and murder after he attempted to abort an African American boy at 25 weeks. During the abortion, the boy was born alive and survived for 20 days before dying. His prosecution was blocked by Judge Clement Haynsworth, and shortly afterwards by a unanimous three judge panel for the U. S. District Court for the District of South Carolina. Judge Haynsworth, writing for the panel, stated "Indeed, the Supreme Court declared the fetus in the womb is neither alive nor a person within the meaning of the Fourteenth Amendment." John T. Noonan criticized this from an anti abortion perspective, stating that "Judge Haynsworth had replaced the Supreme Court's test of potential ability to live with a new test of actual ability to live indefinitely. He also had spelled out what was implied in Roe v. Wade but never actually stated there. For the American legal systems the fetus in the womb was not alive." The standard in Roe for viability outside the womb required a "capability of meaningful life". Without this capability, the state had no compelling "important and legitimate interest in potential life". In this case, the Court upheld several abortion restrictions, and modified the Roe trimester framework. and Justices O'Connor, Kennedy, and Souter joined Justices Blackmun and Stevens to reaffirm the central holding of Roe, but instead of justifying the liberty to abort as being based on privacy as in Roe, it justified the liberty in a broader manner. The opinion asserted an individual's liberty to choose concerning family life and also protection from legal enforcement intended to maintain traditional sex roles, writing, "Our law affords constitutional protection to personal decisions relating to marriage, procreation, contraception, family relationships, child rearing, and education " and against the state insisting "upon its own vision of the woman's role, however dominant that vision has been in the course of our history and our culture. The destiny of the woman must be shaped to a large extent on her own conception of her spiritual imperatives and her place in society." The plurality of justices stated that abortion related legislation should be reviewed based on the undue burden standard instead of the strict scrutiny standard from Roe. The plurality also found that a fetus was now viable at 23 or 24 weeks rather than at the 28 week line from 1973. They also felt that fetal viability was "more workable" than the trimester framework. They abandoned the trimester framework due to two basic flaws: "in its formulation it misconceives the nature of the pregnant woman's interest; and in practice it undervalues the State's interest in potential life, as recognized in Roe." Only Justice Blackmun wanted to retain Roe entirely and issue a decision completely in favor of Planned Parenthood. Justice Scalia's dissent asserted that abortion is not a liberty protected by the Constitution for the same reason bigamy was not protected either: because the Constitution does not mention it, and because longstanding traditions have permitted it to be legally proscribed. He also asked:

Дәл осы сиқырлы сәтте, қазіргі қолданылып жүрген машиналар (әрине, нақты әйелге қол жетімді болмаса да) анасынан бөлек туа білмеген баланы тірі ұстай алатын болса, жаратылыс кенеттен (біздің Конституциямыз бойынша) заңмен қорғалуға қабілетті болады, ал сол сиқырлы сәттен бұрын ол қорғалмаған еді? Бұл сәбиді оның өзін-өзі тамақтандыра алатын кезден кейін ғана заңмен қорғауға рұқсат етумен тең келеді.

Стенберг Кархартқа қарсы

1990 жылдары Небраска штаты жартылай тууды аборттауға тыйым салатын заң қабылдады. Заң екінші триместрдегі абортты кеңейту және эвакуациялау процедурасына рұқсат берді. 2000 жылы Жоғарғы Сот Stenberg v. Carhart ісі бойынша 5–4 дауыспен бұл заңды жойды, судья Стивен Брейер көпшіліктің атынан жартылай тууды аборттау кейде "ең қауіпсіз процедура болар" екенін жазды. Судья О'Коннор Небраска штаты іс жүзінде екі аборт әдісін де тыйым салғанын айтқан консенсус жазды. Судьялар Гинзбург пен Стивенс бір-бірінің консенсусына қосылды. Судья Стивенс "осы жүктіліктің соңғы кезеңінде орындалатын осы екі бірдей қорқынышты процедураның бірі бала өлтіруге жақын деген ой ақылға сыймайды" деді. Судья Гинзбург "заң ешқандай ұрықты жоюдан сақтай алмайды, өйткені ол тек "аборт жасау әдісін" ғана қарастырады" деді. Судья Томас келіспеушілігінде "жартылай туу ұрыққа дербестік береді, бұл әйелдің өз денесі үшін емді таңдау құқығынан бөлінеді" деді. Судья Скалия судья Томасқа қосылып, өзінің жеке пікірін жазды, онда жартылай тууды аборттау "өте қорқынышты, тіпті ең клиникалық сипаттамасы да жиренуді тудырады" және бұл іс Кейсидің "іс жүзінде қолдануға келмейтінін" дәлелдейді деді. Бас судья Ренквист судьялар Скалия мен Томас жазған екі келіспеушілікке қосылды. Кейсидің авторларының бірі болған судья Кеннеди Стенберг ісінде келіспеді. Ол кеңейту және эвакуациялау процедурасы кезінде ұрықтың қалай бөлшектеп өлтірілетінін егжей-тегжейлі сипаттады. Ол Небраска штаты бұған тыйым салуға тырыспағандықтан, штат жартылай тууды аборттауға тыйым салуға құқылы деп түсіндірді.

