Шығыс Лондонның су жолдары: Тарихы мен жаңаруы

Кіріспе

Bow Back Rivers немесе Stratford Back Rivers – Англияның шығыс бөлігіндегі Bow мен Stratford аралығында орналасқан, Лиа өзенін Темза өзенімен байланыстыратын су жолдарының кешені. Он екінші ғасырдан бастап Стратфорд батпақтарын кептіру жұмыстары жүргізілді және су тегірмендерін іске қосу үшін бірнеше су жолдары салынды. Bow Creek Темзаға соңғы құйылысын қамтамасыз етті, ал қалған арналар Abbey Creek, Channelsea River, City Mill River, Prescott Channel, Pudding Mill River, Saint Thomas Creek, Three Mills Back River, Three Mills Wall River және Waterworks River деп аталды. Өзендер ғасырлар бойы өзгеріске ұшырады, 896 жылы Ұлы Альфред өзенді бұрып, екінші арна жасады, ал 1110 жылы Королева Матильда Боу көпірінің құрылысына қаржы бөлді, осылайша екі арнаны да көпірмен байланыстырды. Өзен жүйесі Hackney Wick-ке дейін тасқынға ұшырағандықтан, Abbey Mills және Three Mills-тегі диірмендер сияқты бірнеше диірмендер тасқын диірмендері болып жұмыс істеді, олардың бірі бүгінге дейін сақталған. 17 ғасырда Лондонға ауыз су жеткізу үшін New River құрылысы, содан кейін су компанияларының суды пайдалануы су деңгейінің төмендеуіне әкелді, ал өзен кеме қатынасын сақтау үшін біртіндеп каналға айналдырылды. 1767 жылы Lee Navigation құрылысымен маңызды өзгерістер болды, нәтижесінде Hackney Cut және Limehouse Cut салынды, бұл баржаларға көптеген артқы өзендерді айналып өтуге мүмкіндік берді. 1930 жылдары River Lee (Flood Relief) Act арқылы бекітілген өзендердің ауқымды қайта құрылысы жүзеге асырылды, бірақ 1960 жылдары су жолдарының коммерциялық қолданысы көбінесе тоқтатылды. Инфрақұрылымның нашарлауы өзендердің таяздығына және 1968 жылы олардың экономикалық және ұзақ мерзімді перспективасы жоқ деп танылуына әкелді. Алайда, 2002 жылы British Waterways оларды толық қалпына келтіру маңызды мақсат екенін шешті, ал 2012 жылғы жазғы Олимпиада ойындарының негізгі стадионы өзендер құратын аралда салынды, бұл жаңа шлюздер мен тоғандар салуға қаржы берді, олар Олимпиада алаңындағы су деңгейін тұрақтандырды. Олимпиадалық нысандарды салуға қажетті материалдардың көп бөлігі баржамен жеткізілетіні күтілген, бірақ бұл орындалмады. Олимпиадалық парктің орталық бөлігін құрайтын каналдарды жақсарту жұмыстарымен бірге Ұлыбританиядағы ең ірі су өсімдіктерін отырғызу жобасы жүзеге асырылды.

Waterways in east London

Bow Back Rivers or Stratford Back Rivers is a complex of waterways between Bow and Stratford in east London, England, which connect the River Lea to the River Thames. Starting in the twelfth century, works were carried out to drain Stratford Marshes and several of the waterways were constructed to power watermills. Bow Creek provided the final outfall to the Thames, and the other channels were called Abbey Creek, Channelsea River, City Mill River, Prescott Channel, Pudding Mill River, Saint Thomas Creek, Three Mills Back River, Three Mills Wall River and Waterworks River. The rivers have been subject to change over centuries, with Alfred the Great diverting the river in 896 to create a second channel, and Queen Matilda bridging both channels around 1110 by paying for the construction of Bow Bridge. Because the river system was tidal as far as Hackney Wick, several of the mills were tide mills, including those at Abbey Mills and those at Three Mills, one of which survives. Construction of the New River in the seventeenth century to supply drinking water to London, with subsequent extraction by waterworks companies, led to a lowering of water levels, and the river was gradually canalised to maintain navigation. Significant changes occurred with the creation of the Lee Navigation in 1767, which resulted in the construction of the Hackney Cut and the Limehouse Cut, allowing barges to bypass most of the back rivers. A major reconstruction of the rivers took place in the 1930s, authorised by the River Lee (Flood Relief) Act, but by the 1960s, commercial usage of the waterways had largely ceased. Deteriorating infrastructure led to the rivers dwindling to little more than tidal creeks, and they were categorised in 1968 as having no economic or long term future. However, British Waterways decided that their full restoration was an important aim in 2002, and the construction of the main stadium for the 2012 Summer Olympics on an island formed by the rivers provided funding to construct a new lock and sluices which stabilised water levels throughout the Olympic site. It was hoped that significant amounts of materials for the construction of the Olympic facilities would be delivered by barge, but this did not happen. Improvements to the channels which form a central feature of the Olympic Park included the largest aquatic planting scheme ever carried out in Britain.

