Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Квинслендте кеме апаты, Австралия. Корольдік әскери-теңіз флотының осы атпен аталған басқа кемелері.
Shipwreck in Queensland, Australia
other Royal Navy ships of this name
HMS Pandora – Корольдік әскери-теңіз флотының 1779 жылдың мамыр айында суға түсірілген, 24 зеңбірекке ие, алтыншы дәрежелі кемесі. Бұл кеме 1790 жылы бүлікшілерді ұстауға қатысқандығымен әйгілі, және теңізшілік тарихындағы ең танымал оқиғалардың бірі болып саналады. «Пандора» 14 бүлікшіні ұстау арқылы ішінара сәттілікке жетті, бірақ 1791 жылы қайта оралу сапарында Ұлы Барьер рифінде қирады. HMS Pandora Оңтүстік жарты шардың ең маңызды кеме апаттарының бірі деп есептеледі.
HMS Pandora was a 24 gun sixth rate post ship of the Royal Navy launched in May 1779. The vessel is best known for its role in hunting down the mutineers in 1790, which remains one of the best known stories in the history of seafaring. Pandora was partially successful by capturing 14 of the mutineers, but wrecked on the Great Barrier Reef on the return voyage in 1791. HMS Pandora is considered to be one of the most significant shipwrecks in the Southern Hemisphere.
Дизайн және құрылыс
Пандора - 24 зеңбірек, 9 фунттық, "Поркупин" класындағы пост кемесі болды. Бұл класс 1776 жылы Теңіз флотының инспекторы Джон Уильямс жасаған. Бұл, сондай-ақ Уильямс жасаған "Сфинкс" класының үлкейтілген нұсқасы еді. Барлығы осы класстың он кемесі тапсырылды, ал біріншісі 25 маусымда келісілді. Пандора 11 ақпан 1778 жылы тапсырылған тоғызыншы кеме болды. "Адамс & Барнард" компаниясына тапсырылып, 2 наурызда құрылысы басталды және 17 мамыр 1779 жылы суға жіберілді. Оның өлшемдері: жоғарғы палубаның ұзындығы 114 фут (35 метр), кельдің ұзындығы 94 фут (29 метр), ені 32 фут (10 метр) және кеме ішіндегі тереңдігі 10 фут (3 метр) болды. Кеменің тоннажы 524 тоннаны құрады, құрылысы 5716 фунт стерлинг 3 шиллинг 10 пенниге бағаланды. Жабдықтау процесі 3 шілдеде Дептфордта аяқталды, оған қосымша 5909 фунт стерлинг 13 шиллинг 10 пенни жұмсалды. Пандораның экипажы 160 адамнан тұрды. Ол жоғарғы палубасында жиірме екі 9 фунттық ұзын зеңбірекпен, ал алдыңғы палубасында екі 6 фунттық ұзын зеңбірекпен қаруланған болды.
Pandora was a 24 gun, 9 pounder, Porcupine class post ship. The class was designed by Surveyor of the Navy John Williams in 1776; it was a largened version of the Sphinx class, also designed by Williams. Ten ships of the class were ordered in total, with the first agreed on 25 June. Pandora was the ninth ship to be ordered, such occurring on 11 February 1778. Contracted out to Adams & Barnard of Grove Street, Deptford Dockyard, she was laid down on 2 March and launched on 17 May 1779 with the following dimensions: 114 feet (35 m) along the upper deck and 94 feet (29 m) along the keel, with a beam of 32 feet (10 m) and a depth in the hold of 10 feet (3 m). The ship measured 524 tons burthen, having cost £5,716 3s. 10d. to build. The fitting out process was completed at Deptford on 3 July, costing a further £5,909 13s. 10d. Pandora had a crew complement of 160. She was armed with twenty two 9 pounder long guns on her upper deck, which armament was supplemented with two 6 pounder long guns on the forecastle.