Whole Woman's Health және Hellerstedt арасындағы дау

2013 жылы Техас штатының заң шығарушы органы аборт жасайтын дәрігерлердің жергілікті ауруханада жататын емделу құқығына ие болуын және аборт клиникаларының амбулаториялық хирургия жасайтын орталықтармен теңдей жабдықталуын талап ететін шектеулерді қабылдады. Бас судья Брейердің көпшілік пікірі осы Техас заңының екі ережені күшін жойды – яғни, ережелердің өзі, олар қандай жағдайда қолданылса да, жарамсыз деп танылды. Сот шешімінде сондай-ақ, заңның әйелдің аборт жасау құқығына артық жүктеме салмасы бар-жоғын бағалау міндеті заң шығарушы органдарға емес, соттарға тиесілі екені айтылды.

v-бөлім: "Жоспарлы отбасы"

2016 жылы Индиана штаты 1337 нөміріндегі заң жобасын қабылдады, ол ұрықтың қалдықтарымен не істеуді реттейтін және сексистік, расистік немесе мүмкіндіксіздік негізіндегі аборттарға тыйым салатын заңды күшіне енгізді. АҚШ Жоғарғы соты 2019 жылғы «Бокс пен Индиана және Кентукки штатының жоспарланған тууды реттеу ұйымы» ісі бойынша шешімінде (қол қойылмаған) ұрық қалдықтарына қатысты ережелерді қолдады, бірақ төменгі соттар тоқтатып қойған заңның қалған бөлігін қараудан бас тартты. Төреші Гинзбург фетальдық қалдықтар туралы шешімнің «Кейси» ісіне қайшы келетініне келіспеді. Ол сондай-ақ, төреші Томас өзінің келісімде «ана» деген сөзді қолданғаны үшін сынға алды. Төреші Сотомайор бұл істі сотқа қарамағанын қалады. Төреші Томас «Фриканомика» кітабында ұсынылған теория евгеника қозғалысының көзқарастарымен үйлесетіндігіне алаңдаушылық білдірген келісетін пікір жазды. Ол «Жоспарланған тууды реттеу ұйымы қолдайтын, тек нәсіл, жыныс немесе туа білмейтін баланың мүгедектігіне байланысты аборт жасауға конституциялық құқық беру 20 ғасырғы евгеника қозғалысының көзқарастарын заңдастырады» деп ескертті. Ол: «Сот бүгін бұл мәселелерді талқылаудан жалтарса да, біз олардан мәңгілікке қашып құтыла алмаймыз», - деп болжады.

Бүкіл әйелдің денсаулығы Джексонға қарсы

2021 жылы Техас штаты Роу және Кейси күшінде болса да, жүктіліктің алты аптасында абортты толығымен тыйым салуға мүмкіндік беретін Роудың заңдық шешімін ойлап тапты. Техас Heartbeat Act заңында заң шығарушы орган мемлекеттік қызметкерлерге заңды орындаудан бас тартуға және заңсыз аборт жасаған немесе оған көмектескен кез келген адамды сотқа беруге жеке тұлғаларға рұқсат беретін жаңа тәртіп енгізді. Заңды мемлекеттік органдар емес, жеке азаматтар орындағандықтан, аборт қызметін ұсынатындар заңның күшін тоқтату үшін сотқа шағымданатын мемлекеттік қызметкерлерді таба алмайды және оларға қарсы жеке сот процесінің басталуын тоқтатуға соттан көмек ала алмайды. Бұл Роудың бұрынғы шешімінен қашуға мүмкіндік берді, себебі жеке азаматтық сот процесі туралы қорқыныш аборт провайдерлерін Жоғарғы Соттың аборт бойынша шешімдеріне қайшы болса да, заңға бағынуға мәжбүр етті. Басқа штаттар да Роудың шарттарын орап өту және өздерінің абортқа қарсы заңдарын сот қарауынан қорғау үшін осы тәртіпті көшірді. Бұл маневр Роудың беделін төмендетіп, федералды сот жүйесінің аборт құқықтарын штаттық заңнамадан қорғау мүмкіндігін әлсіретті.

