Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық адвокат, судья және дипломат
British barrister, judge and diplomat
Джулиан Понсфоте, 1-ші Барон Понсфоте (13 қыркүйек 1828 – 24 мамыр 1902), 1874 жылдан 1899 жылға дейін сэр Джулиан Понсфоте деп белгілі болған британдық адвокат, судья және дипломат. Ол 1882 жылдан 1889 жылға дейін Сыртқы істер жөніндегі тұрақты хатшының орынбасары болды, содан кейін АҚШ-тағы Төтенше және өкілетті елші болып тағайындалды, бұл лауазым 1893 жылы АҚШ-тағы елші дәрежесіне дейін көтерілді. 1899 жылы Барон Понсфоте атанды және 1902 жылы қызмет бабында қайтыс болды.
Julian Pauncefote, 1st Baron Pauncefote (13 September 1828 – 24 May 1902), known as Sir Julian Pauncefote between 1874 and 1899, was a British barrister, judge and diplomat. He was Permanent Under Secretary of State for Foreign Affairs between 1882 and 1889 when he was appointed Envoy Extraordinary and Minister Plenipotentiary to the United States, an office that was upgraded to that of Ambassador to the United States in 1893. Elevated to the peerage as Baron Pauncefote in 1899, he died in office in 1902.
Шығу тегі
Ол 1658 жылы Нотингемде Смит банкін құрған көрнекті банкирлер отбасы Смиттің еркек желісінен тараған, Баварияның Мюнхен қаласында Роберт "Паунсфут" (туған "Роберт Смит") пен оның әйелі Эмма Смиттен дүниеге келді. Эмма Смит – суретші Джон Рафаэль Смиттың қызы (Смит банкирлерімен ешқандай қатысы жоқ). Оның әкесі (1809 жылы әкесінің атының орнына "Паунсфут" тегін қабылдаған) Джон Смиттың (1716 жылы туған) немересі, Нотингемширдегі Шығыс-Стоктағы Сток-Холлдың 1-ші баронеті (1714–1769) болды. Оның әйелі Мэри Хоу Глостерширдегі Даймок маңындағы Престонның Паунсфут отбасының мұрагерлерінің бірі еді. Сондай-ақ ол Абель Смит II-нің (1717–1788) ағасы, Каррингтон барондары мен Бичестер барондарының атасы.
Descended in the male line from the prominent Smith family of bankers, who established Smith's Bank in Nottingham in 1658, he was born in Munich, Bavaria, the son of Robert "Pauncefote" (born "Robert Smith") by his wife Emma Smith, a daughter of the painter John Raphael Smith (no apparent relation to the Smith bankers). His father (who in 1809 assumed the surname of "Pauncefote" in lieu of his patronymic) was the grandson of John Smith (born 1716), next younger brother of Sir George Smith, 1st Baronet (1714–1769) of Stoke Hall, East Stoke in Nottinghamshire (whose first wife Mary Howe was a co heiress of the Pauncefote family of Preston, near Dymock, in Gloucestershire), and elder brother of Abel Smith II (1717–1788), ancestor of the Barons Carrington and the Barons Bicester.