Атауы

Жеке-жеке аталған өзендердің Bow Back өзендері ретінде қашан белгілі болғаны белгісіз. Чарльз Твин, Ли консервациясы атынан жазғанда, 1905 жылы оларды Стратфордтың арғы өзендері және Стратфордтың арғы ағындары деп атады. Сити Миллс шлюзінен батысқа қарайғы бөлік 1895 жылғы картада Боу Бэк Ривер деп белгіленген, бірақ бұрын Пудинг Милл өзенінің бір бөлігі болған. Пауэлл 1973 жылы жазғанда оларды әлі де Стратфордтың арғы өзендері деп атады. Бойес пен Расселл 1977 жылы оларды Боу Бэк өзендері немесе Стратфордтың арғы өзендері деп атады, ал 1985 жылы жарық көрген «Ұлыбританияның ішкі су жолдары» кітабының алтыншы басылымында олар Боу Бэк өзендері деп аталды. Bow Back өзендерін сумен қамтамасыз ететін өзен Ли өзені немесе Леа өзені деп аталды, бірақ қазіргі қолданыста табиғи өзенді айтқанда «Леа», ал кеме жүруге арналған арнаны айтқанда «Ли» қолданылады, сондықтан Ли навигациясы – Леа өзенінің арнасы болып табылады. Боу атауы 12 ғасырда Леа өзені үстіндегі аркалы көпірден немесе Боу-роуд станциясының шығысына қарайғы жолдың иілісінен шыққан болуы мүмкін.

Тарих

Bow Back өзендері бастапқыда Стратфорд Marsh деп аталатын аймақты кесіп өтеді, бұл жалпы Ламмас жері, онда тұрғындары жылқы мен ірі қара мал жаюға ортақ құқықтарға ие болған. Ламмас күні (1 тамыз) мен Леди күні (25 наурыз) аралығында мал жаюға рұқсат болса, қалған уақытта шөп шабуға пайдаланылған. Марш Стратфорд Лангторн мен Боудағы Стратфордтың арасында орналасқан. Тарихқа дейінгі кезеңнен қалған іздер аз, бірақ атаулар екі елді мекеннің батпақтың үстінен өтетін тас жолдың екі шетінде жатқанын көрсетеді. Тас жолдың қалдықтары табылды, бірақ оған байланысты жолдың іздері жоқ. Олд Фордтағы бродының тамыры римдік кезеңге дейін жетеді, ол Бетнал Грин арқылы Лондоннан Эссекске созылған жолдың бір бөлігі болған. Рим дәуірінде Лондоннан бродына жаңа жол салынды, ол Колчестерге бағытталған басты жолға жалғасты. Боудан оңтүстікке қарай тағы бір броды болған болуы мүмкін, ал Хомертон мен Лейтон арасында Уанстед Слип деп аталатын тағы бір тас жол болған. Бұл Олд Фордтағы су деңгейін төмендетіп, 15 ғасырға дейін үлкен қайықтардың өзенмен жүзуіне кедергі келтірген. Бұл ағылшын-саксондық тік құрылыс емес, француздық көпірлер стилінде салынған, ал оның дизайны оған ат берген. 1135 жылы Стратфорд Лангторн аббаттығы құрылды. Аббаттық орта ғасырларда басталған Стратфорд батпағын кептіру және су мен жаңбыр диірмендерін іске қосу үшін жасанды арналар жасау процесін жалғастырды. Стратфорд Аббаттығы мен Стратфордтағы диірмендердің қажеттіліктерін қамтамасыз ету үшін 15 ғасырда Стратфордта шағын өзен порты пайда болды, кейінгі ғасырларда да осыған ұқсас дәлелдер кездеседі. Аббаттық Боу Крик маңындағы батпақтың қабырғаларын күтіп ұстау және су тасқынынан сақтау жауапкершілігін өз мойнына алды. Боу көпірі мен Чаннелси көпірі арасында тағы үш көпір болған, олар 1303 жылы Мод тас жолы арқылы диірмен арналарын кесіп өткенде пайда болған олқылықтарды толтыру үшін салынған деп айтылады, бірақ диірмендер тас жолдан бұрын салынғандығы туралы да деректер бар. Дегенмен, диірмен иелері Сент-Томас, Спильман және Сайн диірмендеріне дейін жететін диірмен арналары арқылы өтетін көпірлерге жауапкершілікті өз мойнына алды. Соңғы екеуі Лондон қаласына тиесілі болды және көпірлер Пегшоул және Сент-Майкл көпірлері деп аталды. 1814 жылғы әкімшілік қателік нәтижесінде Лондон қаласы Сент-Томас көпіріне жауапкершілікті алды, бірақ диірменші Пегшоул көпірі кішкентай болғандықтан, оны ұстау арзан болғандықтан шағымданбады. Атаулары ақырында ауыстырылды және 1933 жылы барлығы Гровс көпірімен алмастырылды, ол кеңейтілген Үш диірмендік қабырғалық өзенді кесіп өтті, Су шаруашылығы өзенінің екі тармағы Үш диірмендік қабырғалық өзеніне біріктірілді, ал Үш диірмендік қабырғалық артқы өзен толтырылды. Бүгінде Боудан Бектонға дейінгі кәрізді қоршап тұрған дамбаның бойын "Жасыл жол" деп аталатын қоғамдық жаяу жүргінші жолы жалғастырады.

