Хуго Мюнстерберг – неміс-американ психологі, қолданбалы психологияның ірі маманы. Өнеркәсіптік, құқықтық, медициналық салалардағы зерттеулерімен танымал.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс-американ психологы (1863–1916)
German American psychologist (1863–1916)
Хьюго Мюнстерберг (1 маусым 1863 – 16 желтоқсан 1916) – неміс-американ психологы. Ол қолданбалы психологияның алғашқы дамушыларының бірі болды және өзінің зерттеулері мен теорияларын өндірістік/ұйымдық (I/O), құқықтық, медициналық, клиникалық, білім беру және бизнес салаларына қатысты қолданды. Мюнстерберг Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда қатты күйзеліске түсті. Америка Құрама Штаттарына және өз Отанына деген адалдығы арасында қысылып, ол Германияның әрекеттерін жиі қорғады, бұл түрлі реакцияларды тудырды.
Hugo Münsterberg ('/m//ʊ//n//s//t//ər//b//ɜr//g/; June 1, 1863 – December 16, 1916) was a German American psychologist. He was one of the pioneers in applied psychology, extending his research and theories to industrial/organizational (I/O), legal, medical, clinical, educational and business settings. Münsterberg experienced immense turmoil with the outbreak of the First World War. Torn between his loyalty to the United States and his homeland, he often defended Germany's actions, attracting highly contrasting reactions.
Ерте өмір
Хьюго Мюнстерберг Батыс Пруссиядағы Данциг портында (қазіргі Гданьск, Польша) саудагер отбасында дүниеге келді. Мюнстербергтің отбасы еврей тегінен шыққан, бірақ ол бұл мұрамен байланыс сезінбеді және оны көпшілік алдында көрсетпеді. Оның әкесі Мориц (1825–1880) – табысты ағаш саудагері, ал анасы Мина Анна Бернарди (1838–1875) – танымал суретші және музыкант, Морицтің екінші әйелі болған. Морицтің бірінші әйелінен Отто (1854–1915) және Эмиль (1855–1915) есімді екі ұлы, ал Аннадан Хьюго (1863–1916) және Оскар (1865–1920) есімді екі ұлы болды. Төрт ұлы да жақын болып өсті және барлығы өз мансаптарында табысқа жетті. Германияның Детмольд қаласындағы нео-Ренессанс стиліндегі вилла, онда Оскар 1886 жылдан 1896 жылға дейін тұрған, жақында қайта жөнделіп, мәдени орталық ретінде ашылды. Отбасы өнерді өте жақсы көрді және Мюнстербергті музыканы, әдебиетті және өнерді зерттеуге ынталандырды. Оның анасы мен әкесінің екеуі де оның 20 жасқа толғанға дейін қайтыс болды. Мюнстерберг 12 жасқа келгенде анасы қайтыс болды, ол оны бейкүнә баладан едәуір ересектеу жігітке айналдырды. 1880 жылы әкесі де қайтыс болды.
Hugo Münsterberg was born into a merchant family in Danzig (now Gdansk, Poland), then a port city in West Prussia. Münsterberg's family was Jewish, a heritage with which he felt no connection and would barely ever manifest publicly. His father Moritz (1825–1880), was a successful lumber merchant and his mother, Minna Anna Bernhardi (1838–1875), a recognized artist and musician, was Moritz's second wife. Moritz had two sons with his first wife, Otto (1854–1915) and Emil (1855–1915), and two with Anna, Hugo (1863–1916) and Oscar (1865–1920). The four sons remained close, and all of them became successful in their careers. A neo Renaissance villa in Detmold, Germany, that Oscar lived in from 1886 to 1896 has recently been renovated and opened as a cultural center. The family had a great love of the arts, and Münsterberg was encouraged to explore music, literature, and art. Both his mother and his father died before he was 20 years old. When Münsterberg was 12, his mother died, transforming him from a care free child to a much more serious young man. In 1880, his father also died.