Ертегі қызмет
Пандораның алғашқы қызметі 1779 жылы Франция мен Испания біріккен флоттарының басып алу қаупі төнген кезде Ла-Манш каналында болды. Кеме Америка Тәуелсіздік соғысы кезінде Солтүстік Америка суларында орналасты және Англия мен Квебек арасында конвойды сүйемелдеуге қатысты. 1780 жылдың 18 шілдесінде капитан Энтони Перри басқаруымен Пандора американдық капер Джекті тұтқынға алды. Содан кейін 2 қыркүйекте екі британдық кеме американдық "Террибел" каперін тұтқынға алды. 14 қаңтарда Пандора "Джейни" бригін қолға түсірді. 11 наурызда ол "Меркурий" кемесін басып алды. Екі күннен кейін Пандора Вирджиния жағалауларында "Луи" шлюпін тұтқынға алды, ол Вирджинияға сидр мен пияз жүгімен бара жатқан еді. Капитан Джон Инглис басқаруымен Пандора тағы да көп сауда кемелерін басып алды. Біріншісі – 1782 жылдың 24 мамырында тұтқынға алынған "Ливли" бригі. Одан кейін "Меркурий" кемесі және "Порт-Рояль" мен "Суперб" шлюптері (1782 жылдың 22 қарашасы), "Нестор" бригі (1783 жылдың 3 ақпаны) және "Финанс" кемесі (1783 жылдың 29 наурызы) тұтқынға алынды. Америка соғысының соңында Адмиралтейство 1783 жылы Пандораны жеті жылға Чатемде сақтауға (консервацияға) жіберді.
Pandoras first service was in the Channel during the 1779 threatened invasion by the combined fleets of France and Spain. The ship was deployed in North American waters during the American War Of Independence and saw service as a convoy escort between England and Quebec. On 18 July 1780, while under the command of Captain Anthony Parry, Pandora and captured the American privateer Jack. Then on 2 September, the two British vessels captured the American privateer Terrible. On 14 January Pandora captured the brig Janie. Then on 11 March she captured the ship Mercury. Two days later Pandora and were off the Capes of Virginia when they captured the sloop Louis, which had been sailing to Virginia with a cargo of cider and onions. Under Captain John Inglis Pandora captured more merchant vessels. The first was the brig Lively on 24 May 1782. More followed: the ship Mercury and the sloops Port Royal and Superb (22 November 1782), the brig Nestor (3 February 1783), and the ship Financier (29 March). At the end of the American war the Admiralty placed Pandora in ordinary (mothballed) in 1783 at Chatham for seven years.
"Баунти" кемесін іздеу сапары
Пандораны қайтадан пайдалануға беру туралы бұйрық 1790 жылдың 30 маусымында берілді, себебі Ұлыбритания мен Испания арасындағы соғыс Нотка дағдарысының нәтижесінде ықтимал болды. Алайда, 1790 жылдың тамыз айының басында, HMS Bounty-дегі бүлік туралы білгеннен кейін бес ай өткен соң, Адмиралтействоның бірінші лорды, Чатэмнің 2-ші графы Джон Питт, кемеге Bounty-ді қайтару, бүлікшілерді ұстау және оларды сот үшін Англияға қайтару туралы шешім қабылдады. Пандора 18 фунттық төрт каронадпен жабдықталды, ал оның 9 фунттық зеңбіректерінің саны жиырмаға дейін азайтылды. Пандора 1790 жылдың 7 қарашасында Соленттен кемеге түсті, оның капитаны Эдвард Эдвардс болды. Оның экипажында Томас Хейвард та болды, ол бүлік кезінде Bounty-де болған және Блаймен ашық қайықта кеткен. Таитиде оларға