The Bow Back Rivers cross an area originally known as Stratford Marsh, an area of common Lammas land, where inhabitants had common rights to graze horses and cattle between Lammas Day (1 August) and Lady Day (25 March), but which was used for growing hay for the rest of the year. The Marsh was between Stratford Langthorne and Stratford at Bow. Little remains from pre history, but the names suggest that the two settlements lay at either end of a stone causeway across the marsh. Remains of a stone causeway have been found, but no traces of an associated road. The ford at Old Ford is of pre Roman origin, part of a route from London to Essex which crossed Bethnal Green. In the Roman era, a new road was built from London to the ford, which carried the principal road to Colchester. There may also have been a ford further south at Bow, and a further causeway existed between Homerton and Leyton, known as Wanstead Slip. This lowered the tide head to Old Ford, and prevented large boats sailing the river until the 15th century. This was the style of French bridges rather than the Anglo Saxon straight construction, and its design gave it its name. In 1135, Stratford Langthorne Abbey was founded. The Abbey continued the process of draining Stratford marsh begun in the Middle Ages and creating artificial channels to drive water and tide mills. A small river port developed at Stratford, mentioned in the 15th century, to serve the needs of Stratford Abbey and the mills at Stratford, and there is similar evidence in later centuries. The Abbey took on responsibility to maintain the marsh walls around Bow Creek, to keep the tidal waters out. Between Bow Bridge and Channelsea Bridge there were three others, said in 1303 to have been built to fill the gaps caused by the cutting of mill streams through Maud's causeway, although there is evidence that the mills pre dated the causeway. However, the mill owners took responsibility for the bridges, which crossed the mill streams for St Thomas's, Spileman's and Saynes mills. The last two were owned by the City of London, and the bridges were called Pegshole and St Michael's Bridges. An administrative mistake around 1814 resulted in the City of London taking responsibility for St Thomas's Bridge, but the miller did not complain as Pegshole bridge was smaller and therefore less costly to maintain. The names were eventually swapped, and all three were replaced by Groves Bridge in 1933, which crossed the widened Three Mills Wall River, the two branches of the Waterworks River having been combined into Three Mills Wall River, while Three Mills Wall Back River was filled in. Today, the route of the embankment that encloses the sewer from Bow to Beckton is followed by a public footpath, The Greenway.