Білім және мансап
Мюнстербергтің жас кезінде өнер, әдебиет, поэзия, шет тілдері, музыка және актерлік өнер сияқты көптеген қызығушылықтары болды. Мюнстербергтің мектептегі алғашқы жылдары 1882 жылы бітірген Данциг гимназиясында өтті. 1883 жылы ол Лейпциг университетіне қабылданды, онда Вильгельм Вундттың лекциясын тыңдап, психологияға қызығушылық танытты. Мюнстерберг ақырында Вундттың ғылыми көмекшісі болды. Ол 1885 жылы 22 жасында Вундттың жетекшілігімен физиологиялық психология саласынан докторлық диссертациясын қорғады. 1887 жылы Мюнстерберг Гейдельберг университетінде медицина ғылымдарының мағыстырына ие болды. Ол сондай-ақ онда үшінші диссертациясын жазып, университеттің басқа да талаптарын орындады, бұл оған жеке оқытушы ретінде дәріс беруге мүмкіндік берді. Фрайбургта жүргенде психология зертханасын құрып, зейін процестері, есте сақтау, оқыту және қабылдау сияқты бірнеше тақырыптар бойынша мақалалар жариялай бастады. Сол жылы 7 тамызда ол алыс туысы Селма Опплерге үйленді. 1889 жылы ол ассистент профессор болып тағайындалды және Уильям Джеймспен кездескен психологияның бірінші халықаралық конгресіне қатысты. Олар жиі хат алысып, 1892 жылы Джеймс оны Гарвардқа психология зертханасының меңгерігі ретінде үш жылға шақырды, тіпті Мюнстерберг сол кезде ағылшын тілін білмегеніне қарамастан. Ол ағылшын тілін тез үйреніп, нәтижесінде оның сабақтары студенттер арасында өте танымал болды, тіпті ол Джеймстің сабақтарынан студенттерді тарта бастады. Гарвардтағы жаңа лауазымының бір бөлігі ретінде ол психология магистранттарының жетекшісі болды және олардың диссертациялық зерттеулерін басқарды. Нәтижесінде ол көптеген студенттерге, соның ішінде Мэри Уиттон Калкинске үлкен әсер етті. 1895 жылы ол АҚШ-та тұруға қатысты күмәндермен Фрайбургке оралды. Алайда, ол қалаған академиялық лауазымға ие бола алмағандықтан, Джеймске хат жазып, өзінің бұрынғы лауазымын қайтарып, Гарвардқа қайта оралуын өтінді, ол мұны 1897 жылы жасады. Гарвардта Мюнстербергтің мансабы өте жақсы дамыды. Ол көптеген ұйымдармен байланыста болды, соның ішінде американдық психологиялық қауымдастық (1898 жылы президенті болды), американдық философиялық қауымдастық (1908 жылы президенті болды), Вашингтон академиясы және американдық өнер және ғылым академиясы. Ол 1904 жылы Сент-Луис әлемдік көрмесінде Халықаралық өнер және ғылым конгресінің ұйымдастырушысы және вице-президенті, 1900 жылы Париждегі Халықаралық психологиялық конгрестің вице-президенті, 1907 жылы Гейдельбергтегі Халықаралық философиялық конгрестің вице-президенті болды. 1910–1911 жылдары Гарвардтан Берлин университетіне алмасу профессоры болып тағайындалды. Сол жылы ол Берлинде Америка институтын құрды. АҚШ-та болған кезінде ол АҚШ пен Германия арасындағы қарым-қатынасты жақсарту үшін жұмыс істеді, АҚШ-та Германияны жақсырақ түсіну үшін, ал Германияда АҚШ-ты жоғары бағалау үшін жазды. Психология саласындағы еңбектерімен Мюнстерберг қоғамға, академиялық әлемге және ғылыми қауымдастыққа танымал болды. Мюнстербергтің алдағы Бірінші дүниежүзілік соғыс мәселелеріне қатысты ашық пікірлері оның идеалдары мен ұстанымы туралы дау-дамай тудырды. Ол Германияның АҚШ-тағы саясатының ең көрнекті қолдаушысы ретінде көрінді, сондықтан оны Үштік Антанта (Ресей империясы, Француз үшінші республикасы және Ұлыбритания мен Ирландияның Біріккен Корольдігі арасындағы 1907 жылғы бейресми түсіністік) және олардың достары қатты айыптады, бірақ неміс жақтастарына ол тіпті құдай сияқты көрінді. Германия саясатын қолдаған кезде Мюнстерберг Тевтондық гифнаттардың АҚШ-тағы көптеген іс-әрекеттерін айыптап шықты. Германия империясын ашық қолдаудың патриоттық реакциясы өзінің жасырын ұстанымына нұқсан келтіреді деп қорқып, ол АҚШ-та шетелдік партия құруды "нағыз америкалықтықтың рухына қарсы қылмыс" деп айыптап, оның нәтижесі соғыстан тыс уақытқа жетеді деп айтты. Ол қайтыс болған кезде Мюнстербергке деген жалпы көзқарас өзгерді, ал оның өлімі оның неміс жақтасы көзқарасы мен неміс саясатын қолдауынан байқаусыз қалды. Ол неміс және американдықтардың дұрыс емес стереотиптері туралы сөйлеуге тырысты. Ол көптеген кітаптар мен мақалалар жазды, соның ішінде оларды түзетуге тырысты, мысалы, "The Americans" (1904). Алайда ол "Америкалық проблемалар" (1910) еңбегінде американдықтарды қатты сынға алды және олардың "басты назарын бір нәрсеге ұзақ уақытқа аудара алмайтынын" айтты. Соғыс жақындаған сайын Мюнстербергтің неміс автократиясының тиімділігі мен заманауилығын қолдауы оны неміс тыңшысы деп күдіктенді, ал Гарвардтағы либералды әріптестерінің көбі одан бас тартты. Оған өміріне қастандық жасау туралы да угрозалар болды. Ол 1916 жылы Радклиф колледжінде лекция оқып жатқанда миге қан құйылудан қайтыс болғанша Гарвардта эксперименталды психология профессоры және Психологиялық зертхананың директоры қызметін атқарды.