Джон Браун да көмектесті, ол ағылшын сауда кемесі "Меркурий" оны аралда қалдырған болатын. Эдвардсқа белгісіз, он екі бүлікші, Уильям Блайға адал болған төрт экипажмен бірге, сол кезде Аустралия аралдарының бірі Тубуаида Флетчер Кристиан басшылығымен колония (Форт Сент-Джордж) құруға жасаған сәтсіз әрекеттен кейін Таитиге оралуға шешім қабылдады. Наразы болған адамдар Таитиде "жағалауда тіршілік ететіндер" ретінде өмір сүрді, олардың көптегені жергілікті әйелдерден балалар тудырды. Флетчер Кристианның бүлікші тобы және олардың полинезиялық ізбасарлары кемемен кетіп, ақырында сол кездегі картада белгіленбеген Питкэрн аралында қоныс тапты. Пандора келген кезде бұрынғы Bounty-дің он төрт адамы Таитиде қалды, Чарльз Черчилль Мэтью Томпсонмен дау кезінде өлтірілді, ал оны өз кезегінде Черчилльді өздерінің патшасы деп санайтын полинезиялықтар өлтірді. Пандора 1791 жылдың 23 наурызында Хорн мүйісі арқылы Таитиге жетті. Үш адам шығып, Пандора келгеннен кейін Эдвардқа берілді. Бұл Жозеф Коулман, Bounty-дің қару жасаушысы, және мичман Питер Хейвуд пен Джордж Стюарт болды. Эдвардс қалғандарын ұстау үшін іздеу топтарын жіберді. Пандора келгеннен кейін бір күні кемеші Ричард Скиннер ұсталды. Эдвардстың қатысуы туралы хабардар болған Bounty-дің басқа адамдары тауларға қашты, ал Джеймс Моррисон, Чарльз Норман және Томас Эллисон Пандораға берілу үшін салған қашқындар қайығымен жетуге тырысты. Барлығы ұсталды және 29 наурызда Пандораға қайтарылды. Сегізінші адам, жартылай соқыр Майкл Бёрн, Bounty-дегі музыкант, сонымен бірге осы уақытқа дейін кемеге келді. Ол ұсталған ба, әлде өзі берілгені белгісіз. Эдвардс келесі бір жарым аптада қосымша іздеу жұмыстарын жүргізді, сенбі күні Пандораға тағы екі адам, Генри Хилбрант пен Томас Макинтош әкелінді. Қалған төрт адам, Томас Беркет, Джон Миллвард, Джон Самнер және Уильям Маспратт, келесі күні әкелінді. Бұл он төрт адам "Пандораның қорабы" деп аталған, Пандораның төртінші палубасында орналасқан, 7 метрлік уақытша түрмеге қамалды. 1791 жылдың 8 мамырында Пандора Таитиден шығып, Оңтүстік-Батыс Тынық мұхитындағы аралдарды аралап, Bounty-ді және қалған бүлікшілерді іздестіру үшін үш ай бойы, пираттық кеменің ізіне таппай жүрді. Саяхаттың осы кезеңінде екі қайықта он төрт адам жоғалып кетті. Олардың тоғызы "Матави" кемесінде болды, ол Bounty экипажының мүшелері салған және олар "Резолюция" деп атаған шхуна. Ол кемеге жүк ретінде тапсырылған, бірақ Тютюила маңындағы Пандораны түнде көрмей қалды. Батавияға сапар шегіп бара жатқанда, бұл тоғыз адам Фиджи тұрғындарымен алғашқы байланыс жасаған еуропалықтар болды. Осы уақыт аралығында Пандора Токелау, Самоа, Тонга және Ротумаға барды. Олар сонымен қатар Эдвардс Питт аралы деп атаған Ваникоро аралынан өтті, бірақ олар аралды зерттеуге және мекендеудің айқын белгілерін зерттеуге тоқтамады. Егер олар осылай істеген болса, онда олар 1788 жылы жоғалған француз Тынық мұхиты зерттеушісі Ла Перуз экспедициясының тағдырының ертедегі дәлелін тапқан болар еді. Олардың тағдыры туралы кейінгі есептерден, екіпаждың көп бөлігі Ваникороның жағалау рифтерінде кемелерді қиратқан циклоннан аман қалғаны анық болды.