Қоғамдық сумен жабдықтау

Су өзендерден алынып, халыққа сумен жабдықтау үшін пайдаланылды. 1633 жылы Амвелл бұлақтарынан Лондонға су жеткізу үшін салынған 40 миль (64 км) ұзындықтағы Жаңа өзеннің ашылуы, содан кейін Уэрге жақын Ли өзенінен су алу, су деңгейін төмендету арқылы кеме жүруге және диірмендерге зиян келтірді. 1745 жылы Вест Хэм су құбыры компаниясы Стратфордтағы Сайнс Миллде су құбырын салды, ал оның орналасқан өзені кейіннен Су құбыры өзені деп аталды. Жұмыстың көп бөлігін мердігер Уильям Хуф орындады, ол Темза және Медуэй каналы үшін Строуд туннелі мен Трент және Мерси каналындағы Харэкасл туннелінде жұмыс істегеннен кейін туннель салудағы маманы ретінде танымал болды. Ол 1829 жылдан 1834 жылға дейін су құбыры жобасында жұмыс істеді. 1850 жылы Миддлсекс сүзгі жатықтарының бөгетінің оңтүстігінде су қоймасы болған жерде, 1870 жылғы карталарда су құбыры орналасқан және Хакни Каттың жанынан өтетін Ескі Форд құрылысын қамтамасыз ететін канал көрсетілген. Үшбұрышты пішіндегі тағы бір үлкен су қоймасы Ескі Фордтағы Хакни Кат пен Ескі өзен арасында орналасқан, оның ескі өзенге екі қосылысы болды. Сумен жабдықтау каналы Ескі өзеннің астынан өтіп, Ұлы Шығыс темір жолының солтүстігіндегі екі теңдестіру резервуарымен қамтамасыз етілді. Ескі өзеннің батыс жағалауында жабық су қоймасы орналасқан. Су құбыры өзені жылдар бойы көп өзгеріске ұшырады. 1850 жылы ол Ескі Ли өзенінің арнасынан солтүстікке қарай, Темпл Миллс теміржол депосының оңтүстік-батысына қарай бұрылды. Сол кезде ол Қорғасын диірмендері ағыны деп аталды. Темпл Миллс көпірінің жанында, қазіргі A12 тас жолында, Чаннелси өзені бөлінді. Екі арна Олд-Ли өзеніне параллель ағып, кейін Чаннелси өзені оңтүстік-шығысқа бұрылды. Ескі Ли өзені мен Су құбыры өзені арасында Булли Фенс деп аталатын тағы бір шағын байланыс болды, қазіргі карталарда солтүстік Чаннелси өзені көрсетілген. Жиырма жылдан кейін солтүстік Су құбыры өзені Булли Фенсте Ли өзенімен қосылды, ал сол жерден Карпентерс жолына дейінгі бөлік толтырылды. Бір кезде Булли Фенстегі байланыс Чаннелси өзенінің негізгі көзіне айналды, бірақ 1953/66 жылғы карта оның солтүстікке қарай жүйе қалдықтарымен дренаж үшін байланыста екенін көрсетеді. Әкімшілік шекаралар әлі де Су құбыры өзенінің солтүстік ағысымен өтеді.

Water was extracted from the rivers to provide a public water supply. The opening of the New River in 1633, a 40 mile (64 km) channel built to bring water to London from Amwell springs, and soon afterwards from the River Lea near Ware, had a detrimental effect on both navigation and milling by reducing water levels. Around 1745, the West Ham Waterworks Company built a waterworks at Saynes Mill in Stratford, the river on which it was located later being known as Waterworks River. Much of the work was carried out by the contractor William Hoof, who had gained a reputation as a specialist tunnelling contractor, after working on Strood Tunnel for the Thames and Medway Canal and Harecastle Tunnel on the Trent and Mersey Canal. He worked on the waterworks project from 1829 until 1834. Where there had been a reservoir to the south of the Middlesex Filter Beds weir in 1850, maps from 1870 show the site occupied by a waterworks, and the canal which supplied the Old Ford works running beside the Hackney Cut. Another large reservoir, triangular in shape, was located between the old river and the Hackney Cut at Old Ford, with two connections to the old river. The water supply canal passed under the old river to feed two compensation reservoirs to the north of the Great Eastern Railway tracks. A covered reservoir was situated on the west bank of the old river. The Waterworks River underwent considerable change over the years. In 1850, it left the channel of the Old River Lee much further to the north, to the south west of Temple Mills railway depot. It was called Lead Mills Stream at this point. Near Temple Mills bridge, now on the A12 road, Channelsea River split off. The two channels ran parallel to the Old River Lee, before Channelsea River turned to the south east. There was another small connection between the Old River Lee and the Waterworks River called Bully Fence, where the northern Channelsea River is shown on modern maps. Twenty years later, the northern Waterworks River rejoined the Lee at Bully Fence, and the section between there and Carpenters Road had been filled in. At some point, the connection at Bully Fence became the main source for the Channelsea River, although the 1953/66 map still shows it connected to the remnants of the system to the north, for drainage. Administrative boundaries still follow the northern course of the Waterworks River.