Доббс Джексон әйелдердің денсаулық сақтау ұйымына қарсы

Доббс Джексон әйелдер денсаулығын сақтау ұйымына қарсы іс – Миссисипи штатының 2018 жылғы Жүктілік мерзімі заңына шағымдану ісі, ол медициналық жағдайлар немесе ұрықтың қалыптан тыс дамуы болған жағдайларда ғана ерекшеліктермен 15 аптадан кейін аборт жасауға тыйым салды. Федералдық соттар штаттың жалғыз аборт клиникасы – Джексон әйелдер денсаулығын сақтау ұйымы заң қабылданғаннан кейін дереу сотқа шағымданғаннан кейін, штатты заңды қолданудан тоқтатты; федералдық соттар заңның бұрын белгіленген 24 апталық тірі қалу шегін бұзғанын мәлімдеді. Миссисипи штаты 2020 жылдың 15 маусымында Жоғарғы Соттан істі қарауды сұрады, ал Сот 2021 жылдың 17 мамырында петицияны мақұлдады, сұрақпен шектелді: «Тірі қалу мерзімінен бұрын жасалатын аборттарға тыйым салу конституцияға қайшы ма?». 2022 жылдың 2 мамырында Politico судья Сэмюэл Алито жазған көпшілік пікірдің алғашқы нұсқасын жариялады, ол 2022 жылдың ақпанында Сот ішінде таратылған болатын. Алитоның нұсқасында: «Біз Роу және Кейси шешімдерін күштен шығару керек деп санаймыз. Конституцияны құрметтеу және аборт мәселесін халық сайлаған өкілдерге қайтару уақыты келді» делінген. Жоғарғы Сот тарихында күдікті іс бойынша пікірдің жобасының жариялануы бұрын-соңды болған емес. Бұл құжат соңғы шешім емес еді және судьялар өз дауыстарын өзгерте алатын болды. Құжат судьялардың алдын ала дауыс беруін және көпшілік пікірін жазуға кім тағайындалатынын анықтау бойынша Соттың ішкі процедурасының нәтижесін көрсетуі мүмкін деп есептелді. Жоғарғы Соттың баспасөз қызметі құжаттың шынайылығын растады, ал Бас судья Джон Робертс бұл құжатты «Соттың сеніміне жасалған сатқындық» деп сипаттады. Шешімге қатысты жобаның жариялануы наразылық тудырды. 2022 жылдың 24 маусымында Жоғарғы Сот Миссисипи штатының Жүктілік мерзімі заңын 6:3 есебімен қолдады және Роу және Кейси шешімдерін 5:4 есебімен күштен шығарды. Жобадағы ақпаратқа ұқсас, судья Алито жазған Соттың пікірінде Роу «бастапқыда қате болған» және оның негіздемесі «өте әлсіз» екені айтылды. Сондай-ақ, Роу шешімі «дебаттарды қыздырып, дауды күшейтті» және оны күштен шығару «аборт мәселесін халық сайлаған өкілдерге қайтаруға» әкеледі делінген. Көпшілік пікір аборт құқығына қатысты конституциялық-тарихи көзқарасқа сүйенді, «Конституцияда аборт туралы ешқандай сілтеме жоқ және мұндай құқық конституциялық ережелердің бірімен тікелей қорғалмайды» деді. Оның пікірінше, «аборт конституциялық түрде қорғала алмайды. 20 ғасырдың соңына дейін мұндай құқық американдық заңдарда мүлдем белгісіз болды. Шындығында, он төртінші түзету қабылданған кезде штаттардың үштен екісі жүктіліктің кез келген кезеңінде аборт жасауды қылмыс деп жариялады». Кейбір тарихшылар бұл көзқарас толық емес деп мәлімдеді. Олардың келіспеушіліктерінде судьялар Стивен Брейер, Елена Каган және Соня Сотомайор бірлесіп: «Роу және Кейси шешімдерімен танылған құқық жеке тұрмайды. Керісінше, Сот оны дене тұрқылығына, отбасылық қатынастарға және ұрпақ беруге қатысты басқа да орнықты бостандықтармен ондаған жылдар бойы байланыстырып келді. Ең айқындысы, жүктілікті тоқтату құқығы контрацепция сатып алу және қолдану құқығынан туындады. Өз кезегінде, бұл құқықтар соңғы уақытта бір жынысты адамдардың қарым-қатынас және неке құқықтарына әкелді. Көпшіліктің пікірі екіжүзділік пе, әлде конституциялық құқықтар қатерде ме? Бірі немесе екіншісі».

