Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1903 жылы құрылған, жабық банк.
the defunct bank founded in 1903
Канаданың Home Bank банкі 1903 жылдың 10 шілдесінде Торонто қаласында тіркелді, бірақ келесі жылға дейін халыққа қызмет ететін банк ретінде Қазыналық кеңесінен сертификат алмады. Ол 1854 жылы епископ Арман Франсуа Мари де Шарбоннел мен Сент-Винсент-де-Пол қоғамының жергілікті бөлімдері құрған Торонто жинақ банкінің орнына келді, ал 1871 жылы ол "Home Savings and Loans" болып қайта құрылды. Home Bank банкінің 1923 жылдың 18 тамызында банкротқа ұшырауы 1924 жылы премьер-министр Уильям Лайон Маккензи Кинг бастаған Канада Корольдік комиссиясының қарауына түсті. Рим-католик шіркеуінің қолдауымен құрылған бұл банкте Джеймс Мейсон мен Генри Пеллат директорлар кеңесінің мүшелері болды, олардың ішінде Э. Г. Гудерхам, Клод Макдоннел және Уинипег, Манитобадан келген Біріккен астық өсірушілермен байланысы бар тағы үш директор да болды.
The Home Bank of Canada was a Canadian bank that was incorporated July 10, 1903, in Toronto but did not receive a Treasury Board certificate to operate as a chartered bank until the next year. It succeeded the earlier Toronto Savings Bank, which had been founded in 1854 by Bishop Armand François Marie de Charbonnel and the local chapter of the Society of St. Vincent de Paul and later Home Savings and Loans in 1871. The failure of Home Bank on August 18, 1923, was the subject of a Canadian Royal Commission initiated by Prime Minister William Lyon Mackenzie King in 1924. Founded with the support of the Roman Catholic Church, James Mason and Henry Pellatt represented a benign board of directors including E. G. Gooderham, Claude Macdonnell and three other directors from Winnipeg, Manitoba, affiliated with the United Grain Growers.
Ертедегі даулар
Оның тарихының басында бірқатар күмәнді несиелер берілді, соның ішінде бірі А.С. Фрост компаниясына Британдық Колумбияда орманды пайдалану құқығын сатып алуға, ал екіншісі – Нью-Орлеанс Гоутер және Гранд-Айл темір жолына, бұл несиелер құлдиған теміржол вагондарымен кепілдендірілді. 1912 жылы банк Квебек пен Канаданың шығысына кеңейту науқанын бастады, бұл батыс Канадалық директорларды ашуландырды, олар банктің капиталының көп бөлігі батысқа несие беруге қолжетімсіз болып кеткенін көрді. Сонымен қатар, көптеген ірі несиелер өтелмеді, ал жинақталған сыйақылар банктік алаяқтық арқылы несиелердің негізгі сомасына қосылып, қайта капиталдандырылды. Уильям Макаффи, Виннипег бөлімшесінің менеджері және 1882 жылдан бері банкир, 1914 жылы батыс директорларына «есептерді бұрмалау», яғни төленбеген сыйақыларды негізгі қарызға қосып, содан кейін сыйақыларды ірі акционерлер мен директорларға дивиденд төлеу үшін пайда ретінде есептеудің дұрыс еместігін айтты. Макаффи сол кездегі қаржы министрі Томас Уайтқа бұл туралы хабарлағысы келді, бірақ батыс директорлары оған сенімді емес еді. Сол кездегі федералды үкімет соғыс кезінде банк дағдарысын шешуге дайын болған жоқ. 1917 жылы демалыстан оралғаннан кейін Макаффи өзінің лауазымын жоғалтқанын көрді. Ол қаржы министріне жаман несиелер, төленбеген сыйақыларды капиталға айналдыру және бас кеңседегі есептесу қателіктері туралы мәселелерді сипаттаған хат жазды, сондай-ақ банктің аман қалуының жалғыз жолы – бірігу екенін мәлімдеді. Ол хатты министрге емес, «жағдайды қозғау» үшін басқармаға жіберуге шешім қабылдады. Ол жұмыстан босатылды. 1918 жылдың 29 тамызында ол жаңа хат жазып, оны Қаржы министріне жолдады, онда өзінің алаңдаушылығын, мерзімі өткен және мүдделердің қақтығысы бар несиелерді және Отандық банктегі ішкі аудит процесіндегі қателіктерді атап көрсетті.
