Эсташ Ле Сёр: Француз суретшісі және Француз Сурет Академиясының негіздеушісі
Eustache Le Sueur
Эсташ Ле Сёр: француз суретшісі, Франция Сурет академиясын құрған негіздеуші. Діни туындыларымен, неоклассикалық стильмен танымал. Өмірін Париж қаласында өткізген.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз суретшісі және француз сурет академиясының негізін қалаушылардың бірі (1617–1655)
French artist and one of the founders of the French Academy of Painting (1617–1655)
Эусташ Ле Сюер немесе Лесуэр (19 қараша 1617 – 30 сәуір 1655) – француз суретшісі және француз сурет академиясының негізін қалаушылардың бірі. Ол көбінесе діни сюжеттердегі суреттерімен танымал. Ол париждік атицизмнің неоклассикалық стилінің көрнекті өкілі болды.
Eustache Le Sueur or Lesueur (19 November 161730 April 1655) was a French artist and one of the founders of the French Academy of Painting. He is known primarily for his paintings of religious subjects. He was a leading exponent of the neoclassical style of Parisian Atticism.
Білім алу және мансап
Ол өмір бойы Парижде өмір сүрді. Әкесі, Кателен Ле Сюер, ағаш бұрғышы және мүсінші, оны Вуэ студиясына орналастырды, онда ол өте тез көзге түсті. Жасынан бастап шебер суретшілердің гильдиясына қабылданды, 1648 жылы Франция Корольдік Сурет және Мүсін Академиясын құруға қатысып, оның басқаруын жүзеге асыруға жауапты алғашқы он екі ақсақалдың бірі болып сайланды. «Гипнеротомахия Полифили» повесін бейнелейтін бірнеше картина, гобелендерде көшірілген, оған атақ әкелді, ал оның беделі Ламберт де Ториньи сарайындағы (Лувр) әр түрлі безендірулермен одан әрі артты, бірақ оларды аяқтамай қалдырды, себебі олардың жұмысы басқа тапсырыстармен жиі тоқтатылды. Олардың ішінде Луврдегі король және королеваның пәтерлері үшін салынған бірнеше картина бар, қазір олар жоқ, бірақ олар 1710 жылғы Бэйлидің тізіміне енгізілген; алайда, шағын меценаттар үшін жасалған бірнеше жұмыс бізге жетті. Лувр галереясында Де Тонай Шаренттің сарайынан «Періште мен Ажар»; Фьебу жинағынан «Тобиас және Тобит»; Сент-Жерве шіркеуі үшін салынған бірнеше картина; Сент-Жермен-де-Л’Оксеродан «Сент-Лоуренстің шейіт болуы»; қираған Мармутье аббаттығынан екі өте жақсы жұмыс; 1649 жылы алтын шеберлер корпорациясы үшін салынған Ле Сюердің ең толық және мұқият жұмыстарының бірі – «Ефесте уағыз айтқан Сент-Пол»; және Шартрье монастырының клуатрында орындалған оның танымал «Сент-Бруноның өмірі» сериясы. Бұл соңғы туындылар Ле Сюердің басқа жұмыстарына қарағанда жеке ерекшеліктерімен көзге түседі, және олардың бастапқы сұлулығының көп бөлігі зақымдануларға, қалпына келтіруге және қабырғадан кенепке көшіруге қарамастан сақталған. Ле Сюер өте көп суретші болған және оның көптеген эскиздері Луврдің Суреттер кабинетінде сақталады. Оның шәкірттері, оның жұмысына көп көмектескендер – әйелінің інісі Теодор Гуссэ, үш ағасы, сондай-ақ Клод Лефевр және пейзаж суретшісі Пьер Патель. Оның көптеген туындылары Пикар, Б. Одран, Леклерк, Древе, Шово, Пойи және Десплас сияқты суретшілермен көшірілген.
He was born in Paris, where he spent his entire life. His father, Cathelin Le Sueur, a turner and sculptor in wood, placed him with Vouet, in whose studio he rapidly distinguished himself. Admitted at an early age into the guild of master painters, he left them to take part in establishing the French Royal Academy of Painting and Sculpture in 1648 and was elected as one of the original twelve elders in charge of its administration. Some paintings, illustrative of the Hypnerotomachia Poliphili, which were reproduced in tapestry, brought him notice, and his reputation was further enhanced by a series of decorations (Louvre) in the mansion of Lambert de Thorigny, which he left uncompleted, for their execution was frequently interrupted by other commissions. Amongst these were several pictures for the apartments of the king and queen in the Louvre, which are now missing, although they were entered in Bailly's inventory (1710); but several works produced for minor patrons have come down to us. In the gallery of the Louvre are the Angel and Hagar, from the mansion of De Tonnay Charente; Tobias and Tobit, from the Fieubet collection; several pictures executed for the church of Saint Gervais; the Martyrdom of St Lawrence, from Saint Germain de l'Auxerrois; two very fine works from the destroyed abbey of Marmoutiers; St Paul preaching at Ephesus, one of Le Sueur's most complete and thorough performances, painted for the goldsmiths corporation in 1649; and his famous series of the Life of St Bruno, executed in the cloister of the Chartreux. These last have more personal character than anything else Le Sueur produced, and much of their original beauty survives in spite of injuries and restorations and removal from the wall to canvas. Le Sueur was a prolific draftsman and many of his chalk drawings are in the Louvre's Cabinet des Dessins. His pupils, who aided him much in his work, were his wife's brother, Theodore Goussé, and three brothers of his own, as well as Claude Lefèbvre and Pierre Patel the landscape painter. Most of his works have been engraved, chiefly by Picart, B. Audran, Leclerc, Drevet, Chauveau, Poilly and Desplaces.
Стиль
Британ энциклопедиясының он бірінші басылымында Ле Сюердің туындылары гравюра өнеріне оңай бейімделгендігі айтылады, себебі ол терең және жоғары сезімдердің алуан түрлі нюанстарын жіті сезіне білетін және оларды бейнелеуге қабілетті болған. Оның композициядағы шеберлігі әрқашан жоғары талғаммен ұсталып келген, бірақ кейде туындылары толыққанды әсер қалдырмайды, себебі көп жұмыс істегендіктен, ол жиі қолданыстағы үлгілерге жүгінетін, сондай-ақ Vouet мектебіне тән суық және топырақ тәрізді түстерден басқа түстерді көре бермейтін. Дегенмен, оның «Ефестегі Пауыл» және бірнеше басқа туындылары оның осы қабілеттен мүлдем кем еместігін көрсетеді, ал табиғатты тікелей бейнелеген кезде – мысалы, Сен-Бруно сериясындағы монахтарда – оның әртүрлі және мәнді мінез-қалпын оқып, жеткізудегі тамаша шеберлігін танимыз.
According to the Encyclopædia Britannica Eleventh Edition, it was considered that Le Sueur's work lent itself readily to the engraver's art, as he had a delicate perception of varied shades of grave and elevated sentiment, and possessed the power to render them. His graceful facility in composition was always restrained by a very fine taste, but his works often fail to please completely, because, producing so much, he had too frequent recourse to conventional types, and partly because he rarely saw colour except with the cold and clayey quality proper to the school of Vouet; yet his St Paul at Ephesus and one or two other works show that he was not naturally deficient in this sense, and whenever we get direct reference to nature—as in the monks of the St Bruno series—we recognize his admirable power to read and render physiognomy of varied and serious type.