Dobbs v. Jackson Women's Health Organization is a case that was a legal challenge to Mississippi's 2018 Gestational Age Act, which had banned abortions after 15 weeks with exceptions only for medical emergencies or fetal abnormalities. Federal courts had enjoined the state from enforcing the law after the state's only abortion clinic, Jackson Women's Health Organization, filed suit immediately after passage; the federal courts stated that the law violated the previously established 24 week point of viability. Mississippi asked the Supreme Court to hear the case on June 15, 2020, and the Court certified the petition on May 17, 2021, limited to the question, "Whether all pre viability prohibitions on elective abortions are unconstitutional." On May 2, 2022, Politico released a leaked first draft of a majority opinion written by Justice Samuel Alito, which had been circulated among the court in February 2022. Alito's draft wrote, "We hold that Roe and Casey must be overruled. It is time to heed the Constitution and return the issue of abortion to the people's elected representatives." The release of a draft opinion for a pending case was unprecedented in recent Supreme Court history. The document was not a final decision, and the justices were still able to change their votes. The document was thought to reflect both the justices' preliminary voting and the outcome of the internal Court procedure for deciding who is assigned to write the majority opinion. A press release from the Supreme Court confirmed the leaked document's authenticity, and Chief Justice John Roberts in a statement described its release as a "betrayal of the confidences of the Court". The leaked draft regarding the decision sparked protests. On June 24, 2022, the Supreme Court ruled 6–3 to uphold Mississippi's Gestational Age Act, and 5–4 to overrule Roe and Casey. Similar to the leaked draft opinion, the opinion of the court written by Justice Alito stated that Roe was "egregiously wrong from the start" and its reasoning "exceptionally weak". It also stated that Roe has "enflamed debate and deepened division" and that overruling it would "return the issue of abortion to the people's elected representatives". The majority opinion relied on a constitutional historical view of abortion rights, saying, "The Constitution makes no reference to abortion, and no such right is implicitly protected by any constitutional provision." The reasoning was that "abortion couldn't be constitutionally protected. Until the latter part of the 20th century, such a right was entirely unknown in American law. Indeed, when the Fourteenth Amendment was adopted, three quarters of the States made abortion a crime at all stages of pregnancy." Some historians argued that this view is incomplete, In their dissent, Justices Stephen Breyer, Elena Kagan, and Sonia Sotomayor jointly wrote, "The right Roe and Casey recognized does not stand alone. To the contrary, the Court has linked it for decades to other settled freedoms involving bodily integrity, familial relationships, and procreation. Most obviously, the right to terminate a pregnancy arose straight out of the right to purchase and use contraception. In turn, those rights led, more recently, to rights of same sex intimacy and marriage. Either the mass of the majority's opinion is hypocrisy, or additional constitutional rights are under threat. It is one or the other."

Президенттік лауазымдар

Жалпы, «Роу» шешімінен кейін президенттердің пікірлері негізгі партиялық бағыттар бойынша екіге бөлінді. Бұл шешімге президенттер Джеральд Форд, Рональд Рейган, Джордж У. Буш және Дональд Трамп қарсы болды. Президент Джордж Г. У. Буш та «Роуға» қарсы болған, бірақ мансабының басында аборт құқықтарын қолдаған. Президент Ричард Никсон көпшілікпен дауыс берген судьялар Бэргер, Блэкман және Пауэллді тағайындады, ал судья Ренквист қарсы дауыс берді. Президент Джимми Картер мансабының басында әйелдің өмірін сақтау, туа біткен кемшіліктер немесе басқа да өте қиын жағдайларда абортты заңдастыруды қолдады. Президент болғаннан кейін, ол аборттың дұрыс емес екенін ойлады, бірақ «Роу мен Уэйд ісі бойынша Жоғарғы Сот шешімін орындауға міндеттімін, сонымен бірге аборттар санын барынша азайтуға тырыстым» деді. 2012 жылы ол: «Мен Иса Мәсіхтің абортты мақұлдамайтынына ешқашан сенбедім, және мен президент болған кезде «Роуға» қарсы шешімді қолдауға тура келгендігі де соның бірі болды» деді. Ол Демократиялық партияны жүкті аналарды қолдауға, әйелдерді аборт жасатуға итермелейтін экономикалық және әлеуметтік факторларды азайтуға шақырды. Сондай-ақ, ол партияның «өмірі қауіпті болған немесе зорлау немесе туысқандық қатынас нәтижесінде жүкті болған» әйелдерден басқа, абортты тыйым салуды қолдауын қалады. «Роуды» президенттер Билл Клинтон мен Барак Обама қолдады. 1981 жылы сенатор Джо Байден штаттарға «Роу» шешімін жоққа шығаруға мүмкіндік беретін конституциялық түзетуге дауыс берді, бірақ келесі жылы оған қарсы дауыс берді. 2007 жылғы естеліктерінде Байден «жеке өзі абортқа қарсы болғанына» қарамастан, өзінің жеке пікірін басқаларға «жүргізуге құқығы жоқ» екенін айтты. 2021 жылы ол журналистерге өзін «Роу шешімінің мықты жақтаушысы» деп сипаттады және былай деді: «Мен «Роу» шешімін қолдамайтындардың пікірлерін құрметтеймін, олардың көзқарастарын құрметтеймін. Өмірдің тұжырымдалу сәтінен басталатынына сенетіндерді де құрметтеймін. Мен оны құрметтеймін. Келіспеймін, бірақ құрметтеймін. Мен мұны адамдарға таңуға болмайды».

