Кіріспе
Аргентиналық әскери офицер Альфредо Игнасио Астис (8 қараша 1951 жылы туған) – сотталған соғыс қылмыскері және Аргентинаның бұрынғы әскери қолбасшысы, барлау офицері, Хорхе Рафаэль Виделаның әскери диктатурасы кезінде Аргентина Әскери-теңіз күштерінде қызмет еткен әскери қызметкер. Ол "El Ángel Rubio de la Muerte" ("Өлімнің сары періштесі") деп аталды және азаптаушы ретінде танымал болды. 1998 жылы ол баспасөз сұхбатында өз әрекеттерін қорғағаннан кейін әскерден шығарылды. 1976–1983 жылдардағы "Лас соғысында" Буэнос-Айрестегі Әскери-теңіз механика мектебінде (ESMA) орналасқан GT 3.3.2 (Task Group 3.3.2) тобының мүшесі болды. Мектеп саяси тұтқындарды құпия түрде ұстау және азаптау орталығы ретінде пайдаланылды. Осы жылдар ішінде ESMA-да 5000-ға жуық саяси тұтқын тергелді, азапталды және өлтірілді. GT3.3.2 1983 жылы Аргентинада демократиялық үкімет қайта орнатылғаннан кейін ұлттық комиссия құжаттаған 8961 өлім және басқа да қылмыстарға қатысты. Адам құқықтары ұйымдарына енуде шеберлік танытқан Астис 1977 жылғы желтоқсанда он екі адам құқықтарын қорғаушыны, оның ішінде Азусена Виллафлорды және Плаза-де-Майо аналарының тағы екі негізін қалаушысын, сондай-ақ екі католик монахты – Леони Дюке мен Элис Домонды ұрлауға қатысты. Олардың ешқайсысы қамауда ұсталғаннан кейін тірі көрінбеді және барлығының қаза тапқаны болжалды, ал 1977 жылдың соңында Буэнос-Айрестің оңтүстігіндегі жағажайларда табылған денелердің арасында олардың да болғаны туралы әңгіме тарады. 1982 жылғы Фолкленд соғысының басында Астис өз тобымен бірге британдық күштерге берілді. Швеция мен Франция оны өз азаматтарының "жоғалып кетуіне" қатысы бар екенін анықтау үшін сұраққа тартып алуды қалады, бірақ Женева конвенцияларының ережелерін ескере отырып, Ұлыбритания оны британ полициясының өкілімен сұраққа тартты. Астис барлық сұрақтарға жауап беруден бас тартты. Ұлыбритания оны Аргентинада жасалған қылмыстар үшін күдікті деп санайтындықтан, оны ұстап немесе соттауға негіз жоқ деп шешіп, елге қайтарып жіберді. 1986 және 1987 жылдары Аргентина "Лас соғысы" кезінде жасалған қылмыстар үшін әскери және қауіпсіздік қызметкерлеріне рақымшылық беру туралы заңдарды қабылдады. 1990 жылы француз соты Астисті Дюке мен Домонды ұрлауда кінәлі деп танып, өмір бойына бас бостандығынан айырды. 2005 жылы Аргентина Жоғарғы сотының рақымшылық заңдарының (Ley de Obediencia Debida және Ley de Punto Final) конституцияға қайшы екенін жариялағаннан кейін, үкімет соғыс қылмыстарына қатысты істерді қайта қарауға кірісті. Сол жылы Астис адам ұрлау және азаптау айыптарымен тұтқындалды. 