Ли өзенінің Хертфордқа дейін жүзуге болатындығына қарамастан, бұл бір қақпаның дамба арқылы арна жасайтын флеш-бұғаларды қолдану арқылы қол жеткізілді. Бұл кеме жүргізушілер мен диірменшілер арасында қақтығыс тудырды, себебі шлюздің жұмыс істеуі оның үстіндегі су деңгейін төмендетіп, диірменнің жұмысын қиындатты. 1765 жылы инженер Джон Смитонға өзенді "халықтың игілігі үшін" жақсарту мақсатында зерттеуді тапсырды. 1766 жылдың қыркүйегіндегі оның баяндамасында флеш-бұғаттарды екі қақпалы, қазіргі заманғы фунт-бұғаттармен ауыстыру қажеттігі атап өтілді. Bow Back өзендері үшін ол Леа көпірінен Олд Фордқа дейінгі жаңа кесінді және Bow Tidal Gates-тен Лаймхаустағы бассейнге дейінгі тағы бір кесінді ұсынды. Біріншісі Хакни кесуі, екіншісі Лаймхаус кесуі деп аталды. 1767 жылдың 29 маусымында Парламент актісі қабылданды және жұмыс басталды. Лаймхаус кесуі Темза өзеніне тікелей қол жеткізуді қамтамасыз етті, бұл Bow Creek тасқын суын болдырмады. Оның 1770 жылдың шілдесінде ашылуы күтілді, бірақ кірпіш жұмысының бір бөлігі құлап, кесу 1770 жылдың 17 қыркүйегінде ашылғанға дейін жөндеуден өтуі тиіс болды. Желтоқсанда көпір құлап, көп ұзамай кесу тым тар екені анықталды, сондықтан баржалар толық ұзындығы бойынша өте алуы үшін кеңейтілді. Бұл жұмыс 1777 жылдың 1 қыркүйегінде аяқталды. Хакни кесуі бойынша келісімшарт 18 қаңтарда Иеремия Ильслиге берілді, ал Генри Холланд есімді кірпішшіге 1768 жылдың 23 сәуірінде кесуде екі шлюз салу тапсырылды. Бромлиден келген Купер есімді диірменші Бромли шлюзін (Боудың су тасқыны қақпаларының жанында) салуға бекітілді. Жұмыс жылдам жүрді және кесу 1769 жылдың 7 тамызында қозғалысқа ашылды. 1767 жылғы Актіде өзендегі жол ақысын алуға болатын жерлер көрсетілген, бірақ Боу-Крик, Боу-Бэк-Өзендері немесе Боу-Бейд-гейтс пен Олд-Форд арасындағы кеме қатынасы бөлігі үшін жол ақысы туралы ештеңе айтылмады, сондықтан бұл бөліктер тегін болды. 1850 жылдың 14 тамызында Парламент актісі қабылданды, ол сенімділерге Боу теңіз қақпаларында фунт шлюз салуға рұқсат берді. Баржалардың қарсылығын болдырмау үшін Актіде Боу өзенінің бөлігінде жол ақысын төлеуден босату ресми түрде бекітілді. Алайда шлюз салынғаннан кейін сенімділер оны пайдалану үшін жол ақысын алды. Бұл танымал болмады, бірақ су тасқыны кезінде су тасқыны қақпаларын пайдалану мүмкіндігі әлі де болды, ол жол ақысын қажет етпеді. 1868 жылғы Актіден шлюздер үшін жол ақысын бекіту туралы ереже алынып тасталды, ал 1977 жылы шлюзді пайдалану үшін ақы төленді, бірақ қақпаларды пайдалану үшін емес. 1821 жылы Стратфордқа бірнеше кемежайлар қызмет көрсетті, олардың кейбіреулері Лиада, ал басқалары Чаннелси өзенінде немесе басқа тармақтарда орналасқан. Жалпы тауарларға арналған кемежайлардан басқа, кейбіреулері ағаш, әк, тас, көмір немесе бидаймен айналысты. Бірнеше фабрика мен диірменнің жеке кемежайлары болды. Осы кезде Боу көпірінің оңтүстігінде, Хай-стриттің оңтүстігінде кемежай салынды. Оның ауданы шамамен , және ол өзінің арнасы арқылы өзенмен байланысты болды. Ол бастапқыда Стратфорд док деп аталды, кейін Меггс докқа айналды және оны Миддлсекс және Эссекс автокөлік жолының сенімділігі салған болуы мүмкін. Оның жартысы 1896 жылы, ал қалған бөлігі 1920 жылы толтырылды. 1860 жылдары теміржолдармен бәсекелесуге тырысу нәтижесінде кеме қатынасынан түскен табыс төмендеді, бірақ үнемдеу шаралары қабылданды және күрделі жұмыстар жалғасты. Леа көпіріндегі шлюз алынып тасталды және оның орнына оңтүстікке қарай орналасқан Олд Форд шлюзі орнатылды, ол 1805 жылғы Актіде көрсетілген 40 тонналық баржалардың орнына 100 тонналық баржаларды қабылдауға арналған. Ли өзенінің алғашқы сенімділері, ал 1868 жылдан кейін Ли өзенінің консерваторлары ресми түрде Bow Back өзендері үшін жауапты болғанымен, оларды ұстауға ынталандыру аз болды, өйткені олар ешқандай табыс әкелмеді. Оларды жабуға да болмады, өйткені олар жоғарғы өзеннен артық суды Тамазға жеткізіп, су тасқынына әкеп соқтырмады.