Generally, presidential opinions following Roe have been split along major party lines. The decision was opposed by Presidents Gerald Ford, Ronald Reagan, George W. Bush, and Donald Trump. President George H. W. Bush also opposed Roe, though he had supported abortion rights earlier in his career. President Richard Nixon appointed Justices Burger, Blackmun, and Powell who voted with the majority, and Justice Rehnquist who dissented. During his early career, President Jimmy Carter supported legalizing abortion in order to save the life of a woman or in the event of birth defects, or in other extreme circumstances. As president, he thought abortion was wrong, but stated that he "accepted my obligation to enforce the Roe v. Wade Supreme Court ruling, and at the same time attempted in every way possible to minimize the number of abortions." In 2012 he reflected, "I never have believed that Jesus Christ would approve of abortions and that was one of the problems I had when I was president having to uphold Roe v. Wade " He urged the Democratic Party to take a position supporting pregnant mothers to minimize economic and social factors driving women to get abortions. He also wanted the party to take stand in favor of banning abortion except for those whose lives "are in danger or who are pregnant as a result of rape or incest." Roe was supported by Presidents Bill Clinton and Barack Obama. In 1981, then Senator Joe Biden voted for a constitutional amendment allowing states to overturn Roe v. Wade, which he voted against the following year. In a 2007 memoir, Biden expressed an opinion that although he was "personally opposed to abortion" he did not have the "right to impose" his personal opposition onto others. In 2021, he described himself to reporters as "a strong supporter of Roe v. Wade", and added, "And I under— I respect people who think that—who don't support Roe v. Wade; I respect their views. I respect them—they—those who believe life begins at the moment of conception and all. I respect that. Don't agree, but I respect that. I'm not going to impose that on people."

Roe туралы федералдық заңдар немесе заңдар

Роуға қатысты федералды заң жобалары, түзетулер немесе заңдар: Әйелдер денсаулығын қорғау туралы заң, таңдау еркіндігі туралы заң, ішінара босанған абортты тыйым салу туралы заң, тірі туған нәрестелерді қорғау туралы заң, зорлық құрбандарының қорғалуы туралы заң, штараралық аборт туралы заң, абортқа салық төлеушілердің қаржысы бөлмеу туралы заң, ауырсынуды сезінуге қабілетті босанбаған баланың қорғалуы туралы заң, 1995 жылғы ішінара босанған абортты тыйым салу туралы заң, адам өмірінің қасиеттілігі туралы заң, өмірдің қасиеттілігі туралы заң, Хайд түзетуі, клиникаларға қол жеткізу еркіндігі туралы заң және «Нәресте заңы». Техас Heartbeat заңының қабылдануы және Жоғарғы соттың Доббс v. Джексон әйелдер денсаулығы ұйымы ісін қарауға қабылдауынан кейін, сондай-ақ бұл іс Роуды қолдайтындардың пікірінше Роуға қауіп тудырғаннан кейін, Heritage Foundation-ның Томас Джиппинг Әйелдер денсаулығын қорғау туралы заңның конституцияға қайшы екенін жазды, себебі ол абортты және аборт қызметтерін федералдық деңгейде тікелей реттеудің орнына штаттық заң шығарушы органдардың реттеуін қалыптастырады. WHPA конституцияға қайшы немесе оған қарсы болу керек деген пікірлер 2014 жылы Сенаттың Әділет комитетінің отырысында білдірілді.