2005 жылдың шілдесінде Буэнос-Айрестен оңтүстікке қарай 400 шақырым жердегі зиратта бірнеше белгісіз денелер салынған жаппай қабір табылды. ДНК-сараптамасы Дюке, Виллафлор және Плаза-де-Майо аналарының тағы екі негізін қалаушысының денелерін анықтады. Домонның денесі әлі табылмады. Астиске қарсы айыптаулар кісі өлтіруді де қамтыды. ESMA-мен байланысты көптеген айыпталушылармен бірге Астис 2011 жылғы 26 қазанда адамзатқа қарсы қылмыстар үшін Аргентинада өмір бойына бас бостандығынан айырылды. Тұтқындар ESMA-дағы құпия қамау лагеріне жеткізіліп, басқа мүшелер мен олардың қызметі туралы ақпарат алу үшін азаптау арқылы тергелді. Тұтқындардың көпшілігін әскерилер немесе өлім жасақтары өлтірді. Астис 1976 және 1977 жылдары жүздеген адамды ұрлап, азаптап өлтірген деп күдіктенді. Олардың арасында басқа елдердің азаматтары да болды, олардың жағдайлары халықаралық назарға ие болды, өйткені олардың үкіметтері оларды табуға және күдіктілерді соттауға тырысты. 1976 және 1977 жылдары Астистің тобы үш итальяндықты ұрлап, "жоғалды": Анжела Мария Айета 1976 жылы, Джованни Пегораро және оның жүкті қызы Сусана Пегораро 1977 жылы. Сусана түрмеде бала тапқан деп саналады, ал оның баласы әскери отбасыға заңсыз асырап алынған болуы мүмкін. 1977 жылғы желтоқсанда Астис Плаза-де-Майо аналарымен байланысты онға жуық адамды, оның ішінде негізін қалаушылар Азусена Виллафлор де Висенти мен тағы екеуін ұрлауды ұйымдастырды. Бұл бейбіт аналар тобы жоғалған балаларының тағдырын білу үшін ұйымдастырылып, мыңдаған "жоғалғандарға" қарсы наразылық білдірді. Сондай-ақ, ол католик монахтары Леони Дюке мен Элис Домонды ұрлап әкетті. Бұрын олар Хорхе Виделаның мүгедек ұлы Алехандроға күтім жасаған. Олар ESMA-да азапталғаннан кейін "өткізілді", яғни басқа жерге өлтіру үшін апарылды. Астис монахтарды ESMA-да ұрып, суға батырып, төс, жыныс мүшелері мен аузына тоқтандырылған электр тогын қосып азаптағанын көргендер болды. Олардың Монтонеросқа, перонистік солшыл топқа қолдау көрсеткенін көрсету үшін жасалған суреті баспасөзге тарады. Франция үкіметі монахтарды табуға көптеген әрекет жасағанына қарамастан, Аргентина үкіметі олар туралы ешқандай ақпаратты жоққа шығарды. 1977 жылдың соңында Буэнос-Айрестің оңтүстігіндегі жағажайларда қатты дауылдан кейін белгісіз денелер табылған. Салдарынан денелердің теңізге лақтырылғаны және ешқашан табылмайтыны анықталды. 1978 жылдың наурызында Agence France Presse екі монахтың және Плаза-де-Майо аналарының бірнеше мүшесінің денелері табылғанын хабарлады, бірақ үкімет бұл ақпаратты растамады. Осы және басқа денелер General Lavalle зиратындағы жаппай қабірлерге көмілді, Буэнос-Айрестен оңтүстікке қарай 400 шақырым жерде. 2005 жылдың шілдесінде General Lavalle зиратындағы жаппай қабірден бірнеше белгісіз әйелдердің денелері табылды. Аргентина сот-медициналық антропологиялық тобының ДНК-сараптамасы Дюке, Азусена Виллафлор де Висенти және Плаза-де-Майо аналарының тағы екі негізін қалаушысының денелерін анықтады. Домонның денесі әлі табылмады.