Münsterberg had many interests in his early years, including art, literature, poetry, foreign languages, music, and acting. Münsterberg's first years of school were spent at the Gymnasium of Danzig from which he graduated in 1882. He entered the University of Leipzig in 1883 where he heard a lecture by Wilhelm Wundt and became interested in psychology. Münsterberg eventually became Wundt's research assistant. He received his PhD in physiological psychology in 1885 under Wundt's supervision at the age of 22. In 1887, Münsterberg received his medical degree at the University of Heidelberg. He also wrote a third thesis there and met the university's other criteria for habilitation enabling him to lecture as a privatdocent. While at Freiburg he started a psychology laboratory and began publishing papers on a number of topics including attentional processes, memory, learning, and perception. In the same year he married a distant cousin, Selma Oppler of Strassburg, on August 7. In 1889, he was promoted to assistant professorship and attended the First International Congress of psychology where he met William James. They kept up a frequent correspondence and in 1892, James invited him to Harvard for a three year term as a chair of the psychology lab even though Münsterberg did not speak English at the time. He learned to speak English rather quickly and as a result his classes became very popular with students, in fact he was attracting students from James's classes. Part of the responsibilities he assumed as part of his new position at Harvard was that he became the supervisor of the psychology graduate students, in this position directed their dissertation research. As a result, he had a great influence of many students including Mary Whiton Calkins. In 1895 he returned to Freiburg due to uncertainties of settling in the United States. However, because he could not obtain an academic position that he wanted, he wrote James and requested his old position back so that he could return to Harvard, which he did in 1897 However, he never could separate himself from his homeland. While at Harvard, Münsterberg's career was going very well. He was affiliated with many organizations including the American Psychological Association of which he became president (1898), the American Philosophical Association of which he also became president (1908), the Washington Academy, and the American Academy of Arts and Sciences. He was the organizer and vice president of the International Congress of Arts and Sciences at the Saint Louis World's Fair of 1904, vice president of the International Psychological Congress in Paris in 1900, and vice president of the International Philosophical Congress at Heidelberg in 1907. In 1910–1911, he was appointed exchange professor from Harvard to the University of Berlin. During that year, he founded the Amerika Institut in Berlin. During his whole stay in the United States, he worked for the improvement of the relations between the United States and Germany, writing in the United States for a better understanding of Germany and in Germany for a higher appreciation of the United States. Because of his work in applied psychology, Münsterberg was well known to the public, academic world, and scientific community. The outspoken views of Münsterberg on the issues of the upcoming First World War raised storms of controversy about his ideals and position. He appeared as probably the most eminent supporter of German policies in the United States and so was at the utmost bitterly condemned by the Triple Entente (a 1907 informal understanding among the Russian Empire, the French Third Republic, and the United Kingdom of Great Britain and Ireland)
and their friends, but to the pro Germans, he appeared almost an idol. While supporting German policies, Münsterberg denounced many of the activities of the Teutonic hyphenates in the United States. Fearing a patriotic response to overt support of the German Empire would undermine his own more covert approach, he condemned the forming of an alien party within the United States as "a crime against the spirit of true Americanism" and said that its results would reach far beyond the time of the war. At his death, the general attitude toward Münsterberg had changed, and his death went relatively unnoticed because of his pro German attitudes and his support of German policies. He tried to talk about the inaccurate stereotypes held by both the Germans and Americans. He wrote many books and articles attempting to correct them including The Americans (1904). In American Problems (1910), however, he was highly critical of Americans and said that they had the "general inability to concentrate their attention on any one thing for very long." As the war approached, Münsterberg's support of the supposed efficiency and modernity of the German autocracy caused him to be suspected of being a German spy, and many of his more liberal Harvard colleagues disassociated themselves from him. There were also threats against his life. He remained at Harvard as a professor of experimental psychology and director of the Psychological Laboratory until his sudden death in 1916 from an intracerebral hemorrhage in a lecture at Radcliffe College.
Эксперименталды психология
Мюнстерберг эксперименталды психологияға көптеген үлес қосты, оның ішінде қазір оның есімімен аталатын көру иллюзиясын ашты.
Münsterberg made numerous contributions to experimental psychology, including discovering a visual illusion that is now named after him.
Қолданбалы психология
Уақыт өте келе Мюнстербергтің қызығушылығы психологиялық принциптердің көптеген практикалық қолданыстарына бұрылды, ол психологтардың нақты өмірде қолданылуы мүмкін ақпаратты ашуға жауапты екенін қатты сезінді. Шындығында, ол психологиялық принциптерді заң саласында алғаш рет қолданды, соның нәтижесінде сот-психологиялық саланы құрды. Ол психологиялық ақпаратты заңдық жағдайларда қолдану туралы бірнеше мақала жазды. Осы мақалалардың көпшілігі куәгерлердің көрсетулеріне қатысты, олардың сенімділігін зерттеді. Ол сонымен қатар психологиялық принциптерді клиникалық психология саласында қолданып, түрлі емдеулер арқылы ауру адамдарға көмектесуге тырысты.
Over time Münsterberg's interests turned to the many practical applications of psychological principles, he felt very strongly that psychologists had the responsibility to uncover information that could then be used in real world applications. In fact he was the first to apply psychological principles to the legal field, creating forensic psychology. He wrote several papers on the application of psychological information in legal situations. The main objective in most of these articles was eyewitness testimony which examined the viability of said witness testimony. He also applied psychological principles to the field of clinical psychology attempting to help those who are ill through a variety of different treatments.
