Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Василий Иванович Гнедов, Василий Гнедов псевдонімімен әйгілі (; 3 наурыз 1890 — 20 қараша 1978), орыс футуризмінің ең радикалды эксперименттік ақындарының бірі, бірақ оның құрбыларындай жемісті емес. Гнедов ең алдымен «Соңғы өлеңімен» танымал, ол бос бетке тек атауын ғана жазды және ақын оны үнсіз ишарамен сахнада орындады. Ол кірген «Өнерге өлім» (1913) жинағында он бес өте қысқа өлең болды, олар бір жолдан бір сөзге, бір әріпке дейін, соңында «Соңғы өлеңге» дейін азайды. Бұл өлең Казимир Малевичтің «Қара төртбұрыш» (1915) картинасымен, Джон Кейдждің «4'33» (1952) үнсіз композициясымен және жалпы минимализммен салыстырылды. Гнедов «Эго-футуристтер» тобының мүшесі болғанымен, оның поэзиясы стилі жағынан Велимир Хлебников, Владимир Маяковский және Алексей Крученых кірген, жақсы танымал «Гилея» немесе «Кубо-футуристтер» тобына жақын болды. Оның басқа шығармалары эксперименттік тілмен (заум сияқты неологизмдермен), күнделікті, диалектілік және украин сөздерін қолданумен, сондай-ақ қарсылық және күшті лирикалық мазмұнмен сипатталды. 1913–14 жылдары ресей баспасөзінде тараған көптеген оқиғалар Гнедовқа сенсация жасаушы репутациясын әкелді. Дегенмен, оның сол кездегі ниеті «әдебиетті өзгерту және жаңарту, жаңа жолдар көрсету» болды. Ауру, Бірінші дүниежүзілік соғыстағы әскери қызмет, Революциядағы шайқастардың салдарынан келген психикалық жарақаттар және 1930 жылдардағы саяси қуғын-сүргін оны үнсіз қылды. 1956 жылы кеңестік лагерьден босатылғаннан кейін Гнедов жазуын жалғастырды, бірақ 1978 жылы қайтыс болғанға дейін қайтадан жарияланбады. Заманауи авангардтық ақындар Сергей Сегей (Гнедов туралы жазған және оның шығармаларын жариялаған) және Рея Никонова оны орыс модернизмінің маңызды алда жүргіншісі және үлес қосушысы деп есептейді.
Vasily Ivanovich Gnedov , better known by the pen name Vasilisk Gnedov (; 3 March 1890 — November 20, 1978), was one of the most radically experimental poets of Russian Futurism, though not as prolific as his peers. Gnedov is chiefly known for his Poem of the End, which consisted of its title alone on a blank page, and which the poet performed on stage using a silent gesture. The collection from which it came, Death to Art (1913), contained fifteen very short poems that gradually reduced in size from one line, to one word, one letter, and ultimately to Poem of the End. The poem has been compared to Kazimir Malevich's painting Black Square (1915), John Cage’s silent composition 4'33" (1952), and to Minimalism in general. Although part of the Ego Futurist group, Gnedov’s poetry was much closer in style to the better known Hylaea or Cubo Futurist group, which included Velimir Khlebnikov, Vladimir Mayakovsky, and Aleksei Kruchenykh. His other works were characterised by experimental language (including zaum like neologisms), the use of colloquial, dialect, and Ukrainian words, and a defiant and strident lyric subject. Numerous incidents reported in the Russian press in 1913–14 earned Gnedov the reputation of being a scandal monger. However, his stated intent at the time was “to invert and renew literature, to show new paths”. Illness, military service in World War I, shellshock from fighting in the Revolution, and political repression in the 1930s, virtually silenced him. After his release from Soviet camps in 1956, Gnedov continued to write but was not published again before his death in 1978. Contemporary avant garde poets such as Serge Segay (who has written about Gnedov and published his work) and Rea Nikonova regard him as an important forerunner of and contributor to Russian Modernism.