Alfredo Ignacio Astiz (born 8 November 1951) is a convicted war criminal and former Argentine military commander, intelligence officer, and naval commando who served in the Argentine Navy during the military dictatorship of Jorge Rafael Videla during the Proceso de Reorganización Nacional (1976–1983). He was known as El Ángel Rubio de la Muerte (the "Blond Angel of Death"), and had a reputation as a torturer. He was discharged from the military in 1998 after defending his actions in a press interview. He was a member of GT 3.3.2 (Task Group 3.3.2) based in the Naval Mechanics School (ESMA) in Buenos Aires during the Dirty War of 1976–1983. The school was adapted as a secret detention and torture center for political prisoners. As many as 5,000 political prisoners were interrogated, tortured and murdered in the ESMA during those years. GT3.3.2 was involved in some of the 8,961 deaths and other crimes documented by a national commission after the restoration of democratic government in Argentina in 1983. Astiz, a specialist in the infiltration of human rights organizations, was implicated in the December 1977 kidnapping of twelve human rights activists, including Azucena Villaflor and two other founders of the Mothers of the Plaza de Mayo, and two French nationals, Léonie Duquet and Alice Domon, who were Catholic nuns. None of the twelve was seen alive again outside detention and all were believed killed, rumored to be among the bodies washed up on beaches south of Buenos Aires in late 1977. At the beginning of the 1982 Falklands War, Astiz surrendered with his team to British forces. Sweden and France wanted to question him about "disappearances" of their nationals at his hands but, considering issues of the Geneva Conventions, the United Kingdom had him questioned by a British policeman. Astiz refused to answer any questions. The UK did not think it had grounds to hold or prosecute him, as he was suspected for crimes committed in Argentina that were not then defined as against international law, and repatriated him. In 1986 and 1987, Argentina passed the Pardon Laws, providing a kind of amnesty to military and security officers for crimes committed during the Dirty War. In 1990, a French court convicted Astiz in absentia for the kidnapping of Duquet and Domon, and sentenced him to life imprisonment. After the Argentine Supreme Court's 2005 ruling that the Pardon Laws (Ley de Obediencia Debida and Ley de Punto Final) were unconstitutional, the government re opened prosecution of war crimes cases. That year Astiz was detained on charges of kidnapping and torture. A mass grave with several unidentified bodies was found in July 2005 in a cemetery about 400 kilometers south of Buenos Aires; forensic DNA testing identified Duquet, Villaflor, and two other founding Mothers of the Plaza de Mayo. The prosecution of charges against Astiz included murder. Together with numerous other defendants associated with ESMA, Astiz was convicted and sentenced to life imprisonment in Argentina for crimes against humanity on 26 October 2011. Prisoners were taken to the secret detention camp at ESMA and interrogated under torture for information about other members and activities. Most detainees were murdered by the military or death squads. Astiz was believed to have kidnapped and tortured hundreds of people during 1976 and 1977. Among these were several nationals of other countries, whose cases received international attention as their governments tried to find them and to prosecute suspects. In 1976 and 1977, Astiz' team kidnapped and "disappeared" three Italian nationals: Angela Maria Aieta in 1976, and Giovanni Pegoraro and his pregnant daughter Susana Pegoraro in 1977. Susana was believed to have given birth in prison before her death, and it was suspected her child was given illegally for adoption by a military family. In December 1977 Astiz organized the kidnapping of about a dozen people associated with the Mothers of the Plaza de Mayo, including the founders Azucena Villaflor de Vicenti and two others. The non violent group of mothers organized to learn the fates of their missing children and protested against the thousands of "disappeared." He also kidnapped two French nationals who were Catholic nuns, Léonie Duquet and Alice Domon. They had previously been caretakers for Jorge Videla's disabled son Alejandro. None were seen alive again after having been tortured at ESMA and "transferred", a euphemism for being taken elsewhere to be killed. Astiz was witnessed torturing the nuns at ESMA by beating them, immersing them in water and applying electrified cattle prods to their breasts, genitals and mouths. A staged photograph intended to portray their support of the Montoneros, a Peronist leftist group, was leaked to the press. Despite repeated efforts by France to trace the nuns, the Argentine government denied all knowledge of them. In late December 1977, unidentified bodies began washing up on beaches hundreds of kilometers south of Buenos Aires after heavy storms. Autopsies revealed they had died on impact, apparently having been thrown out of aircraft over the ocean, intended never to be discovered. In March 1978 Agence France Presse reported that the bodies were believed to be the two nuns and several members of the Mothers of the Plaza de Mayo, but this was not confirmed by the government. These and other bodies washed ashore were buried in mass graves at General Lavalle Cemetery, about 400 kilometers south of Buenos Aires. In July 2005 several bodies of unidentified women were found in a mass grave in General Lavalle Cemetery. Forensic DNA testing by the Argentine Forensic Anthropology Team identified the remains of Duquet, Azucena Villaflor de Vicenti, and two other founders of the Mothers of the Plaza in August 2005. Domon's remains have not been found.
