Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шикаго герцогинясы – екі актідегі оперетта, пролог және эпилог. Музыкасын венгр композиторы Эммерих Кальман жазды, либреттосын Юлиус Браммер мен Альфред Грунвальд жазды. Ол 1928 жылғы 5 сәуірде Венадағы «Театр ан дер Виен» театрында тұңғыш рет қойылды және 372 рет сахналанды. 1929 жылы Шуберттер бұл туынды Ньюарк (Нью-Джерси) және Спрингфилд (Массачусетс) қалаларында көрсетті, бірақ ол Бродвейге жетпеді. 1997 жылға дейін бұл шығарма ұмытылып, содан кейін Любо Опера компаниясы оны Нью-Йоркте концерттік орындалымда қойды. 1998 жылы Иллинойс штатының Light Opera Works Филипп Краус пен Грегори Опельканың жаңа аудармасымен толыққанды сахналық қойылымды ұсынды. 1999 жылы Ричард Бонинге осы туынды жаздырып алып, оған халықаралық қызығушылықты қайта жақтатты. Оперетта джаз элементтерін және басқа да заманауи би музыкасын Вена вальсі операсымен байланысты музыкалық элементтермен үйлестіреді, сондай-ақ «Ақ ат шатыры» және Пол Абрахамның «Виктория және гусары» сияқты туындыларды алдын ала болжайды. Партитурада Кальманның туған Венгриясының дәстүрлері де орын алған. Либреттоның салыстырмалы түрде қазіргі заманғы сатирикалық сипаты бар және ол сол кездегі радикалды Вена, Берлин және Мюнхен қалаларының ерекшелігі болған саяси кабареге негізделген. Бұл туынды Американың және оның әлеуметтік революциясының әсерін тікелей қарастырады, Чикагодағы джаз сахнасында көрінетін осы заманғы оқиғаларға түсініктеме береді. Бұл шығарма XX ғасырдың басындағы еуропалық мәдениет пен еуропалық зиялылардың американдықтарға және американдық мәдениетке қатысты көзқарастары туралы көптеген мәліметтерді ашады. Ойынның декорациясы мен музыкасы 1920-шы жылдардағы флэппер киімдерін, джаз бен чарльстонды талап етеді.
Die Herzogin von Chicago (The Duchess of Chicago) is an operetta in two acts, a prologue, and an epilogue. The music was composed by Hungarian composer Emmerich Kálmán with a libretto by Julius Brammer and Alfred Grünwald. It premiered in Vienna at the Theater an der Wien on April 5, 1928, and played for 372 performances. The work was presented in out of town tryouts in Newark, New Jersey and Springfield, Massachusetts by the Shuberts in 1929, but it did not make it to Broadway. The piece was forgotten until 1997, when the Lubo Opera Company performed it in concert in New York, after which Light Opera Works of Illinois performed the work in 1998 in a fully staged version with a new translation by Philip Kraus and Gregory Opelka. In 1999, Richard Bonynge made a recording of the work, which revived international interest in it. The operetta mingles jazz elements and other contemporary dance music with musical elements traditionally associated with Viennese waltz opera and anticipates such works as White Horse Inn and Paul Abraham's Victoria and Her Hussar. The score also incorporates traditions from Kálmán's native Hungary. The libretto has a relatively modern satirical edge and draws on the political Kabarett that was a feature of radical Vienna, Berlin and Munich at the time. The piece directly addresses the impact of America and its social revolution, with its commentary on current affairs as seen in the jazz scene in Chicago. The piece reveals much about early 20th century European culture and European intellectual attitudes toward Americans, and American culture. The setting and score call for 1920s flapper costumes, jazz and the Charleston.