Соттық психология
1908 жылы Мюнстерберг өзінің «Куәгерлер тағында» (1908) атты даулы кітабын жариялады, ол бұрын жариялаған журналдық мақалаларының жинағы. Кітапта сот шешіміне әсер ете алатын түрлі психологиялық факторлар талқыланады және заң жүйесінде эксперименттік психологияны қолдану арқылы куәгерлердің мәлімдемелерінің фактілерге сәйкестігін анықтаудың ғылыми жолдары көрсетіледі. Ол сонымен қатар алғашқылардың бірі болып сот сарапшылығын зерттеуді қарастырды. Ол: «Адвокат ғана кешірімсіз. Адвокат, судья және қазылар оларға тәжірибелік психологтың қажеті жоқ деп сенімді. Олар өздерінің құқықтық сезімталдықтары мен ақыл-ойының оларға қажеттінің бәрін, тіпті одан да артығын беретінін ойлай береді. Сондықтан заң саласында ғалымдық еңбектердің техникалық тұжырымдамаларына ғана сүйенбей, аталған мәселені мүмкіндігінше кең аудиторияға түсінікті форматта жеткізу қажет» деп мәлімдеп, адвокаттардың, судьялардың және қазылардың өздеріне сенімділігіне қарамастан, эксперименттік психологияның олардың ойлау қателіктерін көрсетуге қабілетті екенін нығайтты. Мюнстерберг куәгерлердің көрсетулерінің неліктен тегіс еместігінің себептерін атап көрсетеді. Ол куәгерлердің көрсетулерінің «іллюзиялар» деп аталатын құбылысқа бейім екенін сипаттайды, онда субъектінің қабылдауы жағдайларға байланысты өзгеруі мүмкін, бұл оқиға туралы есте сақтауын немесе куәлігін бұрмалайды. Ол бір жағдайға түскен екі адамның куәліктерінің бір-бірінен мүлдем өзгеше болуы мүмкін екенін айтады, тіпті олардың ешқайсысы есте сақтаған фактілерді өзгертуге мүдделі болмаса да. Мюнстерберг мұның себебі – есте сақтаудың қателіктерге бейімділігі екеніне сенеді. Өйткені есте сақтауға адамның барлық байқауларына еніп, есте сақтау мен оқиғаларды еске түсіру қабілетін бұрмалайтын ассоциациялар, пікірлер және ұсыныстар әсер етеді. Көпшілікке белгісіз, бірақ болашақты болжаған Мюнстерберг «Жалған мойындаулар» туралы жазды. Сотта мойындау дәлелінің интуитивті сенімділігін мойындап, ол мойындаулардың қате болуы мүмкін екеніне алаңдады және жалған мойындаулардың психологиялық себептерін қарастырды. Мюнстерберг Гарвардтағы негізгі психология курсында студенттерімен көптеген тәжірибелер жүргізді. Ол олардан «әдеттегі лекцияның басында, ешқандай теориялық кіріспесіз, олар көретін немесе еститін нәрселерге қатысты бірқатар сұрақтарға мұқият жауап беруді» сұрады және оларды «мүмкіндігінше жауапкершілікпен және мұқият жазуға» шақырды. Процедура келесідей болды. Бірінші, ол оларға бір-біріне ретсіз орналастырылған қара нүктелер салынған үлкен ақ картонды парақ көрсетті. Ол студенттерге оны тек бес секундқа көрсетті, содан кейін парақта қанша қара нүкте бар деп ойлайтынын сұрады. Нәтижелер таң қалдырды, өйткені «жақсы білім алған, мұқият байқаушылар, олардың назары материалға шоғырланған және тыныш зерттеуге жеткілікті уақыты болған, кейбіреулері басқаларға қарағанда жеті-сегіз есе көп нүктелерді көргендеріне сенді». Ол уақыттың қабылдауына, жылдамдыққа баға беруге, дыбыстарды сипаттауға және басқа да ұқсас тәжірибелерді жүргізді, нәтижелері де ұқсас болды. Тәжірибелерінің нәтижелеріне сүйене отырып, ол «орташа қалыпты адамның байқауларына соқыр сенім артудан сақтанды» және қалыпты адамның есте сақтау қабілетінің дұрыстығына сене алмайтынына тоқталды. Ол куәгердің куәлігіне қалай сенімді болуге болатынын сұрады. Кітаптың бір бөлімінде, ол «Қылмысты анықтау» деп атаған бөлімінде куәлік беруге, мойындауға әсер ететін және кінәсіздерден мойындауды алуға әкелетін факторларды талқылайды. Мюнстерберг «қылмыскердің қарсы тұруын жою үшін қатыгездік әлі де танымал әдіс болып табылады» деп мәлімдейді. Ол сол кездегі полицияның күдіктілерді жасаған жоқ қылмыстарды мойындатуға мәжбүрлеудің әдістерін талқылайды, оның ішінде тұтқынның өмірін мүмкіндігінше қиын ету, оның күшін жою және «ең жамансы – қорқынышпен тоққан күдіктінің қиялына шайтандық қатыгездікпен келтірілген қатыгездік шоктар беру». Оның бұрынғы еңбегі көп жылдар бойы сот психологиясы және басқа да салаларда лайықты құрметке ие болмады, бірақ соңғы зерттеулер оның осы салаларға қосқан үлесін көрсетеді.