Фолкленд соғысы
Астис он бес тактикалық дайверлер тобының арнайы командасын басқарды, олар «лагартос» (кескелдер) деп аталды және Фолкленд соғысына ұласқан алғашқы агрессиялық әрекетті орындады. 1982 жылдың 19 наурызында олар Аргентиналық металл теріс дилері Константино Дэвидоффтың жұмысшылары кейпінде Оңтүстік Джорджияға қонды. Ресми түрде олар 1979 жылы олардың жұмыс берушісі сатып алған Лейт портындағы үш қолданыстан шыққан кит аулау станцияларын бұзуға тиіс болды. Олар форма киіп, британдық Антарктикалық зерттеу тобының көз алдында Аргентина туын көтерді. Келесі күні, 20 наурызда, Британдық Антарктикалық зерттеуінің жергілікті басшысы Астизге Фолкленд аралдарының губернаторынан алынған радиохабарламадан көшірілген хатты тапсырды. Хабарламада Астиске Аргентина туын түсіріп, кетуге бұйрық берілді. Астис туды түсірді, бірақ кетпеді. Кейін сол күні, «Каралдық теңіз күштерінің мұздық патрульдік кемесі» Фолкленд аралдарындағы Стэнлиден Оңтүстік Джорджиядағы Британдық Антарктикалық зерттеу базасы Гритвикенге 22 Корольдік теңіз жаяу әскерімен бірге оны шығару бұйрығымен жіберілді. Олар 2 сәуірде Гритвикенге жақын жерге Аргентиналық теңіз жаяу әскері қонғанға бір апта бұрын келді. Келесі күндері Аргентинаның теңіз жаяу әскері келді және Гритвикенеде қарулы қақтығыс болды. Аргентина фрегатына зақым келтіргеннен және Aerospatiale Puma тікұшағын атып түсіргеннен кейін, екі жағдайда да шығын келтіргеннен кейін Корольдік теңіз жаяу әскері басым күшке берілді. Корольдік теңіз жаяу әскері Ұлыбританияға қайтарылды және кейін Фолкленд аралдарын қайтарып алуға қатысты. Британ үкіметі Оңтүстік Джорджияға қосымша күштер жіберіп, Аргентина гарнизоны 1982 жылдың 23 сәуірінде капитуляциялады. Астис өзінің және кішкентай тобының бас бостандығынан бас тартса да, капитуляция туралы құжатқа қол қоюға келісті. Нәтижесінде Астис Оңтүстік Джорджиядағы гарнизонның командирі ретінде жаңылыс жарияланды. Астис аралдағы футбол алаңына жарылғыш заттарды орнатып, британдық офицерлерді өлтіру үшін оларды жарылуға дайындады. Соңғы сәтте жарылғыш заттарға жалғанған сымдарды байқап, капитуляция орны HMS Plymouth кемесіне ауыстырылды, онда Астис британдық делегацияны өлтіруді жоспарлағанын және жақын жердегі ғимараттарға да тұзақ қойғанын ашық мойындады. «Ақ ту оған ештеңе білдірмеген сияқты», – деді британдық теңіз капитаны Ник Баркер, Астистің капитуляциясын қабылдаған.
Соғыс тұтқындары
Оңтүстік Георгияны британдықтар қайта басып алғаннан кейін көп ұзамай, Аргентинаның Сыртқы істер министрі Никанор Коста Мендес Аргентинаның Ұлыбританиямен техникалық тұрғыдан соғыс жағдайында екенін мәлімдеді. Шамамен сол уақытта аргентиналық тұтқын (Феликс Артузо) Корольдік теңіз жаяуы әскерінің бір мүшесі тарапынан қателесіп, тұтқынға алынған суасты қайығын батыруға тырысып жатыр деп ойлап атып өлтірілді. Ұлыбритания үкіметі бразилиялық дипломаттар арқылы Аргентинаға 1949 жылғы Женева конвенциясының қағидаларына сәйкес өлімді қарастыру үшін тергеу комиссиясы құрылатынын хабарлады. Келесі күні Ұлыбритания аргентиналық тұтқындардың Аргентина жаулық жариялағанға дейін ұсталғандықтан соғыс тұтқындары емес екенін мәлімдеді. Алты күннен кейін олар өз позицияларын өзгертті. 