Кіріспе

Жыртқыштар түрі

Хуан Фернандес терілі түлені (Arctocephalus philippii) Галапагос терілі түленінен кейін екінші ең кішкентай терілі түлен деп саналады. Олар Оңтүстік Американың Тынық мұхитының жағалауында ғана, атап айтқанда Хуан Фернандес және Девентурадас аралдарында кездеседі. Бұл түр туралы әлі де көп мәлімет белгісіз. Ғалымдар осы түрдің орташа өмір сүру ұзақтығын, сондай-ақ көбейтіс маусымынан басқа уақытта еркектердің тамақтануы мен мінез-құлқы туралы да білмейді.

Сипаттама

Хуан Фернандес терілі тұмсығы құлақты тұмсықтар тобына жатады. Жалпы алғанда, терілі теңіз түлеулерінің терісін суық судан қорғайтын қалың жылу сақтайтын түктері болады, олардың басының екі жағында кішкентай құлақ жапсырмалары бар және олар салмағын алдыңғы қанаттарында ұстайды, олар құрлықта қозғалу үшін де қолданылады. Терілі теңіз түлеулері шынайы теңіз түлеулерінен сыртқы құлақ жапсырмаларының болуымен ерекшеленеді, бірақ шынайы теңіз түлеулері қолдау және қозғалыс үшін кеуделерін пайдаланады, ал терілі теңіз түлеулері алдыңғы қанаттарымен жүреді. Хуан Фернандес терілі тұмсығы Галапагос терілі тұмсығынан кейін екінші ең кішкентай терілі тұмсық. Олардың денелері қысқа және күшті, қоңыр түсті. Алдыңғы және артқы қанаттары салыстырмалы түрде қысқа, ал артқы қанаттарының саусақтарында етті ұштар болады. Әйелдері ашық қоңыр түсті, орташа салмағы 100 фунт, ұзындығы 4'6". Еркектері айтарлықтай ірі, орташа салмағы 300 фунт, ұзындығы 6'6". Еркектердің мойны әйелдерге қарағанда қалыңдау, түсі жалпы қара қоңыр. Еркек теңіз түлеулерінің басының, мойнының және иығының артқы жағында алтын түстес қалың қорғаныш түктері болады.

Тарих

Хуан Фернандес терілі түлені 1500 жылдардың ортасында Хуан Фернандес ашқан және оған ат қойған. Түлен табылар алдында, оның саны тері саудасы үшін шамадан тыс аулаудан қырылып кеткен. Хуан Фернандес терілі түленің жойылып кеткеніне сенген, 1960 жылдары Хуан Фернандес аралдарында 200-ге жуық шағын топ табылуына дейін. Қазіргі таңда 12 000-нан астам жеке тұлға бар деп есептеледі. Петерстің жіктемесі ұзаққа созылған ғылыми даудың нысанына айналды. Герман Бурмейстер суреттерді және түрдің жазбаша сипаттамасын Ла-Плата мұражайындағы үлгілермен салыстырып, 1866 жылы бұл жаңа түр емес, көп жыл бұрын иезуит Хуан Игнасио Молина сипаттаған *Phoca porcina* екенін қорытындылады. Бұл түлен көп әйелді, яғни бір еркек бірнеше аналықпен көбейеді. Балалар қараша және желтоқсан айларында туылады және 10 айлық жасында ана сүтінен айырылады. Аналары шамамен бір апта балаларымен бірге болады, содан кейін қайтадан жұптасып, азық іздеуге шығады. Балалар жұмсақ қара түсті жүндікпен туылады, ол алғашқы жылдары ақшыл қоңыр түске өтеді. Алайда, осы кезеңде балалардың иммундық жүйесі ересектерге қарағанда нашар жұмыс істейді және ішек паразиттерінен туындаған, өлімге әкелетін инфекцияларға бейім болады. 1990 жылдардың басында 60 бала құрсақ құртынан өлгені анықталды, сонымен қатар олардың денесінде ауыр металл иондары табылды. Мұндай шығын популяцияны азайтты және олар әлі де қалпына келуде.