Pandora was ordered to be brought back into service on 30 June 1790 when war between Great Britain and Spain seemed likely due to the Nootka Crisis. However, in early August 1790, five months after learning of the mutiny on HMS Bounty, the First Lord of the Admiralty, John Pitt, 2nd Earl of Chatham, decided to despatch the ship to recover the Bounty, capture the mutineers, and return them to England for trial. Pandora was refitted with four 18 pounder carronades and her nine pounder guns were reduced to twenty in number. Pandora sailed from the Solent on 7 November 1790, commanded by Captain Edward Edwards and manned by a crew of 134 men. With his crew was Thomas Hayward, who had been on the Bounty at the time of the mutiny, and left with Bligh in the open boat. At Tahiti they were also assisted by John Brown, who had been left on the island by a British merchant ship, The Mercury. Unknown to Edwards, twelve of the mutineers, together with four crew who had stayed loyal to William Bligh, had by then already elected to return to Tahiti, after a failed attempt to establish a colony (Fort St George) under Fletcher Christian's leadership on Tubuai, one of the Austral Islands. The disaffected men were living in Tahiti as 'beachcombers', many of them having fathered children with local women. Fletcher Christian's group of mutineers and their Polynesian followers had sailed off and eventually established their settlement on the then uncharted Pitcairn Island. By the time of Pandoras arrival, fourteen of the former Bounty men remained on Tahiti, Charles Churchill having been murdered in a quarrel with Matthew Thompson, who was in turn killed by Polynesians, who considered Churchill their king. Pandora reached Tahiti on 23 March 1791 via Cape Horn. Three men came out and surrendered to Edwards shortly after Pandoras arrival. These were Joseph Coleman, the Bountys armourer, and midshipmen Peter Heywood and George Stewart. Edwards then dispatched search parties to round up the remainder. Able Seaman Richard Skinner was apprehended the day after Pandoras arrival. By now alerted to Edwards' presence, the other Bounty men fled to the mountains while James Morrison, Charles Norman and Thomas Ellison, tried to reach the Pandora to surrender in the escape boat they had built. All were eventually captured, and brought back to Pandora on 29 March. An eighth man, the half blind Michael Byrne, who had been fiddler aboard Bounty, had also come aboard by this time. It was not recorded whether he had been captured or had handed himself in. Edwards conducted further searches over the next week and a half, and on Saturday two more men were brought aboard Pandora, Henry Hilbrant and Thomas McIntosh. The remaining four men, Thomas Burkett, John Millward, John Sumner and William Muspratt, were brought in the following day. These fourteen men were locked up in a makeshift prison cell, measuring , on the Pandoras quarterdeck, which they called "Pandora's Box". On 8 May 1791, Pandora left Tahiti and subsequently spent three months visiting islands in the South West Pacific in search of the Bounty and the remaining mutineers, without finding any traces of the pirated vessel. During this part of the voyage fourteen crew went missing in two of the ship's boats. Nine of them were on the Matavy, a schooner built by Bounty crew members and called by them Resolution. It had been commandeered to serve as a ship's tender but lost sight of Pandora near Tutuila at night. By chance, during their voyage to Batavia these nine became the first Europeans to make contact with the people of Fiji. In the meantime the Pandora visited Tokelau, Samoa, Tonga and Rotuma. They also passed Vanikoro Island, which Edwards named Pitt's Island; but they did not stop to explore the island and investigate obvious signs of habitation. If they had done so, they would very probably have discovered early evidence of the fate of the French Pacific explorer La Perouse's expedition which had disappeared in 1788. From later accounts about their fate it is evident that a substantial number of crew survived the cyclone that wrecked their ships French ship Astrolabe and French ship Boussole on Vanikoro's fringing reef.
Құлаған
Батысқа бет бұрып, Торрес бұғазына қарай жол тартқан кеме 1791 жылғы 29 тамызда Сыртқы Ұлы Барьер рифіне тіреліп қалды. "Пандора" келесі күні таңертең батып, 35 адамның – 31 экипаж мүшесінің және 4 бүлікшінің өмірін қиды. Қайтыс болған төрт тұтқын – Джордж Стюарт, Джон Самнер, Ричард Скиннер және Генри Хиллбрандт (бір дереккөз бойынша, олар қолдары бұғауланған күйінде суға батып кеткен; Джеймс Моррисонның да қолдары бұғауланған, бірақ ол аман қалды). Кемедегі қалған адамдар (89 экипаж мүшесі және 10 тұтқын, олардың 7-сі кеме батып бара жатқанда түрмеден босатылды) ағашсыз, кішкентай құмдық аралда жиналды. Аралда екі түн өткізген соң, олар төрт ашық қайықпен Тиморға қарай сапарлады, жолда Торрес бұғазындағы Муралаг аралында (Уэльс ханзадасы аралы) тоқталып, таза су іздеді. 1791 жылғы 16 қыркүйекте Арафура теңізінен ауыр сапардан кейін Купангқа жетті. Апаттан аман қалғандардың тағы 16-сы қайтыс болды, олардың көпшілігі Батавияда болғанда ауырып қалды. Соңында, кемеге мінген 134 адамның 78-і ғана үйлеріне оралды. Капитан Эдвардс және оның офицерлері әскери сот шешімімен "Пандораның" жоғалғаны үшін кінәсіз деп танылды. Жаңа Оңтүстік Уэльс отарлық билігі апат орнынан ештеңе құтқаруға тырыспады. Аман қалған он тұтқын да сотталды; өткен әскери соттардың бірі төрт адамды бүлік жасады деген айыптан ақтап, алты адамды кінәлі деп тапты, олардың үшеуі – Миллвард, Буркитт және Эллисон – 1792 жылғы 29 қазанда Портсмуттегі "Брансуик" соғыс кемесінде дарға асылды. Питер Хейвуд пен Джеймс Моррисон патшалық кешірім алды, ал Уильям Маспратт заңдық техникалық себептермен ақталды. "Пандора" таба алмаған тоғыз бүлікшінің ұрпақтары әлі де Питкэрн аралында тұрады, осы аралға Флетчер Кристиан 1790 жылдың қаңтарында пана тапқан және келгеннен кейін бірнеше аптадан соң "Баунти" кемесін өртеп, батырған. Олардың жасырынған жері 1808 жылға дейін ашылмады, сол кезде Жаңа Англиялық теріші "Топаз" (капитаны Мейхью Фолгер) кішкентай, белгісіз аралға соқтығысты. Сол кезде Джон Адамс (сонымен қатар Александр Смит) болмағанда, барлық бүлікшілер қайтыс болды, олардың көпшілігі зорлық-зомбылық нәтижесінде қаза тапты.