Early in its history a number of questionable loans were advanced, including one to A. C. Frost Company to buy timber rights in British Columbia, and another to the New Orleans Gouther and Grand Isle Railway secured by a rolling stock of dilapidated rail cars. In 1912 it undertook a campaign of expanding into Quebec and eastern Canada, to the chagrin of the western Canadian Directors who were seeing much of the bank's capital unavailable for western loans. At the same time, many of the large loans went unpaid and the accrued interest, through a form of bank fraud, was recapitalized onto the principal of the loans. William Machaffie, Manager of the Winnipeg Branch and a banker since 1882, told the western directors as early as 1914 that the "cooking of the books" through the adding of unpaid interest to the principal and then calculating the interest as profit to pay dividends to major shareholders and directors was wrong. Machaffie wanted to tell the minister of finance at the time, Thomas White, but the western directors were not so sure. The federal government of the day was not prepared to deal with a bank crisis during wartime. After a leave of absence in 1917 Machaffie returned to his desk to find his position was gone. He wrote a letter to the Minister of Finance which outlined issues regarding bad loans, capitalization of unpaid interest, and accounting malpractice at head office, and stated the only hope for the bank's survival was a merger. He decided not to send the letter to the minister but instead to the Board to "stir things up a bit". He was fired. On August 29, 1918, he drafted a new letter and this time sent it to the Minister of Finance outlining his concerns and a litany of delinquent and non arm's length loans and issues related to serious flaws in the Home Bank's internal auditing process.
Құлау
Соғыстан кейінгі кезең гүлденуге алып келді және инфляциялық жарылыс Home Bank-ке ақша жинауға бейімділігімен белгілі канадтықтардың үлесін сыйлады. Банк 1921 мен 1923 жылдар аралығында 28 жаңа бөлімше ашты (барлығы 82). Осы кезеңде үкімет тарапынан күшті бақылау күшейді және 1918 жылы сенатор Джеймс Мейсонның қайтысынан кейін, банктің жаңа президенті Герберт Дейлиге "бір уақытта барлық доптарды ауада ұстап тұру" міндеті жүктелді. 1923 жылдың 17 тамызында банктің бас бөлімшесі ашылмады және белгісіз мерзімге жабық қалды. Провинциялық және федералды үкімет Кларксон Гордон фирмасынан Джеффри Тейнмут Кларксонды таратушы ретінде тағайындады, ол құлдырау салдарынан миллиондаған долларларын жоғалтқан мыңдаған салымшылардың шығындарын өтеуге тырысты. Кларксон банктерді таратуда мол тәжірибелі болды, бұрын кем дегенде үш банкте таратушы болып қызмет еткен. Банктің істерін мұқият қарап шыққаннан кейін ол: «Банктің тарихында ешқашан тәжірибелі және білікті банкир банктің төбесінде болған емес және оның істерін басқармаған. Банк басшылығы банктің бизнесін қорғау үшін элементарлық сақтық шараларын қарастырмағанын немесе енгізбегенін айтуға болады» деп жазды.
The post war period brought prosperity and the inflationary boom gave Home Bank its share of the Canadian penchant for saving money. The bank opened 28 new branches (for a total of 82) between 1921 and 1923. Though this period, under greater government scrutiny and with the death of Senator James Mason in 1918, the new president of the bank, Herbert Daly was challenged to "keep all the balls in the air at the same time". On 17 August 1923 the bank's main branch did not open and would remain closed indefinitely. The provincial and federal government appointed a liquidator, Geoffrey Teignmouth Clarkson of Clarkson Gordon to untangle the mess and seek recovery for the thousands of depositors who had lost millions of dollars in the collapse. Clarkson was highly experienced in liquidating banks, having served as liquidator in at least three prior. After thoroughly reviewing the affairs of the bank he wrote that “Never at any time in its career, was an experienced and trained banker at the head of the bank and in control of its affairs. It can be said that the [bank management] utterly failed to pay regard to or impose elementary safeguards in protection of the business of the bank.”