Although the River Lee was navigable up to Hertford, this had been achieved by the use of flash locks, where a single gate created a channel through a weir. These caused conflict between the bargemen and the millers, since operation of the lock lowered the water level above it, hindering the operation of the mill. In 1765, the engineer John Smeaton was asked to survey the river, with a view to improving it "for the good of the public". His report of September 1766 highlighted the need to replace the flash locks with the more modern pound locks or pen sluices, each with two sets of gates. Significantly for the Bow Back Rivers, he suggested a new cut from Lea Bridge to Old Ford, and another from Bow Tidal Gates to a basin at Limehouse. The first became known as the Hackney Cut, and the second as the Limehouse Cut. An act of Parliament was obtained on 29 June 1767, and work began. The Limehouse Cut would give direct access to the River Thames, avoiding the tidal Bow Creek. It was expected to open in July 1770, but some of the brickwork collapsed, and had to be repaired before the cut opened on 17 September 1770. It closed again briefly in December, when a bridge collapsed into it, and it was soon decided that it was too narrow, and so was widened to allow barges to pass each other along its complete length. This work was finished on 1 September 1777. The contract for the Hackney Cut was given to Jeremiah Ilsley on 18 January 1768, and a bricklayer called Henry Holland was asked to build two locks on the cut on 23 April 1768. A millwright from Bromley called Mr Cooper was given the job of building Bromley Lock (close to Bow tidal gates). Work progressed quickly, and the cut was opened for traffic on 7 August 1769. The Act of 1767 had specified points on the river at which tolls could be collected, but had made no mention of tolls for use of Bow Creek, Bow Back Rivers, or the section of the navigation between Bow tidal gates and Old Ford, and these had remained toll free. An act of Parliament obtained on 14 August 1850 allowed the trustees to build a pound lock at Bow tidal gates. To prevent opposition from the bargees, the Act had formalised the freedom from tolls on the Bow River section. Once the lock was built, however, the trustees charged a toll for using it. This was unpopular, but there was still the option of using the tidal gates at certain states of the tide, which did not incur a toll. A clause to authorise the lock toll was deleted by Parliament from a subsequent Act of 1868, and it was still the case in 1977 that a charge was made for using the lock but not for using the gates. By 1821, Stratford was served by a number of wharves, some located on the Lea and others on the Channelsea River or other branches. In addition to wharves for general goods, some specifically handled timber, chalk, stone, coal, or wheat. Several of the factories and mills had private wharves. By this date, a dock had been built near Bow Bridge to the south of the High Street. It was about , and was connected to the river by its own channel. It was initially called Stratford Dock, later becoming Meggs Dock and was probably constructed by the Middlesex and Essex Turnpike Trust. Half of it had been filled in by 1896, and the rest by 1920. In the 1860s, the income from the navigation had dropped, as a result of attempts to compete against the railways, but economies were made, and capital works continued. The lock at Lea Bridge was removed, and replaced by Old Ford Lock further to the south, which was built to take 100 ton barges, rather than the 40 ton barges specified by an Act of 1805. Although the original Lee trustees, and after 1868 the Conservators of the River Lee, were officially responsible for the Bow Back Rivers, there was little incentive to maintain them, since they did not generate any revenue. Nor could they be closed, since they allowed surplus water from the upper river to reach the Thames, without causing flooding.