In 1908, Münsterberg published his controversial book On the Witness Stand (1908), which is a collection of magazine articles previously published by him where he discusses the many different psychological factors that can change a trial's outcome and pointed the way for rational and scientific means for probing the facts claimed by human witnesses by the application of experimental psychology to the administration of law. He is also credited with being among the first to consider jury research. He says "The lawyer alone is obdurate. The lawyer and the judge and the juryman are sure that they do not need the experimental psychologist They go on thinking that their legal instinct and their common sense supplies them with all that is needed and somewhat more Just in the line of the law it therefore seems necessary not to rely simply on the technical statements of scholarly treatises, but to carry the discussion in the most popular form possible before the wider tribunal of the general reader" cementing his position that while the lawyer, judge, and the jurymen are confident in their abilities, that with the use of experimental psychology he can show just how flawed their thinking can really be. Münsterberg points out the various reasons why eyewitness testimony is inherently unreliable. He describes how eyewitness testimony is inherently susceptible to what he calls "illusions" where a subject's perceptions could be affected by the circumstances, making their memory of the events that transpired or testimony inaccurate. He states that with regularity the testimony between two different individuals in the same circumstances can be radically different, even when neither of whom had the slightest interest in changing the facts as remembered. Münsterberg believes this is because memory, when all things are equal, is easily fallible. Because one's memory is affected by the associations, judgments, and suggestions that penetrate into every one of one's observations and taint our memory and our recollection of events. Less well known but highly prescient, Münsterberg wrote about "Untrue Confessions." Appreciating the intuitive credibility of confession evidence in court, he expressed concern that confessions were fallible and speculated as to the psychological causes of false confessions. Münsterberg conducted many experiments with his normal psychology students in his basic psychology course while at Harvard. He asked them, "without any theoretical introduction, at the beginning of an ordinary lecture, to write down careful answers to a number of questions referring to that which they would see or hear", and urged them "to do it as conscientiously and carefully as possible." The procedure went as follows. First he would show them a large sheet of white cardboard with a certain number of black dots on it spread in an irregular order. He exposed it for the students to view for only five seconds, and then asked them how many black dots that they thought were on the sheet. The results were surprising in that even with "highly trained, careful observers, whose attention was concentrated on the material, and who had full time for quiet scrutiny there were some who believed that they saw seven or eight times more points than some other saw." He conducted similar experiments that referred to the perception of time, how rapidity is estimated, descriptions of sounds, and other similar experiments with similar results. Based on the results of his experiments, he "warned against the blind confidence in the observations of the average normal man" and concluded that one cannot rely on the accuracy of a normal person's memory. He questioned how one could be sure of the testimony of any given witness. In a portion of the book which he calls "The Detection of Crime" he discusses the many factors that can influence testimony, gain confessions, and force a confession from those who are innocent. Münsterberg states that "brutality is still a favorite method of undermining the mental resistance of the accused." He discusses some of the ways that police of the time have of making suspects confess to crimes that they had not committed, including making the prisoner's life as uncomfortable as possible, to break down his or her energy, and "worst of all giving brutal shocks given with fiendish cruelty to the terrified imagination of the suspect." For years his groundbreaking work was not given the recognition it deserved in forensic psychology and other fields but more recent scholarship highlights his substantial contribution to these fields.
Клиникалық психология
Мюнстерберг психофизикалық параллелизм теориясына негізделген, бұл теория бойынша барлық физикалық процестерде миде параллель процесс болады. Ол кейбір психикалық (нейрологиялық) аурулардың жасушалық метаболизмге байланысты туындайтынына сенді және пациенттердің оның сұхбаттарына реакцияларын мінез-құлықтық бақылаулар арқылы диагноз қойды. Оның ақыл-ой мәселелерін зерттеуге арналған еңбегі – «Психотерапия» (1909) кітабы. Ол психотерапияны «науқасты психикалық өміріне әсер ету арқылы емдеу тәсілі, мысалы, дәрі-дәрмектермен, электр тогымен, ванналармен немесе диета арқылы» деп анықтады. Аномальді мінез-құлықтың себептерін түсінуге тырысқанда, ол көптеген психикалық аурулармен кездесті. Ол оларды ғылыми мақсатта қарағандықтан, қызметтері үшін ақы алмады және аномальді мінез-құлықтың себептерін анықтауға ұмтылды. Оның емдеуі, негізінен алкоголизм, есірткіге тәуелділік, фобия және жыныстық дисфункция жағдайларында қолданылды, ол пациенттерге өз күш-жігерлерінің нәтижесінде жақсаруға болатынын ұқтыруға бағытталған. Сондай-ақ ол өзара антагонизмді қолданды, яғни, проблема тудыратын мінез-құлыққа қарсы ойларды күшейту. Мюнстерберг психозды емдеуге болмайды деп ойлады, өйткені ол оның себебі жүйке жүйесінің нашарлауынан туындайды деп есептеді.
Münsterberg was grounded on the theory of psychophysical parallelism which argued that all physical processes had a parallel brain process. He believed that certain mental (neurological) illnesses have a cellular metabolic causation and diagnosed based on his behavioristic observations of the subject's reactions to interviews of them by him. Psychotherapy (1909), the book he authored in regard to his investigations of matters of the mind. He defined psychotherapy as "the practice of treating the sick by influencing the mental life perhaps with drugs and medicines, or with electricity or baths or diet." When trying to understand the causes of abnormal behavior, he saw many mentally ill people. Because he was seeing them for scientific reasons, he chose not to charge them for his services and attempted to understand the causes of abnormal behavior. His treatment, which he applied mainly to cases of alcoholism, drug addiction, phobia, and sexual dysfunction, was basically instilling in his patients the idea that they could expect to improve as a result of their efforts. He also employed reciprocal antagonism which is when you strengthen thoughts opposite of the behavior that is causing the problems. Münsterberg did not believe that psychosis could be treated because he believed that was caused by deterioration of the nervous system.