Roe туралы мемлекеттік заңдар

Мемлекеттік деңгейде абортқа қатысты көптеген заңдар бар. Роудан кейінгі онжылдықта көптеген штаттар медициналық қызметкерлерді, діни нанымына сәйкес аборт жасаудан бас тартуға құқығы бар екенін қорғауға арналған заңдарды қабылдады. Роу заңына дейін абортты заңдастырған немесе абортқа қатысты шектеулерді жеңілдеткен тоғыз штат, абортқа қатысуға немесе оны жүзеге асыруға ниеттенбегендер үшін заңмен қорғалған еді. 2011 жылы 47 штат пен Колумбия округінде кейбір адамдарға белгілі бір әрекеттерді орындаудан бас тартуға, немесе аборт немесе репродуктивті денсаулыққа қатысты ақпарат беруден бас тартуға мүмкіндік беретін заңдар болды. Федералды деңгейде, 1973 жылғы Шіркеу түзетуі, абортқа қарсы шыққан жеке ауруханаларға қаржыландырудан айырылмас үшін ұсынылды. Бұл түзету алдымен Сенатта 92-1 есебімен, содан кейін сәл өзгертілген нұсқасы Өкілдер палатасында 372-1 есебімен қабылданды, ал түзетуді қамтитын соңғы заң жобасы Сенатта 94-0 есебімен мақұлданды. Сот судьясы Блэкмун бұл және басқа да заңдарды, жеке дәрігерлерді және діни конфессиялар басқаратын ауруханаларды қорғауды қолдады. Кейбір штаттар Роу v. Уэйд ісі қайта қаралатын болса, аборттың заңдылығын сақтау үшін заңдар қабылдады. Ондай штаттардың қатарында Калифорния, Коннектикут, Гавай, Мэн, Мэриленд, Невада және Вашингтон бар. Сонымен қатар, көптеген штаттар 1973 жылға дейінгі абортқа қарсы заңдарды жоймады, және егер Роу қайтадан күшін жойса, олардың кейбіреуі қайтадан күшіне енуі мүмкін. 2012 жылдың 16 сәуірінде Миссисипи штатының 1390 нөмірімен заң жобасы заңға айналды. Бұл заң Роу v. Уэйд ісін күшін жоймастан абортты жүзеге асыруды қиындатуға бағытталған. 2012 жылдың 13 шілдесінде Миссисипидің оңтүстік округінің АҚШ округтік сотының судьясы Дэниел Портер Джордан III заңға қарсы уақытша тыйым салу туралы шешім шығарды. 2013 жылдың 15 сәуірінде ол тағы бір бұйрық шығарды, ол заңның тек бір бөлігіне қатысты, яғни аборт жасайтын дәрігердің ауруханаға түсуге құқығы болуын талап ететін бөлігіне. 2014 жылдың 29 шілдесінде бесінші округтік апелляциялық соттан үш судьялық алқа заңның бір бөлігіне қарсы уақытша тыйым салуды бекітті, судья Эмилио М. Гарза бұған келіспеді. Бұл шешім, әсіресе, "аборт жасауға құқық Конституцияның қараңғы тұстарында табылғанға дейін елу жылға жуық уақыт бұрын" шешілген Роумен байланысты емес жағдайға негізделген. 2015 жылдың 18 ақпанында Миссисипи Жоғарғы Соттан істі қарауын өтінді, бірақ олар оны 2016 жылдың 28 маусымында қарауға бас тартты. Адам өмірін қорғау туралы заңға Алабама губернаторы Кей Айви 2019 жылдың 14 мамырында қол қойды. Бұл заң ананың денсаулығына қауіп төндіретін немесе ұрықтың өлімге әкелетін аномалиясы бар жағдайларды қоспағанда, егер заң күшіне енсе, аборт жасайтын дәрігер үшін абортты қылмыс деп танытады. Аборт жасаған әйелдер қылмыстық жауапкершілікке тартылмайды. 2019 жылдың 29 қазанында Алабама штатының Солтүстік округінің АҚШ округтік сотының судьясы Майрон Томпсон заңға қарсы алдын ала тыйым салуды шығарды. 2021 жылдың мамыр айында Техас заң шығарушылары Сенаттың 8-жобасын қабылдап, Техас жүрек соғу заңын жасады, бұл заң жүктіліктің алты аптасында, көбінесе әйелдер жүкті екенін білместен бұрын абортты тыйымдайды. Заң бойынша Техас штатының мемлекеттік немесе жергілікті мемлекеттік қызметкері немесе лауазымды тұлға емес кез келген тұрғыны алты аптадан кейін аборт процедураларына "көмектескен" немесе "қолдаған" деп танылған аборт клиникалары мен дәрігерлерді сотқа бере алады. Бұл бап зорлау, жыныстық зорлау немесе инцест арқылы жүктілікке ұшыраған адамның пациентке қарсы сотқа жүгінуіне тыйым салады. Заңның күшіне ену күні 2021 жылдың 1 қыркүйегі болды, ал АҚШ Жоғарғы Соты 5-4 есебімен сол күні заңның орындалуын тоқтату туралы өтінішті қабылдамады. 2021 жылдың 22 қазанында Сот тағы да заңның орындалуын тоқтатпады және 2021 жылдың 1 қарашасында АҚШ-тың Техасқа қарсы ісі бойынша дәлелдерді тыңдауға келісті. Олар сұрақты тек заңды тұлғаны тексерумен шектеді. 2021 жылдың 10 желтоқсанында Сот төменгі сатыдағы соттар оны қабылдамауы керек деген негізде сот ісі қабылданбады. Бұл шешім Техастың медициналық, еміру және дәріхана лицензиялық кеңестерінің атқарушы директорларына және Техас денсаулық сақтау және әлеуметтік қызметтер комиссиясының атқарушы комиссарына қарсы сот ісін жүргізуге мүмкіндік береді, бірақ заңды бұзуға тырысатын басқа да сот ісін қозғамайды.