1920 жылы ірі жеке капиталдық банктер бағаның өсуін тежеу үшін пайыздық ставкаларды көтерді. Кредит сұранысы төмендеді және осының салдарынан туған экономикалық төмендеу бағаларды күрт түсірді, активтерді оларды сатып алуға жұмсалған ақшадан кем қылды. Осы кезеңде, сондай-ақ 1922-1923 жылдардағы құрғақшылықтың шаңды дауылдары кезінде көптеген шаруалар жерлерін және күнкөрісін жоғалтты. Шығыс банктік қауымдастықтың салқындығы Батыс Канада мен Онтариода популистік партиялардың сәттілігіне әкелді. 1922 жылы "Біріккен Астық Өсірушілер" компаниясы, оның басшылары батыс банкінің директорлар кеңесіне кірген, банктегі барлық үлестерін сатты. Сонымен қатар, Батыс Канаданың қағаз және целлюлоза компаниясы банкротқа ұшырады және 1923 жылдың көктемінде банк Маккензи Кинг үкіметінен көмек сұрады, бірақ көмек көрсетілмеді. Акциялар құлдырады және салымшылар ақшаларын толассыз ағынмен шығара бастады. Тамыз айының мемлекеттік мерекесінде банктің негізін қалаушының ұлы және директор Дж. Купер Мейсон өз кабинетіне шегініп, өзіне-өзі қол жұмсады. Канаданың Ұлттық темір жолы, оның директоры Ричард Ф. Гоф банк директорлар кеңесінің мүшесі болды, құлдырау алдында 1 миллион доллар көтерді. Банк 1923 жылдың 17 тамызында толығымен жабылды. 1923 жылдың 4 қазанында Home Bank-тың он қызметкері жалған есеп беруге қатысқандықтан бастап, алаяқтыққа дейін әртүрлі айыптармен қамауға алынды, осы кезде банктің активтері 2,7 миллион долларға, ал міндеттемелері 15,5 миллион долларға бағаланды. 60 000 далалық шаруа және Торонтоның католик қауымының үлкен бөлігі жинаған ақшаларын жоғалтты. Банктің жабылуынан туған үрейде Онтарио үкіметі салымдарды тоқтату үшін Dominion Bank-ты 1,5 миллион доллармен нығайтты. Home Bank президенті Герберт Дейли жүйкелік аурудан кейін куәлік беруге қабілетсіз болды және 1923 жылдың 22 қазанында қайтыс болды. Алайда, таратушы ГТ Кларксон жағдайды жақсырақ түсіну үшін куәлік беруге шақырылды. Министрлер кабинетінің құпиялылық ережелері саясаткерлерді осы мәселеде кез келген жауапкершіліктен қорғады және прецеденттік шешім ретінде федералды үкімет салымшыларға 5,450,000 доллар төлеуге келісті (депозиттерді сақтандыру Канадада 1967 жылға дейін енгізілмеді), бұл банк 1916 немесе 1918 жылы таратылған немесе біріктірілген болса, салымшыларға ешқандай шығын келтірмейтін сәтсіздік салдарынан ақшасын жоғалтқан мыңдаған адамға белгілі бір шешім берді.
The major chartered banks intervened in 1920 to control rising prices by raising interest rates. Demand for credit fell and the resulting recession drove prices down dramatically, making assets worth less than the money loaned to acquire them. During this time, and with the dust storms of the 1922–1923 drought, many farmers lost their land and livelihood. The indifference of the Eastern banking community led to the success of populist parties in Western Canada and Ontario. In 1922 the United Grain Growers, whose officers comprised the western bank board members, sold all of their shares in the bank. At the same time the Western Canada Pulp and Paper Company had defaulted and, in the spring of 1923 the bank asked Mackenzie King's government for help, which was refused. The stock plummeted and depositors withdrew money in ever swelling streams. On the August civic holiday, J. Cooper Mason, son of the founder and a director, retired to his study and committed suicide. The Canadian National Railway, whose director Richard F. Gough was also a member of the bank's board, withdrew $1 million just before the collapse. The bank closed for good August 17, 1923. Ten officials from Home Bank were arrested on charges ranging from concurring with false returns to fraud on October 4, 1923, at a time when the bank's assets were estimated at $2.7 million and liabilities at $15.5 million. 60,000 prairie farmers and a substantial portion of Toronto's Catholic community lost their savings. In the panic that followed the bank's closure, the Ontario Government shored up the Dominion Bank with $1.5 million to stop a deposit run. Herbert Daly, the Home Bank president, was unable to testify after a nervous breakdown and he died on October 22, 1923. However, liquidator GT Clarkson was extensively called to testify to better understand the situation. Cabinet secrecy rules protected politicians from any liability in the matter and, in a precedent setting bailout, the federal government agreed to pay $5,450,000 to depositors (deposit insurance was not enacted until 1967 in Canada), providing some settlement to the thousands who lost money as a result of the failure which, had the bank been liquidated or merged in 1916 or 1918 would have been without any loss to depositors.