Рөлдер
Роль:Дауыс түріПремьералық актерлік құрам, 5 сәуір, 1928 ж. ((Дирижер: nobold=yes) Сильвария королі Панкраз XXVII тенор Жозеф ЭггерПринц Сандор Борис, Сильвария тағының мұрагері лирикалық тенор Хьюберт МаришкаМисс Мэри Ллойд, Чикагодан келген лирикалық сопрано Рита ГеоргДжеймс Бонди, Мэри Ллойдтың хатшысы буффо тенор Ричард Вальдемар Принцесса Розмари Сонжушка, Морениялық сопрано Элси Альтман Мырза Бенджамин Ллойд, Мэри Ллойдтың әкесі сөйлейтін рольБойазович графы, Сильварияның қаржы министрі тенор Ханс Мозер (актер) Сильварияның мемлекеттік министрі тенор Добруя графиня актрисаҚонақтар, офицерлер, қыздар, музыканттар, трубашылар, қызметшілер
RoleVoice typePremiere cast, April 5, 1928(Conductor: nobold=yes)King Pankraz XXVII of Sylvaria tenorJoseph EggerPrince Sandor Boris, heir to the throne of Sylvarialyric tenorHubert MarischkaMiss Mary Lloyd, from Chicago lyric sopranoRita GeorgJames Bondy, Mary Lloyd's secretary buffo tenorRichard Waldemar Princess Rosemarie Sonjuschka, from Morenia sopranoElsie AltmannMr. Benjamin Lloyd, Mary Lloyd's father speaking roleCount Bojazowitsch, Finance minister of Sylvaria tenorHans Moser (actor)State minister of SylvariatenorCountess Dobruja actressGuests, officers, girls, musicians, trumpeters, servants
Қысқаша мазмұны
Бұл оқиға Мэри Ллойд мырзаның, "Экцентрикалық жас әйелдер клубы" деп аталатын достар тобымен Еуропадағы ең қымбат нәрсені кім сатып алатынына тікелей тікелей бәс тігуінен басталады, өйткені олардың барлығы осыншама бай болғандықтан, кез келген нәрсені сатып ала алады. Ал, банкротқа ұшыраған Сильвария мемлекетінде ханзада Сандор Борис және оның министрлері патша Монте-Карлоға кеткен кезде халықты көңілді ұстауға тырысады. Ондай кезде, қазіргідей, жергілікті тұрғындарды қуанту үшін патшалық үйлену тойынан артық ештеңе жоқ. Ханзада Моренияның Розмари ханшайымымен келісімшартқа отырады, бірақ олардың арасында махаббат жоқ. Мэри Будапештке келеді, онда ол ханзада деп ойлаған адаммен танысады, ал нағыз ханзада көмекшінің рөлін сомдап жүреді. Әрине, ол көмекшіні артық көреді, және олардың арасында тартымдылық пайда болады, бірақ ханзада Вена вальсін ұнатады, ал Мэри Чарльстонды. Кейін Сильварияда Мэри патша сарайын сатып алуға келіседі және "көмекші" досының кім екенін білгенде қатты таңғалады. Ол сарайды сатып алғандықтан, "сол сарайға қатысты ханзаданы" да алуы керек деп шешеді. Бонди мен ханзаданың болашақ әйелі ғашық болады, тіпті өздерін бақытсыз санаса да, Мэри мен ханзада да бір-біріне тартылады, бірақ олар әлі де сүйікті билерінің артықшылықтарын талқылайды. Бірақ ханзада Мэридің әкесіне жазған хатын оқығанда, ол оны сатып алуға тырысып жатыр деген ойға келеді және бұрынғы келісіміне қайта оралады. Будапештте Бонди мен Розмаридың қашып кеткенін білеміз. Сильвария патшасы екі париждік әйелмен келіп, Мэриге сүйіспеншілік білдіруге тырысады (Сильварияға оның ақшасы керек), бірақ ол қызығушылық танытпайды. Бірақ америкалық продюсер Мэри мен ханзада туралы фильм түсіргісі келетінін жариялайды, бірақ оқиғаның нағыз, американдық стильдегі бақытты соңы болмайынша, ол оны жасай алмайды. Екеуі баяу фокстротпен келіседі.
The story revolves around Miss Mary Lloyd, who makes a bet with her fawning circle of girlfriends, the "Eccentric Young Ladies Club", as to which of them can buy the most expensive thing in Europe, because they are so wealthy that they can buy anything. Meanwhile, back in the bankrupt state of Sylvaria, Prince Sándor Boris and his ministers are trying to keep the natives happy while the king is off to Monte Carlo. Then, as now, there is nothing like a royal wedding to please the locals. The prince makes a marriage pact with his old pal, Princess Rosemarie of Morenia, but there is no love between them. Mary arrives in Budapest, where she meets who she thinks is the prince, while the real prince has been pretending to be an aide de camp. She, of course, prefers the aide, and there is chemistry between them at the nightclub, though the prince prefers Viennese waltzes, and Mary prefers the Charleston. Later, in Sylvaria, Mary arranges to buy the royal palace, and is shocked to learn the true identity of her friend the "aide". She decides that, having bought the palace, she must also have "the prince that goes with it". Bondy and the prince's promised bride fall in love and, despite themselves, Mary and the prince do so, too, though they still debate the relative merits of their favorite dances. But when the prince reads a letter that Mary wrote to her father, he gets the impression that she is merely buying him, and goes back to his older engagement. Back in Budapest, we learn that Bondy and Princess Rosemarie have eloped. The King of Sylvaria arrives with two Parisian floozies and tries to romance Mary (Sylvaria needs her money), but she, though amused, is not interested. But everything is saved when an American producer announces that he wants to make a movie about Mary and the prince, but cannot do so until the story has a genuine, American style happy ending. The two compromise on a slow foxtrot.