Heading west, making for the Torres Strait, the ship ran aground on 29 August 1791 on the outer Great Barrier Reef. Pandora sank the next morning, claiming the lives of 35 men 31 crew and 4 of the mutineers. The four prisoners lost were George Stewart; John Sumner; Richard Skinner; and Henry Hillbrandt (according to one history they drowned because their hands were still manacled; James Morrison's hands were also manacled but he survived). The remainder of the ship's company (89 crew and 10 prisoners, 7 of whom were released from their cell as the ship sank) assembled on a small treeless sand cay. After two nights on the island they sailed for Timor in four open boats, making a stop on Muralag (Prince of Wales Island) in the Torres Strait seeking fresh water. They arrived in Kupang on 16 September 1791 after an arduous voyage across the Arafura Sea. Sixteen more died after surviving the wreck, many having fallen ill during their sojourn in Batavia. Eventually only 78 of the 134 men who had been on board upon departure returned home. Captain Edwards and his officers were exonerated for the loss of the Pandora after a court martial. No attempt was made by the colonial authorities in New South Wales to salvage material from the wreck. The ten surviving prisoners were also tried; the various courts martial held acquitted four of those of mutiny and convicted six, of whom three Millward, Burkitt and Ellison were executed on 29 October 1792 on board the man of war Brunswick at Portsmouth. Peter Heywood and James Morrison received a Royal pardon, while William Muspratt was acquitted on a legal technicality. Descendants of the nine mutineers not discovered by Pandora still live on Pitcairn Island, the refuge Fletcher Christian founded in January 1790 and where they burnt and scuttled the Bounty a few weeks after arrival. Their hiding place was not discovered until 1808 when the New England sealer Topaz (Captain Mayhew Folger) happened on the tiny uncharted island. By then, all of the mutineers – except John Adams (aka Alexander Smith) – were dead, most having died under violent circumstances.