At the state level, there have been many laws about abortion. In the decade after Roe, most states passed laws protecting medical workers with a conscientious objection to abortion. Nine states which had legalized abortion or loosened abortion restrictions prior to Roe already had statutory protection for those who did not want to participate in or perform an abortion. As of 2011, forty seven states and the District of Columbia had laws allowing certain people to decline to perform certain actions or provide information related to abortion or reproductive health. At the federal level, the Church Amendment of 1973 was proposed in order to protect private hospitals objecting to abortion from being deprived of funding. It first passed the Senate, 92–1, then a slightly modified version passed the House, 372–1, and the final bill which contained it passed the Senate 94–0. Justice Blackmun supported this and other regulations protecting individual physicians and entire hospitals operated by religious denominations. Some states have passed laws to maintain the legality of abortion if Roe v. Wade is overturned. Those states include California, Connecticut, Hawaii, Maine, Maryland, Nevada, and Washington. Additionally, many states did not repeal pre 1973 statutes against abortion, and some of those statutes could again be in force if Roe were reversed. On April 16, 2012, Mississippi House Bill 1390 was signed into law. The law attempted to make abortion unfeasible without having to overturn Roe v. Wade. Judge Daniel Porter Jordan III of the United States District Court for the Southern District of Mississippi granted an injunction against the law on July 13, 2012. On April 15, 2013, he issued another injunction which only applied to a part of the law which required the individual performing the abortions to have hospital admitting privileges. On July 29, 2014, a three judge panel from the U. S. Court of Appeals for the Fifth Circuit upheld the injunction against part of the law, with Judge Emilio M. Garza dissenting. The ruling especially relied on a case unrelated to Roe which was decided "nearly fifty years before the right to an abortion was found in the penumbras of the Constitution". On February 18, 2015, Mississippi asked the Supreme Court to hear the case, but they declined to hear it on June 28, 2016. The Human Life Protection Act was signed by Alabama governor Kay Ivey on May 14, 2019, in hopes of challenging Roe v. Wade in the Supreme Court. It includes exceptions for a serious health risk to the mother or a lethal fetal anomaly, but otherwise it will make abortion a felony for the abortion doctor if it goes into effect. Women subjected to an abortion will not be criminally culpable or civilly liable under the law. On October 29, 2019, Judge Myron Thompson for the U. S. District Court for the Northern District of Alabama issued a preliminary injunction against the law. In May 2021, Texas lawmakers passed Senate Bill 8, creating the Texas Heartbeat Act, banning abortions except in cases of medical emergency as soon as a fetal heartbeat can be detected. This is typically as early as six weeks into pregnancy and often before women know they are pregnant. The law established that any Texas resident who is not a state or local government employee or official can sue abortion clinics and doctors who are known to be "aiding and abetting" abortion procedures after six weeks. A clause forbids anyone who impregnated an abortion patient through rape, sexual assault, or incest to sue concerning the patient. The enactment date was September 1, 2021, and the U. S. Supreme Court, in a 5–4 decision, declined a request to block enforcement of the law that day. On October 22, 2021, the Court again did not block the law's enforcement, and agreed to hear arguments for United States v. Texas on November 1, 2021. They limited the question to a review of standing. On December 10, 2021, the Court dismissed the lawsuit on the basis that lower courts should not have accepted it. This decision allows lawsuits against the executive directors of Texas's medical, nursing, and pharmacy licensing boards and also against the executive commissioner of the Texas Health and Human Services Commission, but not certain other lawsuits seeking to overturn the law.

Заңдастырудың әсері

Роу против Уэйда вызвало снижение рождаемости на 4,5% в штатах, где ранее аборт не был легализован. Согласно исследованию 2019 года, если решение по делу Роу против Уэйда будет отменено, и некоторые штаты запретят аборты по требованию, увеличение расстояния для поездок, по самым скромным оценкам, помешает более чем 90 000 женщинам, а по пессимистичным оценкам – более чем 140 000 женщинам сделать аборт в год после отмены решения. Если Роу будет отменено конституционной поправкой, которая будет применяться ко всем штатам, ожидается увеличение рождаемости на 11%, поскольку матери не будут ездить в штаты, где аборт легален. Хотя легализация абортов в Соединенных Штатах увеличила предложение рабочей силы среди женщин фертильного возраста, она уменьшила предложение рабочей силы среди пожилых женщин. Считается, что это связано с тем, что у них стало меньше возможностей финансово поддерживать внуков. Пожилые женщины, чей труд стал менее необходим для финансового благополучия семьи, либо ушли с работы, либо остались вне ее. С момента решения по делу Роу риск смерти в результате легального аборта значительно снизился благодаря повышению квалификации врачей, улучшению медицинских технологий и более раннему прерыванию беременности. Различные исследования показали, что отмена Роу может привести к неблагоприятным социально-экономическим условиям, увеличению материнской смертности и другим негативным последствиям. Гипотеза Донохью-Левитта о влиянии легализованного аборта на преступность предполагает, что легализованный аборт был ответственен за снижение уровня преступности. Если существует связь между абортами и преступностью, существует несколько возможных объяснений того, как аборты снижают преступность. Одна из возможностей заключается в том, что преступления несоразмерно совершаются молодыми мужчинами, а легализация абортов сократила их число. Другая возможность заключается в том, что дети, родившиеся в постлегализационную эпоху, с меньшей вероятностью совершают преступления. Если это так, это можно объяснить двумя способами. Один из способов заключается в том, что женщины, делающие аборты, не являются репрезентативными для всех беременных женщин; скорее, они те, кто с наибольшей вероятностью родит детей, которые вырастут преступниками. Таким образом, аборт служит для формирования структуры американской семьи. Уровень абортов выше в этих демографических группах. Другой возможный способ объяснить это заключается в том, что женщины используют аборты, чтобы предотвратить рождение детей, пока не смогут обеспечить стабильную домашнюю обстановку. Факторы, влияющие на стабильность, включают возраст, образование, доход матери, ее употребление наркотиков и алкоголя, наличие отца и желательные, а не нежелательные беременности. Другая гипотеза – эффект Роу, который пытается объяснить, почему практика абортов в конечном итоге приведет к ограничению или запрету абортов. Гипотеза заключается в том, что люди, поддерживающие права на аборт, будут иметь меньше детей, когда аборт легален, и поскольку дети, как правило, придерживаются взглядов, аналогичных взглядам своих родителей, избиратели в конечном итоге не будут поддерживать права на аборт. Критики утверждают, что методология Донохью и Левитта ошибочна и что статистически значимая связь между абортами и последующим уровнем преступности не может быть доказана.