Заң мансабы
Ол Париж, Женева және Марлборо колледжінде білім алған. Британдық Үндістан армиясына қосылу ниетімен ол Мадрас жеңіл атқыштар корпусына кіріп, бірақ лауазымына бармады, оның орнына 1852 жылы адвокаттық практикамен айналысты. 1855 жылдың шілдесінде Паунсфоут сол кездегі Колониялар хатшысы сэр Уильям Молсворттың жеке хатшысы болды. Оның тағайындалуы Молсворттың сол жылдың қазан айындағы қайтысымен аяқталған қысқа мерзімдік болды. 1862 жылы ауыр қаржылық шығындарға тап болған Паунсфоут Гонконгқа барып, адвокаттық қызметпен айналысуға шешім қабылдады. 1865 жылы ол Генпрокурор міндетін атқарушы болып тағайындалды, ал 1866 жылы Гонконгтың Генпрокуроры болды. Ол бірнеше рет қызметтік міндеттері бойынша Бас судья және судья болып жұмыс істеді. Гонконгта Паунсфоут құлдардың босатылу құқығына қатысты маңызды іске қатысты. Ол Гонконгтың Жоғарғы сотында жалған тұтқындық үшін сотталды. 1871 жылы Макаодан келген француз кемесі "Новая Пенелопа" бортындағы Куок А Синг кеме капитанын өлтіріп, кемені басып алды. Квок Қытайға экстрадициялау үшін Гонконгта тұтқындалды. Квок өзінің бостандығын талап етіп, Habeas Corpus өтінішімен жүгінді. Бас судья Джон Джексон Смейл Квоктың өзінің бостандығын қамтамасыз ету үшін қажетті шаралар қолдануға құқылы екендігіне байланысты оны босатуға бұйрық берді. Паунсфоут, Гонконгтың Бас прокуроры ретінде, Квокты қақтығыс жасағандық үшін соттау үшін қайтадан тұтқындады. Смейл екінші тұтқындалудың алғашқы Habeas Corpus бұйрығын бұзғаны үшін Квокты босатуға бұйрық берді. Содан кейін Квок Habeas Corpus заңы бойынша жалған тұтқындық үшін Паунсфоуттан зиянды өтеуді талап етті. Британдық қазылар алқасы Квоктың пайдасына 4:3 дауыс берді. Квоктың пайдасына шешім қабылдау үшін бес дауыс қажет болғандықтан, үкім Паунсфоуттың пайдасына қабылданды. 1874 жылы Паунсфоут Ливард аралдарының Бас судьясы болып тағайындалды және рыцарь атағын алды.
He was educated at Paris, Geneva, and Marlborough College. Intending to join the British Indian Army, he obtained a commission in the Madras Light Cavalry, but never took up his post, instead being called to the bar in 1852, after which he practiced as a conveyancing barrister. In July 1855, Pauncefote briefly became private secretary to Sir William Molesworth, Secretary of State for the Colonies at the time. His appointment lasted only short period ending with Molesworth's death in October that same year. In 1862, facing crippling financial losses, Pauncefote decided to go and practise as a barrister in Hong Kong. In 1865 he was appointed acting Attorney General and in 1866 became the Attorney General of Hong Kong. Ex officio he served as acting Chief Justice and acting Puisne Judge on a number of occasions. In Hong Kong, Pauncefote was involved in a major case involving the rights of enslaved coolies to free themselves. He ended up being sued for false imprisonment in the Supreme Court of Hong Kong. In 1871, Kwok A Sing, a coolie on board a French ship the Nouvelle Penelope which had sailed from Macau, killed the master and took over the ship. Kwok was arrested in Hong Kong to be extradited to China. Kwok made a habeas corpus application seeking his release. Chief Justice John Jackson Smale ordered his release on the basis that Kwok was entitled to take any necessary steps to secure his freedom. Pauncefote, as Attorney General of Hong Kong, then had Kwok re arrested to be tried for piracy. Smale again ordered Kwok's release on the basis the second arrest breached the first habeas corpus order. Kwok then sued Pauncefote for damages for false imprisonment under the Habeas Corpus Act. Kwok almost won with the British jury finding 4–3 in Kwok's favour. Because a majority of five was needed to find in Kwok's favour the verdict was treated as a verdict for Pauncefote. In 1874, Pauncefote was appointed Chief Justice of the Leeward Islands and was knighted.