Өнеркәсіптік психология
Мюнстерберг Фредерик Уинслоу Тейлорға ғибрат білдіретін адам болды, оған 1913 жылы: "Біздің мақсатымыз – жаңа ғылымның жобасын жасау, ол қазіргі заманғы зертханалық психология мен экономика мәселесі арасында делдалдық қызмет атқарады". Өнеркәсіптік психология "экономикалық пікірлер мен даулы мүдделерден тәуелсіз" болуы керек еді. Мюнстербергтің "Кәсіп және оқу" (1912) және "Психология және өндірістік тиімділік" (1913) еңбектері кейіннен өнеркәсіптік психология деп аталатын ғылымның бастауы деп есептеледі. Оның кітаптарында көптеген тақырыптар қамтылған, соның ішінде мотивацияны, өнімділікті және жұмыста ұстап тұруды арттырудың ең жақсы жолы ретінде белгілі бір кәсіптерге ең жақсы бейімделген жеке тұлғалары мен ақыл-ойы бар жұмыскерлерді жұмысқа алу, жұмыс тиімділігін арттыру әдістері және маркетинг пен жарнама техникалары талданды. Оның "Психология және нарық" (1909) атты мақаласында психологияны басқару, кәсіптік шешімдер, жарнама, жұмыс өнімділігі және қызметкерлерді ынталандыру сияқты көптеген өндірістік салаларда қолдануға болатыны айтылды. "Психология және өндірістік тиімділік" (1913) еңбегінде Мюнстерберг қазіргі өнеркәсіптік психология саласында өте маңызды көптеген мәселелерді қарастырды. Оның мақсаты – "қазіргі заманғы зертханалық психология мен экономика мәселелері арасында делдалдық қызмет атқаратын жаңа ғылымның жобасын жасау: психологиялық эксперимент жүйелі түрде сауда мен өнеркәсіптің қызметіне бағынуы керек". Ол өнеркәсіптік психология үшін ерекше маңызды деп санайтын үш көзқарасқа тоқталып, осы сұрақтарға жауап беруге тырысады. Бұл үш сұрақ: "біз атқаратын жұмысына ең жақсы сай келетін адамдарды қалай табуға болады; екіншіден, әр адамнан ең үлкен және қанағаттанарлық өнімді қамтамасыз ететін психологиялық жағдайлар қандай; және, соңында, бизнестің мүддесі үшін адам санасына қажетті әсерлерді қалай толыққанды жасауға болады?". Басқаша айтқанда, біз "ең жақсы адамды қалай табуға болады, ең жақсы жұмысты қалай жасауға болады және ең жақсы нәтижелерді қалай қамтамасыз етуге болады" деп сұраймыз. Мюнстерберг үшін ең маңызды мәселе – "ақыл-ой қасиеттері бойынша белгілі бір экономикалық жұмысқа ерекше жарамды жеке тұлғаларды таңдау". Яғни, өнімділікті арттыру үшін адамды дұрыс біліктіліктерімен дұрыс лауазымға орналастыру, және "жарамды жеке тұлғаларды таңдап, жарамсыздарды қабылдамау". Ол кез келген лауазымға дұрыс адамды таңдау немесе орналастыру қиын екендігінің көптеген себептерін келтіреді және адамның лауазымға жарамдылығын анықтау үшін білім, дайындық, техникалық қабілеттер, бұрынғы жұмыс берушілердің ұсыныстары, адамның жеке әсерлері сияқты жекелеген қасиеттерді ғана ескеруге болмайды, сондай-ақ "әлі дамымаған және тек қоршаған ортадағы ерекше жағдайлардың ықпалымен ашылатын ой-сезімдерді, сонымен қатар жеке мінез-құлық пен темпераменттің ерекшеліктерін, ақыл-ойы мен қабілетін, жиналған білім мен тәжірибені қамтуы керек. Барлық ерік-жігер мен сезім, қабылдау мен ойлау, көңіл мен эмоция, есте сақтау мен қиялдың әртүрлілігі". Шын мәнінде, осы бұрынғы факторларға сенім арту негізсіз, өйткені ол "үш түрлі қиындық бар" деп санайды. Біріншіден, жастар өздері және өздерінің қабілеттері туралы өте аз біледі. Олар өздерінің күшті және әлсіз жақтарын білетін күн келгенде, көбінесе тым кеш болады. Олар әдетте белгілі бір мамандықтың ағымына тартылып, белгілі бір жетістікке дайындыққа өмірлік жоспарды тағы бір рет өзгерту үшін көп күш жұмсайды. Білім беру жүйесі жеке