Қайта жаңғыру

Өзендер 1920-жылдарға қарай тартылып, аймақтағы жоғары жұмыссыздық деңгейіне байланысты Вест Хэм корпорациясы мен Ли консервациялық кеңесі ірі жақсартуларды қаржыландыру үшін үкіметтік жұмыссыздықтан көмек көрсету грантына жүгінді. Каналдардағы жұмыстармен қатар, Боу-Тайдал құлыптары екі еселенді, Маршгейт құлыптары шығысқа қарай Сити Милл құлыптары ретінде қайта жаңартылды және Карпентерс-роудта екінші жаңа құлып салынды. City Mill Lock-та қолданылатын дәстүрлі митрлік қақпалардың орнына, винттермен басқарылатын радиалды қақпалар пайдаланылды. Қақпалар төртбұрышты пішіндес болатын және қайықтардың кіруіне немесе шығуына мүмкіндік беру үшін өзеннен жоғары көтерілетін болды. Жұмысты рұқсат ету үшін 1930 жылы «Ли өзені (топан судан қорғау) заңы» деп аталатын Парламент актісі қабылданды және келесі жылы жұмыс басталды. Жоба 1935 жылы аяқталды. Жұмыс басталғанға дейін Су қоймасы өзенінде Үш диірменнің қабырғасы өзенімен қосылатын және үлкен бассейн, Сити Миллз бассейні, Сити Миллз өзені және Сент-Томас сағасымен байланысқан су тасқыны болды. Маршгейт құлыптары Пудинг Милл өзені мен Сент-Томас сағасы арасындағы қиылыстың батысында орналасқан. Ол 1864 жылы Ханттерс-гейтс қақпасына екінші қақпаны қосу арқылы салынды, ал Ханттерс-гейтс қақпасы шамамен 1847 жылы салынған су тасқынынан қорғайтын құрылыс еді. Қайта жаңартылған құлып Сити Милл бассейнінің орнында салынды және оның шығыс жағында су тасқынының жоғары деңгейінен батысқа қарайғы су жолдарының суға батуын болдырмау үшін екі қақпасы болды. 1948 жылғы картада ол Marshgate Lane Lock деп аталды, бірақ жергілікті кеңесшінің атымен Ward Lock деп аталды және қазір City Mills Lock деп танылады. Сент-Томас сағасының бағыты түзетілді және бастапқы Маршгейт құлыптары айналып өтілді. Pudding Mill өзені төменгі бөлігі толтырылғаннан кейін тұйыққа тірелді, сондай-ақ Үш Миллс Бэк өзенінің көп бөлігі және Waterworks өзеніндегі су тасқыны да алынып тасталды. Каналдарды қайта жаңартуға City Mill өзенін 15 метрге дейін кеңейту және Three Mills Wall River және Waterworks River өзендерін екі есе кеңейту кірді. 2005 жылы құлып ішінара қалпына келтірілді, бұл көршілес Bellamy Homes тұрғын үй кешенінің жоспарлау талаптарының бір бөлігі болды. 1930 жылдардағы жақсартуларға Прескотт каналының құрылысы кірді, ол үш диірмендік су тасқыны диірмендерін айналып өтуге арналған. Каналға су деңгейін реттеу үшін шлюздер орнатылды, бірақ диірмендер жұмысын тоқтатқаннан кейін олардың қажеттілігі болмады және соңында тоқтатылды. 1960 жылдарға қарай коммерциялық тасымал үшін тек Сент-Томас сағасы, Сити Миллс өзені және Чаннелси өзені пайдаланылды. Чаннелси өзенінің Стратфорд Хай-стрит пен Летт-роуд арасындағы бөлігі 1957 және 1958 жылдар аралығында құбырға жабылды. Жобаның соңғы құны 23 миллион фунт стерлингті құрады, оған Үш Миллс Уолл өзеніндегі шлюз де кірді. Жұмыс 2007 жылдың наурыз айында басталды және екі жылдан астам уақытқа созылды. Стадион салынып жатқан кезде 1,75 миллион тонна тасымалдауға мүмкіндік береді деген үміт болғанымен, жаңа құлыпты коммерциялық тасымал үшін өте аз пайдаланды. Құрылыстың үстіндегі су деңгейі тұрақты болғандықтан, City Mills Lock-ты жаңартуға 400,000 фунт стерлинг жұмсалды. 2006 жылы жаңа металл қақпаларды орнатуды қоса, кейбір жұмыстар жүргізілді, бірақ ол жұмыс істемеді және шамамен 40 жыл бойы пайдаланылмады. Қалпына келтірудің екінші кезеңі оның жұмысын автоматтандыру үшін жабдықты орнатуды қамтыды. Құлыпты алғаш рет халық пайдалануы 2010 жылдың 31 шілдесінде болды. Британдық су жолдары Карпентерс-роуд құлыптарын көп ұзамай қалпына келтіруді жоспарлаған, бірақ жоба Олимпиада ойындары аяқталғанға дейін кейінге шегерілді, өйткені стадионға жаяу жүргіншілерге жеңілдік беру үшін құлып орнына уақытша «жер көпірлері» орнатылды, олардың кейбіреулері оқиғадан кейін алынып тасталады. Олимпиада ойындарынан кейін су жолдары коммерциялық және демалыс кемелерімен пайдаланылатын болады деп күтілуде.