Roe v. Wade caused a 4.5% decline in births in states that had not previously legalized abortion. According to a 2019 study, if Roe v. Wade is reversed and some states prohibit abortion on demand, the increases in travel distance are estimated to prevent at a low estimate of over 90,000 women and at a high estimate of over 140,000 women from having abortions in the year following the ruling's overturning. If Roe were to be overturned by a constitutional amendment which would apply to all the states, fertility could be expected to increase by 11% because then mothers would not travel to states where abortion is legal. Although the legalization of abortion in the United States increased the labor supply of fertile aged women in the workforce, it decreased the labor supply of older women. This is thought to be due to the fact they now had fewer opportunities to financially support grandchildren. Older women whose labors became less necessary for the family's financial wellbeing either left or stayed out of the workforce. Since Roe, the risk of death due to legal abortion fell considerably due to increased physician skills, improved medical technology, and earlier termination of pregnancy. Various studies have shown that overturning Roe could have adverse socio economic conditions, higher maternal mortality, and other negative impacts. The Donohue–Levitt hypothesis about the legalized abortion and crime effect proposed that legalized abortion was responsible for reductions in the crime rate. If there is a relationship between abortion and crime, there are several possibilities that could explain how abortion lowers crime. One possibility is that crime is disproportionally committed by young males, and legalizing abortion reduced the number of young males. Another possibility is that children born in the post legalization era are less likely to commit crimes. If this is the case, it might be explained in two ways. One way is that the sort of women who have abortions are not representative of pregnant women as a whole; rather they are the sort who are most likely to give birth to children who grow up to be criminals. In this way, abortion serves to shape American family structure. Abortion rates are higher for these demographics. A second possible way to explain it is that women use abortion to prevent births until they are most able to provide a stable home environment. Factors involved in stability include the age, education, income, of the mother, her use of drugs and alcohol, the presence of a father, and wanted as opposed to unwanted pregnancies. Another hypothesis is the Roe effect, which tries to explain why the practice of abortion would eventually lead to abortion being restricted or outlawed. The hypothesis is that people in favor of abortion rights would not parent as many children when abortion is legal, and since children tend to have similar views to their parents eventually voters would not support abortion rights. Critics have argued that Donohue and Levitt's methodologies are flawed and that no statistically significant relationship between abortion and later crime rates can be proven.

Пікірсауалдар

ХХІ ғасырда америкалықтардың аборт туралы пікірін анықтау үшін жүргізілген сауалнамалар олардың шамамен тең бөлінгенін көрсетті. Gallup, Pew Research Center және Harris Insights & Analytics сияқты бірнеше ұйым аборт немесе Roe v. Wade тақырыбында сауалнамалар жүргізеді. Roe шешіміне қатысты жалпы пікірде, оны жоққа шығарудан гөрі қолдау білдірген америкалықтардың саны көп болды. 2000-ші жылдары сауалнамашылар Roe-нің заң шығарушы органдар қабылдауына кедергі келтірген әртүрлі ережелерді сипаттағанда, Roe-ге қолдау азайды. 2010-шы жылдарға қарай абортқа қатысты сауалнамалар нәтижелері күрделірек болды және респонденттердің өзіндік саяси көзқарастарымен әрдайым сәйкес келмеді. 2021 жылы ABC News/Washington Post сауалнамасы бойынша, үйде балалары барлардың 58%-ы Roe v. Wade-ді сақтап қалуды қаласа, үйде балалары жоқтардың 62%-ы осы пікірді қолдады. All In Together сауалнамасы көрсеткендей, үйінде балалары барлардың тек 36%-ы Техас жүрек соғысы заңына қарсы болды, бұл балалары жоқтардың 54,9%-ымен салыстырылғанда азайған көрсеткіш. Жоғарғы соттың 2022 жылдың маусымында Roe v. Wade-ді жоққа шығару туралы шешімінен кейін CBC News/YouGov сауалнамасы 59% адамның бұл шешімге қарсы екенін, ал сауалнамаға қатысқан әйелдердің 67%-ы оны мақұлдамағанын көрсетті. Сол сауалнамаға сәйкес, қатысушылардың 52%-ы сот шешімін Америка үшін "артқа қадам" деп атады, 31%-ы "алға қадам" деп санайды, ал 17%-ы екеуі де емес деп білдірді. 2023 жылдың қаңтарында Gallup сауалнамасы көрсеткендей, 10 американдықтың 7-сі елдің аборт саясатын мақұлдамайды, бұл соңғы 23 жылдағы ең жоғары көрсеткіш.