1983 жылғы мақалада Мейер Ұлыбритания үкіметі Женева конвенциясының қағидаларын қолдану арқылы аргентиналық тұтқындарды соғыс тұтқындары деп есептегендіктен, өз ұстанымын өзгерткенін айтты. Аргентиналық тұтқындар ұсталғаннан кейін шамамен үш апта өткен соң, Ұлыбритания Оңтүстік Георгияда ұсталған барлық 151 сарбаз бен 39 азаматты, оның ішінде бесеуі Аргентина азаматы емес, елге қайтаруға ниеттенгенін жариялады. Астистің тапсырылуы туралы жарияланымға байланысты ол Швеция және Франция үкіметтерінің назарына ілікті, олар Аргентинадан өз азаматтары үшін әділдік іздеді. Олардың Лондондағы елшіліктері Ұлыбритания үкіметіне Астистің өз азаматтарына қарсы қылмыстық әрекеттер жасады деп айыптады. Аргентиналық тұтқындар Халықаралық Қызыл Крест комитетіне (ХҚКК) тапсырылып, үйлеріне қайтарылатын кезде Швеция үкіметі Ұлыбритания үкіметінен Астистен сұрақ қоюды сұрады. Франция үкіметі де монахтардың "жоғалып кетуі" үшін құқықтық қудалауды іздеген кезде Астисті ұстап тұруды өтінді. Екі ел де "жоғалып кеткендердің" куәгерлері бар екенін мәлімдеді. Ұлыбритания үкіметінің бастапқы жауабы: мүдделі тараптар ХҚКК-мен байланысқа түсуі керек, өйткені ол тұтқындарды қабылдайды. ХҚКК Астисті қабылдаған жағдайда, оған сұрақ қою туралы елдердің өтініштерін қабылдамады. Жауап ретінде екі ел де Ұлыбританияға Астисті ХҚКК-ге беруге қарсы дипломатиялық қысымды күшейтті. Ұлыбритания "игілік актісі ретінде" қалған 189 тұтқынды елге жіберуге шешім қабылдады. Астис "белгісіздік аяқталғанға дейін" ұсталып тұруы керек еді, бастапқыда Ассенсион аралында.
Мекенге қайтару
Екі аптадан кейін, ішкі қоғамдық пікірдің және француз және швед үкіметтерінің қысымымен Ұлыбритания Астисті Ассенсион аралынан Ұлыбританияға кемемен тасымалдау арқылы уақытты кешіктіруге шешім қабылдады. Астис транзитте жүрген кезде, оны Франция және Швеция үкіметтерінің өкілдерімен сұхбаттастыруға мүмкіндік беретіні жарияланды. Біраз уақыттан кейін Аргентина үкіметі үш британдық журналистің қауіпсіздігіне қатысты жасырын қорқытулар жасады, олар сол кезде Аргентинада тыңшылық қылды деген айыппен тұтқындалған еді, және олардың босатылуын Астистің босатылуымен байланыстырды. 1982 жылдың маусымында Астис Суссекс полициясының жетекші инспекторымен екі рет сұраққа алынды. Екі рет те Астис үндемеді. Ұлыбритания Швеция және Франция үкіметтеріне нәтижесіз сұрақ-жауаптар туралы толыққанды есеп берді. Астис 1982 жылдың 10 маусымында Аргентинаға қайтарылды, бұл 1982 жылдың 14 маусымында Порт Стенли үшін шайқас басталуына және Фолкленд аралдарындағы Аргентинаның капитуляциясына дейін болды. Ұлыбритания үкіметі 1949 жылғы соғыс тұтқындарымен қарым-қатынас туралы үшінші Женева конвенциясын өзінің құзырында Астисті қылмыстық қудалаудан және экстрадициялаудан қорғайтын етіп түсіндіруді жөн көрді. Мейер бұл дұрыс емес екенін, бірақ сол кезде төрт фактормен негізделгенін айтады. Астис ерекше жағдайларға байланысты қорғанысқа алынды, яғни соғыс кезінде қарсыластарына берілді. Женева конвенциялары қамауға алуды күшейтуші билікті мейірімділікке шақырады. Астис Аргентинада заңсыз қылмыстар – адам ұрлау, жарақат келтіру және азаптау – жасады деген айып тағылды, және ол теориялық тұрғыдан онда сотталуы мүмкін еді. Мейер Женева конвенцияларында Астистің сотталуына немесе экстрадициясына тыйым салынбағанын мәлімдеді. Алайда, Аргентина мен Ұлыбритания, Швеция және Франция арасындағы экстрадиция туралы шарттар тек сұрау салушы мемлекеттің аумағында жасалған қылмыстарға және халықаралық құқыққа қарсы қылмыстарға қатысты болды, ал Астис Аргентинада олардың