адамға өзін табуға аз мүмкіндік береді. Мектепте осы немесе басқа пәнге деген қызығушылыққа көптеген кездейсоқ жағдайлар, мұғалімнің жеке басы немесе оқыту әдістері, қоршаған ортаның ұсыныстары мен үй дәстүрлері әсер етеді, сондықтан мұндай артықшылық жеке адамның ақыл-ойының қасиеттерін толық көрсете алмайды. Оның үстіне, мұндай жай ғана бейімділіктер мен қызығушылықтар адамның психологиялық тұрғыдан қандай да бір мамандыққа лайықты екендігін анықтай алмайды". Мюнстерберг Америкада бір жұмыс орнынан екіншісіне ауысу жиі кездесетінін атап өтті және оның белгілі бір артықшылықтары бар екенін атап өтті, соның ішінде "бір кәсіпте сәтсіздік Еуропадағыдай ауыр жарақат әкелмейді, бірақ ол кез-келген адамның кез-келген кәсіптік ағымға дайындықсыз және ойланбай секіруіне әкеледі". Сондықтан ол кәсіптік бағдар берудің психологиялық ғылыми жолын табуға тырысты. Ол Америкада осылайша пайда болған екі жүйені сипаттайды, олар мектепті бітірген жас студенттерді олар таңдаған кәсіпке бағыттауға тырысады, сондай-ақ сауда мен өнеркәсіпте ғылыми басқаруға қарай үлкен қозғалыспен сипатталатын жаңа жүйе. Бұл екінші жаңа жүйе Бостонда басталды және негізінен балаларға арналған мансаптық бағдар берудің бір түрі болып табылады. Ауданның бірыңғай мүшесі жыл соңында бастауыш мектепті бітіруге тиіс барлық балалардың жиналысын шақырып, олардың болашаққа қатысты қандай да бір нақты жоспарлары бар-жоғын талқылайды. Балалардың не істегісі келетіні немесе нақты өмірде олардан не күтілетіні туралы өте аз білетіні анық болды, және жетекші оларға, әсіресе жеке сұхбаттарда, құнды кеңес бере алды. Олар таңдауға ниеттенген кәсіптердің ерекшеліктері туралы өте аз білді және оларға қажетті біліктіліктері бар-жоғына ешқандай назар аудармады. Осы тәжірибеден 1908 жылы кеңсе ашылды, онда Бостонның барлық балалары мектепті бітірген кезде оларға кәсіптің ең орынды және дұрыс таңдауы туралы жеке ұсынымдар берілуі керек болды. Осы қарапайым бастаманың ерекше табысы, әдеттегідей, ұйымдастырушының керемет жеке басымен байланысты, ол ерекше сезімталдықпен және ептілікпен жеке ерекшеліктерді тани білді. Бірақ ол өзінің бұл әдіс тек әсерге негіделгендігіне күмәнданбады және оның талаптарды толық қанағаттандыра алмайтынын түсінді. Мюнстерберг осының жұмыс істеуіне үш негізгі себепті атап көрсетті: біріншіден, олар жүзделген түрлі кәсіптердің объективті қатынастарын, сондай-ақ балалардың экономикалық, гигиеналық, техникалық және әлеуметтік элементтерін талдады, осылайша әр балаға кәсіптің талаптары және оның ішінде қандай мүмкіндіктер бар екені туралы құнды ақпарат беруге болады. Екіншіден, мектептер кәсіптік таңдау мәселесіне қызығушылық танытуы керек, осылайша баланың қабілеттері мен қызығушылықтары туралы байқаулар жасауға болады. Және, оның пікірінше, ең маңыздысы, "әдістер жеке тұлғаның қасиеттері мен бейімділіктерін кәсіптік кеңесшіге жүгіну арқылы анықтауға мүмкін болғаннан гөрі әлдеқайда дәл және толық анықтауға мүмкіндік беруі керек". Мюнстерберг осы ерте кәсіптік кеңесшілердің қолданбалы психологияға қазіргі заманғы тенденцияның белгісі екеніне сенді, және осы мақсатқа тек дәл, ғылыми, тәжірибелік зерттеулер арқылы ғана қол жеткізілуі мүмкін, "және экономикалық өмірді және кәсіптерін іздейтін көпшіліктің тұрақты дамуына жай ғана сұрақнамаларды толтыру сияқты қарапайым әдістер жеткіліксіз". Мюнстерберг үшін белгілі бір кәсіпке ең жақсы адамды таңдау мәселесі процесті ғылыми етуге, субъективтілікті шектеуге тырысатын тесттер жасауға дейін келеді.
