Кіріспе
П. Д. К. Бахтың операсы "Тас қонақ" – Питер Шикеледің П. Д. К. Бахтың сатирикалық кейіпкері аясында жазылған "жарты акт операсы". Атауы Моцарттың "Дон Джованни" операсындағы "тас қонақ" кейіпкеріне, сондай-ақ Александр Сергеевич Даргомижскийдің Пушкин пьесасы негізінде жазылған "Тас қонақ" операсына сілтеме жасайды. Бұл шығарма классикалық операның пародиасы. Опера 1970 жылғы сол аттас альбомда жарияланды. Бос сюжет желісі Дон Джованни элементтерін Жорж Бизенің "Кармен" операсының элементтерімен үйлестіреді. Кейбір кейіпкерлердің аттары, мысалы, "Дон Октав" және "Донна Рибальда", Моцарт операсына сілтеме жасайды, сәйкесінше Дон Оттавио мен Донна Эльвираға ұқсас, ал кастанеттермен ойнайтын "Кармен Гиа" Бизенің операсының басты кейіпкеріне (және Volkswagen Karmann Ghia машинасына) байланысты ойын қылып жасалған. "Commendatoreador" кейіпкері екі операны бірдей пародиалайды, ол "Il Commendatore" мен тореадор Эскамильоның біріктірілген нұсқасы. Донна Рибальданың "Шындығында, жоғалдым" атты ариясына қоса берілген оркестрлік сүйемелдеу Моцарттың "Реквиеміндегі" "Rex tremendae majestatis" шығармасына ұқсайды. Операның бір сәтінде бәсекелес дивалар Кармен Гиа мен Донна Рибальда өздерінің әншілік карьералары туралы сөйлесу үшін речитативтің ортасында рөлдерінен шығып кетеді. Кейіннен олар кім ұзаққа нотаны ұстай алатынын анықтау үшін жарысады. Операның соңғы көріністері алдымен классикалық операның трагикалық аяқталу стереотипін (Дон Джованнинің өзі мысал ретінде келтіріледі), содан кейін романтикалық повествостеме стереотипін (мысалы, Гётенің Фауст аңызын қайта қарауында көрінетіндей) пародиалайды, трагикалық аяқталудың жалған екенін көрсетеді және бұрынғы сюжетте кепілдік берілмеген бақытты аяқталуды жасау үшін deus ex machina құрылғысын енгізеді.
The Stoned Guest is a "half act opera" by Peter Schickele in the satirical persona of P. D. Q. Bach. The title is a play on the "stone guest" character in Don Giovanni by Mozart, as well as the opera The Stone Guest by Alexander Sergeyevich Dargomïzhsky after the play by Pushkin. The work is a parody of classical opera. The opera appears on the 1970 album of the same name. The loose story combines elements of Don Giovanni with elements of Carmen by Georges Bizet. Some character names, such as "Don Octave" and "Donna Ribalda", play on the Mozart opera, referring to Don Ottavio and Donna Elvira respectively, while the castanet clicking "Carmen Ghia" plays on the title character of Bizet's opera (and puns on the Volkswagen Karmann Ghia). The "Commendatoreador" plays on both operas at once, being a combination of "Il Commendatore" and the toreador Escamillo. The orchestral accompaniment for Donna Ribalda's opening aria, "Let's face it—I'm lost", resembles the "Rex tremendae majestatis" from Mozart's Requiem. At one point in the opera, the rival divas Carmen Ghia and Donna Ribalda break character in the middle of a recitative to hold a conversation (still in recitative) about their singing careers. At a subsequent point, they have a contest to see who can hold a note the longest. The final scenes of the opera parody first the stereotype (exemplified by Don Giovanni itself) of classical opera as having a tragic ending and then the stereotype of the Romantic narrative (as reflected in, e. g., Goethe's revision of the Faust legend) by revealing the tragic ending to have been a false ending and introducing deus ex machina to generate a happy conclusion not warranted by the earlier plot.