The rivers were run down by the 1920s and, with high unemployment in the area, West Ham Corporation and the Lee Conservancy Board applied for a government unemployment relief grant, with which to fund major improvements. In addition to work on the channels, Bow Tidal Lock was duplicated, Marshgate Lock was rebuilt further east as City Mill Lock, and a second new lock at Carpenters Road was constructed. It used up and over radial gates operated by winches, rather than the traditional mitre gates used at City Mill Lock. The gates were quadrant shaped, and were raised out of the river to allow boats to enter or leave the lock. An act of Parliament was obtained in 1930 to authorise the work, called the River Lee (Flood Relief) Act, and work began the following year. The project was completed in 1935. Before the work, there had been a floodgate on the Waterworks River above its junction with the Three Mills Wall River, and a large pool, the City Mill Pool, connecting to the City Mills River and Saint Thomas Creek. Marshgate Lock was situated to the west of the junction between the Pudding Mill River and Saint Thomas Creek. It was originally built in 1864, by adding a second set of gates to Hunters Gates, a floodgate which had been built around 1847. The reconstructed lock was built on the site of the City Mill Pool, and had two sets of gates at its eastern end, to prevent high tidal levels in Waterworks River flooding the waterways to the west. It was labelled Marshgate Lane Lock on the 1948 map, but was called Ward Lock, after a local councillor, and is now known as City Mills Lock. The course of the Saint Thomas Creek was then straightened, and the original Marshgate Lock was bypassed. Pudding Mill River became a dead end when the lower section was filled in, as was most of the Three Mills Back River, and the floodgate on Waterworks River was also removed. Reconstruction of the channels included widening City Mill River to 50 feet (15 m), while Three Mills Wall River and Waterworks River were made twice that width. In 2005, the lock was partially restored as part of the planning gain required from the developers of the adjacent Bellamy Homes housing scheme. The 1930s improvements included the construction of the Prescott Channel, designed to allow flood water to bypass the Three Mills tide mills. The channel included sluices to regulate water levels above it, but these became redundant once the tide mills ceased to operate, and eventually seized up. By the 1960s, only the Saint Thomas Creek, the City Mills River and the Channelsea River were still being used for commercial traffic. A section of the Channelsea River between Stratford High Street and Lett Road was culverted between 1957 and 1958. and the final cost was £23 million, which included a sluice on the Three Mills Wall River. Work began in March 2007, and the project lasted for just over two years. Despite hopes that it would transport 1.75 million tonnes while the stadium was being built, very little commercial traffic used the new lock. With water levels above the structure remaining fairly constant, £400,000 was spent on refurbishing City Mills Lock. Although some work had been carried out in 2006, including the fitting of new metal gates, it was not operational, and had not been used for around 40 years. The second phase of restoration included fitting the equipment to automate its operation. The first public use of the lock occurred on 31 July 2010. British Waterways hoped to restore the Carpenters Road Lock soon afterwards, but the project was postponed until after the completion of the Olympic games, as temporary 'Land Bridges' were erected over the site of the lock to enable pedestrians to reach the stadium, some of which will be removed after the event. Following the Olympic games, it is hoped the waterways will continue to be used by both commercial and leisure craft.

Қалқалар

Bow Back өзендеріндегі құлыптар бір стандартқа сәйкес салынбаған, олардың өлшемдері әртүрлі. Құлыптың конфигурациясы Ұзындығы Ені Ескертулер Bow Tidal жұп 93.5 фут (28 м) 20 фут (6 м) 1900 және 1931 жылдары салынған Carpenters Road жалғыз 92 фут (28 м) 20 фут (6 м) 1933 жылы салынған, радиалды қақпалары бар, 2017 жылы қайта ашылды City Mills жалғыз 95 фут (29 м) 20 фут (6 м) 1933 жылы салынған, 2010 жылы қайта ашылды Marshgate жалғыз 1864 жылы салынған, 1935 жылы алынып тасталған Old Ford жұп 90 фут (27 м) 18.5 фут (6 м) 1902 және 1935 жылдары салынған Three Mills жалғыз 203 фут (62 м) 26 фут (8 м) 2009 жылы салынған, гидравликалық сектор қақпаларымен жабдықталған.