Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Рамел-Суб ауданындағы бұрынғы село.
the former village in Ramle Sub district
Атауы
Әбу Шушех ауылының аты құрғақшылық кезінде жаңбыр тілеп дұға жасаған дервиштен шыққан деседі. Бір құм бағаны оған, егер жаңбыр жауса, өліміне себеп болатынын айтқан. Содан кейін (жер астынан) су ағып шығып (вероятно, әт-Таннур жерінде) тоған құрады. Дервиш сол тоғанға басып кіріп, суға батып қайтыс болды. Халық оның тек басына киген түйінін ғана көріп, «Я Абу Шушех!» («О, түйіннің әкесі!») деп айқайлады. Эдвард Робинсон 1852 жылы аймаққа сапар жасағанда осы ауылды атап өткен. 1869 немесе 1872 жылы ауылдың жерлерін неміс тегіндес протестант Мелвилл Петер Бергейм сатып алды. Бергейм еуропалық әдістер мен құралдарды қолданып, заманауи шаруашылық фермасын құрды. Бергеймнің жерге иелік етуі ауыл тұрғындарымен заңды және заңсыз жолдармен қызу дауға себеп болды, соның ішінде Бергеймнің ұлы Петер 1885 жылғы 12 қазанда өлтірілді. 1892 жылы Бергейм компаниясы банкротқа ұшырағаннан кейін Әбу Шуса жерлерін мемлекеттік қабылдаушы басқарды. 1882 жылы PEF-тің Батыс Палестинаны зерттеуі (SWP) Бергейм мырзаның Әбу Шушехтегі шаруашылыққа пайдаланған жерінің көлемі 5000 акрға жететінін көрсетті. Ауылдың шекаралары зерттеу картасында нүктелі сызықтармен белгіленген: . . . . 1907 жылы ауылға келген Элиху Грант оны «кішкентай» деп сипаттады. 1910 жылдары жердің бір бөлігін мемлекеттік қабылдаушы ауыл тұрғындарына, ал қалғанын Еврейлік отарлау қауымдастығына сатты. Қауымдастық дауды шешу үшін ауыл тұрғындарына сатып алынған жердің үштен бір бөлігін берді. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін еврейлерге тиесілі жерлер Макаби жер компаниясына сатылып, кейіннен Еврей Ұлттық қорына берілді.
Abu Shusheh is said to derive its name from a derwish who prayed for rain in a time of drought, and was told by a sand diviner that he would perish if it came. The water came out of the earth (probably at Et Tannur) and formed a pool, into which he stepped and was drowned. The people, seeing only his topknot left, cried Ya Abu Shusheh (“Oh Father of the Topknot”). Edward Robinson also noted the village on his travels in the region in 1852. In 1869 or 1872, the village lands were purchased by Melville Peter Bergheim of Jerusalem, a Protestant of German origin. Bergheim established a modern agricultural farm, using European methods and equipment. Bergheim's ownership of the land was hotly contested by the villagers, by legal and illegal means, including the murder of Bergheim's son Peter on 12 October 1885. After the Bergheim company went bankrupt in 1892, Abu Shusa's lands were managed by a government receiver. In 1882, the PEF's Survey of Western Palestine (SWP) noted that the extent of land farmed by Mr. Bergheim at Abu Shusheh was 5,000 acres. The boundaries was shown on the Survey's map as a dotted line: . . . . Elihu Grant, who visited the village, described it as "tiny" in 1907. In 1910s, part of the land was sold by the government receiver to the villagers and the rest to the Jewish Colonization Association, which gave the villagers one third of their purchase in order to settle the dispute. After World War I, the land in Jewish hands was sold to the Maccabean Land Company, and later transferred to the Jewish National Fund.
Британдық мандат дәуірі
1922 жылы Палестинада британдық мандат билігі жүргізген халық санағында Әбу Шушехтың халқы 603 адамды құрады, бәрі мұсылмандар. 1931 жылғы халық санағында халық саны 627-ге жетіп, барлығы мұсылмандар болып тіркелді, олар 145 үйге орналасқан. Ауылда мешіт және бірнеше дүкен болған. 1947 жылы ауылда мектеп ашылып, бастапқыда 33 оқушы қабылданды. Ал 24 дунам жер құрылыс (қалалық) аймақтарына берілді.
In the 1922 census of Palestine conducted by the British Mandate authorities, Abu Shusheh had a population of 603 residents; all Muslims, increasing in the 1931 census to 627, still all Muslims, in a total of 145 houses. The village had a mosque and a number of shops. A village school was founded in 1947, with an initial enrollment of 33 students. while 24 dunams were built up (urban) areas.
1948 жылғы қырғын және оның салдары
1948 жылы 13-14 мамырда Барак операциясы барысында ауылға Гивати бригадасы шабуыл жасады. Аз ғана тұрғын қашып кетті, ал көпшілігі орнында қалды. Гивати әскерлері дереу Гезер кибуцынан келген жасақтармен ауыстырылды, кейін олар Киряти бригадасының әскерлерімен алмастырылды. 19 мамырда Араб легионының мәліметтері бойынша, ауыл тұрғындары өлтіріліп жатыр. 21 мамырда араб билігі Абу Шушада болып жатқан "адамдыққа сыймас әрекеттерді" тоқтату үшін Қызыл Крестке үндеді. Хагана сарбазының 20 жастағы әйел тұтқынды зорлауға екі рет әрекеттенгені хабарланды. Ауылда қалған тұрғындар 21 мамырда жер аударылды. 1995 жылы 52 қаңқадан тұратын жаппай қабір табылды, бірақ олардың өлім себебі анықталған жоқ. Израильдің Амейлим елді мекені 1948 жылы жақын жерде, ал Педая 1951 жылы салынды; екеуі де ауылдық жерлерде орналасқан. 1992 жылы ауыл орны былай сипатталды: "Амейлим атты израильдік елді мекен аумақтың көп бөлігін алып жатыр. Онда інжір, кипарис, кактус және бір пальма ағашы өседі. Айналасындағы жазықтарда абрикос пен інжір өсіріледі, ал төбелерде әртүрлі жеміс ағаштары егілген".
The village was attacked by the Givati Brigade on May 13–14, 1948 during Operation Barak. A few inhabitants fled but most remained. The Givati troops were immediately replaced by militia men from kibbutz Gezer, who were later replaced by troops from Kiryati Brigade. On May 19, Arab Legion sources claimed that villagers were being killed. On May 21, Arab authorities appealed to the Red Cross to stop "barbaric acts" they said were being committed in Abu Shusha. A Haganah soldier was reported to have twice attempted to rape a 20 year old woman prisoner. The residents that had remained in the village were expelled, apparently on 21 May. In 1995 a mass grave with 52 skeletons was discovered, but their cause of death is undetermined. The Israeli settlement of Ameilim was founded nearby later in 1948, while Pedaya was established in 1951; both on village land. In 1992 the village site was described: "The Israeli settlement of Ameilim occupies much of the site. Figs and cypress trees, cactuses and one palm tree grow on the site. The surrounding valleys are planted in apricots and figs, and various kinds of fruit trees are cultivated on the heights."