азаматтарына қарсы жасалған қылмыстар үшін айыпталды, бұл сол кезде халықаралық құқық бойынша қылмыс болып табылмайтын. Осылайша, оны басқа елге беруге болмайды. Астистің Ұлыбританияда қылмыстық қудалауы да мүмкін болмады, өйткені ол британдық азаматтарға, олардың мүлкіне немесе британдық мемлекетке қарсы қылмыс жасады деп айыпталған жоқ. Мейер Астистің құрбандары немесе олардың өкілдері, егер олар Ұлыбританияда болған кезде азаматтық сотқа жүгінген болса, одан зиянды өтеуді алуға сәттілікке жете алатын еді. Қылмыстық қудалау сияқты, 1949 жылғы Женева конвенциялары тұтқынға алынғанға дейін жасалған әрекеттері үшін әскери тұтқындардың азаматтық жауапкершілігін жоймайды. Егер айыпталған әрекет Ұлыбританияда жасалса және ол Ұлыбританияда жасалғанда құқық бұзушылық ретінде қаралатын болса, британдық соттың шетелдік құқық бұзушылыққа қатысты құзырлығы бар, және ол шетелдік елдің заңдары бойынша қылмыс болып табылса. Англияда мемлекеттік қызметкерлер жасаған азаптау және ұрлау құқық бұзушылық ретінде қаралады. Бұл Аргентина заңдары бойынша қылмыс екенін дәлелдеу қиын болар еді. Англия соттары шетелдік үкіметтің лауазымды тұлғаларының оның егемендік аумағындағы уәкілетті әрекеттері, егер бұл әрекеттер үкіметтің өкілеттіктерінің шегінен тыс болса, олардың құзырында қарастырылмайды деп санайды. Азаптау Аргентина конституциясында тыйым салынғандықтан, Астис Домон мен Дюкетті азаптауда Аргентина үкіметінің агенті ретінде өз өкілеттігінен тыс әрекет жасағаны үшін сотталуы мүмкін еді. Астистің Алиса Домон мен Леони Дюкетті азаптап жатқанын көрген куәгерлер болғанмен, сол кезде Астиске бұл негіздер бойынша ешқандай айып тағылмады. 2012 жылы 30 жылдық ереже бойынша жарияланғанға дейін құпия сақталған британдық үкімет құжаттары Астистің тұтқын ретінде үлкен проблема екенін, Астисті кемеде ұстау үшінші Женева конвенциясының 22-бабын бұзу екенін (тұтқындарды құрлықта ұстау керек екенін) және Астис пен оның адамдары арасында кемсітушілік болғанын көрсетті. Сонымен қатар Аргентинада ұсталған британдық тұтқындардың қауіпсіздігіне қатысты алаңдаушылықтар да болды. Тұтқынға алынғаннан кейін бірнеше күн ішінде ол күзетшіге шабуыл жасап, кейіннен төсек серігінен "алғашқы пышақ" жасады. Қорғаныс министрі Джон Нотт "оны бізден тез арада алып тастау" ғана дұрыс деп есептеді.
Құқықтық іс-қимылдар
1990 жылы 16 наурызда Астис француздық Ассиз сотында екі француздық монах Алиса Домон мен Леони Дюкеттің азапталуы мен жоғалуына қатысқандығы үшін кінәлі деп танылып, өмір бойына бас бостандығынан айырылды. Француз заңдары француз азаматтарына қарсы қылмыс жасады деп айыпталған шетелдіктерді басқа юрисдикцияларда сотқа тартуға мүмкіндік береді. Көп жылдар бойы Астис 1986 және 1987 жылғы Кешірім заңдарымен (тиісінше Ley de Punto Final және Ley de Obediencia Debida) қорғалды, бұл заңдар әскери және қауіпсіздік қызметкерлерін қудалаудан қорғады. Оған бірнеше рет азаматтар шабуыл жасады; 1990 жылдардың ортасында Барилочеде кеңінен танымал шабуыл болды. 