Дипломатиялық мансап
1876 жылы Паунсфоут Лондонға Колониялар жөніндегі мемлекеттік хатшының орынбасары болып оралды. Көп ұзамай ол Сыртқы істер министрлігіне ауысып, 1876 жылы сол қызметке тағайындалды. 1882 жылы Паунсфоут Сыртқы істер жөніндегі мемлекеттік хатшы болып жоғарылатылды. 1885 жылы ол Париждегі Суэц каналы конференциясына бірінші британдық делегат ретінде жіберілді және осы қызметі үшін Ұлы Михаил және Ұлы Георгий орденінің Ұлы крестінің иегері (GCMG) атанды. 1888 жылы ол Бат орденінің кавалер-командоры (KCB) болды, ал келесі жылы АҚШ-қа ерекше өкіл және толық өкілетті министр ретінде жіберілді. 1893 жылы оның лауазымы елшілікке дейін көтерілді, ол оны Дипломатиялық корпустың деканы етті, себебі елші басқа елдер жіберген барлық өкілдерден жоғары тұрады. Ол және АҚШ мемлекеттік хатшысы Ричард Олни 1897 жылдың қаңтар айында төрелік келісімге келісті, бірақ АҚШ Сенаты өзінің құқықтарына қызғанып, оны бекітпеді. Ол 1899 жылы Самоа аралдарын бөліскен Үшжақты келісімдегі келіссөздерге қатысып, оған қол қойды. 1901 жылы ол Джон Хеймен (АҚШ мемлекеттік хатшысы) бірге Хей-Паунсфоут келісімін жасады, ол 1850 жылғы Клейтон-Булвер келісімін жойды және АҚШ-қа Орталық Америка арқылы канал құру және басқару құқығын берді. 1892 жылы Бат орденінің Ұлы крестінің (GCB) иегері болған Паунсфоут келесі жылы АҚШ-тағы бірінші британдық елші болды. 1894 жылы ол Құпия кеңеске ант берді және 1899 жылы «Престон, Глостер графтығындағы Даймок» Бароны Паунсфоут титулын алды. Глостерширдегі Даймокқа жақын орналасқан Престон Холл – Паунсфоут әулетінің бұрынғы резиденциясы.
In 1876, Pauncefote returned to London as Assistant Permanent Under Secretary of State for the Colonies. He soon transferred to the Foreign Office where he took over the same post at the Foreign Office in 1876. Pauncefote was promoted Permanent Under Secretary of State for Foreign Affairs in 1882. He was appointed first British delegate to the Suez Canal Conference in Paris in 1885, and was rewarded for his services in this respect with appointment as a Knight Grand Cross of the Order of St Michael and St George (GCMG). In 1888, he became a Knight Commander of the Order of the Bath (KCB), and the following year was sent to the United States as Envoy Extraordinary and Minister Plenipotentiary. His position was elevated in 1893 to Ambassador, and it made him the Dean of the Diplomatic Corps because Ambassador is superior to all other Envoys dispatched by other countries. He and American secretary of state Richard Olney in January 1897 negotiated an arbitration treaty, but the U. S. Senate, jealous of its prerogatives, refused to ratify it. He was Britain's representative at negotiations and signatory of the Tripartite Convention in 1899 that partitioned the Samoan islands. In 1901 he negotiated the Hay–Pauncefote Treaty (with American Secretary of State John Hay), nullifying the Clayton–Bulwer Treaty of 1850, giving the United States the right to create and control a canal across Central America. Having finally become a Knight Grand Cross of the Order of the Bath (GCB) in 1892, Pauncefote the following year became the first British Ambassador to the United States. He was sworn of the Privy Council in 1894 and raised to the peerage as Baron Pauncefote, "of Preston, Dymock in the County of Gloucester", in 1899. Preston Hall, near Dymock, in Gloucestershire, was a former seat of the Pauncefote family.
Өлім
Лорд Паунсфоут 1902 жылы мамыр айында Вашингтондағы Британ елшілігінде қызмет етіп жүргенде 73 жасында қайтыс болды. Оның ресми мемлекеттік жерлеу рәсімі оның қызының үйленгені Вашингтондағы Сент-Джон епископ шіркеуінде өтті. Оның мәйіті «Бруклин» кемесімен Ұлыбританияға жеткізіліп, 1902 жылғы 15 шілдеде Нотингемширдегі Ист-Стоктағы Сент-Освальд шіркеуінің қорымна жерленді. Ол еркек бала мұрагерлері болмағандықтан, оның ақсүйек атағы оның өлімімен бірге тоқтатылды.
Lord Pauncefote died in office at the British Embassy in Washington, D. C. in May 1902, aged 73. His formal state funeral took place at St John's Episcopal Church in Washington, where his daughter had been married. His remains were transferred back to the United Kingdom in the Brooklyn, and were buried in the churchyard of St Oswald's Church, East Stoke in Nottinghamshire on 15 July 1902. The peerage became extinct at his death as he left no surviving male heirs.