Münsterberg was an admirer of Frederick Winslow Taylor to whom he wrote in 1913: "Our aim is to sketch the outlines of a new science, which is to intermediate between the modern laboratory psychology and the problem of economics." Industrial psychology was to be "independent of economic opinions and debatable interests." Münsterberg's works Vocation and Learning (1912) and Psychology and Industrial Efficiency (1913) are usually considered the beginning of what would later become known as industrial psychology. His books dealt with many topics including hiring workers who had personalities and mental abilities best suited to certain types of vocations as the best way to increase motivation, performance, and retention, methods of increasing work efficiency, and marketing and advertising techniques. His paper "Psychology and the Market" (1909) suggested that psychology could be used in many different industrial applications including management, vocational decisions, advertising, job performance and employee motivation. In Psychology and Industrial Efficiency (1913) Münsterberg addressed many different topics that are very important to the current field of industrial psychology. His objective was "to sketch the outlines of a new science which is to intermediate between the modern laboratory psychology and the problems of economics: the psychological experiment is systematically to be placed at the service of commerce and industry." He selects three points of view that he believes are of particular importance to industrial psychology and seeks to answer those questions. These three questions include "how we can find the men whose mental qualities make them best fitted for the work which they have to do; secondly, under what psychological conditions we can secure the greatest and most satisfactory output of work from every man; and finally, how we can produce most completely the influences on human minds which are desired in the interest of business." In other words, we ask how to find "the best possible man, how to produce the best possible work, and how to secure the best possible effects." To Münsterberg the most pressing question was the "selection of those personalities which by their mental qualities are especially fit for a particular kind of economic work." Basically fitting the person with the correct skill set with the correct position to maximize their productivity, and to select those that have "fit personalities and reject the unfit ones." He gives many reasons why it's difficult to select or place the correct person to any given vocation and says that certain qualities cannot be taken alone to determine a person's suitability for a position including their education, training, technical abilities, recommendation of previous employers, personal impressions of the person "the mental dispositions which may still be quite undeveloped and which may unfold only under the influence of special conditions in the surroundings; but, on the other side, it covers the habitual traits of the personality, the features of the individual temperament and character, of the intelligence and of the ability, of the collected knowledge and of the acquired experience. All variations of will and feeling, of perception and thought, of attention and emotion, of memory and imagination." That in reality having confidence in those prior factors is completely unfounded because he believes that "A threefold difficulty exists. In the first place, young people know very little about themselves and their abilities. When the day comes on which they discover their real strong points and their weaknesses, it is often too late. They have usually been drawn into the current of a particular vocation, and have given too much energy to the preparation for a specific achievement to change the whole life plan once more. The entire scheme of education gives to the individual little chance to find himself. A mere interest for one or another subject in school is influenced by many accidental circumstances, by the personality of the teacher or the methods of instruction, by suggestions of the surroundings and by home traditions, and accordingly even such a preference gives rather a slight final indication of the individual mental qualities. Moreover, such mere inclinations and interests cannot determine the true psychological fitness for a vocation." Münsterberg points out that wandering from one job to another is more common in America and notes that this does have certain advantages including "that a failure in one vocation does not bring with it such a serious injury as in Europe, but it contributes much to the greater danger that any one may jump recklessly and without preparation into any vocational stream." Therefore, he sought to find a psychologically scientific way of vocational guidance. He describes how two such systems have come to rise in America that attempt to guide young students as they leave school to their chosen vocation, and a newer system marked by a movement toward scientific management in commerce and industry. This second newer system started in Boston and is essentially a form of career guidance for children. A member of the community would call a meeting of all the neighborhood boys who were to leave elementary school at the end of the year and discuss with them whether they had any reasonable plans for the future. It was clear that the boys knew little of what they wanted to do or what would be expected of them in the real world, and the leader was able to give them, especially in one one one conversations, valuable advice. They knew too little of the characteristic features of the vocations to which they wanted to devote themselves, and they had given hardly any attention to the question whether they had the necessary qualifications for the special work. From this experience an office "opened in 1908, in which all Boston children at the time when they left school were to receive individual suggestions with reference to the most reasonable and best adjusted selection of a calling. There is hardly any doubt that the remarkable success of this modest beginning was dependent upon the admirable personality of the late organizer, who recognized the individual features with unusual tact and acumen. But he himself had no doubt that such a merely impressionistic method could not satisfy the demands." Münsterberg identified three main reasons why this worked: first, because they analyzed the objective relations of the hundreds of different accessible vocations, as well as, the children's economic, hygienic, technical, and social elements that should be examined so that every child could receive valuable information as to the demands of the vocation and what opportunities could be found within that vocation. Second, that the schools would have to be interested in the question of vocational choice so that observations of an individual child could be made about their abilities and interests. And finally, what he believed to be the most important point, "the methods had to be elaborated in such a way that the personal traits and dispositions might be discovered with much greater exactitude and with much richer detail than was possible through what a mere call on the vocational counselor could unveil." Münsterberg believes that these early vocational counselors point towards the spirit of the modern tendency toward applied psychology, and that the goal can only be reached through exact, scientific, experimental research, "and that the mere naïve methods—for instance, the filling out of questionnaires which may be quite useful in the first approach—cannot be sufficient for a real, persistent furtherance of economic life and of the masses who seek their vocations." The question of selecting the best possible man for a particular vocation for Münsterberg comes down to making the process very scientific, trying to create tests that limit the subjectivity that is possible through more traditional techniques of introspection, and instead using measurements of one's personality, intelligence and other inherent personality traits to try to find the best possible job for every individual. Münsterberg also explored under what psychological conditions that an employer can secure the most and highest quality output of work from every employee by looking at the effects of changing the work space environment, what can possibly effect workers production, problems of monotony in factory and other vocations that involve tedious repeated tasks and how to avoid these situation, studied attention and fatigue in the workplace, and the Physical and social influences on the working power. A notable episode in this facet of his career involved his exposure of the fraudulent spiritualist medium Eusapia Palladino. The exposure was included in the chapter "My Friends, the Spiritualists" in his book American Problems from the Point of View of a Psychologist (1910). Author Daniel Cohen noted that "[Palladino] was undaunted by Münsterberg's exposure. Her tricks had been exposed many times before, yet she had prospered." The exposure was not taken seriously by Palladino's defenders. It was heavily criticized by Hereward Carrington and Théodore Flournoy. On 18 December 1909, in New York, with the help of a hidden man lying under a table, Münsterberg caught Palladino levitating a table with her foot. Some investigators were originally baffled how Palladino could move curtains from a distance when all the doors and windows in the séance room were closed. According to Münsterberg she moved the curtains by releasing a jet of air from a rubber bulb that she had in her hand.
Студенттер
Мюнстерберг "Wonder Woman" авторы Уильям Мултон Марстонның ғылыми жетекшісі болды.
Münsterberg was an academic mentor to William Moulton Marston, creator of Wonder Woman.