1998 жылы Аргентинаның "Trespuntos" журналына берген сұхбатында ол "Аргентинада журналистер мен саясаткерлерді өлтіруге ең жақсы даярланған адаммын" деді. Сондай-ақ ол "Мен ешнәрсеге өкінем жоқ" деген сөзді айтқан. Кешірім заңдары балаларды ұрлауды қамтымады. Италия Астисті 1976 және 1977 жылдары үш итальян азаматын ұрлап, азаптауы, сондай-ақ олардың біріне туған қызын ұрлауы үшін – 1976 жылы Анжела Мария Айета, 1977 жылы Джованни Пегораро мен оның жүкті қызы Сусана Пегорароны ұрлау үшін экстрадициялауды талап етті. Сусана қайтыс болғанға дейін түрмеде босанғаны айтылады, ал Астис оның баласын Аргентинаның әскери отбасына заңсыз асырап алуға берді. Аргентина газеттері Астиздің тұтқындалған кезде оның қызы Мар-дель-Плата порты қаласында тұрып жатқанын хабарлады. Осы шешімнен кейін үкімет әскери диктатура кезінде жасалған соғыс қылмыстарын қайта тергеуді бастады. 2005 жылы Астис 1977 жылғы желтоқсандағы 12 құрбанға қатысты ұрлау және азаптау айыптары бойынша ұсталды. Астис және ESMA операцияларымен байланысты тағы 17 айыпталушы "86 құрбанға қатысты түрлі ұрлау, азаптау және кісі өлтіру істері бойынша айыпталды". 22 айлық сот процесінен кейін басқа айыпталушылардың 11-і өмір бойына бас бостандығынан айырылды, төртеуі 18 жылдан 25 жылға дейін сотталды, ал екеуі ақталды. Мендия "француздық байланысқа" қоса, Виделаның 1976 жылғы төңкерісіне дейін бүлікшілдікке қарсы декреттерге қол қойған бұрынғы президент Изабель Перонды және бұрынғы министрлер Карлос Рукауф пен Антонио Кафиероны да кінәлады. ESMA құрсақтан қалған Грейсила Далеоның айтуынша, бұл 1987 жылғы Obediencia Debida заңы сияқты, қылмыскерлерді кінәсінен босатудың тағы бір тактикасы, әскери үкімет пен француздардың алдыңғыларына жауапкершілікті ауыстыру арқылы. Далео Изабель Перонның бүлікшілдікке қарсы декреттеріне бағыну туралы мәлімдеме жасаудың абсурдты екенін атап өтті, өйткені осы декреттер атынан өлтіргендер оны құлатқандар еді.
Of the other defendants, 11 were also sentenced to life in prison, four received sentences ranging from 18 to 25 years, and two were acquitted. Besides this "French connection", Mendía has also blamed the former president Isabel Perón and the former ministers Carlos Ruckauf and Antonio Cafiero, who had signed anti subversion decrees before Videla's 1976 coup d'état. According to the ESMA survivor Graciela Daleo, this is another tactic to absolve the perpetrators of culpability, as did the 1987 Obediencia Debida Act, by trying to shift it to the predecessors of the military government, and the French. Daleo points out that claiming to be obeying Isabel Perón's anti subversion decrees is grotesque, as those who murdered in the name of the decrees were the ones who had deposed her.
Отбасы
1951 жылы 8 қарашада Мар-дель-Платадан шыққан, жоғары орта тапқа жататын және испан-баск тайпасынан таралған дәстүрлі аргентиналық отбасында дүниеге келді. Оның әкесі Аргентина Әскери-теңіз күштерінің вице-адмиралы Бернардо Астиз, ал анасы үй шаруасымен айналысқан Мария Елена Васкес болды, одан ол сары шашты және көк көзді болды. Әкесінен ол әскери жолды мұра етті, ал екі ата-анасынан да Аргентиналық ұлтшылдыққа қалыптасты, ол осы күнгейін тұтқын ретінде, бір тоқсан жылға жуық өмір бойы сотталған жазасын өтеуде, ол әскери офицер болып қызмет еткен уақытқа тең.
Денсаулық
2004 жылы Астисте қабықша безінің қатерлі ісігі анықталды. 2013 жылдың қазан айында Жоғарғы Сот төменгі соттардың шешімдерін бекітіп, оған қылмыстық ісі бар адамдарға Қорғаныс министрлігінің қаулысымен тыйым салынғандықтан, әскери госпитальде емделу құқығын таратты. Астис министрлік оған қажетті көмекті бере алатын Педро Малло Әскери-теңіз ауруханасына кіргізбей, оны өлтіруге және денсаулығына ауыр зиян келтіруге тырысып жатқанын мәлімдеді.