Айналасындағы кемелердің кемесі: табылған жері және археология
Пандораның апаты Коралл теңізінің шетінде, Үлкен Барьерлі рифтің сыртқы бөлігінде, Мольтер Кейдің солтүстік-батысында шамамен 5 км жерде орналасқан. Бұл Австралия суларындағы ең жақсы сақталған кеме апаттарының бірі. Оны 1977 жылдың 15 қарашасында тәуелсіз зерттеушілер Бен Кропп, Стив Домм және Джон Хейер тапқан. Австралиялық деректі фильмдер жасаушы Джон Хейер, Гринвичтегі Ұлттық теңіз мұражайындағы зерттеулеріне сүйене отырып, апат орнын болжаған болатын. Оның экспедициясына кеме иесі және табиғатты зерттеуші Стив Домм, сондай-ақ Австралия Корольдік әуе күштері көмектескен. Австралия Корольдік әуе күштерінің P2V Neptune ұшағындағы құрылғылардың көмегімен, апаттың салдарынан туған магниттік аномалия анықталды және Хейер болжаған координаттарға жақын жерге шашу шаралары қолданылды. Австралиялық телефильмдер жасаушы Бен Кропп Хейердің экспедициясы туралы біліп, оны қайықпен іздеуді бастауға шешім қабылдады, мақсаты Хейерді қуып жету болды. Осылайша Кропп Хейердің қайығы жеткенге дейін Пандораның апатын тапты. Апатты Кропптың қайығындағы суға түсуші Рон Белл көріп тапқан. Апат орны анықталғаннан кейін ол бірден Австралияның тарихи кеме апаттары туралы 1976 жылғы заңына сәйкес қорғалатын аймақ деп жарияланды, ал 1978 жылы Кропп пен Стив Домм апатты тапқандығы үшін 10 000 доллар сыйақыны бөлісті. Квинсленд мұражайы 1983 жылдан 1999 жылға дейін тоғыз рет апат орнын қазып зерттеді, зерттеу жоспары Батыс Австралия және Квинсленд мұражайларының теңіз археологтарымен жасалған. Таунсвиллдегі Тропикалық Квинсленд мұражайының археологтары, тарихшылары және ғалымдары археологиялық және қолда бар тарихи мәліметтерді пайдалана отырып, Пандора туралы оқиғаны толықтыруды жалғастыруда. Мұражайда көптеген артефакттар қойылған. 1980 және 1990 жылдардағы қазба жұмыстарының тоғыз маусымында мұражайдың теңіз археологиялық топтары кеме қаңқасының шамамен 30% әлі де сақталғанын анықтады. Кеме оң жағына сәл еңкейген, құмды төсенішке түсті, сондықтан кеменің оң жағы сол жағынан жақсы сақталған. Квинсленд мұражайы апат орны жерленген теңіз түбінің шамамен үштен бір бөлігін қазып шықты, болашақ зерттеулер үшін қалған бөлігін қалдырды.
The wreck of the Pandora is located approximately 5 km north west of Moulter Cay on the outer Great Barrier Reef, on the edge of the Coral Sea. It is one of the best preserved shipwrecks in Australian waters. Its discovery was made on 15 November 1977 by independent explorers Ben Cropp, Steve Domm and John Heyer. John Heyer, an Australian documentary film maker, had predicted the position of the wreck based on his research in the National Maritime Museum, Greenwich. His discovery expedition was launched with the help of Steve Domm, a boat owner and naturalist, and the Royal Australian Air Force. Using the built in sensors of the Royal Australian Air Force P 2V Neptune, the magnetic anomaly caused by the wreck was detected and flares were laid down near the coordinates predicted by Heyer. Ben Cropp, an Australian television film maker, gained knowledge of Heyer's expedition and decided to launch his own search with the intention of following Heyer by boat; in this way Cropp found the Pandora wreck just before Heyer's boat did. The wreck was actually sighted by a diver called Ron Bell on Cropp's boat. After the wreck site was located it was immediately declared a protected site under the Australian Historic Shipwrecks Act 1976, and in 1978 Cropp and Steve Domm shared the $10,000 reward for finding the wreck. The Queensland Museum excavated the wreck on nine occasions between 1983 and 1999, according to a research design devised by marine archaeologists at the West Australian and Queensland museums. Archaeologists, historians and scholars at the Museum of Tropical Queensland, Townsville, continue to piece together the Pandora story, using archaeological and extant historical evidence. A large collection of artefacts is on display at the museum. In the course of the nine seasons of excavation during the 1980s and 1990s, the museum's marine archaeological teams established that approximately 30% of the hull is still intact. The vessel came to rest at a depth of between on a gently sloping sandy bottom, slightly inclined to starboard; consequently more of the starboard side has been preserved than the port side of the hull. Approximately one third of the seabed in which the wreck is buried has been excavated by the Queensland Museum, leaving approximately for any future excavations.
Мұра
Корнуоллдың Майлор көпіріне қарасты Рестронгейт шығанағындағы 13 ғасырда салынған паб HMS "Пандора" кемесінің құрметіне "Пандора қонақ үйі" деп қайта аталды. Питкэрн аралдарындағы Дуси атолліндегі бір арал кеме атымен, ал екіншісі оның капитанының атымен аталады.
A pub in Restronguet Creek, Mylor Bridge, Cornwall, that dates to the 13th century was re named "The Pandora Inn" in honour of HMS Pandora. An islet in Ducie Atoll, in the Pitcairn Islands, is named after the ship, while another is named after its captain.